I SA/Kr 1659/15

|Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie | w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Urszula Zięba, Sędzia: WSA Agnieszka Jakimowicz, Sędzia: WSA Wiesław Kuśnierz (spr.), Protokolant: Anna Frasik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 grudnia 2015 r. sprawy ze skargi W. N. Sp. z o.o. w K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 10 sierpnia 2015 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania w sprawie określenia podatku od nieruchomości za 2011 r. - skargę oddala - W piśmie skierowanym do Wójta Gminy K. z dnia 17 grudnia 2014 r. W. sp. z o.o. złożyła między innymi wniosek o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją Wójta z dnia 12 lipca 2013 r. [...] określającą W. Sp. z o.o. w K. wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości za rok 2011 r. i stwierdzającą wysokość nadpłaty tytułu podatku od nieruchomości. Jako podstawę wznowienia wskazała przepis "art. 241 § 1 pkt 1" w związku z art. 240 § 1 pkt 4 (niezawiniony brak udziału strony w postępowaniu zakończonym wydaniem decyzji) oraz pkt 5 (ujawnienie nowych i istotnych dla sprawy okoliczności, nieznanych organowi podatkowemu w dniu wydania decyzji), ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2015 r., poz. 613 ze zm.), zwanej dalej "O.p.". Uzasadniając wniosek w zakresie podstaw wznowienia Spółka W. wskazała, że: - w sprawie doszło do ziszczenia się przedmiotowych przesłanek, gdyż stroną w postępowaniu będącym przedmiotem niniejszego wniosku, jest spółka W. sp. z o.o., a nie jak błędnie oznaczył organ podatkowy w przedmiotowych decyzjach W. sp. z o.o., - Spółka W. powstała na skutek podziału przez wydzielenie (na podstawie art. 529 § 1 pkt 4 Kodeksu spółek handlowych) z W. sp. z o.o., który dokonał się w dniu 30 kwietnia 2012 r. Na skutek podziału na spółkę W. sp. z o.o. przeszły składniki majątku wymienione w planie podziału, w tym m.in. nieruchomości których dotyczyły decyzje, - Spółka W. stała się sukcesorem praw i obowiązków pozostających w związku z przydzielonymi jej składnikami majątku zgodnie z art. 93c O.p. i powinna być stroną postępowania podatkowego w zakresie podatków dotyczących tych nieruchomości, które zostały jej przydzielone, - została pominięta w przedmiotowym postępowaniu, a decyzje kończące postępowanie (oraz wszelkie inne pisma organu podatkowego w przedmiotowej sprawie) nie zostały W. doręczone, gdyż organ błędnie oznaczył stronę - adresata pism. Organ podatkowy wskazał bowiem jako stronę postępowania W., a nie W., - Spółka W. o postępowaniu podatkowym w sprawach podatku od nieruchomości za rok 2011 oraz za rok 2012 zakończonym prawomocnymi decyzjami doręczonymi W. sp. z o. o. dowiedziała się dopiero z pisma Wójta Gminy K. nr [...] (które zostało doręczone pełnomocnikowi Spółki w dniu 4 grudnia 2014 r.) i od tego momentu najwcześniej należy liczyć miesięczny termin na wniesienie żądania wznowienia postępowania określony w art. 241 § 2 pkt 1 O.p., - w przedmiotowej sytuacji dojdzie również do ziszczenia się przesłanki do wznowienia postępowania na podstawie art. 240 § 1 pkt 5 O.p., gdyż nową okolicznością w sprawie jest to, że nieruchomości będące przedmiotem decyzji wydanych na rzecz W. stanowiły majątek W. (a nie W.) oraz prawa i obowiązki związane z przedmiotowymi nieruchomościami przysługiwały W., a okoliczność ta w momencie wydania decyzji nie była znana organowi podatkowemu. Rozpatrując wniosek