III SA/Po 131/18

Dnia 12 kwietnia 2018 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirella Ławniczak (spr.) Sędziowie WSA Ireneusz Fornalik WSA Marek Sachajko Protokolant: sekr. sąd. Sławomir Rajczak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 kwietnia 2018 roku przy udziale sprawy ze skargi G. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością Spółki komandytowej w G. na orzeczenie Zarządu Województwa z dnia [...] lutego 2018r. nr [...] w przedmiocie negatywnej oceny wniosku o dofinansowanie projektu w ramach Wielkopolskiego Regionalnego Programu Operacyjnego oddala skargę G. Sp. z o.o. spółka komandyta z siedzibą w G. złożyła w ramach Wielopolskiego Programu Operacyjnego na lata 2014-2020 wniosek o dofinansowanie budowy kotłowni na biomasę o mocy 0,98 MW wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną w miejscowości G.. W dniu 30 października 2017 roku organ skierował do Prezesa spółki pismo o korektę formularza wniosku o dofinansowanie oraz uzupełnienie lub skorygowanie załączników. W szczegółowych uwagach nakazano stronie m.in. przeniesienie wydatków tj. kosztów budowy dróg, placów manewrowych, miejsc parkingowych, utwardzenia terenu, oświetlenia zewnętrznego, budowy budynków, przebudowy kanalizacji deszczowej , fundamentów (studni i płyty) do części niekwalifikowanej projektu w tabeli 5.1.1 wniosku i korektę zapisów w kalkulatorze wyliczenia kwoty dopuszczalnej pomocy. Strona w odpowiedzi na wezwanie przesłała wyjaśnienia zgodnie z kolejnością uwag. Jednocześnie w związku z koniecznością przesunięcia kosztów kwalifikowalnych stwierdziła, że wszystkie wskazane przez nią koszty są kosztami bezpośrednio związanymi z realizacją projektu i służą do osiągnięcia wyższego poziomu ochrony środowiska. Każdy z wyodrębnionych w budżecie elementów inwestycji powinien zostać uznany za bezpośrednio i nierozerwalnie związany z realizacją projektu. W piśmie beneficjent podkreślił nadto, że stanowisko organu jest sprzeczne z pkt 6 art. 41 GBER tj. rozporządzenia (UE) 451/2014 z dnia 17 czerwca 2014r. "uznającego niektóre rodzaje pomocy za zgodne z rynkiem wewnętrznym w zastosowaniu art. 107 i 108 Traktatu" z uwagi na niespójność ze sposobem kalkulacji wartości dofinansowania w stanowiącym element dokumentacji konkursowej kalkulatorem pomocy, w szczególności ze sposobem określenia kosztu instalacji referencyjnej. Po rozpatrzeniu korekty wniosku informacją z dnia 27 grudnia 2017r. organ poinformował beneficjenta o negatywnej ocenie projektu z powodu niespełnienia kryterium formalnego Nr 13. W uzasadnieniu informacji wskazano, że wnioskodawca nie zastosował się do uwagi zawartej w pkt 6 pisma o korektę, a jednocześnie odniesiono się do argumentów strony o nieprzeniesieniu kosztów. Mianowicie organ uznał, że instalacja odnawialnego źródła energii na gruncie ustawy o odnawialnych źródłach energii to zespół obiektów, których budowa nie może obejmować kosztów budynku, a projekt w omawianym zakresie nie jest zgodny z zapisami regulaminu część IV F pkt 12. Nie zastosowanie się natomiast do pisma o korektę skutkuje przyjęciem, że wniosek nie spełnił kryterium formalnego Nr 13. Strona złożyła protest. Przede wszystkim wskazała na nieścisłości w dokumentacji konkursowej, które pozwalają uznać wydatki budowlane za kwalifikowane. Oceniający projekt nie odnieśli się też do wielu wątków merytorycznych podniesionych przez stronę w piśmie zawierającym stanowisko strony w kwestii uwag do projektu. W ocenie strony dokument o charakterze strategicznym Szczegółowy Opis Osi Priorytetowych określa jedynie typy projektów, które mogą uzasadniać dofinansowanie. Dokument ten w żadnym fragmencie nie określa wprost, jakiego rodzaju koszty będą objęte wsparciem, a tym bardziej nie określa konkretnych pozycji budżetowych. Na podstawie tego dokumentu nie można bez wątpliwości określić, jaki jest