III SA/Gd 302/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Alina Dominiak (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Bartłomiej Adamczak, Sędzia WSA Felicja Kajut, Protokolant Asystent sędziego Krzysztof Pobojewski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 czerwca 2018 r. sprawy ze skargi M. G. na decyzję Inspektora Transportu Drogowego z dnia 9 lutego 2018 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za wykonywanie transportu drogowego z naruszeniem prawa oddala skargę. Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia 23 listopada 2017 r., działając na podstawie art. 92a ust. 1, ust. 6-7 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2016 r., poz. 1907 ze zm.), nałożył na M. G. karę pieniężną w kwocie 9.000 zł. W uzasadnieniu organ podał, że w dniu 16 października 2017 r. w miejscowości Siwiałka na drodze wojewódzkiej nr [...] został zatrzymany do kontroli drogowej samochód ciężarowy marki Man o nr rej. [...]. Pojazdem kierował M. G., wykonując krajowy przewóz drogowy rzeczy. Z przeprowadzonej kontroli sporządzono protokół kontroli. Kierowca wykonywał transport rusztowań z m. D. do stoczni w S.. Przewożone rusztowania nie były własnością kontrolowanego kierowcy. Kierowca nie okazał do kontroli wypisu z zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego rzeczy, wypisu z licencji na wykonywanie transportu drogowego rzeczy ani wypisu z zaświadczenia na przewozy drogowe na potrzeby własne. Ustalono, że M. G. wykonywał usługę transportową dla S. T.. M. G. był przewoźnikiem. Wykonując transport drogowy rzeczy nie posiadał zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego rzeczy lub licencji na wykonywanie transportu drogowego rzeczy. Zgodnie z wpisem do CEIDG M. G. ma zarejestrowaną działalność gospodarczą, której przedmiotem działalności jest transport drogowy. W trakcie kontroli stwierdzono ponadto, że tachograf zainstalowany w kontrolowanym pojeździe nie posiada aktualnego potwierdzenia przeprowadzenia kontroli okresowej. Wewnątrz pojazdu stwierdzono wklejkę legalizacyjną z datą badania okresowego z dnia 10 września 2015 r. Za stwierdzone naruszenia nałożono karę 8000 zł – za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganego zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub bez wymaganej licencji oraz 1000 zł za wykonywanie transportu drogowego pojazdem wyposażonym w urządzenie rejestrujące lub cyfrowe urządzenie rejestrujące bez wymaganego sprawdzenia okresowego , badania kontrolnego lub kalibracji. Decyzją z dnia 9 lutego 2018 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego, po rozpatrzeniu odwołania M. G., na podstawie m.in. art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., art. 4 pkt 3 i 22, art. 5, art. 5a, art. 92a ust. 1-6, art. 92b, art. 92c ustawy o transporcie drogowym, utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Organ odwoławczy stwierdził, że status indywidualnej działalności gospodarczej skarżącego w chwili wykonywania przewozu był aktywny, a jego przeważającą działalnością gospodarczą był transport drogowy. Skarżący nie posiadał zezwolenia/licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego rzeczy ani zaświadczenia na przewozy drogowe na potrzeby własne. Główny Inspektor Transportu Drogowego nie udzielił mu też uprawnień na wykonywanie międzynarodowego transportu drogowego. W związku z powyższym strona dopuściła się naruszenia w postaci wykonywania transportu drogowego bez wymaganego zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego. Ponadto tachograf zainstalowany w pojeździe o nr rej. [...] nie posiadał aktualnego potwierdzenia przeprowadzenia kontroli okresowej. Ważność tego badania upłynęła w dniu 10.09.2017 r. W związku z powyższym strona w dniu 16.10.2017 r. wykonywała przewóz pojazdem wyposażonym w urządzenie rejestrujące bez badania okresowego. Organ I instancji prawidłowo więc stwierdził zaistnienie opisanych w decyzji naruszeń i zasadnie nałożył na stronę karę w łącznej kwocie 9.000 zł. M. G. