I OSK 3716/18

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Leszek Kiermaszek Sędziowie Sędzia NSA Wiesław Morys Sędzia del. WSA Rafał Wolnik (spr.) po rozpoznaniu w dniu 27 kwietnia 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej J. U. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 28 czerwca 2018 r. sygn. akt II SA/Sz 530/18 w sprawie ze skargi J. U. na decyzję Rektora Uniwersytetu [...] w [...] z dnia [...] marca 2018 r. nr [...] w przedmiocie stypendium doktoranckiego oddala skargę kasacyjną. Zaskarżonym wyrokiem z dnia 28 czerwca 2018 r., sygn. akt II SA/Sz 530/18, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, na skutek skargi J. U., uchylił decyzję Rektora Uniwersytetu [...] z dnia [...] marca 2018 r., nr [...], w przedmiocie stypendium doktoranckiego oraz zasądził od organu na rzecz skarżącego zwrot kosztów postępowania. W uzasadnieniu tego wyroku zawarto następujące ustalenia faktyczne: Decyzją z dnia [...] stycznia 2018 r. Rektor Uniwersytetu [...] odmówił skarżącemu przyznania stypendium doktoranckiego w roku akademickim 2017/2018, wskazując na brak rekomendacji Dziekana Wydziału Prawa i Administracji (WPiA). Skarżący złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Organ zaskarżoną w niniejszej sprawie decyzją utrzymał w mocy swoją wcześniejszą decyzję. W skardze na powyższą decyzję skarżący podniósł zarówno zarzuty naruszenia przepisów postępowania, jak i przepisów prawa materialnego. Wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie uwzględnił skargę na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (obecnie: Dz.U. z 2019 r., poz. 2325), zwanej dalej p.p.s.a., aczkolwiek nie podzielił większości jej zarzutów. W uzasadnieniu Sąd pierwszej instancji wskazał m.in., że decyzja o jakiej mowa w art. 200 ust. 1 ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. - Prawo o szkolnictwie wyższym (Dz. U. z 2017 r., poz. 2183 z późn. zm.), zwanej dalej p.s.w., jest decyzją uznaniową i jej kontrola sądowa nie może obejmować samego uznania; powinna dotyczyć w szczególności tego, czy wybór, o jakim mowa, został należycie umotywowany. W ocenie Sądu takim brakiem obarczone są obie decyzje organu, gdy nie przywołują konkretnych dowodów w tym zakresie. Dalej Sąd wskazał, że skoro decyzja w przedmiocie przyznania stypendium doktoranckiego jest decyzją uznaniową, to brak pozytywnego załatwienia wniosku doktoranta, przy uzyskaniu przez niego pozytywnej rekomendacji doktoranckiej komisji stypendialnej, może wiązać się z sytuacją ekonomiczną uczelni. Wówczas jednak organ orzekający winien wyjaśnić powody odmowy, przedstawiając jakimi środkami oraz kto dysponował nimi w chwili złożenia wniosku i na co środki te były przeznaczone, jeśli w planach finansowych stypendiów doktoranckich nie przewidziano. Stosowna dokumentacja powinna być także dołączona do akt sprawy. Ustosunkowując się do pozostałych zarzutów skargi, Sąd pierwszej instancji uznał je za nieuzasadnione i podzielił stanowisko organu odnośnie możliwości dysponowania środkami finansowymi przez dziekanów poszczególnych wydziałów uczelni, a także dotyczące stosowania przez poszczególne komisje stypendialne odrębnych zasad punktacji doktorantów w różnych wydziałach. Sąd podał również, że skoro w roku akademickim 2015/2016 nikomu nie przyznano stypendium doktoranckiego w WPiA, to również w roku akademickim 2017/2018 możliwe było, w świetle art. 18 ust. 2 ustawy z dnia 23 czerwca 2016 r. o zmianie ustawy – Prawo o szkolnictwie wyższym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2016 r., poz.1311), nieprzyznanie stypendiów w tym Wydziale. Od powyższego wyroku skargę kasacyjną wniósł skarżący, zaskarżając ten wyrok w całości i zarzucając: 1) obrazę przepisów prawa procesowego, tj.: a) art. 153 