zakres kosztów kwalifikowalnych. Niezasadnym jest więc zrównanie opisanego w SzOOP "typu projektu" z "zakresem kosztów kwalifikowanych " określonym w Regulaminie. Dalej strona zarzuciła odrębność pojęć kosztów kwalifikowalnych i pojęcia instalacji wynikającej z ustawy o odnawialnych źródłach energii. Mianowicie strona uznała, że zakres projektu musi być zgodny z ustawą o odnawialnych źródłach energii i taki jest. Natomiast niezgodność występuje pomiędzy zakresem dokumentacji konkursowej a zapisami SzOOP. W ocenie strony kosztami kwalifikowanymi są koszty związane z realizacją projektów, polegających na budowie, rozbudowie oraz przebudowie instalacji, stanowiących wyodrębniony zespół urządzeń służących do wytwarzania energii i wyprowadzania mocy, w których energia elektryczna lub ciepło są wytwarzane z odnawialnych źródeł energii. W ocenie strony zakres kosztów kwalifikowalnych jest szerszy pojęciowo niż zakres definicyjny "instalacji odnawialnego źródła energii", ale również szerszy niż "koszty związane z budową instalacji". Takimi kosztami niewątpliwie jest budowa budynku, w tym również niezbędnych fundamentów dla jego posadowienia. Wynika to także zapisów rozporządzenia " w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie", w którym to rozporządzeniu wprost określono, że kotły na biomasę muszą być zainstalowane w określonych pomieszczeniach w budynku. Wnioskodawca jest więc zobligowany do zbudowania obiektu w pełni odpowiadającemu przepisom rozporządzenia, jest to niezbędnym elementem inwestycji w instalację do wytwarzania energii z biomasy. Analogicznie jak budowa fundamentów i wieży wiatraka jest niezbędnym elementem inwestycji w instalację do wytarzania energii wiatrowej. Wszystkie więc wyszczególnione w budżecie elementy powinny zostać uznane za koszty kwalifikowalne. Niespójna jest także zdaniem strony interpretacja definicji instalacji zawartej w ustawie o odnawialnych źródłach energii. W ocenie strony w ustawie o OZE za część instalacji uznaje się magazyn energii, gdy tymczasem w regulaminie za niekwalifikowalne uznaje się systemy magazynowania wytworzonej energii. Dalej w katalogu "przykładowych kosztów kwalifikowanych" w regulaminie konkursu znajdują się "przygotowanie terenu pod budowę i koszty nadzorów", które nie są przecież "urządzeniem służącym do wytwarzania energii i wyprowadzania mocy", a mimo to uznano, że mogą podlegać dofinansowaniu. Kolejnym zarzutem stawianym w proteście była niespójność stanowiska organu z zapisami art. 41 rozporządzenia (UE) 451/2014 z dnia 17 czerwca 2014r. "uznającego niektóre rodzaje pomocy za zgodne z rynkiem wewnętrznym w zastosowaniu art. 107 i 108 Traktatu", skutkiem czego przyjęto niekorzystną dla strony ograniczoną możliwość uzyskania dofinansowania na poziome zgodnym z GBER. W orzeczeniu Komisja Odwoławcza IZWRPO podtrzymała stanowisko o negatywnej ocenie projektu i niespełnieniu kryterium Nr 13. W skardze strona zarzuciła organowi błędną ocenę formalną oraz naruszenie art. 37 ustawy wdrożeniowej poprzez wadliwe przyjęcie, że budynek w którym miała znajdować się kotłownia należy do kategorii kosztów niekwalifikowalnych. Zarzucono także naruszenie art. 2 pkt 13 ustawy z dnia 20 lutego 2015 roku o źródłach odnawialnych oraz punkt 15 osi priorytetowej, 3 Energia, działanie 3.1, Wytwarzanie i dystrybucja energii ze źródeł odnawialnych, 3.1.1 Wytwarzanie energii z odnawialnych źródeł energii Szczegółowego Opisu Osi Priorytetowych Programu Operacyjnego poprzez niewłaściwą wykładnię pojęcia "Instalacja odnawialnego źródła energii" i w efekcie uznanie, że budowa kotłowni nie ma związku z instalacją w rozumieniu art. 2 pkt 13 ustawy OZE. Dalej zarzucono jeszcze naruszenie postanowień Regulaminu i SzOOP poprzez pominięcie, że budynek kotłowni mieści się w zakresie definicji instalacji OZE. Ponadto pominięcie, że postanowienia w/w aktów