VI SA/Wa 2606/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grzegorz Nowecki Sędziowie Sędzia WSA Ewa Frąckiewicz Asesor WSA Joanna Kruszewska-Grońska (spr.) Protokolant ref. staż. Lili Zawadzka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 lipca 2018 r. sprawy ze skargi D. P. na decyzję Krajowej Komisji Kwalifikacyjnej Izby Architektów Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] października 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy nadania uprawnień budowlanych oddala skargę Zaskarżoną w niniejszej sprawie decyzją z [...] października 2017 r. nr [...], Krajowa Komisja Kwalifikacyjna Izby Architektów (dalej: organ II instancji, organ odwoławczy, KKK), na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r., poz. 23 ze zm.; dalej: k.p.a.) w związku z art. 11 ust. 1 i art. 36 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o samorządach zawodowych architektów oraz inżynierów budownictwa (Dz. U. z 2016 r., poz. 1725), po ponownym rozpatrzeniu sprawy D. P. (dalej: skarżący), utrzymała w mocy decyzję Okręgowej Komisji Kwalifikacyjnej [...] Okręgowej Izby Architektów (dalej: organ I instancji, OKK) z [...] października 2015 r. wydaną w sprawie nr [...] odmawiającą skarżącemu nadania uprawnień budowlanych w specjalności architektonicznej do projektowania i kierowania robotami budowlanymi w ograniczonym zakresie bez przeprowadzania egzaminu. Do wydania zaskarżonej decyzji doszło w oparciu o następujące ustalenia: W dniu 11 września 2015 r. skarżący złożył w [...] Okręgowej Izbie Architektów RP wniosek o nadanie uprawnień budowalnych w specjalności architektonicznej do projektowania i kierowania robotami budowlanymi w ograniczonym zakresie. Do wniosku załączył m. in.: - dyplom potwierdzający uzyskanie w dniu 20 kwietnia 2005 r. tytułu zawodowego inżyniera na kierunku Budownictwo na Politechnice [...] na Wydziale Budownictwa i Inżynierii Środowiska; - poświadczoną za zgodność z oryginałem kserokopię książki praktyki zawodowej nr [...], zarejestrowanej w dniu 30 lipca 2002 r. przez [...] Urząd Wojewódzki w [...], Wydział Rozwoju Regionalnego, w której jako początek praktyki wskazano 26 kwietnia 2009 r. oraz - uprawnienia budowlane skarżącego do projektowania bez ograniczeń w specjalności konstrukcyjno-budowlanej oraz do kierowania robotami budowlanymi bez ograniczeń w specjalności konstrukcyjno-budowlanej. Po przeprowadzeniu postępowania kwalifikacyjnego, na podstawie przedłożonych dokumentów, Komisja Egzaminacyjna, ustaliła, że skarżący nie spełnia warunków w zakresie wykształcenia niezbędnego do uzyskania uprawnień budowlanych wskazanych we wniosku. Decyzją z [...] października 2015 r. nr [...] OKK odmówiła nadania skarżącemu wnioskowanych uprawnień. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji powołał się na ocenę Komisji Egzaminacyjnej, zgodnie z którą uzyskanie tytułu zawodowego inżyniera na kierunku Budownictwo na Politechnice [...] na Wydziale Budownictwa i Inżynierii Środowiska, zgodnie z obecnie obowiązującymi przepisami ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (obecnie Dz. U. z 2017 r., poz. 1332 ze zm.; dalej: p.b.), jest niewystarczające. Art. 14 ust. 3 pkt 6 lit. a) p.b. wprost wskazuje jakie wykształcenie jest wymagane do projektowania i kierowania robotami budowlanymi w ograniczonym zakresie, a mianowicie ukończenie studiów pierwszego stopnia na kierunku odpowiednim dla danej specjalności lub studiów drugiego stopnia na kierunku