p.p.s.a., poprzez przyjęcie błędnej oceny prawnej i wskazań co do dalszego postępowania, wiążących organ w ramach ponownego rozpoznania sprawy, w wyniku czego organ ponownie rozpoznający sprawę będzie mógł poprzestać jedynie na uzupełnieniu lub poprawieniu uzasadnienia zaskarżonej decyzji w zakresie aspektu finansowego odmowy przyznania skarżącemu stypendium doktoranckiego, pomijając jednocześnie pozostałe uchybienia wykazane w skardze; b) art. 134 § 1 w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a., poprzez fragmentaryczne rozpoznanie sprawy administracyjnej oraz brak wskazania i omówienia w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku podstawy prawnej i przyczyn uznania poszczególnych zarzutów skarżącego za nieuzasadnione, czym doprowadzono do sytuacji, w której zaskarżony wyrok wymyka się kontroli kasacyjnej; 2) obrazę przepisów procesowych, tj. art. 141 § 4 w związku z: a) art. 6 k.p.a. w zw. z § 12 i § 14 ust. 3 rozporządzenia Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia 9 sierpnia 2017 r. w sprawie studiów doktoranckich i stypendiów doktoranckich (Dz. U. poz. 1696), zwanego dalej rozporządzeniem, w zw. z przepisami procedury stypendialnej, w zw. z art. 8 § 1 k.p,a., poprzez zaakceptowanie dopuszczalności naruszenia przez organ zasady legalizmu i podjęcie czynności (tj. zwrócenie się do Dziekana WPiA o wyrażenie stanowiska co do przyznania stypendium doktoranckiego doktorantom WPiA), dla której brak jest podstawy prawnej, podczas gdy kompetencję do przedstawienia rekomendacji przyznania albo odmowy przyznania stypendium doktoranckiego posiada wyłącznie Wydziałowa Komisja Stypendialna, w następstwie czego błędnie przyjęte zostało, że stanowisko Dziekana WPiA ma charakter wiążący dla organu przy podejmowaniu decyzji w przedmiocie stypendium doktoranckiego, w konsekwencji czego naruszono przepisy postępowania w sprawie przyznania stypendium doktoranckiego i zniweczono zasadę pogłębiania zaufania obywateli; b) art. 7b w zw. z art. 10 § 1 w zw. z art. 81 k.p.a., poprzez zaakceptowanie dopuszczalności nieudostępnienia skarżącemu - przed wydaniem decyzji zarówno w pierwszej, jak i w drugiej instancji - złożonego do akt postępowania pisemnego oświadczenia Dziekana WPiA, zawierającego stwierdzenie, że w roku akademickim 2017/2018 nie będzie wypłacane stypendium doktoranckie jakiemukolwiek doktorantowi WPiA, w wyniku czego ustalono stan faktyczny sprawy w taki sposób, że skarżący jako jedyna strona postępowania administracyjnego nie mógł się wypowiedzieć co do zgromadzonego w aktach postępowania administracyjnego materiału, a w konsekwencji okoliczność wynikająca z tego dowodu nie mogła zostać uznana za udowodnioną i przyjęta za element podstawy faktycznej wydanej i zaskarżonej decyzji; c) art. 7 w zw. z art. 8 § 1 w zw. z art. 77 § 1 k.p.a., poprzez zaakceptowanie dopuszczalności naruszenia przez organ w procesie operacyjnego stosowania prawa zasady prawdy obiektywnej (brak ustalenia, że na WPiA od roku akademickiego 2014/2015, tj. pierwszego roku, w którym uruchomiono stacjonarne studia III stopnia - doktoranckie w zakresie nauk prawnych, dotychczas ani razu nie przyznano stypendium doktoranckiego, jak i brak ustalenia, że [...] oraz WPiA posiadają środki finansowe, które mogą zostać wypłacone doktorantom w ramach stypendium doktoranckiego), naruszenie zasady uwzględniania interesu społecznego i słusznego interesu skarżącego (które musiały być brane pod uwagę przy czynieniu użytku z uznania administracyjnego - m.in. wobec faktu, że dotychczas doktorantom WPiA nie przyznawano stypendium doktoranckiego, choć doktorantom innych wydziałów takie stypendium było - i jest - przyznawane), a także zasady proporcjonalności, w wyniku czego odmowa przyznania skarżącemu stypendium