przewidywały pełne (także budynku) finansowanie. Wskazano, że to typ projektu, a nie konkretne koszty decydują o dofinansowaniu. Zarzucono pominięcie, że kosztami podlegającymi finansowaniu są koszty związane z realizacją projektu, a więc obejmujące także związany z kotłownią budynek. W zakresie procedury zarzucono organowi ocenę arbitralną i niejednorodne stanowisko, a także naruszenie przepisów Kpa poprzez prowadzenie postępowania w sposób jawnie naruszający prawa skarżącej do obiektywnego, równego i zgodnego z prawem rozpatrzenia protestu. W ocenie skarżącej doszło także do naruszenia art. 42 pkt 6-9 rozporządzenia Komisji (UE) nr 651/2015 z dnia 17 czerwca 2014r. o uznaniu niektórych rodzajów pomocy za zgodne z rynkiem wewnętrznym w zastosowaniu art. 107 i 108 Traktatu poprzez ich niezastosowanie oraz art. 136 ust.3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. "w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie" poprzez jego niezastosowanie i tym samym nieuwzględnienie wymogu umiejscowienia kotła na paliwo stałe w wydzielonej części budynku spełniającego określone tym rozporządzeniem wymagania. W uzasadnieniu wskazano, że organ bezpodstawnie zrównał opisany w SzOOP "typ projektu" z "zakresem kosztów kwalifikowanych", bowiem sam katalog kosztów przykładowych podany w Regulaminie jest szerszy od wąskiej definicji określonej w nazwie "typ projektu". W ocenie skarżącego wszystkie przewidziane w projekcie wydatki budowlane są w świetle obowiązujących przepisów prawa oraz wymogów technicznych nierozerwalnie związane z inwestycją w instalację OZE i w efekcie niezbędne do osiągnięcia zamierzonego efektu środowiskowego. Także zakres definicyjny "instalacji odnawialnego źródła energii" z ustawy o OZE jest węższy niż zakres kosztów kwalifikowalnych w konkursie, bo koszty kwalifikowalne, to koszty związane z budową instalacji, a związany niewątpliwie jest budynek, w którym zgodnie z wytycznymi z zawartymi w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury ma się znajdować kotłownia. W zakresie sprzeczności z art. 41 pkt 6 GBER skarżący uzasadnił, że właściwym do zastosowania jest pkt 6 b, gdyż możliwe jest określenie instalacji referencyjnej, co jest zgodne z podejściem rekomendowanym w dokumentacji konkursowej i nie zostało podważone przez organ na etapie oceny formalnej. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonym orzeczeniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje Skarga nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. W myśl art. 3 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 z późn. zm., dalej powoływana jako p.p.s.a.) sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach. Ustawą szczególną w tym przypadku jest ustawa z dnia 11 lipca 2014r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020 (Dz. U. z 2016 r. poz. 217 z późn. zm.). Przepis art. 53 ust. 1 tej ustawy przewiduje, że wnioskodawcy, w przypadku negatywnej oceny jego projektu wybieranego w trybie konkursowym, przysługuje prawo wniesienia protestu w celu ponownego sprawdzenia złożonego wniosku w zakresie spełniania kryteriów wyboru projektów. W proteście wnioskodawca jest obowiązany zawrzeć między innymi wskazanie kryteriów wyboru projektów, z których oceną się nie zgadza, wraz z uzasadnieniem (art. 54 ust. 2 pkt 4 u.z.r.p.). Protest jest rozpatrywany przez instytucję: 1) zarządzającą albo 2) pośredniczącą - jeżeli została ustanowiona dla danego programu operacyjnego i instytucja zarządzająca powierzyła jej zadania w tym zakresie na podstawie porozumienia albo umowy, o których mowa w art. 10 ust. 1 (art. 55 u.z.p.r.). Właściwa instytucja, o której mowa w art. 55, rozpatruje protest, weryfikując prawidłowość oceny projektu w zakresie kryteriów i zarzutów, o których mowa w art. 54 ust. 2 pkt 4 i 5 (art. 57 in principio u.z.r.p.). Zgodnie z art. 61 ust. 1 