VI SA/Wa 569/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska (spr.) Sędziowie Asesor WSA Joanna Kruszewska-Grońska Sędzia WSA Jakub Linkowski Protokolant ref. staż. Agnieszka Dzięcioł po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 czerwca 2018 r. sprawy ze skargi Z. K. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej 1. uchyla zaskarżoną decyzję i utrzymaną nią w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] roku; 2. zasądza od Głównego Inspektora Transportu Drogowego na rzecz skarżącego Z. K. kwotę 400 zł (czterysta złotych) tytułem zwrotów kosztów postępowania. Decyzją z dnia [...] stycznia 2018r. Główny Inspektor Transportu Drogowego działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r. poz. 1257), art. 4 pkt 22, art. 72, art. 79, art. 92a, art. 92b, art. 92c ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2017 r., poz. 2200), Ip. 1.5 nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, po rozpatrzeniu odwołania od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...].12,2017 r. o nr [...] o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 10.000,00 zł orzekł o utrzymaniu zaskarżonej decyzji w całości w mocy. Do wydania powyższej decyzji doszło w następującym stanie faktycznym: na podstawie upoważnienia [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...].07.2017 r. inspektorzy transportu drogowego próbowali przeprowadzić kontrolę przedsiębiorstwa Z. K. prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą: T. W dniu 8 sierpnia 2017 r. organ I instancji zawiadomił stronę o zamiarze wszczęcia kontroli w przedsiębiorstwie, która miała nastąpić dnia 28 sierpnia 2017 r. Zawiadomienie zostało w dniu 16.08.2017 r. pozostawione w oddawczej skrzynce pocztowej adresata. Następnie pracownik publicznego operatora pocztowego stwierdził na zwrotnym potwierdzeniu odbioru okoliczność niepodjęcia ww. przesyłki w terminie. W dniu 28 sierpnia 2017 r. inspektorzy transportu drogowego podjęli nieudaną próbę przeprowadzenia kontroli w miejscu wykonywania działalności gospodarczej, tj. przy ul. [...]. Pomimo oczekiwania przed terenem posesji na miejscu inspektorzy nikogo nie zastali. Pismem z dnia 8 września 2017 r. organ I instancji ponownie zawiadomił stronę o zamiarze wszczęcia kontroli w siedzibie przedsiębiorcy, która miała się odbyć w dniu 4 października 2017 r. Strona nie podjęła przesyłki w terminie. W dniu 4 października 2017 r. inspektorzy transportu drogowego podjęli nieudaną próbę przeprowadzenia kontroli w miejscu wykonywania działalności gospodarczej, tj. przy ul. [...]. Pomimo oczekiwania przed terenem posesji na miejscu inspektorzy nikogo nie zastali. Naruszenie polegające na niepoddaniu się lub uniemożliwieniu przeprowadzenia kontroli w całości lub w części (Ip. 1.5 załącznika nr 3 do utd.) zostało ujawnione w protokole z czynności nr [...] z dnia [...] października 2017 r. Decyzją administracyjną z dnia [...].12.2017 r. o nr [...] organ I instancji nałożył na stronę karę pieniężną w wysokości 10.000,00 zł (słownie: dziesięć tysięcy złotych) z tytułu naruszeń przepisów utd ujawnionych w protokole kontroli. Strona pismem z dnia 19.12.2017 r. złożyła odwołanie od przedmiotowej decyzji wskazując, że adres prowadzonej działalności gospodarczej nie jest miejscem zamieszkania strony, ponieważ nie przebywa tam na stałe. Przedsiębiorca wskazał, że nie posiada biura, jednak sprawdza wszelką korespondencję dość regularnie. Wyjaśnił, że