pokrewnym dla danej specjalności. OKK zwróciła uwagę na brak imiennego wskazania osoby, która poświadczyła za zgodność z oryginałem kserokopię książki praktyk (opatrzono ją jedynie podpisem), stwierdzając iż kopia książki praktyki zawodowej stanowi potwierdzenie odbycia praktyki zawodowej przy sporządzaniu projektów, której początek datowany jest na 26 kwietnia 2009 r. Za spełniony uznała wymóg potwierdzenia odbycia praktyki zawodowej na budowie (skarżący przedłożył własne uprawnienia do kierowania robotami budowlanymi bez ograniczeń w specjalności konstrukcyjno-budowlanej). OKK podkreśliła też, że Komisja Egzaminacyjna zbadała przesłanki umożliwiające skarżącemu ubieganie się o uprawnienia budowlane w specjalności architektonicznej do projektowania i kierowania robotami budowlanymi w ograniczonym zakresie, mimo ukończenia studiów pierwszego stopnia na kierunku pokrewnym dla danej specjalności tj. na kierunku budownictwo. W odwołaniu od decyzji OKK z [...] października 2015 r. skarżący podniósł, iż rozpoczął praktykę wykonawczą w 2002 r. pod nadzorem kierownika budowy inż. R. K.. Zaświadczenie wydane przez Naczelnika Wydziału Architektury w Szczytnie potwierdza, że R. K. pełnił funkcję kierownika budowy, a nie inspektora nadzoru jak mylnie sugeruje pieczątka znajdująca się na stronie 8 książki praktyk. Zaakcentował, iż praktykę rozpoczął przed dniem wejścia w życie ustawy z 28 lipca 2005 r. o zmianie ustawy – Prawo budowlane oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2005 r. nr 163, poz. 1364; dalej: nowelizacja p.b.), natomiast w 2005 r. uzyskał tytuł inżyniera budownictwa. Decyzją z [...] grudnia 2015 r. nr [...] KKK utrzymała w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał, że skarżący nie zakwestionował wydanej przez OKK decyzji w zakresie braku wykazania się odpowiednim wykształceniem, co stanowiło istotną przyczynę wydania decyzji odmownej. Powołał się jedynie na takie okoliczności jak: rozpoczęcie praktyki wykonawczej na budowie w 2002 r. pod nadzorem kierownika budowy inż. R. K., pełnienie przez inż. R. K. funkcji kierownika budowy, rozpoczęcie praktyki przed dniem wejścia w życie ustawy nowelizującej p.b. (tj. 1 stycznia 2006 r.) oraz poświadczenie za zgodność z oryginałem książki praktyk. KKK, mając na względzie treść art. 14 ust. 3 pkt 6 lit. a) p.b. oraz § 5 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia 11 września 2014 r. w sprawie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie (Dz. U. z 2014 poz. 1278; dalej: rozporządzenie), zaznaczyła, że w niniejszej sprawie należało zbadać zgodność ukończonego przez skarżącego kierunku studiów z kierunkiem studiów odpowiednim dla specjalności architektonicznej w ograniczonym zakresie, określonym w wykazie stanowiącym załącznik nr 2 do rozporządzenia. Według tego załącznika, kierunkiem odpowiednim dla specjalności architektonicznej w ograniczonym zakresie jest architektura lub architektura i urbanistyka, a skarżący przedstawił dyplom potwierdzający uzyskanie tytułu zawodowego inżyniera na kierunku "Budownictwo" na Politechnice [...] na Wydziale Budownictwa i Inżynierii Środowiska. Zdaniem KKK, organ I instancji prawidłowo ocenił, iż skarżący nie spełnia warunków w zakresie wykształcenia niezbędnego do uzyskania wnioskowanych uprawnień. W kwestii przedłożenia kserokopii książki praktyki zawodowej wskazała, że jeżeli Komisja Egzaminacyjna stwierdziła jakiekolwiek braki lub nieścisłości w zakresie poświadczenia za