Wójt, załatwił go w ten sposób, że odrębne decyzje wydał na poszczególne lata podatkowe jak i na poszczególne przesłanki wznowieniowe wymienione we wniosku. Odnośnie roku 2011 Wójt decyzją z dnia 18 lutego 2015 r. nr [...] odmówił wznowienia postępowania w zakresie przesłanki wznowienia z art. 240 § 1 pkt 4 (sprawa ta była przedmiotem odrębnego rozpoznania przez Sąd), natomiast w zakresie przesłanki z art. 240 § 1 pkt 5 O.p. Wójt Gminy K. postanowieniem z dnia 18 lutego 2015 r. nr [...] r., wznowił postępowanie w sprawie zakończonej ostateczną decyzją z dnia 12 lipca 2013 r. [...] określającą W. Sp. z o.o. w K. wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości za rok 2011 r. w kwocie 391742,00 zł i stwierdzającą wysokość nadpłaty z tytułu podatku od nieruchomości w kwocie 136804,00 zł. Po przeprowadzeniu postępowania Wójt decyzją z dnia 18 marca 2015 r. nr [...] odmówił uchylenia powyższej decyzji. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał na treść art. 240 § 1 pkt 5 O.p. oraz wyrok NSA o sygn. II FSK 2989/12 z dnia 12 grudnia 2014 r. Zdaniem organu I instancji nie można się zgodzić się z argumentami przedstawionymi przez Spółkę, tj. że w dniu wydawania decyzji objętej wnioskiem istniały nowe, nieznane organowi okoliczności faktyczne, mające istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia, których organ nie wziął pod uwagę w dniu orzekania. Przede wszystkim bowiem, w momencie wydawania decyzji [...] z dnia 12 lipca 2013 r. organ podatkowy I instancji posiadał wiedzę o wydzieleniu ze Spółki W. Sp. z o.o. Spółki W. Sp. z o.o., a okoliczność ta wynikała ze zgromadzonego przed wydaniem przedmiotowej decyzji materiału dowodowego. W decyzji z dnia 12 lipca 2013 r. w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za rok 2011, wydanej na podstawie materiału dowodowego zgromadzonego w przedmiotowej sprawie Wójt wskazał: "Spółka W. Sp. z o.o. z siedzibą w K. , w dniu 09 stycznia 2012 roku złożyła deklarację na podatek od nieruchomości na rok 2012, a następnie w dniu 28 lutego 2012 roku złożyła pierwszą korektę dot. 2012 roku, a w dniu 18 maja 2012 roku wraz z pismem przewodnim złożyła drugą korektę deklaracji na podatek od nieruchomości dotyczącą 2012 roku. Spółka wyjaśniała, iż w związku z podziałem spółki W.Sp. z o.o., który nastąpił 30 kwietnia 2012 r., część majątku stała się własnością nowo powołanej Spółki W. Sp. z o.o., a przeniesiony majątek na nową spółkę obejmuje grunty, budynki i budowle. Powyższe okoliczności uzasadniają przyczynę złożonej korekty deklaracji." W obliczu powyższego fakt wydzielenia Spółki W. Sp. z o.o. ze Spółki W. Sp. z o.o. był przedmiotem ustaleń i rozważań organu I instancji przy wydaniu decyzji objętej wnioskiem i wskutek tego nie może być uznany za nową okoliczność, o jakiej mowa w art. 240 §1 pkt 5 O.p., a co za tym idzie przyczyną uchylenia decyzji z 12 lipca 2013 r. w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za rok 2011. Ponadto według organu I instancji strona w przedmiotowym postępowaniu została oznaczona właściwie. Pomimo przejęcia wskutek podziału przez wydzielenie majątku, prawo do korekty deklaracji oraz do wystąpienia o nadpłatę, pozostaje przy spółce, która składała deklarację pierwotną. Składanie zeznań podatkowych jest ściśle związane z osobą podatnika, a nie wydzielanym majątkiem, a jako takie nie może być przedmiotem określonej w art. 93c O.p. sukcesji ograniczonej, co potwierdzają interpretacje