nie jest w stanie podejmować pism poleconych przynoszonych przez listonosza, ponieważ dzieje się to zazwyczaj w godzinach jego pracy. Strona zapewniła, że nigdy nie otrzymała awiza związanego z korespondencją z [...] Wojewódzkim Inspektorem Drogowym. Gdyby takowe otrzymał, na pewno pismo zostałoby odebrane, tak jak stało się to w przypadku ostatniego pisma. Ponadto strona podniosła, że na awizach pocztowych nie jest zaznaczone od kogo pismo pochodzi, więc na pewno nie uchylał się od jego odbioru celowo. Strona wskazała, że nie jest to pierwszy przypadek, kiedy awiza są błędnie wkładane, bądź chyba w ogóle nie są wystawiane. Niestety trudno to udowodnić listonoszowi. W związku z powyższym strona wniosła o uchylenie nałożonej kary pieniężnej, gdyż brak odniesienia się do pisma Wojewódzkiego Inspektoratu Transportu Drogowego wynikał z nieświadomości ich istnienia, a nie braku chęci ustosunkowania się do ich treści. Organ II instancji wskazał, że zgodnie z art. 72 utd, kontrolowany jest obowiązany umożliwić inspektorowi dokonanie czynności kontrolnych, a w szczególności: 1) udzielić ustnych lub pisemnych wyjaśnień, okazać dokumenty lub inne nośniki informacji oraz udostępnić dane mające związek z przedmiotem kontroli; 2) udostępnić pojazd, a w uzasadnionych przypadkach wynikających z przeprowadzonej kontroli pojazdu na drodze, obiekt, siedzibę przedsiębiorcy oraz wszystkie pomieszczenia, w których przedsiębiorca prowadzi działalność gospodarczą bądź też przechowuje mienie przedsiębiorstwa; 3) umożliwić sporządzenie kopii dokumentów wskazanych przez kontrolującego; 4) umożliwić sporządzenie dokumentacji filmowej lub fotograficznej, jeżeli może ona stanowić dowód lub przyczynić się do utrwalenia dowodu w sprawie będącej przedmiotem kontroli; 5) umożliwić przekazanie, za potwierdzeniem odbioru, oryginału zapisu urządzenia samoczynnie rejestrującego prędkość jazdy, czas jazdy i postoju lub karty kierowcy, oraz gromadzonych przez kontrolowany podmiot wydruków z tachografu cyfrowego i karty kierowcy, których kontrola będzie dokonywana w siedzibie organu kontroli. Niepoddanie się lub uniemożliwienie przeprowadzenia kontroli w całości lub części jest sankcjonowane karą określoną w lp. 1.5 załącznika nr 3 do utd, w wysokości 10.000.00 z1 (słownie: dziesięć tysięcy złotych). Organ odwoławczy na podstawie protokołu z czynności z dnia [...].10.2017 r., zawiadomień organu I instancji o zamiarze wszczęcia kontroli z dni 8.08.2017 r. oraz 8.09.2017 r., dokumentacji zdjęciowej, notatek urzędowych z dni 28.08.2017 r. oraz 4.10.2017 r., wydruków z Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej stwierdził, że przedsiębiorca pomimo prawidłowych zawiadomień przedsiębiorcy o zamiarze wszczęcia kontroli nie poddał się w całości kontroli w siedzibie przedsiębiorcy. Zdaniem organu w przedmiotowej sprawie doręczenia dokonane na podstawie art. 44 k.p.a. zostały dokonane w sposób prawidłowy, w związku z powyższym należy uznać, iż strona wiedziała o zamiarze przeprowadzenia kontroli przez organ 1 instancji. Analiza zgromadzonego materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie wykazała, iż strona została prawidłowo zawiadomiona o zamiarze przeprowadzenia kontroli. Ponadto organ odwoławczy wskazał, iż zgodnie z art. 33 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej domniemywa się, że dane wpisane do CE1DG są prawdziwe. Osoba fizyczna wpisana do CEIDG ponosi odpowiedzialność za szkodę wyrządzoną