u.z.r.p. w przypadku nieuwzględnienia protestu, negatywnej ponownej oceny projektu lub pozostawienia protestu bez rozpatrzenia, w tym w przypadku, o którym mowa w art. 66 ust. 2 pkt 1, wnioskodawca może w tym zakresie wnieść skargę do sądu administracyjnego, zgodnie z art. 3 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Stosownie do art. 61 ust. 8 u.z.r.p. w wyniku rozpoznania skargi sąd może: 1) uwzględnić skargę, stwierdzając, że: a) ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i naruszenie to miało istotny wpływ na wynik oceny, przekazując jednocześnie sprawę do ponownego rozpatrzenia przez właściwą instytucję, o której mowa w art. 39 ust. 1, b) pozostawienie protestu bez rozpatrzenia było nieuzasadnione, przekazując sprawę do rozpatrzenia przez właściwą instytucję, o której mowa w art. 55 albo art. 39 ust. 1; 2) oddalić skargę w przypadku jej nieuwzględnienia; 3) umorzyć postępowanie w sprawie, jeżeli jest ono bezprzedmiotowe. Przepis art. 64 u.z.r.p. przewiduje, że w zakresie nieuregulowanym w ustawie do postępowania przed sądami administracyjnymi stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi określone dla aktów lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4, z wyłączeniem art. 52-55, art. 61 § 3-6, art. 115-122, art. 146, art. 150 i art. 152 tej ustawy. Mając na uwadze treść powołanych przepisów należy wskazać, że dokonywana przez sądy administracyjne kontrola spraw o dofinansowanie projektów na podstawie ustawy o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020 jest dokonywana na podstawie kryterium legalności działania właściwej władzy publicznej. Sposób oceny projektu (na danym etapie) podlega zatem sądowej weryfikacji z punktu widzenia tego, czy przeprowadzono ją nie naruszając prawa. Wskazane wyżej unormowania świadczą, że oceny projektów dokonuje się w oparciu o dostępną publicznie dokumentację konkursową, w związku z czym składające się na nią dokumenty stanowiące podstawę sądowej kontroli zgodności z prawem dokonanej przez właściwą instytucję oceny projektu. Wymaga podkreślenia, że przystępując do konkursu wnioskodawca tym samym godzi się na wymagania i warunki określone systemem realizacji danego programu, przy zastrzeżeniu, że warunki te muszą być podane do wiadomości wszystkim potencjalnym wnioskodawcom i nie mogą być sprzeczne z aktami normatywnymi wyższego stopnia, w tym przede wszystkim regulacjami prawa unijnego oraz ustawą z dnia 11 lipca 2014r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020. W rozpoznawanej sprawie spór powstał z powodu nieuwzględnienia protestu wniesionego przez skarżącego od negatywnej oceny, na etapie oceny formalnej z uwagi na niespełnienie kryterium Nr 13 Kryteriów Wyboru Projektów, tj. prawidłowej kwalifikowalności kosztów. Protestem objęto uznane za niekwalifikowane koszty przebudowy kanalizacji deszczowej, fundamentów i budynku, aczkolwiek retoryką skargi i pism procesowych objęto już tylko koszt budynku. W ocenie sądu, wbrew wywodom strony nie ma sprzeczności pomiędzy dokumentem strategicznym SzOOP a dokumentacją konkursową co do określenia kosztów kwalifikowanych. Otóż SZOOP jest dokumentem uszczegóławiającym zapisy RPOWP 2014-2020 i określa zakres działań i poddziałań realizowanych w ramach poszczególnych osi priorytetowych oraz podstawowe warunki realizacji Programu; jest tylko jednym z bazowych dokumentów, w oparciu o które uchwalane są przez Komitet Monitorujący RPWOP 2014-2020 kryteria wyboru oraz konkretne regulaminy poszczególnych konkursów, w tym także niniejszego konkursu. Regulamin z kolei ma na celu przedstawienie zasad aplikowania w konkursie oraz reguł wyboru projektów do dofinansowania w tym konkursie, określa on przedmiot konkursu, w tym typy projektów podlegających dofinansowaniu, formę konkursu, termin, miejsce i formę składania wniosków o dofinansowanie projektu itd. Regulamin