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na powyższą decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego. Zarzucił, że nie jest przedsiębiorcą, bowiem zarejestrował działalność gospodarczą w celu uzyskania dofinansowania do ciągnika siodłowego. Dofinansowania nie uzyskał, a dopiero teraz udało mu się zawiesić działalność. Nie wiedział, że podczas kontroli składał jakieś zeznania, bo odpowiedział tylko na pytanie kontrolującego, który dzwonił też do właściciela rusztowań. Rusztowania przewoził pomagając ludziom, którzy kiedyś jemu pomogli, a żaden licencjonowany przewoźnik nie chciał się podjąć przewozu towaru na tej trasie z powodu kontroli ITD. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: W myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 2188) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Postępowanie przed sądami administracyjnymi prowadzone jest w oparciu o przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.). Zgodnie z art. 134 § 1 tej ustawy sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W dniu kontroli skarżący , kierując własnym pojazdem, przewoził rusztowania nie będące jego własnością, a przewozu dokonywał na rzecz S. T.. Wykonywał wobec tego transport drogowy w rozumieniu art. 4 pkt 3 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym ( tj. Dz.U. 2016 , poz.1907 ), zwanej dalej "ustawą". Transport drogowy natomiast jest przewozem drogowym ( art. 4 ust. 6a ustawy). Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy, podjęcie i wykonywanie transportu drogowego (...) wymaga uzyskania zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego, na zasadach określonych w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1071/2009 z dnia 21 października 2009 r. ustanawiającym wspólne zasady dotyczące warunków wykonywania zawodu przewoźnika drogowego i uchylającym dyrektywę Rady 96/26/WE. Z kolei w myśl art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 5 kwietnia 2013r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz ustawy o czasie pracy kierowców ( Dz. U. z 2013 r., poz.567 ), licencja na wykonywanie krajowego transportu drogowego osób lub licencja na wykonywanie krajowego transportu drogowego rzeczy uprawnia do wykonywania przewozów w krajowym transporcie drogowym, zgodnie z rodzajem przewozów w niej określonym, do czasu upływu terminu jej ważności lub wydania zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencji, o których mowa w art. 4 ust. 1. Przepis art. 5 ust. 2 w/w ustawy stanowi, że licencja na wykonywanie międzynarodowego transportu drogowego uprawnia do wykonywania przewozów w krajowym i międzynarodowym transporcie drogowym, zgodnie z rodzajem przewozów w niej określonym, oraz uzyskania zezwolenia zagranicznego na przewóz osób lub rzeczy, do czasu upływu terminu jej ważności lub wydania licencji wspólnotowej, o której mowa w art. 4 ust. 2. Mimo treści powyższych przepisów skarżący , jak wynika z dokonanych w toku postępowania ustaleń, nie posiadał w chwili kontroli ani licencji uprawniającej go do wykonywania przewozów w krajowym transporcie drogowym, ani zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego. W tej sytuacji organy prawidłowo uznały, że skarżący wykonywał przewóz drogowy z naruszeniem obowiązków i warunków przewozu drogowego. Ponadto zgodnie z art. 23 ust.1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym i uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz zmieniające rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego ( Dz.U. UE.L 2014.60.1), tachografy poddaje się regularnym przeglądom wykonywanym przez zatwierdzone warsztaty. Przeglądy te przeprowadza się przynajmniej raz na dwa lata. Zakres przeglądów, o których mowa w ust. 1, obejmuje co najmniej sprawdzenie: - czy tachograf jest właściwie zainstalowany