zgodność z oryginałem książki praktyk, to powinna wezwać skarżącego do ich uzupełnienia w trybie art. 64 § 2 k.p.a., a skoro tego nie uczyniła, to nie może z tego tytułu wywodzić negatywnych skutków dla skarżącego. W odniesieniu do okoliczności rozpoczęcia praktyki wykonawczej na budowie w 2002 r. pod nadzorem kierownika budowy inż. R. K., pełnienia przez wyżej wymienionego funkcji kierownika budowy i rozpoczęcia praktyki przed dniem wejścia w życie ustawy nowelizującej p.b. (tj. 1 stycznia 2006 r.), organ podkreślił, że wymóg potwierdzenia odbycia praktyki zawodowej na budowie został spełniony, poprzez złożenie przez skarżącego własnych uprawnień do kierowania robotami budowlanymi bez ograniczeń w specjalności konstrukcyjno-budowlanej. W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie (dalej: WSA w Warszawie) skarżący powołał się na art. 5 ustawy nowelizującej p.b. stanowiący, iż w stosunku do osób, które uzyskały przed dniem jej wejścia w życie tj. 1 stycznia 2006 r. wymagane wykształcenie i rozpoczęły odbywanie wymaganej praktyki, stosuje się przepisy dotychczasowe. Według skarżącego, sporną kwestią jest rozpoczęcie praktyki; praktykę wykonawczą rozpoczął w 2002 r. pod nadzorem inż. R. K., zaś projektową - 26 kwietnia 2009 r. Przebieg praktyki (opisany w dwóch zeszytach praktyk z 2002 r.) wyraźnie wskazuje, że od początku zamierzał uzyskać także uprawnienia architektoniczne, jednak praktyka była nadzorowana przez nieodpowiednią osobę. Dodał, iż w dniu rozpoczęcia praktyki projektowej nie posiadał jeszcze żadnych uprawnień. Zdaniem skarżącego posiadanie uprawnień w danej specjalności nie powoduje usunięcia faktu odbycia praktyki potrzebnej do ich uzyskania, ponadto podniósł, że 20 kwietnia 2005 r. uzyskał tytuł inżyniera budownictwa, a 25 czerwca 2014 r. uzyskał uprawnienia budowlane w specjalności konstrukcyjno-budowlanej. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej odrzucenie, ponieważ została wniesiona bezpośrednio do Sądu i nie pozwala na ustalenie treści żądania skarżącego. W przypadku uznania, że skarga nie podlega odrzuceniu - organ II instancji wniósł o jej oddalenie, wskazując na niewłaściwy zakres odwołania oraz prawidłowe uznanie przez OKK, iż skarżący nie wykazał wykształcenia niezbędnego do uzyskania uprawnień. Postanowieniem z 27 kwietnia 2016 r. WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 767/16, odrzucił skargę z uwagi na wniesienie jej z uchybieniem ustawowego (trzydziestodniowego) terminu. Natomiast postanowieniem z 19 października 2016 r., sygn. akt VI SA/Wa 767/16, WSA w Warszawie przywrócił skarżącemu termin do wniesienia skargi, wobec czego (zarządzeniem z 9 grudnia 2016 r.) sprawie została nadana nowa sygn. akt: VI SA/Wa 2548/16. WSA w Warszawie wyrokiem z 4 kwietnia 2017 r., sygn. akt VI SA/Wa 2548/16, uchylił zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu orzeczenia Sąd wskazał, że skarżący w toku postępowania konsekwentnie podnosił, iż praktykę rozpoczął przed dniem wejścia w życie ustawy nowelizującej p.b., a w 2005 r. uzyskał tytuł inżyniera budownictwa. Jednak organ odwoławczy nie ustalił stanu faktycznego sprawy w sposób pełny i wnikliwy oraz nie ustosunkował się merytorycznie do wszystkich podnoszonych przez skarżącego okoliczności, zwłaszcza, gdy chodzi o zmianę przepisów p.b. i przepisy intertemporalne, które tej zmianie towarzyszyły. Ww. wyrok uprawomocnił się. Po ponownym rozpoznaniu sprawy, KKK powołaną na wstępie decyzją