konkursu, określany w doktrynie między innymi jako swoiste, bądź niezorganizowane źródło prawa, powinien stanowić podstawę oceny legalności rozstrzygnięcia konkursowego, jednakże tylko łącznie z odpowiednimi przepisami prawa powszechnie obowiązującego, w tym ustawy z dnia 20 lutego 2015 r – O odnawialnych źródłach energii (Dz.U. z 2017, poz. 1148, zwaną dalej OZE), które to akty prawa mają bezpośrednie zastosowanie i które Regulamin niniejszego konkursu wskazuje w pkt. I. Zasady kwalifikowalności oprócz Regulaminu i SzOOP regulują jeszcze Wytyczne Instytucji Zarządzającej. Z wytycznych wynika, że kosztem kwalifikowalnym jest koszt spełniający łącznie 16 wymogów, w tym koszt ten musi być niezbędny do realizacji celów projektu i poniesiony w związku z realizacją projektu (lit. l) oraz zgodny z wszystkimi innymi warunkami uznania go za koszt kwalifikowalny określonymi Wytycznymi i Regulaminem konkursu (lit.p). Dla uznania więc kosztu jako kwalifikowalnego nie wystarczy porównanie wyłącznie zapisu osi i definicji ustawy o źródłach odnawialnych, jak chce tego skarżący, ale koniecznym jest uwzględnienie wszystkich wskazanych wyżej uwarunkowań kwalifikowalności. A z nich w ocenie sądu z wypływa wniosek, że koszt kwalifikowalny to koszt, który jest niezbędny do realizacji projektu i został poniesiony w związku z realizacją projektu, co oznacza, że jest to koszt bezpośrednio związany z inwestycją. Taki zapis wynika też z Kryteriów wyboru projektów. Tym samym nie ma nieprawidłowości w stwierdzeniu organu, że nie można za bezpośrednio związany i służący realizacji projektu pt. "budowa instalacji służących do wytwarzania energii" uznać kosztu budowy budynku, w którym ma się ona znajdować, bowiem nie jest on niezbędny do realizacji projektu, nie służy bezpośrednio jego realizacji, czyli budowie zespołu obiektów do wytwarzania biomasy. Identycznie jak kosztów fundamentu (studni i płyty) i przebudowy kanalizacji deszczowej. To stanowisko w ocenie sądu akurat w pełni potwierdza treść definicji zawartej w ustawie o odnawialnych źródłach energii, że instalacja odnawialnego źródła energii to wyodrębniony zespół obiektów budowlanych i urządzeń stanowiących całość techniczno - użytkową służący wytwarzania biogazu rolniczego, a także połączony z tym zespołem magazyn energii, w tym magazyn biogazu rolniczego. Najbardziej konwencjonalny system na biomasę składa się z kotła, systemu rozprowadzania ciepła, komina, systemu dystrybucji ciepłej wody magazynu paliwa, instalacji centralnego ogrzewania i systemu sterowania z czujnikiem. To właśnie te elementy stanowią ów " zespół", o którym mowa w ustawie o OZE, to również ten zespół jest objęty "budową lub rozbudową " jako celu projektu. Poszczególne części tego systemu są wzajemnie ze sobą połączone, kompatybilne oraz dostosowane do potrzeb danej lokalizacji. Całość tak rozumianego systemu w pełni odpowiada definicji ustawy o OZE . W ustawie o OZE wskazano, że instalacja odnawialnego źródła energii to całość techniczno-użytkowa służąca do wytwarzania biogazu rolniczego. Na tę całość składają się obiekty budowlane i urządzenia. Zgodnie z ustawą ustawy z dnia 7 lipca 1994 Prawo budowlane (Dz.u. 1994 ,nr 89,poz. 414 ze zm) obiekt budowlany to budynek, budowla bądź obiekt małej architektury, wraz z instalacjami zapewniającymi możliwość użytkowania obiektu, zgodnie z jego przeznaczeniem, wzniesiony z użyciem wyrobów budowlanych. Każda więc z odrębnych kategorii obiektu musi mieć cechę użytkowania zgodnie z przeznaczeniem. Sam zaś budynek to taki obiekt budowlany, który stanowi całość techniczno - użytkową wraz z instalacjami i przyłączami. Budynek jest więc całością ze składającymi się na nią instalacjami i przyłączami, a nie całością z systemem grzewczym na biomasę opisanym w ustawie o OZE. To ten system jako całość ma przeznaczenie w postaci ogrzewania biomasą, a