I OZ 970/18

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Czesława Nowak-Kolczyńska po rozpoznaniu w dniu 18 października 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia M.P. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 lipca 2018 r., sygn. akt VII SA/Wa 1349/18 o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi M. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] z dnia [...] 2018 r., nr [...] w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy postanawia: oddalić zażalenie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z 11 lipca 2018 r. - powołując się na art. 61 § 1 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. ( Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm., dalej: p.p.s.a.) - odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej przez M. P. decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] z [...] 2018 r. oraz poprzedzającej ją decyzji Starosty [...] z [...] 2017 r. o zatrzymaniu prawa jazdy. Sąd podkreślił, że w zawartym w skardze wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji wskazano na niezgodność z prawem wydanych w sprawie rozstrzygnięć. Ponadto zaznaczono, że skarżący jest prezesem spółki zajmującej się głównie instalowaniem maszyn przemysłowych, sprzętu i wyposażenia, a do jego zadań jako jedynego wspólnika spółki należy reprezentacja spółki, negocjacja kontraktów czy załatwianie spraw spółki. Brak możliwości kierowania pojazdami uniemożliwi więc wykonywanie zadań związanych z jego funkcją w spółce. Zdaniem Sądu, powyższe nie stanowi argumentów, które uzasadniałyby uznanie za wiarygodne twierdzenia, że w razie wykonania zaskarżonej decyzji skarżący poniesie znaczną szkodę czy zajdą w stosunku do niego trudne do odwrócenia skutki. Sąd przyznał, że zatrzymanie prawa jazdy jest niewątpliwie dużą dolegliwością, jednak skarżący nie prowadzi jednoosobowej działalności gospodarczej, a jako prezes zarządzanej przez niego spółki, zatrudniającej pracowników może zorganizować jej pracę tak, by tymczasowe pozbawienie go uprawnień do kierowania pojazdami nie wpłynęło na jej dochody i bieżącą działalność. W zażaleniu na powyższe postanowienie skarżący podniósł zarzut naruszenia art. 61 § 3 p.p.s.a. poprzez błędne uznanie, że nie przedstawił argumentów, które uzasadniałyby uznanie za wiarygodne twierdzeń, że w razie wykonania zaskarżonej decyzji poniesie on znaczną szkodę, czy też zajdą w stosunku do niego trudne do odwrócenia skutki, podczas gdy skarżący w pełni wyjaśnił i wskazał, iż brak wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej spowoduje negatywne skutki związane z utratą płynności finansowej prowadzonej przez skarżącego spółki, utratą klientów i pozycji na rynku, a tym samym w pełni wykazał, że w sprawie występują okoliczności, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Ponadto podniesiono zarzut naruszenia art. 61 § 3 w zw. z art. 133 § 1 w zw. z art. 166 p.p.s.a. poprzez brak podjęcia przez Sąd I instancji czynności z urzędu mających na celu ocenę, czy zostały spełnione przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu w oparciu o analizę wniosku skarżącego oraz dokumentów zebranych w aktach sprawy, podczas gdy taki obowiązek wynika z systemowego "oczytania" art. 133 § 1 w zw. z art. 166 p.p.s.a. i art. 61 § 3 p.p.s.a. Mając na uwadze powyższe wniesiono o zmianę zaskarżonego postanowienia poprzez wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Starosty [...] z [...] 2017 r. oraz zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z treścią art. 61 § 3 p.p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z przepisu tego wynika więc, iż warunkiem wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest wykazanie we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w wyniku jej wykonania. Możliwość wstrzymania wykonania zaskarżonego orzeczenia na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. nie oznacza jednak, że sąd jest zobligowany w każdym przypadku – niezależnie od okoliczności sprawy – uwzględnić wniosek strony skarżącej. Wniesienie skargi nie pociąga za sobą automatycznego skutku suspensywności i wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu zależy od oceny sądu, czy istnieją przesłanki uzasadniające takie rozstrzygnięcie (por. T.Woś [w:] T.Woś, H.Knysiak-Molczyk, M.Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. Warszawa 2008, s. 335 i n.). Wykazanie zaistnienia przynajmniej jednej ze wskazanych w art. 61 § 3 p.p.s.a. przesłanek spoczywa na wnioskodawcy. Oznacza to występującą po jego stronie konieczność przywołania konkretnych okoliczności wskazujących na to, że wykonanie decyzji spowoduje w stosunku do strony niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków i przytoczenia okoliczności uzasadniających to żądanie wraz z informacjami, które mogą to żądanie uprawdopodobnić. Powyższe oznacza, że chodzi tu o taką szkodę (majątkową lub niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że Sąd I instancji prawidłowo ocenił złożony w tej sprawie wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Zaznaczyć trzeba, że wykonanie zaskarżonej w tej sprawie decyzji polega na zatrzymaniu skarżącemu prawa jazdy kategorii B do czasu wykazania się pozytywnym wynikiem egzaminu sprawdzającego kwalifikacje. W tym zakresie kluczowym dla możliwości zastosowania art. 61 § 3 p.p.s.a. było wykazanie, że jedyna możliwość zarobkowania (której brak może prowadzić do powstania po jego stronie znacznej szkody) związana jest z posiadaniem przez niego prawa jazdy. Czasowa utrata możliwości prowadzenia pojazdów przez skarżącego pełniącego funkcję prezesa spółki nie wiąże się jednak z utratą płynności finansowej spółki, a przynajmniej powyższego nie wykazano. Kwestie związane z zagrożeniem zaspokojenia podstawowych potrzeb skarżącego nie zostały poparte żadnymi dodatkowymi informacjami mogącymi je uprawdopodobnić. Należy przy tym mieć na uwadze, że prewencyjny charakter instytucji zatrzymania prawa jazdy i wartości, ochronie których służą przepisy regulujące postępowanie z kierowcami naruszającymi przepisy o ruchu drogowym, sprzeciwiają się przyznaniu tymczasowej ochrony polegającej na wstrzymaniu wykonania ostatecznej decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy. W tym aspekcie ochrona bezpieczeństwa uczestników ruchu drogowego musi uzyskać pierwszeństwo przed interesami ekonomicznymi skarżącego. Z uwagi na powyższe Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.