doktoranckiego przekracza dozwolone granice uznania administracyjnego i jawi się jako dowolna i arbitralna; d) art. 8 § 1 k.p.a., poprzez zaakceptowanie dopuszczalności naruszenia przez organ w procesie operacyjnego stosowania prawa zasady równego traktowania, w postaci kolejnej z rzędu odmowy przyznania stypendium doktoranckiego skarżącemu, który w postępowaniu uzyskał 112 punktów, przy jednoczesnym przyznaniu stypendium doktoranckiego doktorantom odbywającym studia doktoranckie w ramach innych wydziałów (którzy otrzymali mniej punktów, od liczby 39,5 pkt, w tym takich, w których w przeszłości również przyznawano stypendium doktoranckie), przy braku właściwego czynnika różnicującego doktorantów (dorobek naukowy, uzyskana liczba punktów) i ograniczenie się wyłącznie do przyjęcia za taki czynnik Wydziału (rekomendacji Dziekana WPiA), w którym doktoranci odbywają studia doktoranckie, chociaż środki na ten cel pochodzą ze środków całego Uniwersytetu, w wyniku czego odmowa przyznania wnioskodawcy stypendium doktoranckiego jest wadliwa; e) art. 8 § 2 k.p.a., poprzez zaakceptowanie dopuszczalności naruszenia przez organ w procesie operacyjnego stosowania prawa zasady jednolitości poglądów w odniesieniu do tego samego podmiotu, znajdującego się w tożsamych samych stanach faktycznych (sytuacjach) i w oparciu o tę samą podstawę prawną, polegającą na odmowie przyznania skarżącemu stypendium doktoranckiego w roku akademickim 2017/2018 w oparciu o "brak rekomendacji Dziekana Wydziału", pomimo uzyskania rekomendacji Wydziałowej Komisji Stypendialnej, podczas gdy w decyzjach z lat wcześniejszych przesłanka "rekomendacji Dziekana" nie była wskazywana jako element (nie tylko istotny, lecz jakikolwiek) rozstrzygnięcia, lecz jedynie "brak środków na przedmiotowy cel stypendialny", w wyniku czego uznać należy, że takie środki finansowe przeznaczone na cel stypendialny są dostępne w Uniwersytecie w roku akademickim 2017/2018, co implikuje konieczność przyznania stypendium; f) art. 107 § 1 pkt 4 i 6 oraz § 3 w zw. z art. 8 § 1 w zw. z art. 11 k.p.a., poprzez zaakceptowanie dopuszczalności naruszenia przez organ w procesie operacyjnego stosowania tych przepisów prawa w postaci zaniechania właściwego przedstawienia w decyzji uzasadnienia faktycznego (brak wskazania, czy wszystkie przedstawione we wniosku osiągnięcia zostały uwzględnione, jaką uzyskały punktację, w jakim stosunku uzyskana punktacja pozostawała do punktacji doktorantów z innych wydziałów, którym przyznano stypendium doktoranckie, a także, jakie okoliczności - oprócz samego braku rekomendacji Dziekana WPiA - wynikały z jego oświadczenia, które miałyby znaczenie dla rozpatrzenia sprawy, a także jaka była różnica pomiędzy sytuacją finansową WPiA, a wydziałami, których doktorantom przyznano stypendium, a nadto wydanie decyzji wewnętrznie sprzecznej, niewyjaśniającej przyczyny wydania negatywnej decyzji uznaniowej, niewyjaśniającej sposobu wyważenia interesu skarżącego i interesu publicznego czy interesu organu, a także nieudowadniającej, że zaszła podstawa do obalenia domniemania (zasady) wydania korzystnej dla strony decyzji uznaniowej, w wyniku czego decyzja jest wadliwa i narusza zasadę pogłębiania zaufania obywateli oraz zasadę przekonywania co do prawidłowości rozstrzygnięcia, a także pociąga ocenę, że decyzja jest dowolna; g) art. 106 k.p.a., poprzez zaakceptowanie dopuszczalności naruszenia przez organ w procesie operacyjnego stosowania prawa w postaci niewłaściwego zastosowania tegoż przepisu, w sytuacji, gdy żaden przepis prawa nie uzależnia wydania decyzji stypendialnej przez organ od zajęcia stanowiska przez kierownika podstawowej jednostki organizacyjnej przynależności wnioskodawcy, w rozważanym przypadku - Dziekana