nie budynek, który wraz z własnymi przyłączami stanowi całość, ale służącą innemu celowi w zależności od przeznaczenia budynku. To jedynie budowla jako obiekt budowlany spełnia warunki użytkowania w celu wytworzenia biogazu, bo to budowla z wymienionymi w art. 3 pkt 3 prawa budowlanego urządzeniami stanowi całość użytkową. Całość tę, określa też ustawa o OZE, co wskazano wyżej w uzasadnieniu, a której to definicji nie wyłącza przecież ustawa Prawo budowlane ani nie pozostaje z nią w sprzeczności. To budowla rozumiana jako całość techniczno - użytkowa jest połączeniem wszystkich jej elementów tak, aby mogła być wykorzystana do wytwarzania biogazu rolniczego. Bo tylko elementy budowli wraz z urządzeniami stanowią całość do tej produkcji, żaden z elementów tak rozumianej budowli do produkcji biogazu nie może być oddzielnym elementem. W konsekwencji budynek, który jest odrębnym od budowli obiektem budowlanym, nie może stanowić całości techniczno - użytkowej do produkcji biogazu . Z uwagi na powyższe za niezasadne uznać należy także zarzuty skargi dotyczące analogii z elektrownią wiatrową. Otóż częściami składowymi takiej budowli jest wirnik, gondola, wieża plus fundament oraz układ sterowania. Wszystkie one, łącznie stanowią obiekt, jakim jest elektrownia wiatrowa. Wieża jest zasadniczym elementem konstrukcji turbiny wiatrowej, podtrzymuje gondolę oraz układ wirnika. W istocie więc bez któregokolwiek z tych modułów nie można mówić o siłowni wiatrowej, nie ma więc żadnej analogii z elementami systemu na biomasę. Również bez znaczenia dla rozstrzygnięcia pozostają kwestie zapisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. – "w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie" (Dz.U. Nr 75, poz. 696). Rozporządzenie to wydane na podstawie art. 7 ust. 2 pkt 1 ustawy Prawo budowlane jest aktem o charakterze wykonawczym i wydane zostało wyłącznie na użytek procesu budowlanego. W związku z tym sąd nie kwestionuje, że zgodnie z art. 136 ust. 3 cyt. rozporządzenia pomieszczenia do instalowania kotłów muszą spełniać określone w nim parametry, ale pozostaje to bez wpływu na ocenę i zastosowanie definicji z ustawy o źródłach odnawialnych. Akt wykonawczy bowiem nie ma charakteru materialnego i nie może wpływać na treść ustawy czy też inaczej definiować pojęcia w niej zawarte. Sąd nie podziela też zarzutów odnośnie naruszenia zapisów rozporządzenia (UE) 651/2014 z dnia 17 czerwca 2014 r. "uznającego niektóre rodzaje pomocy za zgodne z rynkiem wewnętrznym w zastosowaniu art. 107 i 108 Traktatu" ( Dz.UE.L 26.6.2014), zwanym dalej GBER. O konieczności stosowania tego aktu w procesie wyboru projektów do dofinansowania stanowią wprost zapisy regulaminu, który w pkt E Pt "wartości oraz poziomy dofinansowania". Punkt 4 stanowi wprost, że w ramach jednego projektu dopuszczalne jest otrzymanie dwóch rodzajów dofinansowania. Jedna część dofinansowania, która dotyczy wydatków bezpośrednio związanych z osiągnięciem wyższego poziomu ochrony środowiska będzie stanowiła pomoc publiczną udzielaną na podstawie Rozporządzenia KE nr 651/2014. Kolejne punkty tej części regulaminu statuują te poziomy dofinansowania odsyłając wprost do wskazanego przez stronę art. 41 rozporządzenia. Oczywiście, także w tej części regulaminu wskazano w pkt 13, że kosztów, które nie są bezpośrednio związane z osiągnięciem wyższego poziomu ochrony środowiska nie uznaje się za kwalifikowalne na podstawie art. 41 rozporządzenia. Należy przyznać rację stronie, że w instrukcji do sporządzenia Studium wykonalności wskazano, że wyliczenie poziomu dofinansowania następuje z uwzględnieniem wartości tzw. "instalacji referencyjnej", ale poziom dofinansowania wskazany w studium wykonalności na k. 107 nie zawiera szczegółowych wyliczeń. Także w punkcie 5..1.1 wniosku nie wskazano, co mogło być częścią składową instalacji referencyjnej, a