zgłoszeniem do CEIDG nieprawdziwych danych, jeżeli podlegały obowiązkowi wpisu na jej wniosek, a także niezgłoszeniem danych podlegających obowiązkowi wpisu do CEIDG w ustawowym terminie albo brakiem zgłoszenia zmian danych objętych wpisem, chyba że szkoda nastąpiła wskutek siły wyższej albo wyłącznie z winy poszkodowanego lub osoby trzeciej, za którą osoba wpisana do CEIDG nie ponosi odpowiedzialności. Na podstawie wydruków z Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej wygenerowanych w dniach: [...].10.2017 r., 21.11.2017 r., 11,01.2018 r. organ odwoławczy wskazuje, iż strona, jako swój adres do doręczeń podała ul. [...], na który to organ I instancji adresował zawiadomienia o zamiarze wszczęcia kontroli. Niepodejmowanie przez stronę w terminie korespondencji kierowanej na adres wskazany w CEIDG oraz zaniechanie obowiązku zmiany danych w CEIDG dotyczących adresu do doręczeń nie stanowi okoliczności wyłączającej odpowiedzialność administracyjną. Zawiadomienia o zamiarze wszczęcia kontroli z dnia 8.08.2017 r. oraz z dnia 8.09.2017 r. niepodjęte przez stronę w placówce pocztowej w okresie 14 dni, zostały na podstawie art. 44 kpa uznane za doręczone. Zgodnie z ustawą o swobodzie działalności gospodarczej istnieje domniemanie, że dane podane w ewidencji są prawdziwe. Podobnie ustawodawca uregulował, kwestie doręczenia korespondencji w ustawie- kodeks postępowania cywilnego. Zgodnie z art. 133 § 2a kpc pisma procesowe dla przedsiębiorców doręcza się na adres udostępniany w rejestrze albo CEIDG, chyba że strona wskazała inny adres dla doręczeń. W niniejszej sprawie strona nic wskazywała innego adresu dla doręczeń, aż do chwili złożenia odwołania od przedmiotowej decyzji. Ponadto organ odwoławczy wskazał że w niniejszej sprawie inspektorzy transportu drogowego dwukrotnie, tj. w dniach 28 sierpnia 2017 r. oraz 4 października 2017 r. bezskutecznie próbowali przeprowadzić kontrolę w siedzibie przedsiębiorcy, której adres głównego miejsca wykonywania działalności gospodarczej ujawniony jest w Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej. Z uwagi na powyższe organ odwoławczy nałożył na stronę karę pieniężną w wysokości 10.000 zł za stwierdzone w protokole kontroli naruszenia sankcjonowane przez przepis Ip. 1.5 załącznika nr 3 do utd. Organ odwoławczy po ponownym przeprowadzeniu postępowania odnośnie możliwości zastosowania z urzędu podstaw egzoneracyjnych zawartych w art. 92c utd stwierdził, iż nie zaistniały okoliczności stanowiące przesłanki do jego zastosowania. W przedmiotowej sprawie nie znalazł zastosowania art. 92b utd bowiem ustawodawca daje możliwość zastosowania tego przepisu tylko w przypadku, gdy podczas kontroli zostały stwierdzone naruszenia dotyczące czasu pracy kierowców. W niniejszej sprawie takie naruszenia nie miały miejsca. Pismem z dnia 22 lutego 2018r. Z. K. wniósł na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zarzucając powyższej decyzji naruszenie przepisów postępowania, tj.: 1) art. 92a ust. 1, ust. 3 pkt. 1, ust. 6 oraz Ip. 1.5. załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że skarżący dokonał odmowy albo uchybił terminowi do poddania się lub umożliwienia kontroli w całości lub w części, gdy tymczasem skarżący nie posiadał wiedzy o zamiarze przeprowadzenia takiej kontroli i nie przyczynił się w żaden sposób do jej uniemożliwienia. 