WPiA; h) art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 3 k.p.a., poprzez zaakceptowanie dopuszczalności naruszenia przez organ w procesie operacyjnego stosowania prawa polegającego na utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji pierwszoinstancyjnej, która ze względu na wykazane w niej uchybienia winna zostać zmieniona w całości, w wyniku których to uchybień doszło do nierozpoznania skargi w zakresie całej sprawy administracyjnej w rozumieniu przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a. i do błędnego związania organu w trybie przepisu art. 153 p.p.s.a. w niewystarczającym merytorycznym zakresie przedmiotowym przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia; 3) obrazę przepisów prawa materialnego, tj. a) art. 200 ust. 5 w zw. z art. 98 ust. 1 p.s.w. w zw. z § 2 procedury stypendialnej, poprzez niedowodliwe i nieuzasadnione (w formie jakiegokolwiek rozumowania prawniczego wyrażonego w uzasadnieniu wyroku) zaakceptowanie ich błędnej wykładni i niewłaściwego zastosowania, polegającego na przyjęciu, że stypendium doktoranckie może zostać przyznane tylko ze środków wskazanych w art. 98 ust. 1 pkt 1 p.s.w., podczas gdy ani ta ustawa, ani żaden akt prawny nie ogranicza źródeł finansowania stypendium do tych środków, a następnie poprzez zaakceptowanie błędnej oceny organu, że stypendium doktoranckie jest przyznawane w ramach środków finansowych poszczególnych jednostek organizacyjnych uczelni, podczas gdy zgodnie z powyższymi przepisami stypendia doktoranckie są wypłacane ze środków całego Uniwersytetu, w związku z czym wadliwe jest w konsekwencji uzależnianie organu przyznania stypendium doktoranckiego od sytuacji finansowej konkretnego wydziału, a przy tym ewentualne wewnętrznie obowiązujące akty prawne nie mogą czynić iluzorycznym i niemożliwym do zrealizowania ustawowego uprawnienia doktoranta do uzyskania stypendium doktoranckiego w oparciu wyłącznie o fakt odbywania studiów doktoranckich w konkretnej jednostce organizacyjnej; b) art. 200 ust. 1 p.s.w. w zw. z § 13 ust. 2 rozporządzenia, poprzez niedowodliwe i nieuzasadnione (w formie jakiegokolwiek rozumowania prawniczego wyrażonego w uzasadnieniu wyroku) zaakceptowanie niewłaściwego ich zastosowania, polegającego na przekroczeniu granic uznania administracyjnego i odmowie przyznania skarżącemu stypendium doktoranckiego, pomimo spełnienia wszystkich przesłanek uzasadniających jego przyznanie oraz istnienia interesu społecznego i słusznego interesu skarżącego, w sytuacji gdy za przyznaniem stypendium doktoranckiego skarżącemu przemawia również zasada równego traktowania (uzyskanie większej liczby punktów niż inni doktoranci [...], którzy stypendium uzyskali), i - w konsekwencji - uczynienie iluzorycznym i niemożliwym do zrealizowania uprawnienia skarżącego do uzyskania stypendium doktoranckiego, podczas gdy prawidłowe zastosowanie uznania administracyjnego powinno skutkować przyznaniem skarżącemu stypendium doktoranckiego zgodnie ze złożonym wnioskiem. W oparciu o powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i rozpoznanie skargi poprzez uchylenie zaskarżonej decyzji z uwagi na zasadność wszystkich podniesionych w skardze zarzutów. Ewentualnie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej jej autor przedstawił argumenty na poparcie podniesionych zarzutów. W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko oraz ustosunkowując się do zarzutów skargi kasacyjnej, które uznał za chybione. Wniósł ponadto o zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania kasacyjnego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu biorąc pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Granice te determinują kierunek postępowania Naczelnego Sądu Administracyjnego. Ocena zaskarżonego rozstrzygnięcia, dokonana w