VIII SA/Wa 205/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Nawrot (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Leszek Kobylski, Sędzia WSA Iwona Owsińska – Gwiazda, Protokolant Specjalista Ilona Obara, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 lipca 2018 r. w Radomiu sprawy ze skargi M. J. na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...]grudnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej oddala skargę. Przedmiotem skargi wniesionej przez M. J. prowadzącego działalność gospodarczą "[...]" M. J., jest decyzja wymierzająca administracyjną karę pieniężną za nieprzekazanie w terminie do dnia 15 marca 2015 r. Marszałkowi Województwa [...] rocznego sprawozdania o rodzaju, ilości i masie wprowadzonych do obrotu baterii i akumulatorów za 2014 r. Skarga została złożona w następującym stanie faktycznym sprawy: Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie decyzją z dnia [...] grudnia 2017 r., nr [...], Główny Inspektor Ochrony Środowiska, po rozpatrzeniu odwołania M. J. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwa "[...]" M. J., utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] lipca 2017 r., nr [...], w sprawie wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej w wysokości [...] zł za nieterminowe przekazanie Marszałkowi Wojewódzkiego [...] rocznego sprawozdania o rodzaju, ilości i masie wprowadzonych do obrotu baterii i akumulatorów za 2014 r., po upływie terminu ustawowego , tj. po dniu 15 marca 2015 r. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy podał, że Marszałek Województwa [...] pismem z dnia [...] marca 2016 r., znak: [...] powiadomił [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska, iż skarżąca przekazała roczne sprawozdanie o osiągniętych poziomach zbierania wraz z wykazem punktów zbierania prowadzonych przez danego zbierającego zużyte baterie lub zużyte akumulatory oraz wykazem miejsc odbioru, z których zbierający odbiera zużyte baterie przenośne lub zużyte akumulatory przenośne za 2014 rok po ustawowo określonym terminie, tj. w dniu [...] października 2015 r., a więc po upływie terminu ustawowego upływającym w dniu 15 marca 2015 r. Z uwagi na to, że w 2015 roku dzień 15 marca 2015 r., przypadał na niedzielę - dzień wolny od pracy - termin ten upływał w dniu 16 marca 2015 r. Decyzją z dnia [...] lipca 2017 r. [...] WIOŚ nałożył na skarżącą "[...]" M. J. karę pieniężną w wysokości [...] zł za nieterminowe przekazanie zbiorczego zestawienia Marszałkowi Województwa [...]. W odwołaniu od powyższej decyzji zarzucono, że w dacie stwierdzenia naruszenia obowiązywała inna ustawa o odpadach niż w czasie wydawania decyzji administracyjnej przez organ I instancji. Skarżąca zarzuciła [...] Wojewódzkiemu Inspektorowi Ochrony Środowiska brak rozważenia, czy zastosowanie art. 200 ustawy o odpadach będzie dla strony względniejsze, czy zastosowanie obowiązujących przepisów, co według skarżącej stanowi naruszenie art. 189c kpa. Strona podniosła, iż organ I instancji w ograniczonym zakresie ustalił zarówno stan faktyczny, jak i okoliczności prawne. W odwołaniu wskazano również brak odniesienia się do możliwości zastosowania instytucji przewidzianej normą zawartą w art. 189f §1 kpa. Organ odwoławczy rozpoznając odwołanie skarżącej po przedstawieniu przebiegu postępowania, wskazał, iż z dniem 1 stycznia 2016 r. weszła w życie ustawa z dnia 11 września 2015 r. o zużytym sprzęcie elektrycznym i elektronicznym, która na mocy art. 108 pkt 25 uchyliła dotychczas obowiązujący art. 200 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach. Niemniej jednak zgodnie z art. 125 ustawy z dnia 11 września 2015 r. niewykonanie obowiązków wymienionych w art. 237 ust. 1 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach za lata 2012-2014, podlega karze, o której mowa w art. 200 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach w brzmieniu dotychczasowym. Natomiast art. 118 ustawy o zużytym sprzęcie elektrycznym i elektronicznym stanowi, że "do postępowań administracyjnych wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe", a w art. 125 w/w regulacja wprost wskazuje, że "niewykonanie obowiązków wymienionych w art. 237 ust. 1 ustawy zmienianej w art. 108 za lata 2012-2014, podlega karze, o której mowa w art. 200 ustawy zmienianej w art. 108 w brzmieniu dotychczasowym", co obliguje Głównego Inspektora Ochrony Środowiska do rozpoznania niniejszej sprawy zgodnie z uchylonym art. 200 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach. Przede wszystkim organ odwoławczy uznał zarzuty skarżącej dotyczące naruszenia przez organ I instancji art. 7, art. 77 § 1, art. 107 § 3 kpa za całkowicie chybione. Stwierdził dalej, że [...] Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska prowadził postępowanie administracyjne w oparciu o zgromadzone w sprawie dowody zgodnie z zasadami wynikającymi z przepisów prawa, w sposób rzetelny i przejrzysty. Podnoszony przez skarżącą fakt obowiązywania innego stanu prawnego w dacie stwierdzenia naruszenia niż w czasie wydawania decyzji administracyjnej przez organ I instancji i nierozpatrzenie poczynionego przez stronę naruszenia w oparciu o ten bardziej korzystny dla niej, nie może stanowić podstawy do odstąpienia od kary wymierzonej zaskarżona decyzją. Podał, iż [...] Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska zobligowany jest wymierzyć administracyjną karę pieniężną w oparciu o stan prawny obowiązujący w dacie naruszenia. Natomiast na podstawie art. 200 ust. 1 oraz ust. 2 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach [...] Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska za naruszenie tego obowiązku wynikającego z ustawy o bateriach i akumulatorach jest zobligowany wymierzyć administracyjną karę pieniężną w terminie 5 lat od końca roku kalendarzowego, w którym powstała zaległość podatkowa (art. 118 §1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. 2017, poz. 201 z późn. zm.)). Jak wyjaśnił organ odwoławczy bezspornym jest, że roczne sprawozdanie o rodzaju, ilości i masie wprowadzonych do obrotu baterii i akumulatorów za 2014 rok na mocy przytoczonego wyżej art. 76 ust. 1 ustawy o odpadach skarżąca była zobligowana przedłożyć Marszałkowi Województwa [...] w terminie do dnia 15 marca 2015 r. W świetle art. 57 § 4 ustawy kpa "jeżeli koniec terminu przypada na dzień ustawowo wolny od pracy, ostatni dzień terminu uważa się, najbliższy następny dzień powszedni". Z uwagi na fakt, że dzień 15 marca 2015 r. przypadał na dzień wolny od pracy - niedzielę, roczne sprawozdania o rodzaju, ilości i masie wprowadzonych do obrotu baterii i akumulatorów za 2014 rok mogły być przekazane do Marszałka Województwa [...] w terminie do dnia 16 marca 2015 r. (tj. poniedziałek), zaś skarżąca jako przedsiębiorca winna w sposób szczególny dbać o własne interesy i dotrzymywać terminów realizacji ciążących na niej obowiązków wynikających z obowiązujących regulacji prawnych. Organ odwoławczy zaznaczył, że obowiązujące przepisy prawa nie przewidują możliwości odstąpienia od wymierzenia przedmiotowej kary. Ustawodawca w art. 200 w/w ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach dokładnie określił wysokość administracyjnej kary pieniężnej, wymierzanej podmiotom nie wywiązującym się w terminie z obowiązku złożenia marszałkowi województwa rocznego sprawozdania o rodzaju, ilości i masie wprowadzonych do obrotu baterii i akumulatorów za poprzedni rok kalendarzowy. Przepis ten ma brzmienie jednoznaczne, nie ma możliwości miarkowania jej wysokości bądź też całkowitego odstąpienia od jej wymierzenia. Administracyjna kara pieniężna jest jednakowa dla każdego rodzaju podmiotu bez względu na jego wielkość, liczbę dni opóźnienia w przedłożeniu przedmiotowego sprawozdania marszałkowi województwa czy jakiekolwiek inne czynniki. Powołując się na powyższe Główny Inspektor Ochrony Środowiska stwierdził, iż nie może odstąpić od wymierzenia kary za naruszenie stwierdzone przez organ I instancji, także w przypadku jego nieumyślnego popełnienia przez stronę. W ocenie Głównego Inspektora Ochrony Środowiska, odwołanie strony, dotyczące umorzenia administracyjnej kary pieniężnej w wysokości [...] zł nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż bezsporne jest nie przedłożenie Marszałkowi Województwa [...] rocznego sprawozdania o rodzaju, ilości i masie wprowadzonych do obrotu baterii i akumulatorów za 2014 rok w terminie określonym obowiązującymi przepisami prawa. Naruszenie zostało stwierdzone i zgodnie z art. 200 ust. 1, w związku z art. 237 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach organ I instancji był zobligowany z mocy prawa do wydania zaskarżonej decyzji. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego złożyła skarżąca "[...]" M. J., zarzucając zaskarżonej decyzji naruszenie: art. 6 kpa w zw. z art. 18 ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (dalej "ustawa zmieniająca") poprzez błędne przyjęcie, że do niniejszego postępowania nie stosuje się przepisów kpa w brzmieniu nadanym przez ustawę zmieniającą; art. 15 kpa i art. 11 kpa w zw. z art. 107 § 1 pkt 6) kpa i naruszenie zasady dwuinstancyjności postępowania oraz zasady przekonywania poprzez nierozpoznanie wszystkich zarzutów odwołania; art. 7 kpa, art. 77 § 1 kpa, 107 § 3 kpa w zw. z art. 189c kpa poprzez niezbadanie przez Organ, która ustawa - obecnie obowiązująca czy obowiązująca w czasie naruszenia prawa - jest względniejsza dla Strony; art. 189f § 1 pkt 1) kpa poprzez nieprzeanalizowanie przez Organ, czy w sprawie występują okoliczności przemawiające za odstąpieniem od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej i poprzestaniu na pouczeniu; art. 9 kpa poprzez niepoinformowanie Strony o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogły mieć wpływ na ustalenie obowiązku zapłaty kary administracyjnej, tj. poprzez niewskazanie, że w przedmiotowej sprawie istnieje możliwość odstąpienia od nałożenia kary administracyjnej i poprzestania na pouczeniu. Powołując się na powyższe skarżąca na podstawie art. 145 § 1 pkt 2) p.p.s.a. wniosła o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w całości, jak i poprzedzającej ją decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska ewentualnie na podstawie przepisu art. 145 § 1 pkt 1) lit. c) p.p.s.a. o uchylenie powyższych decyzji w całości z uwagi, że została ona wydana z rażącym naruszeniem prawa. W uzasadnieniu skargi skarżąca rozwinęła postawione zarzuty, podnosząc w szczególności brak odniesienia się do postawionego zarzutu tj. art. 189f § 1 kpa. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Ochrony Środowiska wniósł o jej oddalenie, podnosząc te same argumenty co w zaskarżonej decyzji. Wywiódł, że argumenty zawarte w skardze, dotyczące naruszenia art. 189c kpa są nietrafione, bowiem regulacja nakazująca ukaranie za niezłożenie sprawozdania nadal obowiązuje, ponadto w przedmiotowym przypadku nie można mówić o ocenie "względności" (nie występuje relacja nowa - stara regulacja). Regulacją podstawową, nie podlegającą ocenie w kontekście art. 189c kpa jest wskazany art. 125 ustawy o zużytym sprzęcie elektrycznym i elektronicznym. Za niezasługujący na uwzględnienie, organ odwoławczy uznał również, argument skarżącej strony w zakresie naruszenia przez organ odwoławczy art. 189f § 1 pkt 1 kpa, w myśl którego "organ administracji publicznej, w drodze decyzji odstępuje od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej i poprzestaje na pouczeniu, jeżeli waga naruszenia prawa jest znikoma, a strona zaprzestała naruszania prawa". Istotnym jest tu jak wywodzi organ, iż wskazany przepis zawiera warunek łączny, tj. oprócz oceny, czy stwierdzone naruszenie prawa jest znikome, konieczne jest również stwierdzenie przez organ faktu, że skarżący zaprzestał naruszenia prawa. Dopiero wystąpienie obu przesłanek jednocześnie upoważnia organ do obligatoryjnego odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej. Organ odwoławczy podkreślił, iż naruszenie prawa przez skarżącą polegające na nieterminowym przekazaniu Marszałkowi Województwa [...] rocznego sprawozdania o rodzaju, ilości i masie