utrzymała w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji drugoinstancyjnej KKK przytoczyła treść przepisów znajdujących, jej zdaniem, zastosowanie w sprawie, tj. art. 5 ustawy nowelizującej p.b., art. 14 ust. 3 pkt 2 p.b. (w brzmieniu obowiązującym przed dniem wejścia w życie ustawy nowelizującej p.b., tj. przed 1 stycznia 2006 r.), a także § 6 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 30 grudnia 1994 r. (obowiązującego od 15 lutego 1995 r. do 3 lipca 2005 r., a więc w okresie, w którym skarżący odbywał praktykę), jak również następującego po nim rozporządzenia z dnia 18 maja 2005 r. (obowiązującego od 3 lipca 2005 r do 31 maja 2006 r.). Analizując przedmiotową sprawę organ podkreślił, że według książki praktyki zawodowej nr [...], skarżący odbył praktykę zawodową na budowie od 31 lipca 2002 r. do 31 października 2002 r. Tym samym – w świetle art. 5 ustawy nowelizującej p.b. (nakazującego zastosowanie dotychczasowego stanu prawnego), praktyka ta nie może zostać zaliczona do praktyki zawodowej, ponieważ dyplom inżyniera na kierunku budownictwo w zakresie technologii i organizacji budowy skarżący uzyskał dopiero 20 kwietnia 2005 r. Po ukończeniu studiów inżynierskich i odbyciu praktyki zawodowej, skarżący uzyskał uprawnienia budowlane nr [...] do kierowania robotami budowlanymi bez ograniczeń w specjalności konstrukcyjno-budowlanej (25 czerwca 2014r.) oraz uprawnienia budowlane nr [...] do projektowania bez ograniczeń w specjalności konstrukcyjno-budowlanej. Natomiast z książki praktyki zawodowej nr [...] (zarejestrowanej w 2002 r.), wynika, że praktyka projektowa trwała od 26 kwietnia 2009 r. do 26 sierpnia 2011 r. Zdaniem KKK, art. 5 ustawy nowelizującej p.b. znajduje zastosowanie przy łącznym spełnieniu dwóch następujących przesłanek: - uzyskanie przed dniem 1 stycznia 2006 r. wykształcenia wymaganego na podstawie przepisów dotychczasowych oraz - rozpoczęcie odbywania wymaganej praktyki. Przedłożonych do akt sprawy dokumenty wskazują, że praktyka projektowa zawodowa skarżącego rozpoczęła się w 2009 r., a dyplom inżyniera na kierunku budownictwo uzyskał przed 1 stycznia 2006 r. Zatem pierwszy z ww. warunków został spełniony. Natomiast nie został spełniony drugi z warunków, niezbędny do zastosowania ww. przepisu przejściowego, bowiem skarżący zgodnie z obowiązującymi uprzednio przepisami nie rozpoczął odbywania wymaganej praktyki zawodowej. Reasumując KKK wskazała, iż wobec niemożności zastosowania wobec skarżącego uprawnienia wynikającego z art. 5 ustawy nowelizującej p.b. – wniosek skarżącego z 11 września 2015 r. o nadanie uprawnień w specjalności architektonicznej do projektowania i kierowania robotami budowlanymi w ograniczonym zakresie – słusznie był rozpatrywany przez organ I instancji w świetle przepisów obowiązujących na dzień jego złożenia, tj. art. 14 ust. 3 pkt 2 p.b., po zmianach wprowadzonych ustawą o ułatwianiu dostępu do wykonywania niektórych zawodów regulowanych. Powyższy przepis uzależnia uzyskanie uprawnień w specjalności architektonicznej do projektowania w ograniczonym zakresie (m.in.) od ukończenia studiów magisterskich na kierunku pokrewnym dla danej specjalności. Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem, skarżący wniósł skargę do WSA w Warszawie żądając uchylenia zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji z [...] października 2015 r. W uzasadnieniu skargi podniósł, że organ I instancji błędnie przyjął, że przedmiotowej sprawie nie znajdzie zastosowania art. 5 ustawy nowelizującej p.b. oraz nie uwzględnił, że praktykę wykonawczą na budowie skarżący rozpoczął w 2002 r. Zarzucił także organowi odwoławczemu błąd polegający na niezaliczeniu praktyki odbytej od 31 lipca 2002 r. do 31 października 2002 r. W ocenie skarżącego, obie przesłanki wynikające z art. 5 ust. 1 ustawy nowelizującej p.b. zostały spełnione. W odpowiedzi na skargę KKK wniosła o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Kontrola legalności zaskarżonej decyzji oraz utrzymanej nią w mocy decyzji OKK wykazała, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem ww. rozstrzygnięcia organów obu instancji nie naruszają prawa w stopniu uzasadniającym ich uchylenie. Na wstępie podkreślić należy, że organ odwoławczy wydając zaskarżoną decyzję związany był, w świetle art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), oceną prawną i wskazaniami wyrażonymi w wyroku WSA w Warszawie z 4 kwietnia 2017 r., sygn. akt VI SA/Wa 2548/16. Stosownie do treści ww. przepisu, ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Przy czym chodzi tu o taką zmianę stanu prawnego, która spowoduje, że pogląd sądu stanie się nieaktualny (vide wyrok NSA z 22 września 1999 r., sygn. akt I SA 2019/98, co w niniejszej sprawie nie miało miejsca. Kontrola rozstrzygnięcia wydanego przez organ po ponownym rozpatrzeniu sprawy na skutek uchylenia decyzji przez sąd administracyjny, polega przede wszystkim na dokonaniu oceny, czy organ podporządkował się wskazanym wytycznym i ocenie prawnej wyrażonej przez Sąd, ponieważ jest to główne kryterium poprawności nowo wydanej decyzji. Sąd w składzie tu orzekającym stwierdza, że organ II instancji ponownie rozpatrując sprawę postąpił zgodnie z wytycznymi wyroku tut. Sądu z 4 kwietnia 2017 r., sygn. akt VI SA/Wa 2548/16, tj. poczynił wyczerpujące ustalenia faktyczne, potem rozważył (w kontekście art. 5 ustawy nowelizującej p.b.) jakie przepisy mają zastosowanie w sprawie, a następnie dokonał subsumcji, prawidłowo konkludując, że wniosek skarżącego o nadanie uprawnień budowalnych nie może zostać uwzględniony z uwagi na niespełnienie wymogu odpowiedniego wykształcenia. Istota sporu w sprawie sprowadza się do ustalenie, czy wniosek skarżącego z 11 września 2015 r. o nadanie uprawnień budowalnych w specjalności architektonicznej do projektowania i kierowania robotami budowlanymi w ograniczonym, może być rozpatrywany – jak chciałby tego skarżący - na gruncie przepisów dotychczasowych, tj. obowiązujących przed wyjściem w życie stawy nowelizującej p.b., czyli przed 1 stycznia 2006 r. Zgodnie z art. 5 ustawy nowelizującej p.b., w stosunku do osób ubiegających się o uprawnienia budowlane, które przed dniem wejścia w życie tej ustawy uzyskały wykształcenie wymagane na podstawie przepisów dotychczasowych oraz rozpoczęły odbywanie wymaganej praktyki, stosuje się przepisy dotychczasowe. Zmiana ustawy Prawo budowlane, która weszła w życie 1 stycznia 2006 r. ograniczyła możliwość ubiegania się o uprawnienia budowlane wyłącznie do osób posiadających wykształcenie wyższe. Jednak znaczna grupa osób z wykształceniem średnim rozpoczęła praktykę zawodową, gdyż przepisy gwarantowały im możliwość ubiegania się o uprawnienia budowlane w ograniczonym zakresie. W związku z tym, że niedopuszczalne jest dokonywanie zmian w przepisach powodujących pogorszenie sytuacji osób mających możliwość uzyskania określonych korzyści w określonym stanie prawnym, ustawodawca zdecydował, że