II SA/Rz 511/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Ewa Partyka Sędziowie WSA Maciej Kobak /spr./ NSA Stanisław Śliwa Protokolant starszy sekretarz sądowy Sylwia Opioła po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 lipca 2018 r. sprawy ze skargi A. S.A. na decyzję Wojewody z dnia [...] marca 2018 r. nr [...] w przedmiocie sprzeciwu do zgłoszenia zamiaru budowy tymczasowego obiektu budowlanego -skargę oddala- Przedmiotem skargi "A." S.A. z siedzibą w [....] (dalej w skrócie: "skarżący" lub "inwestor") reprezentowanego przez r. pr. M. M. jest decyzja Wojewody [...] (dalej w skrócie: "Wojewoda") z dnia [...] marca 2018 r. nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Starosty [...] (dalej w skrócie: "Starosta") z dnia [...] grudnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie sprzeciwu do zgłoszenia zamiaru budowy tymczasowego obiektu budowlanego. Kwestionowana decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym. W dniu 14 grudnia 2017 r. skarżący zawiadomił Starostę o zamiarze przystąpienia do wykonania robót budowlanych nie wymagających pozwolenia na budowę tj. "tymczasowego obiektu budowlanego - wieży mobilnej, składanej, nie połączonej trwale z gruntem, do przeniesienia przed upływem 180 dni od montażu" na terenie obejmującym działkę ewid. nr 2630 położoną w miejscowości N., gm. [...] Decyzją z dnia [...] grudnia 2017 r. nr [...] Starosta zgłosił sprzeciw do powyższego zgłoszenia. Jako podstawę prawną decyzji wskazał art. 30 ust. 6 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane - ( t. j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1332 ze zm. – dalej w skrócie "u.p.b.") oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1257 ze zm. – dalej w skrócie: "k.p.a.") W uzasadnieniu Starosta stwierdził, że jak wynika ze zgłoszenia i załączonej dokumentacji projektowej, zgłoszenie dotyczy budowy nowej stacji bazowej telefonii komórkowej, a nie tymczasowego obiektu budowlanego. W skład projektowanej stacji wchodzą bowiem mobilny maszt antenowy, anteny sektorowe, anteny radioliniowe, urządzenia dodatkowe, feedery i kable. Zdaniem Starosty, tak opisane roboty budowlane należy zakwalifikować jako budowę nowej stacji bazowej telefonii komórkowej. Stacja bazowa telefonii komórkowej w rozumieniu art. 33 ust. 1 u.p.b. stanowi jedno całe zamierzenie budowlane, jest budowlą. Zgodnie natomiast z art. 3 ust. 3 u.p.b., przez budowlę należy rozumieć każdy obiekt budowlany niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, w tym między innymi wolno stojące maszty antenowe. Wobec powyższego Starosta stwierdził, że budowa stacji bazowej telefonii komórkowej zawsze wymaga uzyskania pozwolenia na budowę. Po rozpoznaniu odwołania skarżącego od powyższej decyzji, Wojewoda decyzją z dnia [...] marca 2018 r. nr [...] utrzymał ją w mocy. W uzasadnieniu decyzji Wojewoda dokonał analizy art. 29 ust. 1 pkt 12 u.p.b., który stanowi, iż pozwolenia na budowę nie wymaga budowa tymczasowych obiektów budowlanych, niepołączonych trwale z gruntem i przewidzianych do rozbiórki lub przeniesienia w inne miejsce w terminie określonym w zgłoszeniu, o którym mowa w art. 30 ust. 1, ale nie później niż przed upływem 180 dni od dnia rozpoczęcia budowy określonego w zgłoszeniu, a także art. 3 pkt 5 u.p.b. zawierającego definicje tymczasowego obiektu budowlanego. Następnie Wojewoda stwierdził, iż istotny dla klasyfikacji danego obiektu z uwagi na wymóg art. 29 ust. 1 pkt 12 u.p.b. jest sposób jego posadowienia na gruncie i charakter poszczególnych elementów konstrukcji. Przytaczając orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego Wojewoda wskazał, że o tym, czy obiekt jest trwale związany z gruntem, nie decyduje metoda i sposób związania z gruntem, ale to czy wielkość danego obiektu, jego