fakt, iż we wzorze wniosku jest wyszczególniony budynek jest tylko następstwem sporządzenia określonego wzoru uniwersalnego dla danego obszaru interwencji. Wyliczenie instalacji referencyjnej zawiera załącznik nr 33 do wniosku tj. tabela zawierająca analizę w celu określenia nakładów inwestycyjnych dla projektów OZE i wysokosprawnej kogeneracji do obliczenia kwoty pomocy inwestycyjnej. To w niej strona (k. 311 akt) wskazała nakłady całkowite na instalację referencyjną i różnicę nakładów pomiędzy instalacją referencyjną a instalacją planowaną. Instalację referencyjną określono w odniesieniu do produkowanego CO2. Należy wyraźnie podkreślić – parametry te dotyczą instalacji, a nie budynku. Także tę tabelę nakazano zweryfikować stronie w piśmie nakazującym przesunięcie kosztów. Podkreślić należy, że zarówno art. 40 jak i 41 rozporządzenia UE 651/2014 też stanowią o kosztach "inwestycji w urządzenia". Znów mowa o "urządzeniach", a nie obiektach budowlanych. Także załączony przez stronę do pisma procesowego dokument pt. "Analiza w celu określenia nakładów inwestycyjnych instalacji referencyjnych dla projektów OZE i wysokosprawnej kogeneracji do obliczenia kwoty pomocy inwestycyjnej" zakłada zgodnie z wytyczną zawartą w Komunikacie Komisji Europejskiej "wytyczne w sprawie pomocy państwa na ochronę środowiska i cele związane z energią w latach 2014-2020" (2014/C200/010) w art. 73, że koszty inwestycji objętej pomocą prawną można odnieść do kosztu inwestycji porównywalnej pod względem technicznym. Porównanie pod względem technicznym oznacza inwestycje o takich samych zdolnościach wytwórczych i wszystkich innych parametrach technicznych (z wyjątkiem tych, które są bezpośrednio związane z dodatkowymi inwestycjami w zamierzony cel). Także więc rozporządzenie UE 651 /2014 i Komunikat Komisji Europejskiej nawiązują wprost do instalacji jako urządzenia. Chodzi przecież o porównanie parametrów mocy, czyli chodzi o cechę, identyfikator pewnego mechanizmu, zespołu, a nie towarzyszące mu obiekty budowlane. Regulamin z kolei odsyłając do obu tych przepisów mów wprost, że wysokość tych kosztów musi być obligatoryjnie obliczona przy użyciu "kalkulatora do wyliczenia kwoty dopuszczalnej pomocy". A kalkulator, jak wskazano wyżej podaje jedynie moc instalacji brutto, średnią produkcję netto rocznie w okresie trwałości projektu , wskazuje więc parametry, do których odnosi się dokument "analiza w celu określenia nakładów". W działaniach organu nie ma więc sprzeczności ani z zapisami regulaminu ani wytycznych do studium wykonalności, a tym bardziej z zapisami rozporządzenia UE 651/2014. Zaznaczono stronie w piśmie wzywającym z dnia 30 października 2017 r., że wyliczona na podstawie generatora wniosku kwota z uwzględnieniem nakazanych przez organ zmian może doprowadzić do różnicy pomiędzy kwotą dofinansowania udzieloną w ramach pomocy publicznej, a kwotą pomocy wyliczoną w kalkulatorze. Wbrew twierdzeniu strony zawartym w piśmie procesowym z dnia 3 kwietnia 2018 roku - tak ustalona wartość pomocy publicznej nie jest następstwem naruszenia zasady przejrzystości czy też równości w traktowaniu beneficjentów, bowiem w piśmie nakazującym poprawki wskazano też wyraźnie sposób wyliczenia nakładów inwestycyjnych, które należało ująć w kalkulatorze odejmując nakłady na instalację referencyjną. Ponadto przepis art. 41 pkt 6 GBER stanowi, że za koszty kwalifikowalne uznaje się dodatkowe koszty inwestycji niezbędne do propagowania wytwarzania energii ze źródeł odnawialnych. I dalej zd. drugie: ustala się je w następujący sposób. To zapis tego artykułu wskazuje, że w ramach programów pomocowych w zakresie odnawialnych źródeł energii mogą być uznawane za kwalifikowalne dodatkowe koszty, ale oczywiście muszą one być wyznaczone ramami programów, czyli dokumentacji danego programu realizowanego w ramach Osi priorytetowych. Dalej