podatkowe m.in. Dyrektora Izby Skarbowej w W.nr [...] z 25 marca 2008 r., a także Dyrektora Izby Skarbowej nr [...] z 29 grudnia 2010 r. W przypadku zaistnienia konieczności dokonania korekty deklaracji podatkowej za okresy poprzedzające okres, w którym nastąpiło wydzielenie, w zakresie rozliczeń związanych z działalnością wydzielanej zorganizowanej części przedsiębiorstwa, Spółka przejmująca nie przejmie obowiązku złożenia takich korekt, gdyż to Spółka dzielona jest nadal zobowiązana do złożenia korekty deklaracji za okresy przed podziałem. Organ I instancji wskazał, że w dniu wydawania decyzji [...] z 12 lipca 2013 r., nie istniała żadna nowa okoliczność, której organ nie wziął pod uwagę w dniu orzekania (tj. jak wskazuje to wnioskodawca, wydzielenie do spółki W. sp. z o.o. nieruchomości będących przedmiotem decyzji), gdyż fakt wydzielenia Spółki W. Sp. z o.o. ze Spółki W. Sp. z o.o. był przedmiotem ustaleń i rozważań organu podatkowego I instancji przy wydaniu decyzji objętej wnioskiem, co znajduje potwierdzenie w treści uzasadnienia przedmiotowej decyzji i wskutek tego nie może być przez organ podatkowy I instancji uznany za nową okoliczność, o jakiej mowa w art. 240 § 1 pkt 5 O.p., a co za tym idzie przyczyną uchylenia decyzji z 12 lipca 2013 r. w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2011 r. Od powyższej decyzji odwołanie złożyła W. Sp. z o.o. z siedzibą w K.wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz uchylenie decyzji z dnia 12 lipca 2013 r. W uzasadnieniu odwołania Spółka wskazała, że jak wynika z uzasadnienia zaskarżonej decyzji, przyczyną odmowy uchylenia decyzji ostatecznej z dnia 12 lipca 2013 r. było powołanie się przez organ podatkowy w tej decyzji na fakt podziału Spółki W. Sp. z o.o., co świadczyć ma o tym, iż nie jest to nowa okoliczność w rozumieniu art. 240 § 1 pkt 5 O.p. Przy wydaniu zaskarżonej decyzji Wójt pominął jednak, że we wniosku o wznowienie postępowania wskazano, iż nową okolicznością jest kwestia następstwa prawnego, o którym mowa w art. 93c O.p., nie zaś kwestia podziału spółki W. Sp. z o.o. Nawet zatem, jeśli w dniu 12 lipca 2013 r. organ podatkowy miał wiedzę o podziale, to jednak nie przesądza to, że miał wiedzę o wystąpieniu okoliczności skutkujących następstwem prawnym (a treść decyzji z dnia 12 lipca 2013 r. świadczy o tym, że jej nie miał). Przypomnieć jednocześnie należy, że we wniosku o wznowienie postępowania wskazano przesłanki następstwa prawnego i wprawdzie są one związane z podziałem spółek, to jednak podział ten nie jest okolicznością wyczerpującą przesłanki następstwa prawnego na gruncie art. 93c O.p. Zatem wskazanie w decyzji wydanej po zakończeniu postępowania, o którego wznowienie wniosła W. Sp. z o.o., iż doszło do podziału spółki W. Sp. z o.o., nie przesądza o tym, że nie zaistniała przesłanka wznowienia, o której mowa w art. 240 § 1 pkt 5 O.p. Nie ma zatem podstaw, aby z powodu niezaistnienia tej przesłanki wznowienia odmówić uchylenia decyzji z dnia 12 lipca 2013 r. Ponadto Spółka podniosła, iż stała się sukcesorem praw i obowiązków pozostających w związku z przydzielonymi jej składnikami majątku zgodnie z art. 93c O.p., a zatem stała się stroną postępowań podatkowych dotyczących praw i obowiązków związanych ze składnikami majątku przydzielonymi Spółce w planie podziału. Mając zaś na uwadze fakt, iż decyzja wydana w dniu 12 lipca 2013 r. na rzecz Spółki W. Sp. z o.o. dotyczyła podatku od nieruchomości (a więc praw i obowiązków) związanego ze składnikami majątku przydzielonego w planie podziału Spółce W. sp. z o.o., stwierdzić należy, iż W. sp. z o.o. była stroną w postępowaniu podatkowym, będącym przedmiotem wniosku o wznowienie postępowania zakończonego decyzją z dnia 12 lipca 2013 r. Skoro zaś Spółka została pominięta w tym postępowaniu, to decyzja je kończąca dotknięta jest wadą, o której mowa w art. 240 § 1 pkt 5 O.p. - i z tego powodu powinna zostać uchylona. Samorządowe Kolegium Odwoławcze po rozpatrzeniu odwołania decyzją z dnia 23 września 2015 r. nr [...], działając w oparciu o przepisy art. 240 § 1 pkt 5, art. 245 § 1 pkt 2 O.p. w związku z art. 233 § 1 pkt 1 O.p., utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję Wójta Gminy K. z dnia 18 marca 2015 r. nr [...] Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie SKO wskazało, że decyzja organu I instancji została wydana w trybie wznowienia postępowania podatkowego, które stanowi jeden z nadzwyczajnych trybów weryfikacji ostatecznych decyzji organu podatkowego kończących postępowanie i ma na celu stworzenie prawnej możliwości ponownego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego i podjęcia rozstrzygnięcia sprawy zakończonej ostateczną decyzją podatkową, jeżeli postępowanie przed organami administracji było dotknięte wadami procesowymi, wyliczonymi wyczerpująco w art. 240 O.p. Podkreśliło, że niedopuszczalne jest wykorzystanie postępowania wznowieniowego do pełnej merytorycznej kontroli decyzji ostatecznej wydanej w postępowaniu zwykłym, bowiem nie jest to kontynuacja postępowania zwykłego i toczy się ono tylko w zakresie oceny czy zachodzą przesłanki określone w art. 240 § 1 O.p. Organ podatkowy, po wznowieniu postępowania przeprowadza więc w pierwszej kolejności postępowanie co do istnienia przesłanek wznowienia, a dopiero w razie ustalenia istnienia przesłanki przeprowadza postępowanie co do rozstrzygnięcia istoty sprawy. Zarówno w doktrynie, jak i orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, że przepisy regulujące tryby nadzwyczajne powinny podlegać ścisłej wykładni z uwagi na zasadę trwałości decyzji ostatecznej. Następnie SKO wskazało, że istotą sporu pomiędzy Spółką a organem I instancji w niniejszej sprawie jest ocena istnienia przesłanki z pkt 5 § 1 art. 240 O.p. Kolegium wskazało, że przesłanka określona w art. 240 § 1 pkt 5 O.p. jest spełniona wtedy, gdy ujawnią się w sprawie nowe okoliczności istniejące w dniu wydania decyzji, a okoliczności te będą miały charakter nowych w stosunku do przeprowadzonego dotąd postępowania wyjaśniającego, a nadto okoliczności muszą być istotne dla sprawy, czyli takie które mogą mieć wpływ na odmienne rozstrzygnięcie, co w konsekwencji powoduje konieczność uchylenia lub zmiany decyzji ostatecznej w całości lub w części. Ważne jest, aby wszystkie trzy wymienione elementy były spełnione łącznie, a interpretując przesłanki wznowienia postępowania należy mieć na uwadze zasadę ścisłej interpretacji przepisów stanowiących odstępstwo od zasady trwałości decyzji ostatecznej. Kolegium powołując się na orzecznictwo sadów administracyjnych wskazało, że ujawnienie nowych okoliczności faktycznych, o jakich mowa w art. 240 § 1 pkt 5 O.p., nie oznacza sytuacji, w której takie okoliczności są wyprowadzane z odmiennej oceny dowodów znanych organowi wydającemu decyzję pierwotną, a nawet błędna ocena dowodu, który istniał i był znany organowi wydającemu