i czy jest odpowiedni dla danego pojazdu, - czy tachograf działa prawidłowo, - czy tachograf jest opatrzony znakiem homologacji typu, - czy zamocowana jest tabliczka instalacyjna, - czy wszystkie plomby są nienaruszone i spełniają swoją funkcję, - czy do tachografu nie są podłączone urządzenia manipulacyjne lub czy nie ma śladów użytkowania takich urządzeń, - rozmiaru opon i faktycznego obwodu tocznego opon ( art. 23 ust. 2 w/w rozporządzenia). W toku niniejszego postępowania ustalono, że tachograf zainstalowany w pojeździe o nr rej. [...], którym kierował skarżący , w dniu kontroli, tj. w dniu 16.10.2017 r., nie posiadał aktualnego potwierdzenia przeprowadzenia kontroli okresowej. Z umieszczonej w pojeździe tabliczki legalizacyjnej wynikało, że badanie okresowe przeprowadzone zostało w dniu 10 września 2017 r. W związku z powyższym skarżący w dniu 16.10.2017 r. wykonywał przewóz pojazdem wyposażonym w urządzenie rejestrujące bez wymaganego badania okresowego. Uznanie przez organy, że skarżący wykonywał przewóz drogowy z naruszeniem obowiązków i warunków przewozu drogowego było w tej sytuacji prawidłowe. Wobec powyższego wskazać należy, że zgodnie z art. 92 a ustawy, podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 10 000 złotych za każde naruszenie. W myśl lp.1.1 załącznika nr 3 do ustawy, za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganego zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub bez wymaganej licencji kara pieniężna wynosi 8000 zł. Natomiast zgodnie z lp.6.1.4. załącznika nr 3, za wykonywanie przewozu drogowego pojazdem wyposażonym w urządzenie rejestrujące lub cyfrowe urządzenie rejestrujące bez wymaganego sprawdzenia okresowego , badania kontrolnego lub kalibracji kara pieniężna wynosi 1000 zł. Organ pierwszej instancji prawidłowo w tej sytuacji nałożył na skarżącego karę w łącznej kwocie 9.000 zł, a organ odwoławczy zasadnie decyzję organu pierwszej instancji utrzymał w mocy. Skarżący w skardze kwestionował nałożenie na niego kary pieniężnej twierdząc, że nie jest przedsiębiorcą. Należy zauważyć, że w dniu kontroli, co nie było sporne, skarżący wpisany był do Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej, status tej działalności był wpisany jako "aktywny", a jako przeważającą działalność gospodarczą wskazano transport drogowy towarów. Wykonywanie transportu drogowego podlegające sankcji jest działaniem faktycznym, polegającym na przewozie osób lub rzeczy, odpowiadającym definiowanemu transportowi drogowemu, przy czym nie musi ono stanowić przedmiotu trwale prowadzonej działalności gospodarczej, a tym bardziej ewidencjonowanej. Skarżący natomiast w dniu kontroli wykonywał przewóz towarów nie będących jego własnością , nie na potrzeby własne, a na zlecenie innego przedsiębiorcy. Nie można wobec tego przyjąć, by istniały podstawy do niezastosowania wobec skarżącego przepisów , w oparciu o które nałożono na niego karę pieniężną. Podnoszone przez skarżącego problemy w wyrejestrowaniu działalności gospodarczej nie mają znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. Wskazywane przez skarżącego kwestie dotyczące przeprowadzenia kontroli – brak wiedzy, że składa zeznania, nie czytał protokołu, bo nie miał okularów – nie mają wpływu na rozstrzygnięcie. Skarżący podpisał protokół z kontroli, a ustalonego w sprawie stanu faktycznego dotyczącego okoliczności dokonywania przewozu w istocie nie kwestionuje, inaczej natomiast postrzega skutki dokonanych przez organy ustaleń. W ocenie Sądu organy obu instancji prawidłowo ustaliły stan faktyczny sprawy, przywołały istotne dla rozstrzygnięcia przepisy prawa, zasadnie uznały , że nie zaistniały podstawy do wyłączenia odpowiedzialności skarżącego, co doprowadziło do wydania przez organy prawidłowych pod względem merytorycznym decyzji. W tym stanie rzeczy Sąd, nie podzielając zarzutów skargi , na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.