IV SA/Po 254/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Stankowski (spr.) Sędzia WSA Józef Maleszewski Asesor sądowy WSA Katarzyna Witkowicz-Grochowska Protokolant st. sekr. sąd. Justyna Hołyńska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 04 lipca 2018 r. sprawy ze skargi J.R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...]grudnia 2017 r., nr [...] w przedmiocie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach 1. uchyla zaskarżoną decyzje oraz poprzedzającą ją decyzję Burmistrza J. z dnia [...] listopada 2017 r. nr [...], 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. na rzecz skarżącego J.R. kwotę 697 (sześćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Decyzją z dnia [...] listopada 2017 r., nr [...], Burmistrz J. na podstawie art. 71 ust. 1, art. 71 ust. 2 pkt 2, art. 75 ust. 1 pkt 4 i art. 84 ustawy z dnia [...] października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2017 r., poz. 1405 z późn. zm., dalej: "u.u.i.ś.") w zw. z § 3 ust. 1 pkt 102 i § 3 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2016 r., poz. 71) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r., poz. 1257 z późn. zm., dalej: "k.p.a.") stwierdził brak potrzeby oceny oddziaływania na środowisko dla przedsięwzięcia polegającego na budowie chlewni o obsadzie 88,69 DJP, zlokalizowanej w miejscowości M., Gmina J., działka nr [...], arkusz mapy [...], obręb M., a także określił istotne warunki korzystania ze środowiska w fazie eksploatacji przedsięwzięcia. W uzasadnieniu organ I instancji wyjaśnił, że planowane przedsięwzięcie polega na budowie budynku inwentarskiego (chlewni) o powierzchni zabudowy ok. [...] m2. Na działce inwestora zlokalizowany jest ponadto budynek inwentarski nr [...] służący do chowu 100 tuczników (14 DJP), budynek inwentarski nr [...] służący do chodu 32 macior i 120 prosiąt (13,6 DJP) oraz budynek nr [...] wykorzystywany do chowu 18 macior (6,3 DJP), co łącznie stanowi 33,9 DJP. Następnie w piśmie z dnia [...] sierpnia 2017 r. inwestor zmienił swój wniosek w ten sposób, że w budynek nr [...] zamierza obsadzić 20 maciorami (7 DJP), budynek nr [...] – 12 maciorami i 120 prosiętami (8,7 DJP), budynek nr [...] – 12 maciorami (4,2 DJP), co spowoduje zmniejszenie łącznej obsady do 19,9 DJP. Maksymalna liczba zwierząt w gospodarstwie wyniesie zatem nie 122,59 DJP, lecz 108,59 DJP. Burmistrz J. zauważył następnie, że w świetle § 3 ust. 1 pkt 103 powołanego rozporządzenia przedmiotowa inwestycja zalicza się do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. W opinii z dnia [...] czerwca 2017 r., nr [...], Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w J. wyraził opinię o braku konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Podobnie w postanowieniu z dnia [...] lipca 2017 r., nr [...], Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w P. stwierdził, że inwestycja nie wymaga przeprowadzenia wspomnianej oceny. Organ ten wskazał zarazem na konieczność uwzględnienia szczegółowo określonych uwarunkowań w decyzji środowiskowej. Oba orzeczenia dotyczyły inwestycji w pierwotnym zakresie. Po wpłynęciu pisma z dnia [...] sierpnia 2017 r. organ I instancji wystąpił zatem ponownie o uzgodnienia i opinie. W piśmie z dnia [...] września 2017 r., nr [...], Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w J., podtrzymał swoje stanowisko wyrażone w opinii z dnia [...] czerwca 2017 r. Pismo z dnia [...] września 2017 r. wpłynęło po ustawowym terminie. Niemniej jest ono zbieżne ze stanowiskiem organu I instancji. Postanowieniem z dnia [...] września 2017 r., nr [...], Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w P. uznał, że przedsięwzięcie nie wymaga przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Organ ten ponownie wskazał na konieczność uwzględnienia szczegółowych uwarunkowań w decyzji środowiskowej. Wobec tego postanowieniem z dnia [...] października 2017 r., nr [...], Burmistrz J. odstąpił od konieczności przeprowadzenia rozważanej oceny. W toku postępowania właściciele działek sąsiadujących z terenem inwestycji wyrażali sprzeciw wobec realizacji przedsięwzięcia, wnosząc zastrzeżenia wobec karty informacyjnej oraz rzeczywistego znaczenia redukcji obsady