decyzję, nie uzasadnia żądania wznowienia postępowania. SKO następnie wskazuje, że dniu 30 kwietnia 2012 r. miał miejsce podział spółki W. Sp. z o.o. z siedzibą w K. przez wydzielenie, w wyniku którego powstała Spółka W. Sp. z o.o. Przedmiotowy podział został dokonany na podstawie art. 529 § 1 pkt 4 Kodeksu spółek handlowych. W następstwie podziału na Spółkę W. Sp. z o.o. przeszły składniki majątku wymienione w planie podziału, w tym m.in. część nieruchomości, których dotyczyła ww. decyzja Wójta Gminy K. z dnia 12 lipca 2013 r. i jest poza sporem, że organ I instancji wydając decyzję dnia 12 lipca 2013 r. miał wiedzę o tym, iż w dniu 30 kwietnia 2012 r. miał miejsce podział spółki W. przez wydzielenie, w wyniku którego powstała Spółka W. Sp. z o.o., bowiem z akt sprawy wynika, że Spółka W, w dniu 9 stycznia 2012 roku złożyła deklarację na podatek od nieruchomości na rok 2012, a następnie w dniu 28 lutego 2012 roku złożyła pierwszą korektę dot. 2012 roku, a w dniu 18 maja 2012 roku wraz z pismem przewodnim złożyła drugą korektę deklaracji na podatek od nieruchomości dotyczącą 2012 roku, wyjaśniając, iż w związku z podziałem spółki W. Sp. z o.o., który nastąpił 30 kwietnia 2012 r. część majątku stała się własnością nowo powołanej Spółki W. Sp. z o.o., a przeniesiony majątek na nową spółkę obejmuje grunty, budynki i budowle i te okoliczności uzasadniają przyczynę złożonej korekty deklaracji. Nie ma zatem podstaw, by przychylić się do stanowiska Spółki, iż nową okolicznością w rozumieniu art. 240 § 1 pkt 5 O.p. jest nie tyle kwestia podziału spółki W., co kwestia następstwa prawnego, o którym mowa w art. 93c O.p. Zgodnie z art. 93c § 1 O.p. osoby prawne przejmujące lub osoby prawne powstałe w wyniku podziału wstępują, z dniem podziału lub z dniem wydzielenia, we wszelkie przewidziane w przepisach prawa podatkowego prawa i obowiązki osoby prawnej dzielonej pozostające w związku z przydzielonymi im, w planie podziału, składnikami majątku. Kwestia podnoszonego przez Spółkę "następstwa prawnego" wynika wprost z ww. przepisu, a ewentualna odmienna (błędna, czy też prawidłowa) ocena faktów, które istniały w dniu wydania decyzji i były możliwe do ustalenia w oparciu o zebrany materiał dowodowy nie uzasadniają wznowienia postępowania. Podsumowując Kolegium stwierdza, że w rozpatrywanym przypadku organowi I instancji znana była okoliczność faktyczna, jaką jest dokonany w dniu 30 kwietnia 2012 r. podział. Organ ten tylko odmiennie od Spółki zinterpretował ww. okoliczność faktyczną przyjmując, że za okresy poprzedzające okres, w którym nastąpiło wydzielenie, w zakresie rozliczeń związanych z działalnością wydzielanej zorganizowanej części przedsiębiorstwa, "Spółka Przejmująca" nie przejmie obowiązku złożenia korekt deklaracji, gdyż to "Spółka Dzielona" jest nadal zobowiązana do złożenia korekty deklaracji za okresy przed podziałem. W skardze na decyzję SKO wniesioną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, Spółka W. wniosła o: - uchylenie zaskarżonej decyzji Kolegium oraz poprzedzającej ją decyzji Wójta, - zwrot kosztów postępowania, w tym zwrot kosztów zastępstwa procesowego. Zaskarżonej decyzji Skarżąca zarzuciła naruszenie art. 240 § 1 pkt 5 O.p. w związku z art. 93c O.p., przez odmowę uchylenia decyzji z dnia 12 lipca 2013 r., pomimo tego, iż po jej wydaniu ujawniła się nowa okoliczność następstwa prawnego. Uzasadniając zarzut Skarżąca wskazała, że SKO błędnie przyjęło, iż fakt, iż