II SAB/Kr 84/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Szkodzińska Sędziowie WSA Agnieszka Nawara-Dubiel WSA Małgorzata Łoboz (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 6 lipca 2018 r. sprawy ze skargi A. F. na bezczynność [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. I. umarza postępowanie sądowe; II. stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności, która nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; III. oddala wniosek o wymierzenie organowi grzywny; IV. zasądza od [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. na rzecz skarżącego A. F. kwotę [...](słownie: sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 16 lutego 2007 r. sygn. akt II SA/Kr [...], po rozpatrzeniu skargi A. F. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. (dalej WINB) z dnia 9 stycznia 2004 r. Nr: [...] w przedmiocie odmowy nałożenia na inwestora obowiązku wykonania czynności prowadzących do stanu zgodnego z prawem uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego (dalej: PINB) z dnia 13 października 2003 r. znak: [...] W wyniku ponownie przeprowadzonego postępowania PINB wydał w dniu 16 grudnia 2009 r. decyzję nr [...], znak [...], którą umorzył postępowanie administracyjne w sprawie "przywrócenia do stanu poprzedniego wejścia do budynku przy ul. [...] zmienionego w toku wykonania remontu ulicy [...] z Z. na odcinku od [...], przez Urząd Miasta Z., z siedzibą w Z., ul. [...]". Następnie organ I instancji uznał, że zachodzi konieczność wszczęcia nowego postępowania w sprawie " remontu ul. [...] w Z. na odcinku od banku [...]", które zostało zarejestrowane pod sygnaturą [...] W wyniku tego postępowania PINB wydał w dniu 15 lutego 2012 r. decyzję nr [...] znak: [...], którą nakazano doprowadzenie obiektu do stanu poprzedniego. Obie wskazane wyżej decyzje organu I instancji były następnie weryfikowane w trybie nadzwyczajnym. WINB decyzją z dnia 28 sierpnia 2012 r. nr [...], znak: [...] stwierdził nieważność ostatecznej decyzji PINB z dnia 16 grudnia 2009 r. nr [...], znak: [...], natomiast decyzją nr [...] z dnia 28 sierpnia 2012 r. znak: [...] stwierdził nieważność decyzji PINB z dnia 15 lutego 2012 r. , nr [...], znak: [...] W wyniku powyższego, organ uznał za zasadne połączyć postępowanie znak [...] oraz znak [...] w jedno i prowadzić je pod wspólną sygnaturą [...], które swoim przedmiotem obejmować będzie " roboty budowlane wykonywane przy przebudowie ul. [...] pomiędzy [...] - bez wymaganego pozwolenia na budowę". Decyzją z dnia 7 grudnia 2017 r. Nr [...], znak: [...], Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Z. (dalej PINB), po sprawdzeniu obowiązku wynikającego z postanowienia PINB z dnia 4 grudnia 2015 r. nr [...], znak: [...] zatwierdził projekt budowlany dla: "przebudowy ul. [...] pomiędzy [...] - realizowanej bez wymaganego pozwolenia na budowę". Od powyższej decyzji odwołanie do Inspektor Nadzoru Budowlanego z zachowaniem ustawowego terminu wniósł A. F. domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji i wydania nowej decyzji w przedmiocie przywrócenia stanu poprzedniego pasa drogowego i pobocza ulicy [...]. Odwołanie to wpłynęło do Inspektor Nadzoru Budowlanego w dniu 28 grudnia 2017 r. Wnioskami z dnia 13 stycznia 2018 r, 13 lutego 2018 r. 8, 12 i 28 marca 2018 r. A. F. zwrócił się do Inspektor Nadzoru Budowlanego o usunięcie naruszenia prawa poprzez wykonanie wyroku Wojewódzkiego Sąd Administracyjny w Krakowie z dnia 16 lutego 2007 roku, do sygn. akt: II SA/ Kr [...]