ramach podniesionych przez stronę zarzutów nie dała podstaw do wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonego wyroku. Analiza skargi kasacyjnej prowadzi do wniosku, że intencją skarżącego jest w istocie polemika z motywami przyjętymi przez Sąd pierwszej instancji, nie zaś z samym rozstrzygnięciem, które uwzględniło jego skargę. Nadmienić trzeba, że takie ukierunkowanie skargi kasacyjnej jest dopuszczalne, aczkolwiek strona musi wówczas wykazać, że uzasadnienie w kształcie przyjętym przez sąd, nawet w powiązaniu z korzystnym dla niej rozstrzygnięciem, narusza obowiązujące przepisy. Tego jednak skarżący nie wykazał. Zarzuty podniesione w skardze kasacyjnej można w istocie sprowadzić do konstatacji, że skarżący oczekiwał od Sądu pierwszej instancji bardziej stanowczego stanowiska odnośnie uchybień proceduralnych, do których doszło w toku postępowania administracyjnego oraz aprobaty jego stanowiska względem przyznania mu stypendium. Do tego bowiem sprowadzają się wywody dotyczące naruszenia art. 6 k.p.a.; art. 7b w związku z art. 10 i art. 81 k.p.a.; art. 7 w związku z art. 8 § 1 i art. 77 § 1 k.p.a.; art. 8 k.p.a.; art. 8 § 2 k.p.a.; art. 106 k.p.a.; art. 107 § 1 pkt 4 i 6 oraz art. 107 § 3 w związku z art. 8 § 1 i art. 11 k.p.a.; art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 3 k.p.a. Uchybienia proceduralne, niewątpliwie zaistniałe w realiach niniejszej sprawy, dawały podstawę do wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji i stworzenia organowi odwoławczemu możliwości ponownej oceny całokształtu okoliczności faktycznych i prawnych zaistniałych w sprawie. Z faktu, że oczekiwania skarżącego względem uzasadnienia zaskarżonego wyroku rozminęły się z wywodami Sądu pierwszej instancji, nie można jednak wywieść wniosku, że uzasadnienie tego wyroku nie odpowiada wymogom, jakie w tym zakresie stawia art. 141 § 4 p.p.s.a. Uchylając zaskarżoną decyzję Sąd pierwszej instancji wskazał bowiem powody, dla których uznał, iż nie może się ona ostać w obrocie prawnym. Była ona bowiem obarczona szeregiem uchybień formalnych, które miały bezpośredni wpływ na wynik rozstrzygnięcia, co zresztą organ sam przyznał w odpowiedzi na skargę kasacyjną. W szczególności zaś stanowisko organu nie zostało w sposób dostateczny wyjaśnione, co dawało podstawy do skutecznego zarzucenia jej zbyt daleko idącej arbitralności w korzystaniu ze swobodnego uznania. Sąd pierwszej instancji trafnie podniósł, że decyzje wydawane w oparciu o przepis art. 200 ust. 1 p.s.w. mają charakter uznaniowy. Regulacja ta daje możliwość przyznania doktorantowi stypendium na podstawie decyzji rektora. Nie ulega wątpliwości, że tego rodzaju rozstrzygnięcie administracyjne podejmowane jest przez uprawniony organ w określonym trybie, jednakże jego treść determinowana jest swobodnym uznaniem tegoż organu. Podkreślenia wymaga, co zresztą zaznaczył również sąd pierwszej instancji, że swobodne uznanie nie oznacza całkowitej arbitralności przy wydawaniu decyzji. Organ winien bowiem w prawidłowy sposób uzasadnić swoje stanowisko, dając temu upust w prawidłowo skonstruowanym uzasadnieniu. Ogólnikowość i lakoniczność tego fragmentu decyzji może stać się podstawą jej wyeliminowania z obrotu prawnego – co miało miejsce w niniejszej sprawie. Lektura skargi kasacyjnej, a także innych pism procesowych kierowanych przez stronę (skargi do sądu pierwszej instancji, wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy w trakcie postępowania administracyjnego), pozwala stwierdzić, że skarżący domaga się przyznania mu stypendium, pozostając w przekonaniu o słuszności swoich oczekiwań i opierając swoje stanowisko o ilość uzyskanych przezeń punktów. Argument dotyczący punktacji odnosi się do nieuprawnionego, zdaniem strony, zróżnicowania