IV SA/Po 470/18

POSTAN[...] Dnia 26 czerwca 2018r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Asesor sądowy WSA Katarzyna Witkowicz-Grochowska po rozpoznaniu w dniu 26 czerwca 2018r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi A. O. na decyzję Wojewody z dnia 04 kwietnia 2018r. Nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżący A. O. w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu na decyzję Wojewody utrzymującą w mocy decyzję o umorzeniu postępowania w sprawie zwrotu na rzecz A. O. części nieruchomości położonej w J. oznaczonej w ewidencji gruntów numerem działki [...], wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji organu odwoławczego. Skarżący w uzasadnieniu wniosku wskazał, że jego zamiarem nie jest unikanie uiszczenia opłaty, a jedynie uniknięcie narażenia na zablokowanie znacznej sumy pieniężnej potrzebnej na bieżące utrzymanie. Przesłanki wyrządzenia znacznej szkody Skarżący upatrywał w sytuacji, gdy zaskarżony akt zostanie wykonany, a następnie wzruszony na skutek uwzględnienia skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Wniosek Skarżącego nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z treścią art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2017, poz. 1369 ze zm., zwanej dalej "P.p.s.a.") po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Oznacza to, że przedmiotem wstrzymania mogą być jedynie takie akty lub czynności, które kwalifikują się do wykonania i wymagają wykonania (por. T. Woś, Postępowanie sądowoadministracyjne (...), s. 146; Z. Kmieciak, glosa do postanowienia NSA z dnia 23 stycznia 1997 r., SA/Rz 1382/96, OSP 1998, z. 3, poz. 54, teza 1). Co do zasady, przymiotu wykonalności nie będą więc miały decyzje odmawiające stwierdzenia lub przyznania określonych praw lub obowiązków albo decyzje, które nie wywołują określonych skutków materialnoprawnych (por. postanowienie NSA z dnia 15 grudnia 2004 r., OZ 805/04; dostępne http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W doktrynie i orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalony został pogląd, że przedmiotem udzielenia ochrony tymczasowej mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie. Wobec tego nie każdy akt administracyjny kwalifikuje się do tak rozumianego wykonania, a więc nie każdy wymaga wykonania. Nie kwalifikują się do wykonania te spośród aktów prawnych, które dla sprowadzenia stanu prawnego lub faktycznego w nim określonego nie wymagają czynności podmiotów uprawnionych. W rzeczywistości, więc wykonanie aktu administracji dotyczy aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania oraz aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone obowiązki (por. postanowienie WSA w Warszawie z 16 stycznia 2014 r., sygn. akt I SA/Wa 2996/13, CBOISA). Jak wyżej wskazano w rozpoznawanej sprawie wniosek dotyczy wstrzymania wykonania decyzji Wojewody wydanej w przedmiocie umarzenia postępowania administracyjnego w sprawie zwrotu części nieruchomości – a więc – zdaniem Sądu – decyzji ze swej istoty nienadającej się do wykonania. Zaskarżona decyzja nie posiada cechy wykonalności, bowiem nie wymaga ona żadnej czynności ze strony Skarżącego, tj. nie przyznaje mu żadnych uprawnień, ani nie nakłada na Skarżącego żadnych obowiązków. W rozpoznawanej sprawie przedmiotem skargi jest decyzja, która dla Skarżącego nie niesie ze sobą żadnych dyspozycji działania. Skutkiem wydania zaskarżonej decyzji jest utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji o umorzeniu postępowania administracyjnego. Inaczej mówiąc instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w rozumieniu art. 61 §3 P.p.s.a. ma zastosowanie do decyzji nakładających na adresatów tych decyzji określone obowiązki do wykonania lub przyznających tym adresatom sformułowane w decyzji uprawnienia. Tymczasem w niniejszej sprawie zaskarżona decyzja, której wstrzymania wykonania domaga się Skarżący umarza postępowanie administracyjne nie rozstrzygając go co do istoty sprawy. W istocie, więc nie nakłada żadnych obowiązków, których wykonania można by egzekwować np. w postępowaniu egzekucyjnym, ani nie daje żadnych uprawnień. Przyjąć, należy, że zaskarżona w niniejszej sprawie decyzja nie należy do decyzji, co do których można domagać się wstrzymania wykonania w rozumieniu art. 61 §3 P.p.s.a. Należy również wyjaśnić, że rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Sąd nie dokonuje oceny prawidłowości zaskarżonej decyzji, jako że przesłanki z art. 61 § 3 P.p.s.a nie są tożsame z tymi, które decydują o zasadności skargi (por. postanowienia NSA z 26 kwietnia 2004 r., sygn. akt FZ 33/04 i FZ 38/04, CBOISA). Dlatego też Sąd przy rozpatrywaniu wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie bierze pod uwagę merytorycznych zarzutów skargi oraz przekonania Skarżącego o wydaniu zaskarżonej decyzji z naruszeniem przepisów prawa. Analogicznie, z drugiej strony odmowa wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w żaden sposób nie może oznaczać okoliczności dotyczących niezasadności skargi wniesionej na kwestionowaną decyzję. Prawidłowość decyzji o utrzymaniu w mocy decyzji I instancji o umorzeniu postępowania administracyjnego będzie dopiero przedmiotem merytorycznej oceny przez Sąd, zatem istotne jest doprowadzenie do jak najszybszego rozpoznania i rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy. W tych okolicznościach Sąd, na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a. orzekł, jak w postanowieniu. Stosownie do art. 61 § 5 P.p.s.a. Sąd wydał postanowienie na posiedzeniu niejawnym.