wprowadzonych do obrotu baterii i akumulatorów za 2014 rok jest nieusuwalne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zarówno zaskarżona decyzja, jaki i decyzja organu pierwszej instancji nie naruszają prawa. Za trafne Sąd uznaje konstatacje organu w kwestii uwarunkowań prawnych sprawy, uznając tym samym, że ich ponowne powtarzanie byłoby bezzasadne. Dla przypomnienia jedynie wskazać należy, że przedmiotem skargi jest nałożenie administracyjnej kary pieniężnej za nieprzekazanie w terminie do dnia 15 marca 2015 r. Marszałkowi Województwa [...] rocznego sprawozdania o rodzaju, ilości i masie wprowadzonych do obrotu baterii i akumulatorów za 2014 r. Skarżąca strona nie negowała i nie kwestionowała ustaleń organów, że sprawozdanie roczne o rodzaju, ilości i masie wprowadzonych do obrotu baterii i akumulatorów za 2014 rok zostało złożone z uchybieniem terminu. Zarzuty skargi wskazują, że po pierwsze skarżąca upatruje w wadliwości zastosowanego aktu, będącej w jej ocenie przyjęcia niewłaściwej wykładni regulacji prawa materialnego, zakreślającego reguły wymierzania kar administracyjnych – kar pieniężnych za złożenie sprawozdania po terminie w kontekście ustawy o bateriach i akumulatorach. Strona skarżąca zarzuca zatem naruszenie przepisów postępowania, które w jej ocenie skutkowały wadliwym, wydaniem zaskarżonej decyzji. Wskazuje nadto, iż organy nie zbadały która ustawa ma zastosowanie, czy obecnie obowiązująca czy z czasu naruszenia prawa jest względniejsza dla strony skarżącej. Pozostałe zarzuty koncentrują się w braku przeanalizowania przez organy okoliczności przemawiających o odstąpieniu od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej i poprzestaniu na pouczeniu. Za trafne Sąd uznaje stanowisko organu, wbrew zarzutom skargi, że uchylony art. 200 ustawy o odpadach, który zastosowanie w przedmiotowej sprawie, wobec treści stosownego przepisu przejściowego innej ustawy (art. 125 ustawy z dnia 11 września 2015 r. o zużytym sprzęcie elektrycznym i elektronicznym), przewiduje sankcje administracyjne za niezłożenie sprawozdania, w wysokości 500 zł. Skoro natomiast, wedle przepisów ustawy o bateriach i akumulatorach, odrębne akty wykonawcze określają wzory szeregu formularzy - co zresztą nie było kwestionowane w sprawie - zastosowanie danej regulacji wymaga wymierzenia szeregu kar. Potwierdza to brzmienie art. 237 ust. 1 pkt 6 ustawy o odpadach, gdzie mówi się o wymierzaniu kary w razie nieprzedłużenia sprawozdań lub wykazu. Należy zwrócić uwagę stronie skarżącej, że 1 stycznia 2016 r. weszła w życie ustawa z dnia 11 września 2015 r. o zużytym sprzęcie elektrycznym i elektronicznym (Dz.U. poz. 1688), na mocy art. 108 pkt 25, uchyliła ona obowiązujący dotychczas art. 200 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (Dz.U. z 2013 r., poz. 21 ze zm.); niemniej - zgodnie z art. 125 ustawy o zużytym sprzęcie elektrycznym i elektronicznym - niewykonanie obowiązków wymienionych w art. 237 ust. 1 ustawy o odpadach za lata 2012-2014, podlega karze, o której mowa w art. 200 tej samej ustawy w brzmieniu dotychczasowym, W tej sytuacji analiza powyższych przepisów prowadzi do wniosku, że użycie przez ustawodawcę w art. 125 ustawy o zużytym sprzęcie elektrycznym i elektronicznym liczby mnogiej - poprzez sformułowanie "niewykonanie obowiązków" - należy rozumieć, jako wskazanie nie tylko na obowiązek złożenia wymaganych sprawozdań, lecz również na obowiązek złożenia ich w terminie nadto na obowiązek ich złożenia, zgodnie ze stanem rzeczywistym, Natomiast zgodnie z art. 237 ust. 1 pkt 6 ustawy o odpadach "podmioty, o których mowa w art. 73 i art. 75, obowiązane przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy do sporządzania i składania sprawozdań - na podstawie art. 34 ust. 2, art. 35 ust. 1, art. 36 ust. 4, art. 37 ust. 6, art. 41 ust. 3, art. 59 ust. 3 i art. 64 ust. 5 ustawy z dnia 24 kwietnia 2009 r. o bateriach i akumulatorach - sporządzają i składają je, za lata 2012- 2014, stosując przepisy dotychczasowe, z tym, że ten, kto wbrew obowiązkowi, nie