przepis ten określa jedynie sposób ich ustalania i nie doprecyzowuje ani nie wyłącza określenia kosztów kwalifikowalnych określonych na podstawie wszystkich dokumentów programowych. W preambule rozporządzenia komisji (UE) nr 651/2014 z dnia 17 czerwca 2014 r. uznającego niektóre rodzaje pomocy za zgodne z rynkiem wewnętrznym w zastosowaniu art. 107 i 108 Traktatu w pkt 3 stwierdzono: niniejsze rozporządzenie powinno umożliwić lepsze określenie priorytetów w zakresie egzekwowania przepisów dotyczących pomocy państwa, dalsze ich uproszczenie, a także powinno poprawić przejrzystość, skuteczną ocenę i kontrolę zgodności z zasadami pomocy państwa na szczeblu krajowym i unijnym, przy jednoczesnym zachowaniu instytucjonalnego podziału kompetencji między komisją i państwami członkowskimi. Zgodnie z zasadą proporcjonalności niniejsze rozporządzenie nie wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia podanych wyżej celów. W ocenie sądu - żaden z zapisów dokumentacji programowej dla działań w ramach Osi Priorytetowej nie narusza zapisów tego rozporządzenia oraz Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej. Nie wystąpiło też wybiórcze traktowanie źródeł prawa w celu dyskryminacji jednego z typów projektów. Jest rzeczą oczywistą, że koszty kwalifikowalne mogą się różnić w zależności od celu, specyfiki i poddziałania oraz typów projektów i mogą być doprecyzowane zapisami regulaminu, bowiem nie sposób przewidzieć wszystkich możliwych kosztów dla poszczególnych typów w regulaminie. Stąd, do każdego z wniosków podaje się dokumenty obowiązujące dla danego Konkursu, Osi, Działania i Poddziałania 3.1.1 Koszty związane z realizacją niniejszego projektu wg Regulaminu to nic innego jak koszty związane z budową i rozbudową instalacji. Tutaj należy odróżnić tytuł projektu od typu projektu. To typ, a nie tytuł decyduje o zakwalifikowaniu i rozdziale środków unijnych, to typ projektu określa obszar interwencji. Koszty związane, to koszty oczywiście "niezbędne" do realizacji celu projektu, a celem jest instalacja .Regulamin doprecyzowuje "niezbędność" poprzez wskazanie kosztów przykładowych jak np. przygotowanie terenu. Niezbędność, czyli bezpośredniość związaną z celem projektu wskazuje też uzasadnienie Kryterium nr 13. Wbrew twierdzeniu skargi definicja instalacji nie jest odzwierciedleniem kosztów, tylko wyrażeniem czym w istocie jest instalacja na biomasę. Jest określnikiem tej instalacji. Ma unaocznić jedynie co składa się na pojęcie instalacji. To, że całością użytkowo - techniczną jest magazyn paliw, a nie jest on kosztem kwalifikowalnym oznacza, że Instytucja Zarządzająca może dookreślać te koszty, może je zawężać, ale nie rozszerzać w zakresie owej "niezbędności". Organ prawidłowo łączy definicję instalacji zawartą w ustawie o OZE z projektem i określeniem jej we wniosku. Organ w związku z tym traktuje prace przygotowawcze prawidłowo: przygotowanie terenu , które jest wyszczególnione w kosztach kwalifikowalnych przykładowych i koszty związane z realizacją projektu wskazanego w pkt IIC. Oczywiście w tym zakresie chodzi o przygotowanie terenu pod budowę instalacji. Pozostałe uznane za kwalifikowalne koszty to te związane bezpośrednio z realizacją projektu czyli: budowy zespołu obiektów, przyłączy i komina stanowiących całość techniczno-użytkową w rozumieniu przepisów ustawy o OZE i za takie prawidłowo zostały uznane przez organ. Kosztów budowy budynku, przebudowy kanalizacji deszczowej i fundamentów wraz ze studnią i płytą strona nie przesunęła do kosztów nie kwalifikujących się do objęcia dofinansowaniem i to pomimo wezwania o ich korektę. W konsekwencji naruszyła kryterium Nr 13 "prawidłowa kwalifikowalność kosztów", którego spełnienie jest niezbędne dla możliwości otrzymania dofinansowania. Z uwagi na powyższe, sąd na podstawie art. 61 ust. 8 pkt 2 ustawy wdrożeniowej skargę oddalił.