pozycji prawnej osób na poszczególnych wydziałach uczelni. Skarżący podniósł szereg argumentów, które miały świadczyć o tym, że stypendia przyznano w sposób arbitralny, nie biorąc pod uwagę jego dorobku punktowego. W szczególności zaś skarżący podkreślił po raz kolejny, że stypendia przyznawano doktorantom innych wydziałów, którzy legitymowali się mniejszą ilością punktów aniżeli on. Argument ten nie mógł odnieść zamierzonego skutku, albowiem oczywistym jest, że dorobek naukowy w poszczególnych dyscyplinach nie może być traktowany jednakowo. Argumentacja skargi kasacyjnej wskazuje na to, iż skarżący nie chce przyjąć do wiadomości oczywistego faktu swoistej samodzielności poszczególnych wydziałów Uniwersytetu [...] i ich autonomii w polityce dysponowania przekazanymi im środkami budżetowymi. Stanowisko strony byłoby uzasadnione, gdyby w ramach jednego wydziału w sposób arbitralny rozdzielono środki na stypendia nie biorąc pod uwagę ilości punktów przyznanych za osiągnięcia naukowe. Tymczasem próba porównywania się w takiej sytuacji do osiągnięć naukowych doktorantów reprezentujących inne dziedziny wiedzy musiała zakończyć się fiaskiem z przyczyn wyżej wskazanych. Szereg podniesionych przez skarżącego argumentów, dotyczących osiągnięć naukowych, które w jego ocenie miały uzasadniać uzyskanie stypendium, nie mogło odnieść zamierzonego skutku, gdyż odnoszą się one do kwestii będącej w wyłącznej kompetencji organu orzekającego i pozostających poza zakresem kontroli sprawowanej przez sąd administracyjny. W szczególności zakres kognicji sądu administracyjnego w powiązaniu z charakterem kwestionowanej decyzji wyklucza możliwość kontroli kryteriów celowościowych i słusznościowych, do jakich odwołuje się skarżący. Istota decyzji uznaniowej, a z taką niewątpliwie mamy do czynienia, zasadza się na przyznaniu organowi dyskrecjonalnej władzy w kształtowaniu stosunku prawnego. Władza ta nie ma rzecz jasna nieskrępowanego charakteru, gdyż limitowana jest przede wszystkim regulacjami o charakterze procesowym. Z tej perspektywy oceniona została zaskarżona decyzja przez Sąd pierwszej instancji, a wynik tej oceny skutkował uwzględnieniem skargi. Sąd nie był jednak władny ocenić aksjologicznych podstaw przyjętego rozstrzygnięcia, gdyż nie dysponuje żadnymi kryteriami pozwalającymi mu to uczynić. Decyzja o przyznaniu stypendium ma bowiem charakter autonomiczny i o ile nie zostanie wykazane, że wydano ją z naruszenie przepisów postępowania, bądź też w sposób dyskryminujący stronę – wymyka się spod kontroli sądu. To, że Sąd nie podzielił w pełni argumentacji skarżącego nie czyni wydanego przezeń orzeczenia wadliwym, w szczególności zaś w kontekście rozstrzygnięcia będącego w istocie korzystnym dla strony. W uzasadnieniu wyraźnie wskazano, że korzystanie przez organ z uznania administracyjnego nie oznacza rezygnacji z poprawnego przeprowadzenia postępowania dowodowego oraz prawidłowego uzasadnienia wydanej decyzji. Fakt, że w realiach rozpoznawanej sprawy, po stronie organu odwoławczego zabrakło jednego i drugiego wykluczał w istocie merytoryczną ocenę przesłanek wydania decyzji o takiej a nie innej treści. W tym zaś zakresie Sąd pierwszej instancji nie mógł zastąpić organu i orzec zgodnie z oczekiwaniami strony. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji orzeczenia. Pomimo oddalenia skargi kasacyjnej nie orzeczono o zasądzeniu kosztów postępowania kasacyjnego na rzecz Rektora Uniwersytetu [...], albowiem strona ta nie wykazała, aby na etapie tego postępowania poniosła jakiekolwiek jego koszty. Sprawę rozpoznano na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 182 § 2 p.p.s.a., ponieważ strona skarżąca kasacyjnie zrzekła się rozprawy, natomiast druga strona postępowania nie zażądała jej przeprowadzenia.