Wójt posiadał wiedzę o fakcie podziału spółki W. Sp. z o.o., jest w przedmiotowej sprawie równoznaczny z brakiem przesłanki "nowej okoliczności", tj. brakiem przesłanki, o której mowa w art. 240 § 1 pkt 5 O.p. W kontekście następstwa prawnego zdaniem Skarżącej, znaczenie prawne ma nie tylko fakt podziału, ale również wiedza o składnikach majątku przydzielonych spółkom uczestniczącym w planie podziału. Nawet zatem jeśli organ I instancji wiedział o podziale, to nie posiadał wiedzy o tym, które składniki majątkowe przez przypadły poszczególnych spółkom uczestniczącym w podziale. Okoliczność, iż niektóre składniki majątkowe, których dotyczyła decyzja z dnia 12 lipca 2013 r., przeszły w planie podziału rzecz Skarżącej, jest zatem wbrew stanowisku organów obu instancji - okolicznością nową. Ponadto Skarżąca wskazuje, że kwestia następstwa prawnego i kwestia, które składniki majątkowe przypadły w planie podziału każdej ze spółek uczestniczących w podziale, nie jest kwestią odmiennej oceny materiału już zgromadzonego przez organ podatkowy. Zebrany w sprawie zakończonej decyzją z dnia 12 lipca 2013 r. materiał dowodowy nie mógł pozwolić na ustalenie okoliczności, którą Skarżąca wskazała we wniosku o wznowienie jako okoliczność nową. W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2014, poz. 1647 ze zm. ), sądy administracyjne kontrolują prawidłowość zaskarżonych aktów administracyjnych przy uwzględnieniu kryterium ich zgodności z prawem. Na podstawie przepisu art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej: P.p.s.a.), decyzja podlega uchyleniu w razie stwierdzenia przez sąd naruszenia przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia przepisów dającego podstawę do wznowienia postępowania lub innego naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Stosownie do art. 134 § 1 P.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Kontrolując zaskarżoną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego jak i poprzedzającą decyzję Wójta w oparciu o wyżej wskazane reguły, Sąd uznał, że zarzuty zgłoszone w skardze są nieuzasadnione, albowiem wskazane decyzje nie naruszają prawa w sposób powodujący konieczność ich wyeliminowania z obrotu prawnego, a zatem skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Punktem wyjścia dla oceny zaskarżonych decyzji jest przywołanie brzmienia art. 240 § 1 pkt 5 w zw. z art. 245 § 1 pkt 1 i 2 Ordynacji podatkowej, wg których, aby doszło do uchylenia ostatecznej decyzji w wyniku wznowienia postępowania, muszą wyjść na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję. Przepis ten formułuje zatem wymóg spełnienia następujących warunków: - okoliczności faktyczne i dowody są nowe i muszą zostać ujawnione organowi po wydaniu decyzji ostatecznej, wcześniej nie były temu organowi znane (dlatego są nowe), - muszą istnieć już wcześniej (to jest w chwili wydania decyzji ostatecznej), - są istotne dla sprawy, co oznacza, że mogą mieć wpływ na odmienne rozstrzygnięcie sprawy. Wykładnia gramatyczna przepisu art. 240 § 1 pkt 5 O.p., przewidującego odstępstwo od zasady trwałości decyzji ostatecznych wymaga, aby wszystkie te warunki (przesłanki) zostały spełnione kumulatywnie (jednocześnie). Zatem brak spełnienia choćby jednego z warunków daje uzasadnioną podstawę organowi podatkowemu do odmowy uchylenia decyzji. Przesłanki te, z uwagi na wyjątkowość instytucji wznowienia postępowania, jak słusznie wskazał organ II instancji, podlegają