trzody chlewnej, proponowanej przez inwestora. Wskazali oni także na niekorzystne oddziaływanie zapachowe inwestycji. Organ I instancji nie przychylił się do tych zarzutów. Odczuwanie przykrego zapachu jest okolicznością subiektywną, a ustawodawca nie ustanowił w tej mierze żadnych norm prawnych ograniczających emisję odorów. Inwestycja nie spowoduje natomiast przekroczenia emisji amoniaku i siarkowodoru. Nie będzie ona również generowała ponadnormatywnego hałasu. Przedsięwzięcie to nie stwarza również ryzyka wystąpienia poważnych awarii lub katastrof. Nie przewiduje się również negatywnego oddziaływania na Jednolitą Część Wód Powierzchniowych o kodzie GW600061, jak i na obszary objęte ochroną. Nie zagraża ona również chronionym gatunkom fauny i flory. Planowana inwestycja znajduje się w centrum miejscowości M., sąsiadując od północy z dwoma budynkami mieszkalnymi, od południa – z zabudową handlowo-usługową, od wschodu i południowego wschodu – z dwoma budynkami mieszkalnymi, a od zachodu – z polami uprawnymi. Chlewnia zostanie zlokalizowana na terenie układu ruralistycznego wsi M., ujętego w wykazie zabytków [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków. Karta informacyjna została sporządzona prawidłowo, a jej treści nie zakwestionowały organy współdziałające. Organ I instancji wskazał zarazem rozwiązania przyjęte przez inwestora w zakresie mycia i dezynfekcji obiektu budowlanego i gospodarowania nawozami naturalnymi jako warunki realizacji przedsięwzięcia. Wariant wykonania inwestycji przedstawiony przez inwestora został przy tym uznany za optymalny z perspektywy ochrony środowiska. Od powyższej decyzji odwołał się J. R., wskazując, że jest niezadowolony z wydanego rozstrzygnięcia. Przedmiotowa inwestycja pozostaje bowiem w sprzeczności z wymogiem dobrego sąsiedztwa, polityką przestrzenną gminy, a także przepisami ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2017 r., poz. 1073 z późn. zm.). Rozważane przedsięwzięcie niewątpliwie wpłynie na środowisko, wobec czego w niniejszej sprawie konieczne było przeprowadzenie oceny tego oddziaływania. Tym bardziej, że inwestor zamierza prowadzić farmerską, wielkotowarową hodowlę trzody chlewnej. Ponadto od decyzji organu I instancji odwołała się również Spółka A, podnosząc, że kwestionowane rozstrzygnięcie jest niezgodne z prawem, a planowana chlewnia zostanie zlokalizowana z naruszeniem przepisów ustanawiających minimalne odległości między obiektami budowlanymi. Odwołująca dodała, że Burmistrz J. pominął sprzeciw mieszkańców. Nie wzięto również pod uwagę negatywnego oddziaływania planowanej inwestycji na prowadzony przez D. .. obiekt handlowy, w którym prowadzona jest sprzedaż produktów spożywczych. Decyzją z dnia [...] grudnia 2017 r., nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze na podstawie art. 1, art. 17 ust. 1 i art. 18 ust. 1 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz. U. z 2015 r., poz. 1659 z późn. zm.) oraz art. 17 pkt 1, art. 127 § 2 i art. 138 § 1 k.p.a. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ odwoławczy wyjaśnił, że warunki realizacji przedsięwzięcia wskazane w postanowieniu Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w P. zostały przeniesione do decyzji z dnia [...] listopada 2017 r. Inwestycja nie powinna zatem oddziaływać ponadnormatywnie na życie i zdrowie ludzi. Nie stanowi ona również zagrożenia dla środowiska, w tym dla obszarów Natura 2000. Planowane przedsięwzięcie nie narusza przepisów dotyczących zanieczyszczenia atmosfery, gospodarki ściekami, emisji poziomu hałasu oraz gospodarki odpadami. Zasadne było zatem pozytywne rozpatrzenie wniosku inwestora. Odnosząc się do zarzutów odwołania, organ II instancji wskazał, że argumenty dotyczące zachowania wymogu dobrego sąsiedztwa, obniżenia wartości nieruchomości sąsiednich, ochrony zabytków i zachowania minimalnych odległości między obiektami budowlanymi będą badane na dalszych etapach procesu inwestycyjnego. W ocenie organu odwoławczego decyzja z dnia [...] listopada 2017 r. w dostateczny sposób zabezpiecza tereny sąsiednie przed uciążliwościami związanymi z gromadzeniem i gospodarowaniem gnojowicą. Skargę na powyższą decyzję złożył J. R., wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji z dnia [...] listopada 2017 r. W uzasadnieniu skarżący wskazał, że organ odwoławczy naruszył zasadę dwuinstancyjności, gdyż nie rozpoznał ponownie w pełni rozważanej sprawy administracyjnej. Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie przeprowadziło postępowania wyjaśniającego, poprzestając jedynie na ocenie decyzji z dnia [...] listopada 2017 r. i częściowym odniesieniu się do zarzutów podniesionych w odwołaniu. Organ II instancji nie odniósł się ponadto do kwestii zasadności wydania postanowienia stwierdzającego brak potrzeby oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Tymczasem takie rozstrzygnięcie podlega zaskarżeniu wraz z decyzją środowiskową. Co więcej, wymienione postanowienie nie wskazuje przekonujących powodów, ze względu na które odmówiono przeprowadzenia oceny oddziaływania inwestycji na środowisko. Organy administracji publicznej ustaliły ponadto wadliwie liczbę DJP. Zgodnie z § 2 ust. 1 pkt 51 powołanego rozporządzenia konieczne jest bowiem wzięcie pod rozwagę maksymalnej obsady inwentarza. Wymóg ten nie został jednak zachowany, gdyż Burmistrz J. i Samorządowe Kolegium Odwoławcze poprzestali jedynie na wniosku inwestora. Wniosek ten nie był jednak wiążący dla organów administracji publicznej i powinien być przez nie zweryfikowany. Tym samym naruszono w niniejszej sprawie art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Zaskarżone decyzje nie zawierają również oznaczenia wszystkich stron postępowania. W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje Skarga okazała się zasadna. Na początku należy zauważyć, że we wniosku z dnia [...] lipca 2017 r. inwestor wystąpił o wydanie decyzji środowiskowej dla inwestycji polegającej na budowie chlewni o powierzchni [...],88 m2, tj. 18 kojców o powierzchni [...] m2 dla macior i 23 kojce o powierzchni [...] m2 dla tuczników, co łącznie stanowi 88,69 DJP (k. 163, 196 karty informacyjnej). Powyższy obiekt budowlany będzie wchodził w skład większego zakładu, na który składają trzy budynki inwentarskie. Pierwotnie budynek nr [...] miał był przeznaczony dla 100 tuczników o masie ciała powyżej 100 kg (14 DJP), budynek nr [...] - dla 32 macior (11,2 DJP) i 120 prosiąt o masie ciała do 30 kg (2,4 DJP), a budynek - dla 18 macior (6,3 DJP) (k. 162-168 karty informacyjnej). Następnie jednak w piśmie z dnia [...] sierpnia 2017 r. inwestor zmodyfikował swój wniosek w ten sposób, że w budynku nr [...] zamierza umieścić 20 macior (7 DJP), w budynku nr [...] - 18 macior (6,3 DJP) i 120 prosiąt (2,4 DJP), a w budynku nr [...] - 12 macior (4,2 DJP) (k. 378 akt adm.). Okoliczności te należy uznać za bezsporne, gdyż nie były kwestionowane przez żadną ze stron postępowania. Podstawę rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie stanowiły przepisy powołanej ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Zgodnie z art. 59 ust. 1 u.u.i.ś. przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wymaga realizacja następujących planowanych przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko: (1) planowanego przedsięwzięcia mogącego zawsze znacząco oddziaływać na środowisko; (2) planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, jeżeli obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko został stwierdzony na podstawie art. 63 ust. 1 u.u.i.ś. Katalog powyższych przedsięwzięć został określony w powołanym rozporządzeniu w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 102 tego aktu wykonawczego, do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się chów lub hodowla zwierząt w liczbie nie mniejszej niż 210 DJP, przy czym za liczbę DJP przyjmuje się maksymalną możliwą obsadę inwentarza. Prawodawca wskazuje zarazem w § 3 ust. 1 pkt 102 cytowanego rozporządzenia, że do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się chów lub hodowlę zwierząt, inne niż wymienione w § 2 ust. 1 pkt 51 cytowanego rozporządzenia, w liczbie nie mniejszej niż 60 DJP. Trzeba przy tym zauważyć, że projektowana chlewnia stanowi element większej inwestycji obejmującej wspomniane trzy budynki inwestora. Wobec tego w niniejszej sprawie zastosowanie znalazł również § 3 ust. 2 pkt 3 powołanego rozporządzenia. Przepis ten