konstrukcja, przeznaczenie i względy bezpieczeństwa wymagają takiego trwałego związania z gruntem, podkreślając przy tym, że wprawdzie orzeczenia te odnoszą się do sposobu kwalifikacji urządzeń reklamowych jako obiektów trwale związanych z gruntem, jednakże wskazana w nich argumentacja, w ocenie Wojewody znajduje w pełni zastosowanie również w niniejszej sprawie. Wojewoda uznał, że analiza opisu technicznego zgłoszonego masztu świadczy o tym, że jest to obiekt posadowiony stabilnie i odporny na działanie czynników atmosferycznych (wiatru). Maszt o wysokości H = 27 m posadowiony został bowiem na ruszcie opartym na czterech stopach umieszczonych bezpośrednio na gruncie i obciążonych balastem, którego odpowiednio dobrany ciężar powoduje stabilność konstrukcji. Parametry techniczne masztu, a zwłaszcza jego wysokość oraz sposób związania z gruntem za pomocą rusztu obciążonego balastem, w ocenie Wojewody świadczą o jego trwałym związaniu z gruntem i nie pozwalają na uznanie, że jest to obiekt niepołączony trwale z gruntem, o którym jest mowa w art. 29 ust. 1 pkt 12 u.p.b. Maszt ten w rozumieniu zapisu art. 3 pkt 3 u.p.b. stanowi budowlę. Realizacja tego masztu, połączenie wszystkich jego elementów składowych w całość w określonym miejscu posiada wszelkie cechy budowy w rozumieniu art. 3 pkt 6 u.p.b. Tak więc w przypadku realizacji przedmiotowej inwestycji obowiązuje ogólna zasada określona w art. 28 ust. 1 u.p.b., taka budowa nie została bowiem ujęta w przepisie art. 29 ust. 1 i 2 u.p.b., w którym zostały wyszczególnione wszystkie budowy i roboty budowlane niewymagające pozwolenia na budowę. Charakter zgłoszonych robót (rozmiar i sposób posadowienia masztu) uzasadnia w ocenie Wojewody stanowisko Starosty, iż realizacja przedmiotowego masztu wymaga pozwolenia na budowę. Wojewoda wskazał, że Starosta zawarł właściwą podstawę prawną rozstrzygnięcia, przy czym uzasadnienie tej decyzji w pewnym stopniu jest wadliwe, co jednak nie miało wpływu na końcowy wynik sprawy. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia zabrakło elementu kluczowego dla sprawy, tj. interpretacji kwestii sposobu posadowienia przedmiotowego masztu. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 6, art. 7, art. 7a i art. 77 k.p.a. Wojewoda wskazał, że Starosta procedował w trybie szczególnej procedury zgłoszeniowej uregulowanej w u.p.b. Zgłoszenie budowy nie powoduje wszczęcia postępowania administracyjnego i do dnia wydania decyzji o sprzeciwie nie toczy się postępowanie administracyjne w zakresie uregulowanym przepisami k.p.a. Uprawnienie inwestora do rozpoczęcia budowy, wykonania robót budowlanych wynikają jedynie z milczącej zgody organu. Organ administracji architektoniczno-budowlanej jest kompetentny do przyjęcia zgłoszenia budowy jako oświadczenia inwestora o zamiarze przystąpienia do realizacji inwestycji budowlanej, a także do doprowadzenia do skompletowania zgłoszenia, poprzez wydanie postanowienia zobowiązującego do uzupełnienia zgłoszenia. Organ nie ma natomiast kompetencji do prowadzenia postępowania administracyjnego w sprawie tego zgłoszenia. Jego czynności w tym zakresie nie mają charakteru procesowego w rozumieniu przepisów k.p.a. Dopiero wniesienie sprzeciwu w drodze decyzji przez właściwy organ stanowi początek nowego postępowania - postępowania administracyjnego. Tym samym Starosta nie mógł dopuścić się naruszenia ww. przepisów, gdyż zostały one zawarte w akcie normatywnym, który nie miał w przedmiotowej sprawie zastosowania aż do momentu wydania negowanej decyzji. Wojewoda stwierdził też, że przedstawiona wraz z zgłoszeniem dokumentacja zawiera wystarczające dane pozwalające na odpowiednie zakwalifikowanie planowanego zamierzenia budowlanego i nie było potrzeby uzyskiwania dodatkowych informacji. Wskazał przy tym, że w aktach administracyjnych