. W związku z brakiem odpowiedzi na powyższe ponaglenia, pismem z dnia 17 kwietnia 2018 r. A. F. – dalej skarżący, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na bezczynność [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w przedmiocie niewykonania wyroku WSA w Krakowie z dnia 16 lutego 2007 r. sygn. akt II SA/Kr [...]. Wnosząc przedmiotową skargę powołał jako podstawę prawną art. 3 § 2 pkt 8, art. 50 § 1, art. 52 § 2, art. 54 §1 i art. 154 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej: MWINB) zarzucił naruszenie art. 8, art. 12, art. 35 § 1 i art. 36 § 1 ustawy z dnia 16 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. Nr 98, póz. 1071 ze zm.), przez rażące przekroczenie terminów do załatwienia sprawy. W związku z powyższym wniósł o : - zobowiązanie MWINB do wykonania wyroku WSA w Krakowie z dnia 16 lutego 2007 r. sygn. akt II SA/Kr [...]; - dokonanie kontroli przewlekłości postępowania administracyjnego, którego dotyczy skarga; - zobowiązanie MWINB do ukarania dyscyplinarnego pracownika winnego niezałatwienia sprawy w terminie; - orzeczenie, czy bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; - wymierzenie organowi grzywny na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a. w maksymalnej wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. W uzasadnieniu skargi skarżący wskazał, że wnioskami z dnia: 13 stycznia 2018 r, 13 lutego 2018 r. 8, 12 i 28 marca 2018 r. zwrócił się do Inspektor Nadzoru Budowlanego o usunięcie naruszenia prawa poprzez wykonanie wyroku Wojewódzkiego Sąd Administracyjny w Krakowie z dnia 16 lutego 2007 roku, do sygn. akt: II SA/ Kr [...], mocą którego została stwierdzona samowola budowlana w postaci dokonania rozbiórki głównego wejścia do budynku wraz z drewnianymi galerami wystawowymi i ozdobami elewacji [...] w formie nakazu rewitalizacji ww. nieruchomości. Skarżący wskazał, że organ wyższej instancji pozostawił jego ponaglenia bez odpowiedzi. W związku z powyższym organ naruszył art. 35 § 3 k.p.a., który określa maksymalny termin załatwienia sprawy, a także zasadę zaufania do organów administracji zawartą art. 8 k.p.a. oraz zasadę szybkości postępowania zawartą w art. 12 § 1 k.p.a. W tym stanie rzeczy – zdaniem skarżącego - skarga jest uzasadniona. W odpowiedzi na skargę MWINB wniósł o umorzenie postępowania. Wskazał, że w przedmiotowej sprawie postępowanie przed organem II instancji w sprawie znak: [...] zostało zakończone przez wydanie merytorycznej decyzji w dniu 9 maja 2018 r. nr [...], natomiast decyzja w sprawie sygn. [...] zostanie wydana do 25 maja 2018 r. i niezwłocznie przesłana Sądowi. Odnosząc się do skargi dot. niewykonania wyroku II SA/Kr [...] - organ wyjaśnił, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego wydał, w dniu 16.12.2009 r. decyzję nr [...], znak: [...] którą umorzył postępowanie w sprawie przywrócenia do stanu poprzedniego wejścia do budynku przy ul. [...] oraz w dniu 15.02.2012 r. wydał decyzję nr [...] znak: [...], którą nakazano doprowadzenie obiektu do stanu poprzedniego. Z kolei MWINB decyzją nr [...] z 28.08.2012, znak: [...] stwierdził nieważność ostatecznej decyzji PINB w Z. nr [...] z 16.12.2009, znak: [...] oraz decyzją nr [...] z 28.08.2012, znak: [...], stwierdził nieważność decyzji PINB Z. nr [...] z 15.02.2012, znak [...] Organ I instancji w związku z ww. decyzjami MWINB - połączył postępowania w jedno i prowadził je pod znakiem: [...], które swoim przedmiotem obejmuje "roboty budowlane wykonywane przy przebudowie ul. [...] pomiędzy [...]) a [...] - bez wymaganego pozwolenia na budowę". W dniu 7.12.2017 organ I instancji wydał decyzję nr [...], znak [...], którą zatwierdził projekt dla przebudowy ul. [...]