przepisami przejściowymi należy zagwarantować tej grupie możliwość dokończenia procesu ubiegania się o uprawnienia budowlane we wcześniej ustalony sposób. W konsekwencji przyjęto, że osoba ze średnim wykształceniem, która rozpoczęła dokumentowanie praktyki zawodowej do dnia 31 grudnia 2005 r., będzie mogła ubiegać się o uprawnienia budowlane według przepisów obowiązujących (vide Robert Dziwiński, Paweł Ziemski Komentarz do art.5 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz o zmianie niektórych innych ustaw, System Informacji Prawnej LEX). Również w wyroku z 30 listopada 2010 r., sygn. akt VII SA/Wa 1679/10 WSA w Warszawie podkreślił, że warunkiem skorzystania z przepisu art. 5 ustawy nowelizującej p.b., jest po pierwsze uzyskanie przed 1 stycznia 2006 r. wykształcenia wymaganego na podstawie przepisów dotychczasowych, a więc na podstawie art. 14 ust. 3 p.b. w brzmieniu przed zmianą dokonaną ustawą nowelizująca p.b. i przepisów rozporządzenia z dnia 18 maja 2005 r. w sprawie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie (Dz. U. Nr 96 poz. 817), a po drugie - rozpoczęcie przed tą datą praktyki zawodowej, a warunki te muszą zostać spełnione łącznie (orzeczenia sądów administracyjnych są dostępne w bazie internetowej na stronie Naczelnego Sądu Administracyjnego: orzeczenia.nsa.gov.pl). Trafnie zatem KKK wskazała na wymóg kumulatywnego spełnienia dwóch przesłanek w postaci umożliwiających skorzystanie z wyż. cyt. przepisu intertemporalnego: 1) uzyskanie wykształcenia, 2) rozpoczęcia praktyki zawodowej - przed datą 1 stycznia 2006 r., czyli do 31 grudnia 2005 r. Odnośnie pierwszego warunku, to art. 14 ust. 3 pkt 2 p.b. – w brzmieniu obowiązującym przed 1 stycznia 2006 r. – przewidywał, że do projektowania w ograniczonym zakresie niezbędne było posiadanie średniego wykształcenia odpowiedniego dla danej specjalności lub pokrewnego wyższego wykształcenia oraz odbycie pięcioletniej praktyki przy sporządzaniu projektów i rocznej praktyki na budowie. Jednocześnie podkreślić należy, iż spełnienie wymogu wykształcenia przez skarżącego - w świetle art. 5 ustawy nowelizującej p.b. – było bezsporne. Skarżący bowiem 20 kwietnia 2005 r. uzyskał tytuł zawodowy inżyniera na kierunku Budownictwo na Politechnice [...] na Wydziale Budownictwa i Inżynierii Środowiska. Natomiast druga przesłanka zawarta w art. 5 ustawy nowelizującej p.b. wymaga odniesienia do § 4 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 18 maja 2005 r. w sprawie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie (Dz. U. z 2005 r. nr 96, poz. 827; obowiązującym od 3 lipca 2005 r. do 31 maja 2006 r.), w myśl którego praktyka zawodowa powinna być odbyta po uzyskaniu dyplomu ukończenia wyższej uczelni lub świadectwa ukończenia technikum lub szkoły policealnej, z zastrzeżeniem ust. 2, pod kierownictwem osoby posiadającej uprawnienia budowlane bez ograniczeń we właściwej specjalności. Według § 4 ust. 2 tego aktu, do praktyki zawodowej zalicza się praktykę odbytą po ukończeniu trzeciego roku studiów wyższych, z wyłączeniem praktyki objętej programem studiów. Również § 6 ust. 1 poprzednio obowiązującego (od 15 lutego 1995 r. do 3 lipca 2005 r.) rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 30 grudnia 1994 r. w sprawie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie (Dz. U. z 1995 r. nr 8, poz. 38 ze zm.) stanowił, iż praktyka zawodowa, powinna być odbyta po uzyskaniu dyplomu lub świadectwa ukończenia szkoły albo