brak jest pełnomocnictwa dla osoby, która w imieniu inwestora podpisała załączone do zgłoszenia oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. W ustawowym terminie skarżący wniósł skargę na powyższą decyzję, wnosząc o jej uchylenie, a także poprzedzającej ją decyzji Starosty, oraz o zasądzenie od organu na jego rzecz zwrotu kosztów postępowania. Skarżący podniósł zarzuty naruszenia: - art. 29 ust. 1 pkt 12 w zw. z art. 3 pkt 5 u.p.b. w zakresie kwalifikacji przedsięwzięcia, - art. 3 pkt 3 u.p.b. poprzez przyjęcie, że "przedmiotowy maszt jest konstrukcją wolno stojącą, trwale związaną z gruntem", - art. 30 ust. 6 pkt 1 u.p.b. poprzez przyjęcie, że "przedmiotem inwestycji jest wolno stojący maszt antenowy, trwale związany z gruntem, o wysokości 27 m, na którym zaplanowano montaż anten sektorowych i radioliniowych", - naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy: art. 6 k.p.a., art. 7 k.p.a., art. 7a k.p.a. i art. 77 k.p.a. w zakresie wszechstronnej oceny zgromadzonego materiału dowodowego przez organ administracji publicznej wadliwe przyjęcie, że objęta zgłoszeniem inwestycja może spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi i mienia. W uzasadnieniu skarżący wskazał, że opis robót nie wskazuje by inwestor zamierzał wybudować obiekt będący budowlą w sposób trwale połączony z gruntem. O trwałym połączeniu obiektu budowlanego z gruntem nie przesądza wyłącznie zachowanie przez niego stateczności i nośności, o której mowa w art. 5 ust. 1 lit. a u.p.b. Ustawodawca w sposób przemyślany i celowy, w przepisach u.p.b. użył sformułowania "obiekt nietrwale połączony z gruntem" (art. 3 pkt 5, art. 29 ust. 1 pkt 12) i w niezamkniętym katalogu takich obiektów wymienił m.in. strzelnice, kioski uliczne, pawilony sprzedaży ulicznej. Obiekty te, jak zdaniem skarżącego wskazują zasady wiedzy technicznej, o których mowa w art. 20 ust. 4 u.p.b., są również stawiane na podporach układanych na wyrównanym i utwardzonym gruncie, najczęściej wyposażane również w niezbędne instalacje w tym elektryczne i sanitarne, jednak z woli ustawodawcy obiekty budowane w taki sposób, gwarantujące wymaganą stateczność i nośność zalicza się do obiektów nietrwale połączonych z gruntem. Ponadto w przepisie art. 3 pkt 3 u.p.b. ustawodawca nie doprecyzowuje, czy ma to być obiekt budowlany nietrwale z gruntem, czy obiekt budowlany trwale połączony z gruntem. Jest więc obiektem budowlanym w rozumieniu art. 3 pkt 1 u.p.b. Dlatego też w ocenie skarżącego, co do istoty zgłaszany zamiar z tytułu przesłanek wymienionych w art. 29 ust. 1 pkt 12 u.p.b. nie wymaga pozwolenia na budowę. Podlega jednak obowiązkowi zgłoszenia zgodnie z art. 29 ust. 1 pkt 12 w zw. z art. 30 ust. 1 pkt 1 u.p.b. Skarżący podkreślił, że każdy obiekt budowlany, w tym również obiekty niepołączone trwale z gruntem wymienione w art. 3 ust. 5 u.p.b. winny być zrealizowane w sposób zapewniający stabilność i uniemożliwiający jego łatwe przesunięcie, przeniesienie lub zniszczenie pod wpływem warunków atmosferycznych. Przepisu art. 3 ust. 5 u.p.b. nie można bowiem rozpatrywać w oderwaniu od przepisu art. 5 ust. 1 pkt 1a u.p.b. stanowiącego o konieczności zapewnienia m.in. nośności i stateczności konstrukcji (tj. podstawowych wymagań dotyczących obiektów budowlanych określonych w załączniku I do rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) Nr 305/2011 z dnia 9 marca 2011 r. ustanawiającego zharmonizowane warunki wprowadzania do obrotu wyrobów budowlanych i uchylającego dyrektywę rady 89/206/EWG (Dz. Urz. UE L 88 z 04.042011, str. 5 z późn. zm.). W świetle powyższego każdy nawet tymczasowy obiekt budowlany niepołączony trwale z gruntem winien być zaprojektowany i wykonany tak, aby był zabezpieczony przed niezamierzonym przesunięciem, zawaleniem czy przemieszczeniem. Za trwałe