2) art. 68 ust. 1 w zw. z art. 55 ustawy o transporcie drogowym poprzez ich nieprawidłowe zastosowanie bowiem skarżący nie dokonał czynności odmowy ani uniemożliwienia przeprowadzenia kontroli wobec nie posiadał wiedzy o zamiarze przeprowadzenia kontroli bez swej winy. 3) 43 k.p.a. poprzez przyjęcie, że pisma zostały doręczone stronie w sposób prawidłowy, w sytuacji gdy zawiadomienia nie zostały doręczone skarżącemu, zatem nie rozpoczęły biegu termin do przeprowadzenia kontroli i wszczęcia postępowania administracyjnego. 3) art. 7 oraz art. 77 k.p.a. polegające na niedokładnym wyjaśnieniu stanu faktycznego sprawy, wydaniu rozstrzygnięcia naruszającego słuszny interes skarżącego oraz niewyczerpujące rozważenie zebranego w sprawie materiału dowodowego, co w konsekwencji doprowadziło do wydania przez organ niezgodnego i krzywdzącego rozstrzygnięcia w sprawie. Biorąc pod uwagę powyższe skarżący wniósł o zmianę zaskarżonej decyzji przez uwzględnienie odwołania i uchylenie decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego oraz przeprowadzenie dowodów uzupełniających z załączonych dokumentów, tj. pisma osoby która, nieuprawnienie zabrała powiadomienia o doręczanej korespondencji dla skarżącego oraz zaświadczenia o stanie zdrowia tej osoby z którego wynika brak świadomego podejmowania działań na okoliczność nieotrzymania przez stronę skarżącą zawiadomień o zamiarze przeprowadzenia kontroli, oraz o przeprowadzeniu postępowania administracyjnego, a tym samym braku zawinienia skarżącego i zasądzenie na rzecz skarżącego od Głównego Inspektora Transportu Drogowego zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu skarżący wyjaśnił, że wiadomości o przesyłkach zawierających zawiadomienia o zamiarze przeprowadzenia kontroli kierowane do Z. K. dnia 8 sierpnia 2017 r. oraz 8 września 2017 r., a także wiadomość o przesyłce zawierającej zawiadomienie o wszczęciu postępowania administracyjnego kierowane w dniu [...] października 2017 r., choć faktycznie były podwójnie awizowane i wróciły do nadawcy, nigdy nie dotarły do adresata, bowiem zawiadomienia o awizacji były wyjmowane i pobierane przez osobę nieupoważnioną do ich odbioru. Do tego osoba ta nigdy nie poinformowała Z. K. o pozostawaniu tych zawiadomień w jej posiadaniu ani ich mu nie przekazała. Działo się tak wobec faktu oddania przez Z. K. lokalu numer [...] Panu N. G. w opiekę celem doglądania. Osoba ta, jak się obecnie okazało, a która nie jest domownikiem skarżącego, wskazała w/w adres bez wiedzy i woli Z. K. jako własny do korespondencji i pod tym właśnie adresem odbierała pocztę do siebie kierowaną. W wyniku prywatnego dochodzenia jakie przeprowadził Z. K. na skutek ostatnich zdarzeń, a także wcześniejszych sygnałów dotyczących braku doręczeń oczekiwanych przesyłek, odkrył on, że Pan N. G. od 2017 r. wyjmował ze skrzynki każdorazowo całą zastaną w niej korespondencję a nie tylko kierowaną do niego, o czym nie informował skarżącego, który cotygodniowo sprawdzał zawartość skrzynki. Do tego ukrywał bądź zawieruszał, oraz z czasem o niej zapominał, co było następstwem problemów zdrowotnych i dolegliwości na jakie cierpi N. G. od wielu lat, a o których skarżący nic nie wiedział. Otóż cierpi on na depresję ze stanami lękowymi i zanikami pamięci na czego dowód załączone zostało do niniejszej skargi oświadczenie Pana G. oraz zaświadczenie lekarskie. Skarżący wskazał, że w piśmiennictwie prezentowany jest pogląd, że skutki doręczenia zastępczego mogą być obalone przeciwdowodem potwierdzającym, że adresat pisma nie miał obiektywnej