. Organ wskazał, że odwołanie A. F. od ww. decyzji zostało przesłane do MWINB za pismem z dnia 21.12.2017 r. Sprawa jest zarejestrowania w MWINB pod sygnaturą [...] i decyzja zostanie wydana do dnia 25.05.2018 i niezwłocznie zostanie przesłana Sądowi. Nadto organ wyjaśnił, że opóźnienie w rozpatrzeniu niniejszej sprawy wyniknęło z bardzo dużej ilości postępowań administracyjnych rozpatrywanych przez organ. Na koniec roku 2016 w Wydziale Orzecznictwa prowadzonych było 2229 spraw, zakończono 1078 postępowań, zostało wydanych 1553 rozstrzygnięć. Na koniec roku 2017 prowadzonych było 2252 sprawy, zakończono 837 postępowań, wydając ogółem 1175 rozstrzygnięć. Organ podniósł, że na jednego pracownika w Wydziale przypada 100 - 120 spraw. W związku z tym w pierwszej kolejności rozpatrywane są sprawy w których występuje udokumentowany stan zagrożenia, zaś w niniejszych sprawach taki stan nie występował. Ponadto organ podniósł, iż sytuacja kadrowa w Inspektoracie jest bardzo trudna, bowiem istnieje bardzo duża rotacja pracowników i nie ma realnej możliwości takiej organizacji pracy by nie zachodziły opóźnienia w załatwianiu spraw. Dodatkowo wskazał, że postępowania administracyjne prowadzone przez organ nadzoru budowlanego są często skomplikowane i wymagają specjalistycznej wiedzy, której nabycie wymaga co najmniej kilku miesięcy. Ciągłe zmiany kadrowe powodują konieczność przekazywania spraw miedzy pracownikami, którzy muszą zapoznawać się z nowo otrzymanymi sprawami, co ma niewątpliwie wpływ na zachowanie przez organ terminów przewidzianych w ustawie. Kolejnym pismem organ poinformował, że w niniejszej sprawie została wydana w dniu 23 maja 2018 roku decyzja Nr [...], znak: [...], którą MWINB w K. uchylił zaskarżoną decyzję dnia 7 grudnia 2017 r. Nr [...], znak: [...] i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Zdaniem organu II instancji, organ I instancji dopuścił się poważnych uchybień w toku prowadzonego postępowania administracyjnego. Nie wypełnił zaleceń zawartych w wyroku WSA dnia 16 lutego 2007 r. sygn. akt II SA/Kr [...]. Nie uczynił zadość obowiązkom w zakresie ustalenia okoliczności sprawy, które zostały nakreślone w zapadłym w niniejszej sprawie wyroku WSA, tym samym w ocenie organu, zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem przepisów art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. Organ II instancji uznał, że organ I instancji nieprawidłowo odstąpił od pisemnego powiadomienia każdej ze stron o etapach prowadzonego postępowania na podstawie art. 49 k.p.a., przedmiotowy przepis nie stanowi bowiem samoistnej podstawy do zawiadomienia stron o decyzjach i innych czynnościach organów administracji. PINB wskazał natomiast całkowicie nieadekwatną podstawę materialnoprawną tj. art. 53 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2017 r., poz. 1073). W ocenie organu odwoławczego przepis ten nie ma zastosowania w niniejszej sprawie. Z powyższego wynika, że organ I instancji w sposób nieuprawniony odstąpił od ustalenia pełnego kręgu stron postępowania i tym samym nie zapewnił im czynnego udziału w prowadzonym postępowaniu. Organ odwoławczy wskazał także na naruszenia przepisów prawa materialnego oraz na istotne braki w aktach sprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Na wstępie wyjaśnić należy, że istota sądowej kontroli administracji publicznej sprowadza się do ustalenia czy w określonym przypadku, jej organy dopuściły się kwalifikowanych naruszeń prawa. Sąd administracyjny sprawuje swą kontrolę pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej - art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r. poz. 2188 ze zm.). Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., - dalej jako: "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1 - 4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a (art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a.). Natomiast w myśl art. 119 pkt 4 p.p.s.a., sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawy na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. Zgodnie z dyspozycją zawartą w art. 149 § 1 p.p.s.a, sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Sąd, w przypadku, o którym mowa w art. 149 § 1 pkt 1 i 2 niniejszej ustawy, może ponadto orzec o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku, jeżeli pozwala na to charakter sprawy oraz niebudzące uzasadnionych wątpliwości okoliczności jej stanu faktycznego i prawnego. Sąd, w przypadku, o którym mowa w art. 149 § 1 p.p.s.a., może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. Przedmiotem niniejszego postępowania jest bezczynność Inspektor Nadzoru Budowlanego w sprawie niewykonania wyroku WSA w Krakowie z dnia 16 lutego 2007 r. sygn. akt II SA/Kr [...]. Na samym początku należy stwierdzić, iż w niniejszej sprawie spełnione zostały warunki formalne do wystąpienia przez skarżącego ze skargą do sądu administracyjnego na bezczynność MWINB w przedmiocie "niewykonania wyroku WSA w Krakowie z dnia 16 lutego 2007 r. sygn. akt II SA/Kr [...]", czyli de facto rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej. Oceniając w pierwszej kolejności dopuszczalność skargi, jako warunku formalnego skargi na bezczynność w niewykonaniu wyroku sądu administracyjnego przez organ administracji publicznej, należy wskazać, że zgodnie z art. 52 p.p.s.a. skargę do sądu administracyjnego można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy natomiast rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie. Zgodnie z dyspozycją zawartą w art. 53 § 2b p.p.s.a., skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu. Z nadesłanych do Sądu akt wynika, że skarżący, przed wniesieniem skargi, wyczerpał środki zaskarżenia o jakich mowa w art. 52 p.p.s.a., gdyż wniósł on pismem z dnia 28 marca 2018 r. ponaglenie do MWINB. To zaś powoduje, że skarga na bezczynność organu jest dopuszczalna i podlegać będzie merytorycznemu rozpatrzeniu. Przystępując do merytorycznych rozważań wskazać należy, że Sąd bierze pod uwagę stan sprawy istniejący w chwili orzekania. Skarga na bezczynność organu ma bowiem na celu przede wszystkim wymuszenie na organie administracji załatwienie sprawy (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 2 czerwca 2016 r. sygn. akt II SAB/Op [...], Lex nr 2086522). Dla badania zasadności skargi na bezczynność kluczowy jest moment jej wniesienia. W sytuacji, gdy bezczynność istniała w tej dacie, lecz ustała po wniesieniu skargi, postępowanie sądowe podlega umorzeniu w zakresie zobowiązania do wydania aktu lub dokonania czynności przy jednoczesnym rozstrzygnięciu, czy bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa oraz ewentualnie o kwestiach wymienionych w art. 149 § 1b i § 2 p.p.s.a. Natomiast w sytuacji, gdy już w dacie wniesienia skargi bezczynność nie istniała - skargę należy oddalić. Zgodnie z art. 37 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r. poz. 1257 ze zm., dalej jako: "k.p.a."), organ pozostaje bezczynny, jeśli nie załatwia sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a. lub przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 k.p.a. Bezczynność organu w rozumieniu przepisów ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi jest związana z niezałatwieniem sprawy w terminie w rozumieniu przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego (zob. wyrok NSA z dnia 9 maja 2017 r., II OSK [...], CBOSA). Termin, w jakim przedmiotowa sprawa powinna zostać załatwiona, określa art. 35 § 3 k.p.a. wskazując, że załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania, zaś w postępowaniu odwoławczym - w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy wskazać należy na następującą sekwencję czasową czynności, które miały miejsce, a są istotne dla oceny pozostawania przez organ w bezczynności. Jak wynika z akt sprawy, pismem z dnia 18 grudnia 2017 r. skarżący złożył odwołanie od decyzji Nr [...] PINB z dnia 7 grudnia 2017 r., znak: [...], które zostało przekazane do MWINB w dniu 28 grudnia 2017 r. W związku z brakiem podjęcia czynności przez MWINB, skarżący pismem z dnia 17 kwietnia 2018 r. wniósł skargę na bezczynność MWINB. Z kolei MWINB decyzją z dnia 23 maja 2018 r. uchylił zaskarżoną decyzję dnia 7 grudnia 2017 r. Nr [...], znak: [...] i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. W związku z powyższym Sąd umorzył postępowanie w pkt I wyroku, działając na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Bezprzedmiotowe bowiem stało się zobowiązanie organu do wydania w określonym terminie aktu. Wydanie przez organ decyzji nie zwalnia jednak Sądu od orzekania, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce, a jeśli tak to czy miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa, czy też naruszenie to nie miało charakteru rażącego (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 października 2013 r., I OSK [...], postanowienie NSA z dnia 26 lipca 2012 r., sygn. akt II OSK [...] CBOSA). Użycie ww. art. 149 § 1a p.p.s.a., zwrotu "jednocześnie" nie oznacza, że ta część przepisu ma zastosowanie jedynie wówczas, gdy sąd zobowiązuje organ do wydania aktu w określonym terminie. Wręcz przeciwnie, z analizy tego przepisu wynika, zdaniem Sądu, że uwzględnienie skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania administracyjnego, może polegać na stwierdzeniu, że bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa albo, że naruszenie prawa nie było rażące, mimo że są podstawy do umorzenia postępowania sądowego w zakresie dotyczącym zobowiązania organu do wydania aktu, z uwagi na to, że akt taki został już wydany. Mając powyższe na uwadze Sąd stwierdził, że organ dopuścił się bezczynności. Z czynności przedstawionych powyżej wynika, że organ nie przeprowadził postępowania terminowo. W szczególności istotny jest tutaj okres od 28 grudnia 2017 r., kiedy do organu odwoławczego wpłynęło odwołanie skarżącego, do dnia 23 maja 2018 r., kiedy w przedmiotowej sprawie została wydana decyzja kończąca postępowanie przed organem II instancji. W ocenie Sądu, stan bezczynności organu istniał zatem w dacie wniesienia skargi (t.j. dnia 18 kwietnia 2018 r.), natomiast w dacie orzekania stan bezczynności ustał, ponieważ organ II instancji wydał w dniu 23 maja 2018 r. decyzję kończącą postępowanie odwoławcze. Przechodząc zaś do oceny charakteru stwierdzonej bezczynności w prowadzonym postępowaniu, Sąd uznał, że w świetle ustalonego stanu faktycznego, bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Kwalifikacja naruszenia prawa jako rażącego musi bowiem posiadać pewne dodatkowe cechy w stosunku do stanu określanego jako zwykłe naruszenie. W orzecznictwie sądów administracyjnych prezentowany jest pogląd, że rażącym naruszeniem prawa jest stan, w którym bez żadnej wątpliwości i wahań można stwierdzić, że naruszono prawo w sposób oczywisty, przy czym każdorazowo taka ocena musi być dokonana przy uwzględnieniu okoliczności danej sprawy (por. wyrok NSA z dnia 21 czerwca 2012 r., sygn. akt I