połączenie z gruntem należy zdaniem skarżącego uznać takie obiekty budowlane, dla których w toku projektowania i budowy owo trwale połączenie zostało zapewnione m.in. poprzez badanie nośności gruntu, obliczenia geotechniczne, ukształtowanie konstrukcji obiektu, posadowionego za pomocą fundamentu przekazującego obciążenia od konstrukcji obiektu na nośne warstwy gruntu, realizowanych z użyciem specjalistycznego sprzętu budowlanego i wykonaniem prac ziemnych, a którego demontaż wiąże się z użyciem sprzętu budowlanego i zniszczeniem elementów konstrukcyjnych podczas demontażu. Połączenie z gruntem, które powyższych elementów nie zawiera, stanowić będzie połączenie nietrwałe. Skarżący wskazał, że cechą tymczasowego obiektu budowlanego jest przeznaczenie do czasowego użytkowania. Zamiarem skarżącego jako inwestora jest temporalne wykorzystanie obiektu i z tej przyczyny wskazał na art. 29 ust. 1 pkt 12 u.p.b. jako podstawę zgłoszenia. Skarżący zgodnie ze zgłoszeniem, przeniesie obiekt w inne miejsce lub rozebrania przed upływem 180 dni. W toku postępowania nie została przy tym udowodniona okoliczność przeciwna. Zdaniem skarżącego, intencją ustawodawcy wyrażoną w art. 29 ust. 1 pkt 12 u.p.b. nie było ograniczenie możliwości posadowienia na zgłoszenie wyłącznie obiektów niepołączonych z gruntem. Gdyby bowiem tak było, to ustawodawca posłużyłby się sformułowaniem "niepołączonych" zamiast "trwale niepołączonym". Z uwagi na brak definicji "trwałości połączenia" w przepisach budowlanych, konieczne jest posiłkowanie się definicjami zawartymi w przepisach prawa, a w szczególności Kodeksu cywilnego. Przyjmuje się zatem dwie przesłanki kwalifikacji obiektu jako trwale związanego z gruntem: - sposób fizycznego połączenia, przejawiający się brakiem możliwości odłączenia obiektu połączonego bez jego uszkodzenia; - wniesienie obiektu nie nastąpiło do przemijającego użytku. W ocenie skarżącego, nie ulega żadnej wątpliwości, że planowany obiekt może zostać odłączony od gruntu bez jego uszkodzenia i przeniesiony w inne miejsce bez uszczerbku dla jego właściwości i użyteczności. Skarżący wskazał, że do zgłoszenia została załączona dokumentacja projektowa oraz wskazano na czynności, które zostaną podjęte przez inwestora w celu realizacji przedsięwzięcia. Skarżący w zgłoszeniu wskazał, że obiekt nie będzie trwale połączony z gruntem i jest przewidziany do przeniesienia w inne miejsce w terminie określonym w zgłoszeniu, o którym mowa w art. 30 ust. 1 u.p.b., ale nie później niż przed upływem 180 dni. Dokumenty przedłożone przez skarżącego zostały przygotowane zgodnie z aktualnym stanem wiedzy technicznej przez uprawnione do tego osoby. Wreszcie skarżący podniósł, że uzasadnienie prawne zaskarżonej decyzji nie spełnia wymogów określonych w art. 107 § 3 k.p.a., ponieważ nie zawiera wyjaśnienia podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Zdaniem skarżącego nie sposób również uznać, że Starosta nie był zobowiązany do stosowania art. 6 i 7 k.p.a. W konsekwencji, skoro Starosta [...] stwierdził nieprawidłowości w zakresie oświadczenia o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, to powinien wezwać skarżącego do wyjaśnienia umocowania składającego oświadczenie. Rozstrzygnięcie sprawy nie zostało umotywowane dostatecznie zindywidualizowanymi przesłankami, co stanowi o naruszeniu art. 7 k.p.a. i art. 77 k.p.a. Podstawa faktyczna podana jako uzasadnienie zaskarżonego rozstrzygnięcia stanowi o tym, że nie doszło do wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, co stanowi o naruszeniu przepisu art. 77 § 1 k.p.a. W odpowiedzi na skargę Wojewoda podtrzymał swoje stanowisko i wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Wojewódzki Sąd Administracyjny, zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302, dalej w skrócie: "p.p.s.a."), sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej i stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. j. Dz. U. z 2016 r. poz. 1066), kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Jednocześnie w oparciu o art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami oraz powołaną podstawą prawną. W ramach tej kognicji Sąd bada, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu administracyjnego nie naruszono przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania. Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji Sąd nie stwierdził tak naruszenia prawa procesowego, jak i prawa materialnego. Organy w sposób prawidłowy, z zachowaniem reguł wyznaczonych treścią art. 7, art. 77 i art. 80 ustaliły stan faktyczny sprawy, bezbłędnie dokonały rekonstrukcji i wykładni norm stanowiących podstawę rozstrzygnięcia i wreszcie właściwie ustaliły konsekwencje prawne, jakie z tych norm wynikają dla strony skarżącej, wobec wystąpienia ocenianego układu rzeczywistości. Spór w niniejszej sprawie sprowadza się do rozstrzygnięcia, czy planowane przez stronę skarżącą zamierzenie inwestycyjne: "tymczasowy obiekt budowlany – wieża mobilna składana, nie połączona trwale z gruntem, do przeniesienia przed upływem 180 dni od montażu" w miejscowości N., może zostać zrealizowane w oparciu o zgłoszenie, w trybie art. 29 ust. 1 pkt 12 u.p.b. Wzmiankowany przepis pozwala na realizację robót budowlanych, jeżeli dotyczą one budowy "tymczasowych obiektów budowlanych, niepołączonych trwale z gruntem i przewidzianych do rozbiórki lub przeniesienia w inne miejsce w terminie określonym w zgłoszeniu (...) ale nie później niż przed upływem 180 dni od dnia rozpoczęcia budowy określonego w zgłoszeniu". Tymczasowy obiekt budowlany, zgodnie z ustawową definicją zadekretowaną w art. 3 pkt. 5 u.p.b. to: "obiekt budowlany przeznaczony do czasowego użytkowania w okresie krótszym od jego trwałości technicznej, przewidziany do przeniesienia w inne miejsce lub rozbiórki, a także obiekt budowlany niepołączony trwale z gruntem, jak: strzelnice, kioski uliczne, pawilony sprzedaży ulicznej i wystawowe, przekrycia namiotowe i powłoki pneumatyczne, urządzenia rozrywkowe, barakowozy, obiekty kontenerowe". Desygnaty pojęcia "obiekt budowlany tymczasowy" zostały zatem wyznaczone alternatywnie: po pierwsze, w nawiązaniu do czasu użytkowania obiektu, który musi być krótszy od jego trwałości technicznej oraz do prospektywnego zamiaru jego przeniesienia lub rozbiórki i po drugie, w nawiązaniu do braku trwałego związania obiektu z gruntem. Syntetyzując można przyjąć, że tymczasowość obiektu budowlanego musi wynikać, albo z braku trwałości jego użytkowania w danej lokalizacji, albo z braku trwałości jego powiązania z gruntem. Relacja ustawowej definicji tymczasowego obiektu budowlanego (art. 3 pkt 5 u.p.b.) do treści art. 29 ust. 1 pkt 12 u.p.b. prowadzi do oczywistej konkluzji, że możliwość zgłoszenia budowy tymczasowego obiektu budowlanego, dotyczy wyłącznie tej jego kategorii, która swą konstrukcję definicyjną opiera na braku trwałego związania z gruntem. Każdy tymczasowy obiekt budowlany trwale związany z gruntem, nie będzie mógł zostać zrealizowany na podstawie zgłoszenia. W takim wypadku niezbędne będzie uzyskanie pozwolenia na budowę. Przekładając podane uwagi natury ogólnej na okoliczności niniejszej sprawy, należy rozstrzygnąć, czy organy słusznie przyjęły, że zgłoszona przez skarżącego budowa, dotyczyła obiektu budowlanego trwale związanego z gruntem, co uzasadniało wniesienie sprzeciwu. Już wstępnie Sąd zastrzega, że w jego ocenie stanowisko organów było prawidłowe. Z treści opracowania załączonego do zgłoszenia przez skarżącego wynika, że przedmiotem robót budowlanych miała być wieża stalowa (skarżący w swoim zgłoszeniu, jak również i organy w swoich