możliwości zapoznania się z treścią pisma doręczonego w trybie art. 43 K.p.a. (por. Z. Janowicz, Kodeks Postępowania Administracyjnego - Komentarz, Warszawa 1991). Z akt sprawy wynika, że w stosunku do skarżącego tego rodzaju niemożność zachodziła. Skarżący, który cotygodniowo systematycznie sprawdzał zawartość skrzynki pocztowej i nigdy w wymienionych okresach nie zastał w niej awiza, przedstawił przeciwdowód potwierdzający ten fakt - załączone oświadczenie. Skarżący wyjaśnił, że jak tylko powziął wiadomość o czynnościach organu natychmiast podjął starania mające na celu wyjaśnienie sytuacji. Podkreślił, że nigdy nie wchodził w kolizję z prawem i wywiązywał się ze swych zobowiązań, dlatego czuje się obecnie dalece pokrzywdzony zapadłą decyzją o nałożeniu kary jak i decyzją ją utrzymującą. Nadto, w ocenie skarżącego nałożenie na niego kary pieniężnej w zaistniałej sytuacji w ogóle nie powinno mieć miejsca wobec braku spełnienia przesłanek do zastosowania Ip. 1.5 załącznika nr 3 do utd., bowiem dotyczy on sytuacji gdy następuje niepoddanie się kontroli czy też uniemożliwienie kontroli prowadzonej, co w niniejszym przypadku nie miało miejsca, bo kontroli wcale nie było z uwagi na brak wiedzy skarżącego o zamiarze jej przeprowadzenia. Zatem, skarżący nie odmówił ani nie udaremnił jej prowadzenia swoją decyzją czy zachowaniem, a co stanowi nieodłączną podstawę zastosowania przepisu i sankcji nim ujętej. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2011 r., poz. 2188 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, iż w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji orzekające w sprawie nie naruszyły prawa w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy. Stosownie zaś do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 poz. 1369 ze zm.) - zwanej dalej "p.p.s.a.", Sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Rozpoznając skargę w świetle wyżej wskazanych kryteriów należy uznać, że skarga zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem skargi jest decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego utrzymująca w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego o nałożeniu na skarżącego kary pieniężnej w wysokości 10000 zł za niepoddanie się przeprowadzenia czynności kontrolnych w całości. Bezsporne w sprawie jest, że organ dwukrotnie podejmował próbę przeprowadzenia kontroli prowadzonej przez skarżącego działalności gospodarczej. Pismami z dnia 8 sierpnia 2017 r. oraz z dnia 8 września 2017 r. [...] Wojewódzki Inspektora Transportu Drogowego kierował do skarżącego zawiadomienia o zamiarze wszczęcia kontroli na adres prowadzonej przez niego działalności gospodarczej figurujący w CEIDG. Zawiadomienia zostały doręczone stronie na zasadach określonych w art. 44 Kodeksu postępowania administracyjnego. Mając na uwadze powyższe [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego wydał decyzję o nałożeniu na stronę kary pieniężnej w wysokości 10000 złotych za stwierdzone w sprawie naruszenie niepoddania przeprowadzenia czynności kontrolnych w całości. Powyższe okoliczności wynikają z zebranego w sprawie materiału dowodowego. W ocenie Sądu jednak organ orzekając o nałożeniu na skarżącego kary pieniężnej nie uwzględnił szczególnych okoliczności przedmiotowej sprawy, które nie pozwalają na tym etapie sprawy na uznanie, że w sprawie doszło do naruszenia obowiązku niepoddania się przeprowadzeniu czynności kontrolnych w całości. Nie budzi