II OZ 266/18

Dnia 20 marca 2018 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Paweł Miładowski, , , po rozpoznaniu w dniu 20 marca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia K. K. na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 23 listopada 2017 r., sygn. akt II SA/Gd 440/17 o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w sprawie ze skargi K. K. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] z dnia [...] marca 2017 r., nr [...] w przedmiocie opłaty za legalizację obiektu postanawia: oddalić zażalenie. Zaskarżonym zarządzeniem z dnia 23 listopada 2017 r. Przewodniczący Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku wezwał K. K. do uiszczenia wpisu sądowego w wysokości 1500 zł od skargi na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] z dnia [...] marca 2017 r., nr [...], w przedmiocie opłaty za legalizację obiektu. Na powyższe zarządzenie zażalenie wniósł K. K., wskazując, że Sąd I instancji odmówił mu przyznania prawa pomocy; jednak nie stać go na uiszczenie wpisu sądowego z uwagi na sytuację życiową w jakiej się znajduje. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zażalenie na zarządzenie z dnia 23 listopada 2017 r. jest bezzasadne w świetle art. 220 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.". Przepis ten stanowi, że Sąd nie podejmie żadnych czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W tym przypadku w związku z art. 220 § 3 p.p.s.a. Przewodniczący wzywa wnoszącego skargę, aby pod rygorem odrzucenia skargi uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. Sprawa niniejsza nie znajduje się w katalogu spraw objętych art. 239 § 1 pkt 1 p.p.s.a., w których to sprawach, strona skarżąca działanie organu korzysta ze zwolnienia z obowiązku uiszczenia kosztów sądowych. Jednocześnie wnoszący zażalenie nie należy do kręgu podmiotów zwolnionych z obowiązku uiszczenia kosztów sądowych na podstawie art. 239 § 1 pkt 2 i 3 p.p.s.a., a przed wydaniem ww. zarządzenia nie uzyskał prawa pomocy w omawianym zakresie (art. 239 § 1 pkt 4 p.p.s.a.). Jak bowiem wynika z akt sprawy, prawomocnym postanowieniem z dnia 22 listopada 2017 r. odmówiono skarżącemu przyznania prawa pomocy. Tym samym zaistniały podstawy do wezwania K. K. do uiszczenia wpisu sądowego od skargi. W tych warunkach prawidłowo w zaskarżonym zarządzeniu określono wysokość wpisu sądowego od skargi w kwocie 1500 złotych. Wysokość tego wpisu znajduje swoje umocowanie w przywołanym w treści zaskarżonego zarządzenia przepisie § 1 pkt 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.). Przedmiotem skargi jest bowiem opłata legalizacyjna w wysokości 50000 zł. W sprawach dotyczących należności pieniężnych sąd administracyjny pobiera wpis stosunkowy, który odpowiednio przy kwocie 50000 zł wynosi 3% wartości przedmiotu zaskarżenia, a więc 1500 zł. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 i art. 198 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny zażalenie oddalił.