decyzjach posługują się również pojęciem "maszt", co nie zmienia jednak ogólnej konkluzji, iż chodzi o obiekt budowlany; budowlę w rozumieniu art. 3 pkt 1 i 3 u.p.b.) o wysokości 27 metrów, składająca się z 5 segmentów kratowych, każdy o długości 6 metrów. W założeniu, wieża miała być przeznaczona do wielokrotnego montażu i demontażu w różnych lokalizacjach. Wieża miała być posadowiona na ruszcie stalowym, opartym na 4 stopach, dodatkowo obciążonych balastem. Jako balast przewidziano bloczki betonowe (M6), których masa uzależniona miała być od strefy wiatrowej oraz chropowatości terenu, na którym posadowiony miał zostać maszt. Dolny segment zamocowany miał być do rusztu za pomocą dodatkowego segmentu podporowego o wysokości 3 metrów. Ponadto maszt miał być usztywniony odciągami linowymi. Z uwagi na przeznaczenie wieży – wielokrotność montażu i brak trwałości użytkowania w danej lokalizacji – Sąd nie kwestionuje oceny, iż stanowiła ona obiekt budowlany tymczasowy. Nie można jednak zasadnie twierdzić, iż jest to obiekt tymczasowy, niezwiązany trwale z gruntem. Trwałość związania obiektu budowlanego z gruntem, nie musi oznaczać stałości tego związania, rozumianego jako brak możliwości odłączenia go od gruntu bez nieodwracalnego naruszania jego technicznej i funkcjonalnej integralności. Trwałość związania obiektu budowlanego z gruntem wyraża się w wykonaniu takich prac lub zabezpieczeń, które mają pozwolić na jego użytkowanie, eliminując możliwość niekontrolowanej zmiany położenia tego obiektu bądź utraty kontaktu z gruntem, wskutek działania sił fizycznych wywołanych samą konstrukcją obiektu, albo kumulatywnie: jego konstrukcją i działaniami natury (wiatr, woda, erozja gleby, itp.), ewentualnie innymi czynnikami zewnętrznymi. Trwałości związania z gruntem obiektu budowlanego nie niweczy ustalenie, iż można go zdemontować. Jest to okoliczność mogąca przesądzać o jego tymczasowości, ale nie trwałości związania z gruntem. Dla przyjęcia trwałego związania z gruntem nie ma znaczenia okoliczność posiadania przez obiekt fundamentów, czy też wielkość zagłębienia w gruncie. Trwale związane z gruntem są również budowle posadowione na powierzchni gruntu, jednak w sposób uniemożliwiający ich przemieszczanie. Cecha "trwałego związania z gruntem" sprowadza się do posadowienia obiektu na tyle trwale, by zapewnić mu stabilność i możliwość przeciwdziałania czynnikom zewnętrznym, mogącym go zniszczyć lub spowodować przesunięcie, czy przemieszczenie w inne miejsce – zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 3 lutego 2017 r., sygn. II OSK 1261/15. Planowana przez skarżącego wieża miała być związana z gruntem za pomocą rusztu zabezpieczonego odpowiednim balastem: bloczkami betonowymi. Podjęcie takich działań bez wątpienia dowodzi tego, że wieża, dla swojego prawidłowego i bezpiecznego użytkowania, musi być połączona trwale z gruntem; ma być stabilna i opierać się czynnikom zewnętrznym. W związku z powyższym nie można odmówić zasadności prezentowanym przez organy ocenom, iż w istocie jest to obiekt trwale związany z gruntem – w tej kwestii adekwatne wywody zaprezentował Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 25 lutego 2016 r., sygn. II OSK 1587/14. Reasumując przedstawione ustalenia i oceny prawne Sąd stwierdza, iż mobilny maszt antenowy, wymagający stabilizacji na gruncie, może być tymczasowym obiektem budowlanym z uwagi na czasowość użytkowania w danej lokalizacji, co nie oznacza, iż nie jest trwale związany z gruntem i tym samym dopuszcza się możliwość jego realizacji w oparciu o zgłoszenie, na podstawie art. 29 ust. 1 pkt 12 u.p.b. Uwzględniając całość powyższego Sąd stwierdza, iż organy prawidłowo wniosły sprzeciw od zgłoszenia skarżącego. W konsekwencji skarga okazała się niezasadna i podlega oddaleniu – art. 151 p.p.s.a.