wykładni ścisłej i nie mogą być interpretowane w sposób rozszerzający. Skoro więc Spółka we wniosku o wznowienie postępowania wskazała przesłankę mieszczącą się w katalogu podstaw wznowienia postępowania, zawartym w art. 240 § 1 tej ustawy, organ podatkowy prawidłowo wznowił postępowanie podatkowe w sprawie zakończonej decyzją ostateczną. Ponieważ, jako przesłankę wznowienia wskazał przepis art. 240 § 1 pkt 5 O.p., zasadnie organy skoncentrowały się na ustaleniu, czy i w jakim zakresie wskazane przez Skarżąca we wniosku o wznowienie postępowania okoliczności faktyczne mogły stanowić przesłankę zmiany decyzji ostatecznej w trybie wznowienia postępowania. Organy oceniając wskazaną przez Spółkę we wniosku nową okoliczność, że "nieruchomości będące przedmiotem decyzji wydanych na rzecz spółki W. sp.z o.o. stanowiły majątek Wnioskodawcy (a nie W.), oraz że prawa i obowiązki związane z przedmiotowymi nieruchomościami przysługiwały Wnioskodawcy (...) Tym samym prawa i obowiązki pozostające w związku z przedmiotowym majątkiem przysługiwały spółce W. sp. z o.o. zgodnie z powołanym już art. 93c Ordynacji podatkowej" słusznie uznały, że nie jest to okoliczność nowa, która nie była znana organowi w momencie wydawania decyzji z 12 lipca 2013 r. W istocie rzeczy trudno uznać podnoszoną przez Skarżącą okoliczność za mająca walor nowości i nie znaną organowi w dacie 12 lipca 2013 r., gdyż z akt sprawy wynika, że spółka W.do Wójta Gminy K., dniu 18 maja 2012 r., złożyła wraz z pismem przewodnim korektę deklaracji na podatek od nieruchomości dotyczącą 2012 roku, w którym wyjaśniła, iż w związku z podziałem spółki W.Sp. z o.o., który nastąpił 30 kwietnia 2012 r. część majątku stała się własnością nowo powołanej Spółki W. Sp. z o.o., a przeniesiony majątek na nową spółkę obejmuje grunty, budynki i budowle i te okoliczności uzasadniają przyczynę złożonej korekty deklaracji. Odnosząc się do zarzutu skargi, że w istocie nie podział (wydzielenie) jest nową okolicznością, a fakt następstwa prawnego, Sąd wskazuje, że następstwo prawne (podatkowe) związane jest przede wszystkim ze zdarzeniami prawnymi określonymi jako: łączenie, przekształcenie, podział, przejęcie majątku. W wyniku tych zdarzeń powstaje ewentualne następstwo prawne, które powinno być brane pod uwagę przez organ prowadzący postępowanie, gdy posiada wiedzę o takim zdarzeniu (w niniejszej sprawie o podziale), a postępowanie dotyczy choćby jednego z podmiotów którego dotyczyło zdarzenie prawne. Organ I instancji posiadał wiedzę o podziale dokonanym dnia 30 kwietnia 2012 r., ale nie wywiódł z tego zdarzenia prawnego następstwa Skarżącej, na co wskazują choćby rozważania w uzasadnieniu decyzji Wójta z dnia 18 marca 2015 r. dotyczące strony postępowania w decyzji z dnia 12 lipca 2013 r. Odrębną kwestią jest, czy stanowisko organu jest prawidłowe, ale ta kwestia może być ewentualnie rozważana na gruncie innego postępowania np. dotyczącego stwierdzenia nieważności decyzji. W postępowaniu wznowieniowym, następstwo prawne w okolicznościach niniejszej sprawy, nie może być uznane jako okoliczność nowa nie znana organowi w momencie wydawania decyzji. Wobec braku kumulatywnego spełnienia przesłanek określonych w przepisie art. 240 § 1 pkt 5 O.p. organy słusznie odmówiły uchylenia decyzji z dnia 12 lipca 2013 r. nr [...]. W związku z powyższym, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, skargę oddalił na podstawie przepisu art. 151 P.p.s.a.