przewiduje, że do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się również przedsięwzięcia nieosiągające progów określonych w § 3 ust. 1 tego aktu wykonawczego, jeżeli po zsumowaniu parametrów charakteryzujących przedsięwzięcie z parametrami planowanego, realizowanego lub zrealizowanego przedsięwzięcia tego samego rodzaju znajdującego się na terenie jednego zakładu lub obiektu osiągną progi określone w § 3 ust. 1 tego rozporządzenia. Tym samym dla oceny oddziaływania projektowanej chlewni na środowisko należało wziąć pod uwagę wymienione budynki inwentarskie. Dopiero po zsumowaniu parametrów planowanego przedsięwzięcia oraz parametrów przedsięwzięcia istniejącego na działkach objętych wnioskiem należało rozważyć, czy w świetle art. 59 ust. 1 pkt 2 u.u.i.ś. niezbędnym było przeprowadzenie oceny oddziaływania tej inwestycji na środowisko. W tym celu organ właściwy do wydania decyzji środowiskowej wydaje na podstawie art. 63 ust. 1 albo art. 63 ust. 2 u.u.i.ś. odpowiednie postanowienie, uzyskując wcześniej stanowisko innych organów. Jak wynika bowiem z art. 64 ust. 1 u.u.i.ś., postanowienia, o których mowa w art. 63 ust. 1 i 2 u.u.i.ś., wydaje się po zasięgnięciu opinii: (1) regionalnego dyrektora ochrony środowiska; (2) organu, o którym mowa w art. 78 u.u.i.ś., w przypadku przedsięwzięć wymagających decyzji, o których mowa w art. 72 ust. 1 pkt 1-3, 10-19 i 21-23 u.u.i.ś.; (3) organu właściwego do wydania pozwolenia zintegrowanego na podstawie ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2017 r., poz. 519 z późn. zm.), jeżeli planowane przedsięwzięcie kwalifikowane jest jako instalacja, o której mowa w art. 201 ust. 1 tej ustawy. Trzeba przy tym zaznaczyć, że wydanie postanowienie stwierdzającego brak potrzeby przeprowadzania oceny oddziaływania inwestycji na środowisko, jest możliwe jedynie po uzyskaniu opinii organów współdziałających. Organ I instancji pozyskał w tej mierze opinię Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w J. z dnia [...] lipca 2017 r. oraz opinię Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w P. z dnia [...] lipca 2017 r., które stwierdzały brak potrzeby przeprowadzania omawianej oceny. Oba rozstrzygnięcia dotyczyły pierwotnego zakresu planowanej inwestycji. Ponadto Burmistrz J. pozyskał opinię Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w P. z dnia [...] września 2017 r. Rozstrzygnięcie to odnosiło się już do inwestycji, której zakres został zmodyfikowany pismem z dnia [...] sierpnia 2017 r. Wbrew wywodom organu I instancji w aktach sprawy nie znajduje się pismo z dnia [...] września 2017 r. Zgromadzony materiał dowodowy obejmuje wprawdzie pismo organu I instancji z dnia [...] września 2017 r., w którym zwrócono się do organu inspekcji sanitarnej o zajęcie stanowiska w omawianej kwestii (k. 308 akt adm.). Niemniej brakuje odpowiedzi organu współdziałającego, a zatem w aktach administracyjnych nie ma jednego z istotnych dowodów. Z art. 64 ust. 4 u.u.i.ś. nie można natomiast wyprowadzić milczącego zaaprobowania inwestycji, gdyż powołanym przepisie ustawodawca jedynie odsyła do art. 35 § 5 i art. 36 k.p.a. Abstrahując od tego uchybienia, należy zauważyć, że żadna z powyższych opinii wydanych przez organy współdziałające nie dotyczy planowanej inwestycji w jej aktualnym zakresie. Opinie z dnia [...] lipca 2017 r. i [...] lipca 2017 r. odnoszą się do przedsięwzięcia w jego poprzednim kształcie. Z kolei opinia z dnia [...] września 2017 r. i konsekwentnie postanowienie z dnia [...] października 2017 r. nieprawidłowo wyznacza zakres inwestycji po modyfikacji wynikającej z pisma z dnia [...] sierpnia 2017 r. Organy administracji publicznej poprzestały bowiem na oświadczeniach inwestora i nie poddały ich niezbędnej weryfikacji. Tymczasem należało w niniejszej sprawie zbadać, jaka jest maksymalna obsada inwentarza w istniejących i planowanych obiektach budowlanych inwestora i dopiero na tej podstawie ustalić, czy zasadne jest badanie oddziaływania przedsięwzięcia. W tym celu organy administracji publicznej powinny przedstawić wyliczenie uwzględniające przepisy rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 15 lutego 2010 r. w sprawie wymagań i sposobu postępowania przy utrzymywaniu