II SAB/Op 47/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym : Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Janowska – spr. po rozpoznaniu w dniu 22 czerwca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. M. na bezczynność Starosty Nyskiego w przedmiocie zwrotu wywłaszczonej nieruchomości postanawia: odrzucić skargę. Pismem procesowym z dnia 23 października 2017 r., K. M. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu skargę na bezczynność Starosty Nyskiego, w postępowaniu administracyjnym wszczętym wnioskiem skarżącej z dnia 29 lipca 2016 r. o zwrot działek nr a i b, położonych w [...] przy ul. [...]. Na skutek zarządzeń Przewodniczącego Wydziału II tut. Sądu z dnia 14 maja 2018 r. wezwano skarżącą do uiszczenia wpisu od skargi w wysokości 100 zł, a także do uzupełnienia braków formalnych skargi przez wykazanie, że przed wniesieniem skargi skarżąca wyczerpała tryb ponaglenia przewidziany w art. 37 K.p.a. i w tym celu zażądano nadesłania kopii ponaglenia wystosowanego do organu wyższego stopnia, tj. do Wojewody Opolskiego. Wezwania powyższe zawierały pouczenie, że niezastosowanie się do nich w terminie 7 dni od dnia doręczenia, spowoduje odrzucenie skargi. Wezwania zostały skierowane na adres podany w skardze i pod tym adresem doręczone w dniu 24 maja 2018 r., do rąk dorosłego domownika – J. M., co obrazuje pocztowe potwierdzenie odbioru przesyłki znajdujące się w aktach sądowych sprawy (por. k-39 akt). Z notatki urzędowej znajdującej się w aktach sprawy wynika, że w sprawie nie uiszczono żądanego wpisu od skargi (por.: k-40 akt sądowych). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył, co następuje: Skargę należało odrzucić. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 z późn. zm.), sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Przez dopuszczalność skargi należy rozumieć zarówno jej przesłanki przedmiotowe tzn. określenie, od jakiego rodzaju form działalności organów administracji publicznej przysługuje skarga, jak i dopuszczalność skargi w zakresie podmiotowym to jest określenie, jakim podmiotom przysługuje legitymacja do jej wniesienia. Warunkami formalnymi skutecznego złożenia skargi są: złożenie skargi od aktu objętego zakresem właściwości rzeczowej sądu określonej w art. 3 § 2 i 3 i art. 5 P.p.s.a., wniesienie skargi po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli przysługiwały one skarżącemu w postępowaniu przed organem oraz wniesienie skargi przez podmiot, któremu zgodnie z art. 50 § 1 lub 2 P.p.s.a. przysługuje legitymacja do jej wniesienia. Przesłanki te muszą być spełnione łącznie, zatem stwierdzenie braku którejś z nich prowadzi do uznania niedopuszczalności skargi, a w konsekwencji do jej odrzucenia bez merytorycznego rozpoznania sprawy. Zgodnie z art. 52 § 1 P.p.s.a., skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Zgodnie z art. 52 § 2 P.p.s.a. przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie. Z kolei art. 53 § 2b P.p.s.a. stanowi, że skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu. W przypadku skarg na bezczynność organu, wyczerpanie trybu zaskarżenia następuje przez wniesienie przez stronę ponaglenia przewidzianego w art. 37 § 1 pkt 1 K.p.a. Zgodnie z tym przepisem stronie przysługuje prawo do wniesienia ponaglenia jeżeli postępowanie jest prowadzone dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy (bezczynność). Stosownie do brzmienia art. 37 § 2 K.p.a. ponaglenie zawiera uzasadnienie. Natomiast § 3 tego przepisu nakazuje wnosić ponaglenie do organu wyższego stopnia za pośrednictwem organu prowadzącego postępowanie (pkt 1); do organu prowadzącego postępowanie - jeżeli nie ma organu wyższego stopnia (pkt 2). Stosownie do treści art. 36 K.p.a. organ administracji publicznej jest obowiązany pouczyć stronę o prawie do wniesienia ponaglenia tylko w przypadku