OSK [...], CBOSA). Oznacza to, że orzeczenie o kwalifikowanej formie bezczynności winno być zarezerwowane dla sytuacji szczególnych, oczywistych i niedających się usprawiedliwić w żaden sposób. Ponadto dla uznania rażącego naruszenia prawa nie jest wystarczające samo przekroczenie przez organ ustawowych terminów załatwienia sprawy. Przekroczenie musi być znaczne i niezaprzeczalne. Rażące opóźnienie musi być pozbawione jakiegokolwiek racjonalnego uzasadnienia (por. postanowienie NSA z dnia 27 marca 2013 r., OSK [...], wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 10 kwietnia 2014 r., II SAB/Wr [...]; wyrok WSA w Poznaniu z dnia 11 marca 2015 r., IV SAB/Po [...], CBOSA). Taka sytuacja szczególna nie zaistniała w przedmiotowej sprawie. Biorąc pod uwagę, iż decyzja MWINB ostatecznie wydana została po upływie pięciu miesięcy po wpłynięciu akt wraz odwołaniem istotnie jest wyraźnym naruszeniem terminu z art. 35 § 3 k.p.a. jednak nie mieści się w kategorii rażącego naruszenia prawa. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wziął pod uwagę okoliczności przytaczane przez organ, a związane z trudną sytuacją kadrową, znaczną ilością postępowań administracyjnych oraz dużą liczbą spraw przypadających na jednego pracownika (100-120). Zdaniem Sądu co do zasady nie są to okoliczności usprawiedliwiające bezczynność, albowiem administracja publiczna winna działać w sposób sprawny, tak ażeby wzbudzać zaufanie społeczeństwa do podejmowanych działań. Niemniej jednak wskazane wyżej okoliczności mogą powodować opóźnienia w pracy organu, co powoduje, że bezczynności nie można ujmować w kategoriach rażącej. Zauważyć również należy, iż w pewnym stopniu są to okoliczności niezależne od organu, choć podstawowym zadaniem organów administracji publicznej jest organizowanie funkcjonowania urzędu w ten sposób, aby nie działać z uszczerbkiem dla obywateli. Co ważne, w rozpoznawanej sprawie - organ zaraz po wniesieniu skargi usunął stan bezczynności. W związku z powyższym na podstawie art. 149 § 1a p.p.s.a. – orzeczono jak w pkt III wyroku. Stosownie natomiast do art. 149 § 2 p.p.s.a. sąd w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wypracowanym na tle przywołanej normy prawnej zgodnie podkreśla się, że wymierzenie grzywny na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a. jest dodatkowym środkiem o charakterze dyscyplinująco-represyjnym, który powinien być zastosowany w szczególnie drastycznych przypadkach zwłoki organu w załatwieniu sprawy, a więc w tego rodzaju sytuacjach, gdzie oceniając całokształt działań organu można dojść do przekonania, że noszą one znamiona celowego unikania podjęcia rozstrzygnięcia w sprawie, a przy tym istnieje uzasadniona obawa, że bez tych dodatkowych sankcji organ nadal nie będzie respektować obowiązków wynikających z przepisów prawa (por.: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 grudnia 2016 r., sygn. akt I OSK [...], LEX nr 2205900). Z przedstawionych w sprawie okoliczności nie wynika, by istniała uzasadniona konieczność zastosowania wobec organu w niniejszej sprawie dodatkowych środków dyscyplinująco-represyjnych, w szczególności w sytuacji, gdy MWINB wydał decyzję wydał w dniu 23 maja 2018 r. decyzję kończącą postępowanie odwoławcze przed wydaniem niniejszego wyroku. W konsekwencji Sąd nie znalazł podstaw do wymierzenia organowi grzywny, a w związku z tym na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a. orzekł jak w pkt IV wyroku. O zwrocie kosztów sądowych Sąd orzekł na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 1 p.p.s.a. jak w pkt V wyroku. Na koszty te składa się wpis od skargi w kwocie [...]zł.