gatunków zwierząt gospodarskich, dla których normy ochrony zostały określone w przepisach Unii Europejskiej (Dz. U. Nr 56, poz. 344 z późn. zm.). W szczególności organy administracji publicznej powinny rozważyć zadeklarowaną przez inwestora powierzchnię wykorzystywaną do hodowli zwierząt oraz normę przeliczeniową kojca określoną w przepisach powołanego aktu wykonawczego. Z materiału dowodowego zgromadzonego w aktach wynika, że takie wyliczenie nie zostało przeprowadzone. Konsekwentnie zatem nie można ustalić, czy organy administracji publicznej wzięły pod uwagę maksymalną obsadę chlewni, do czego były zobowiązane na mocy § 3 ust. 1 pkt 102 w zw. z § 2 ust. 1 pkt 51 cytowanego rozporządzenia z dnia 9 listopada 2010 r. Materiał dowodowy zebrany w aktach sprawy potwierdza jedynie, że organy administracji publicznej bezkrytycznie przyjęły wywody inwestora, nie weryfikując samodzielnie przedłożonych przez niego dokumentów. Z treści powyższych opinii, postanowienia z dnia [...] października 2017 r. oraz decyzji organu I instancji wynika jednoznacznie, że rzeczywista maksymalna obsada przedsięwzięcia nie była należycie badana w toku postępowania. Wobec tego należy uznać, że postanowienie z dnia [...] października 2017 r. i decyzja z dnia [...] listopada 2017 r. okazały się wadliwe. Nie odnoszą się one bowiem do zamierzenia objętego wnioskiem inwestora. Wada ta nie została również dostrzeżona przez organ II instancji. W konsekwencji kontrolowane rozstrzygnięcie oraz poprzedzające je rozstrzygnięcie organu I instancji należało uchylić. Nie ulega zarazem wątpliwości, że organy administracji publicznej nie rozważyły dokładnie materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy, co doprowadziło do naruszenia art. 7 k.p.a. Zgodnie z tym przepisem w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Uchybienie to spowodowało z kolei naruszenie art. 77 § 1 k.p.a., w świetle którego organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy, oraz art. 80 k.p.a., w myśl którego organ administracji publicznej ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Opisane wady dodatkowo uzasadniały uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Sąd podziela przy tym częściowo zarzut niepełnej kontroli instancyjnej przeprowadzonej przez organ odwoławczy. Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie rozważyło bowiem dokładnie wszystkich okoliczności sprawy, a uzasadnienie sporządzone do decyzji z dnia [...] grudnia 2017 r. jest w tej mierze zbyt zwięzłe. Wada ta doprowadziła do utrzymania w mocy rozstrzygnięcia organu I instancji, które było nieprawidłowe. Na aprobatę nie zasługiwał natomiast zarzut nieodniesienia się do argumentów podniesionych w odwołaniu. W ocenie składu orzekającego w niniejszej sprawie organ II instancji w sposób wystarczający rozważył wywody odwołujących się. Trzeba przy tym zauważyć, że odwołanie skarżącego nie zawierało dokładnie wskazanych zarzutów, które zostały sformułowane dopiero w skardze. Sąd nie przychylił się także do zarzutu nieprecyzyjnego wskazania kręgu podmiotów legitymujących się przymiotem strony. Z treści zaskarżonych decyzji wynika jednoznacznie, że są one skierowane przede wszystkim do M. K., inwestora. Odesłanie w pozostałym zakresie do rozdzielnika załączonego akt sprawy nie jest wprawdzie w pełni poprawne. Niemniej uchybienie to nie miałoby wpływu na wynik postępowania. W tej sytuacji Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 z późn. zm.) uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję z dnia [...] listopada 2017 r. z uwagi na naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 59 ust. 1 pkt 2, art. 63 ust. 1 i 2 oraz art. 64 ust. 1 u.u.i.ś. w zw. z § 3 ust. 1 pkt 102 i § 3 ust. 2 w zw. z § 2 ust. 1 pkt 51 powołanego rozporządzenia, co miało wpływ na wynik sprawy, oraz naruszenie prawa procesowego, tj. art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Rozpatrując ponownie sprawę, organy administracji publicznej powinny prawidłowo określić zakres omawianej inwestycji i uzyskać stanowiska organów współdziałających dotyczącej tego właśnie przedsięwzięcia. Sąd orzekł o kosztach na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. (Dz. U. z 2018 r., poz. 65).