niezałatwienia sprawy w terminie, również z przyczyn niezależnych od organu. Z treści cytowanych przepisów wynika zatem, że uprzednie ponaglenie stanowi niezbędny warunek złożenia skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego na bezczynność organu. W przedmiotowej sprawie warunek ten nie został spełniony. Z treści odpowiedzi na skargę organu nie wynika, ażeby przed wniesieniem skargi do Sądu skarżący wniósł takie ponaglenie, zaś na wezwanie Sądu, czy przed wniesieniem skargi skarżąca wyczerpała środek zaskarżenia przez wniesienie ponaglenia do organu wyższego stopnia za pośrednictwem organu prowadzącego postępowanie – skarżąca w ogóle nie odpowiedziała. Z podanych przyczyn skarga podlega odrzuceniu w myśl art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a., zgodnie z którym sąd odrzuca skargę jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Dodatkowo, skarżąca nie spełniła obowiązku fiskalnego ciążącego na niej w związku z wniesieniem skargi. Wskazać bowiem należy, że warunkiem skutecznego wniesienia do sądu administracyjnego skargi, jako pisma procesowego, jest również - stosownie do treści art. 230 P.p.s.a. - uiszczenie od niej wpisu. Zgodnie z tą regulacją, od pism wszczynających postępowanie, do jakich należy skarga, pobiera się wpis stały lub stosunkowy. Podstawę określającą wysokość należnego w niniejszej sprawie wpisu od skargi stanowi § 2 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 221, poz. 2193, z późn. zm.), wpis stały bez względu na przedmiot zaskarżonego aktu lub czynności wynosi w sprawach skarg na bezczynność organów administracji publicznej - 100 zł. Nieuiszczenie wpisu skutkuje natomiast wezwaniem przez Sąd do jego zapłaty w wyznaczonym terminie, pod rygorem odrzucenia skargi, na podstawie art. 220 § 3 P.p.s.a., w myśl którego sąd odrzuca skargę, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis. W przedmiotowej sprawie Sąd wezwał skarżącą do uzupełnienia braków formalnych skargi przez wykazanie, że przed wniesieniem skargi skarżąca wyczerpała tryb ponaglenia przewidziany w art. 37 K.p.a. i w tym celu zażądano od niej nadesłania kopii ponaglenia wystosowanego do organu wyższego stopnia, tj. do Wojewody Opolskiego. Sąd wezwał także skarżącą do uiszczenia wpisu od skargi. Wezwania w tym przedmiocie zawierały zostały doręczone skutecznie w dniu 24 maja 2018 r. i zawierały pouczenie, że niezastosowanie się do ich treści w terminie 7 dni spowoduje odrzucenie skargi. Jak wynika z dowodu potwierdzającego doręczenie przesyłki pocztowej, wezwania zostały doręczone w trybie art. 72 P.p.s.a., w myśl którego jeżeli doręczający nie zastanie adresata w mieszkaniu, może doręczyć pismo dorosłemu domownikowi. Termin do opłacenia wpisu od skargi i uzupełnienia braków formalnych skargi rozpoczął zatem bieg dla skarżącą w dniu 25 maja 2018 r. i upłynął z dniem 31 maja 2018 r. Skoro jednak termin ten upływał w dniu 31 maja 2018 r., który to dzień w świetle art. 1 pkt 1 lit. h ustawy z dnia 18 stycznia 1951 r. o dniach wolnych od pracy (Dz.U. z 2015 r. poz. 90, z późn. zm.), był dniem ustawowo wolnym od pracy (Boże Ciało), to termin do dokonania żądanych przez Sąd czynności upływał w dniu następnym, czyli w dniu 1 czerwca 2018 r. (piątek). Zgodnie bowiem z treścią art. 83 § 2 P.p.s.a., jeżeli ostatni dzień terminu przypada na sobotę lub dzień ustawowo wolny od pracy, za ostatni dzień terminu uważa się następny dzień po dniu lub dniach wolnych od pracy. Pomimo upływu wyznaczonego w sprawie terminu, żądane przez Sąd czynności procesowe, nie zostały jednakże przez skarżącą dokonane. W tej sytuacji należy przyjąć, że skarga K. M. jest niedopuszczalna, co stanowi podstawę do jej odrzucenia w myśl przywołanych wyżej przepisów art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. i art. 220 § 3 P.p.s.a. O powyższym, Sąd orzekł jak w sentencji.