w czasie zaocznych lub wieczorowych studiów technicznych. Zgodnie z § 6 ust. 2 ww. rozporządzenia, do praktyki zawodowej zalicza się także praktykę odbywaną po ukończeniu trzeciego roku dziennych studiów wyższych, jeżeli spełnia ona warunki, o których mowa w art. 14 ust. 4, i nie wchodzi w zakres praktyki objętej programem studiów. Natomiast skarżący odbył praktykę zawodową na budowie od 31 lipca 2002 r. do 31 października 2002 r. (vide książka praktyki zawodowej nr 349/02), a praktykę projektową od 26 kwietnia 2009 r. do 26 sierpnia 2011 r. (vide książka praktyki zawodowej nr 350/2002). Skoro skarżący uzyskał 20 kwietnia 2005 r. dyplom inżyniera na kierunku budownictwo w zakresie technologii i organizacji budowy skarżący, a praktykę zawodową na budowie odbył w 2002 r., a więc przed uzyskaniem dyplomu, zaś praktykę projektową rozpoczął w 2009 r., a zatem po 1 stycznia 2006 r., to zasadnie organy orzekające w sprawie odmówiły zastosowania w sprawie art. 5 ustawy nowelizującej p.b. W związku z powyższym wniosek skarżącego z 11 września 2015 r. o nadanie uprawnień w specjalności architektonicznej do projektowania i kierowania robotami budowlanymi w ograniczonym zakresie, prawidłowo został rozpoznany w świetle przepisów obowiązujących w dniu jego złożenia, po zmianach wynikających z ustawy z 9 maja 2014 r. o ułatwianiu dostępu do wykonywania niektórych zawodów regulowanych (Dz. U. z 2014 r., poz. 768). Wedle art. 14 ust. 1 pkt 1 p.b. uprawnienia budowlane są udzielane (m.in.) w specjalności architektonicznej. Stosownie zaś do art. 14 ust. 3 pkt 6 w zw. z art. 14 ust. 1 pkt 1 p.b. uzyskanie uprawnień w specjalności architektonicznej do projektowania i kierowania robotami budowlanymi w ograniczonym zakresie wymaga: a) ukończenia: studiów pierwszego stopnia na kierunku odpowiednim dla danej specjalności lub studiów drugiego stopnia na kierunku pokrewnym dla danej specjalności, b) odbycia rocznej praktyki przy sporządzaniu projektów, c) odbycia półtorarocznej praktyki na budowie. Według załącznika nr 2 do rozporządzenia Ministra Infrastruktury i Rozwoju z 11 września 2014 r. w sprawie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie (Dz. U. z 2014 r., poz. 1278) studiami pierwszego stopnia na kierunku odpowiednim dla specjalności architektonicznej jest architektura, a studiami drugiego stopnia na kierunku pokrewnym dla ww. specjalności jest budownictwo. Przepis art. 159 ustawy z 27 lipca 2005 r. Prawo o szkolnictwie wyższym (obecnie Dz. U. z 2017 r., poz. 2183 ze zm.) stanowi, że studia w uczelni są prowadzone jako studia pierwszego lub drugiego stopnia. Jednolite studia magisterskie są prowadzone na kierunkach określonych w przepisach wydanych na podstawie art. 9 ust. 3 pkt 1a oraz art. 9b. Z kolei według art. 2 ust. 1 pkt 7 i pkt 8 ww. ustawy, studia pierwszego stopnia oznaczają formę kształcenia, na którą są przyjmowani kandydaci posiadający świadectwo dojrzałości, kończącą się uzyskaniem kwalifikacji pierwszego stopnia (pkt 7), a studia drugiego stopnia - formę kształcenia, na którą są przyjmowani kandydaci posiadający co najmniej kwalifikacje pierwszego stopnia, kończącą się uzyskaniem kwalifikacji drugiego stopnia (pkt 8). Na gruncie okoliczności faktycznych sprawy nie ulega wątpliwości, że skarżący nie spełnia wymogów opisanych w art. 14 ust. 3 pkt 6 p.b. Mając na uwadze powyższe, Sąd nie znalazł podstaw do uwzględnienia skargi i dlatego na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.