wątpliwości uprawnienie organów inspekcji drogowej do przeprowadzenia kontroli przestrzegania obowiązków lub warunków przewozu drogowego. Na przedsiębiorcy z kolei spoczywa obowiązek poddania się takiej kontroli i udostępnienia żądanej przez kontrolujących dokumentacji. Przedsiębiorca może w takiej kontroli uczestniczyć osobiście lub wyznaczyć upoważnioną osobę. Za uniemożliwienie przez przedsiębiorcę przeprowadzenie kontroli ustawodawca przewidział sankcję w postaci kary pieniężnej w wysokości 10 000 złotych. W ocenie Sądu jednak przepis ten znajduje zastosowanie jedynie wówczas gdy przedsiębiorca świadomie unika poddania się takiej kontroli lub podejmuje inne działania mające na celu uniemożliwienie organowi przeprowadzenie czynności kontrolnych. Kary administracyjne nakładane są w drodze aktów administracyjnych na podmioty zachowujące się sprzecznie ze stosowanymi normami prawnymi. Podstawowym celem stosowania kar (sankcji) administracyjnych jest zapewnienie poszanowania prawa oraz wywołanie negatywnych konsekwencji w związku z naruszeniem nakazu lub zakazu. W przedmiotowej sprawie nie można mówić o naruszeniu przez skarżącego normy mówiącej o niepoddaniu się lub uniemożliwieniu przeprowadzenia kontroli w całości lub w części. Już w odwołaniu skarżący wyjaśnił, że nie wiedział o toczącej się sprawie dotyczącej przeprowadzenia kontroli jego przedsiębiorstwa, ponieważ w skrzynce pocztowej nie znajdował żadnych awizo informujących o nadesłanych do niego przesyłkach. Jedyne awizo, które otrzymał, dotyczyło przesyłki zawierającej decyzję o nałożeniu na stronę kary pieniężnej w wysokości 10000 złotych Ponadto skarżący w skardze wyjaśnił, że kierowana do niego korespondencja przejmowana była przez osobę, która opiekuje się jego mieszkaniem i ma klucz do skrzynki pocztowej. Istotne w sprawie jest jednak, że jest to osoba, która cierpi na depresję ze stanami lękowymi i zanikami pamięci na czego dowód załączone zostało do skargi oświadczenie oraz zaświadczenie lekarskie. Na rozprawie przed WSA skarżący wyjaśnił, że o okolicznościach tych dowiedział się dopiero pisząc skargę do Sądu dlatego nie podnosił tych kwestii na etapie odwołania. Wskazał ponadto odpowiadając na zarzut organu, że zaświadczenie lekarskie pochodzi z 2016r., iż istnieje możliwość przedstawienia aktualnego zaświadczenia stanie zdrowia G. N. Skarżący wskazał również, że nigdy nie był karany i nie ma nic do ukrycia, a po odebraniu decyzji wydanej przez organ I instancji gotowy był natychmiast poddać się kontroli, jednakże w trakcie rozmowy telefonicznej z pracownikiem inspekcji drogowej dowiedział się, że na tym etapie sprawy jest już za późno i może ewentualnie wnieść odwołanie co też uczynił. Rozpoznając ponownie sprawę organ powinien ocenić powyższe okoliczności, z których wynika, że zamiarem skarżącego nie było umyślne niepoddanie się kontroli oraz uniemożliwienie przeprowadzenia kontroli w całości lub w części. Organ powinien uwzględnić przyczyny niemożności odebrania przez skarżącego zawiadomień o zamiarze przeprowadzenia kontroli. Wobec powyższego za przedwczesne Sąd uznał nałożenie przez organ na skarżącego kary pieniężnej w wysokości 10.000 złotych za naruszenie z lp. 1.5 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym. Dlatego też Sąd uznał, że na podstawie art.145 § 1 pkt 1 lit. c zachodzi podstawa do uchylenia wydanych w sprawie decyzji. W oparciu o art. 200 p.p.s.a. Sąd orzekł o kosztach postępowania sądowego.