sporządza i nie przekazuje tych zbiorczych zestawień danych, sprawozdań lub wykazu zakładów przetwarzania lub wykonuje ten obowiązek nieterminowo lub niezgodnie ze stanem rzeczywistym podlega karze, o której mowa w art. 200 ". Zatem nie ulega wątpliwości, że wskazane w decyzji przepisy w sposób oczywisty wskazują na obowiązek nałożenia administracyjnej kary pieniężnej w przypadku nieterminowego złożenia sprawozdania. Za chybione Sąd uznaje zarzuty dotyczące wadliwego uzasadnienia zaskarżonej decyzji i decyzji ją poprzedzającej. Zwrócić tu uwagę wypada, że organy jednoznacznie się wypowiedziały jakie uwarunkowania prawne i faktyczne miały na uwadze podejmując określone rozstrzygnięcie. Okoliczność, że strona skarżąca nie podziela stanowiska organów w zakresie przyjęcia zastosowanych przepisów, ich rozumienia – nie może świadczyć o uchybieniu organów zasadzie przekonywania strony. Organ administracji nie jest obowiązany do odnoszenia się do każdego z argumentów strony wywiedzionych w odwołaniu. Wydana decyzja powinna jednak w sposób przekonywujący uzasadniać stanowisko organu i w przekonaniu Sądu organy sprostały powyższej zasadzie. Racje ma skarżąca, że organ odwoławczy rozpoznając odwołanie pominął odniesienie się do kwestii zarzutu naruszenia art. 189f § 1 pkt 1 kpa, niemniej powyższe nie ma wpływu na treść rozstrzygnięcia. Również nie można nie zauważyć naprawienia tego uchybienia przez organ odwoławczy w uzasadnieniu odpowiedzi na skargę strony. Otóż Główny Inspektor Ochrony Środowiska wyjaśnił, że zgodnie z treścią powołanego przepisu "organ administracji publicznej, w drodze decyzji odstępuje od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej i poprzestaje na pouczeniu, jeżeli waga naruszenia prawa jest znikoma, a strona zaprzestała naruszania prawa". Za organem należy tu powtórzyć, iż naruszenie prawa przez skarżącą polegające na nieterminowym przekazaniu Marszałkowi Województwa [...] rocznego sprawozdania o rodzaju, ilości i masie wprowadzonych do obrotu baterii i akumulatorów za 2014 rok jest nieusuwalne. Datę przekazania dokumentu określono na podstawie stempla z datą nadania dokumentu w placówce Poczty Polskiej. Zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa ustawodawca przewidział termin przekazania ww. dokumentu do dnia 15 marca roku następującego po roku, którego sprawozdanie dotyczy. Należy zauważyć, że obowiązujące regulacje prawne jednoznacznie wskazują, iż karze podlega każdy, kto nie złożył lub nieterminowo złożył ww. dokumenty. Słusznie także wywiódł organ odwoławczy podnosząc, że złożenie sprawozdania siedem miesięcy po ustawowo określonym terminie trudno określić mianem zaprzestania naruszenia prawa. Brak danych liczbowych wynikających m.in. "z przedmiotowego sprawozdania, przekazanego z niezachowaniem terminu określonego obowiązującymi przepisami prawa ma bezpośredni wpływ na ocenę rzetelnego ustalenia tych danych w skali całego kraju, co rzutuje na podsumowanie wartości w raportach dotyczących gospodarki bateriami i akumulatorami przekazywanych Komisji Europejskiej. Za trafne należy uznać spostrzeżenie organu odwoławczego, iż naruszenie terminu przekazania rocznego sprawozdania o rodzaju, ilości i masie wprowadzonych do obrotu baterii i akumulatorów za 2014 rok wpłynęło na nierzetelność wcześniej sporządzonych, przekazanych Komisji Europejskiej informacji. Ponadto ma to kluczowe znaczenie dla skutecznej kontroli strumienia wytwarzanych odpadów w postaci zużytych baterii i zużytych akumulatorów oraz zapewnienia porównywalności przekazywanych danych między państwami członkowskimi. Wobec powyższego w przedmiotowym przypadku przepis z istoty art. 189f §1 pkt 1 kpa nie mógł mieć zastosowania i przesądzać w omawianej sprawie. Dodać należy jedynie, że dyrektywy wymiaru kar administracyjnych przewidziane w kpa nie znajdują zastosowania w przypadku kar nakładanych decyzjami związanymi, czyli takimi, w stosunku do których ustawodawca nakazuje stosować pewien jednoznaczny mechanizm – sankcji pieniężnej. Organ administracji publicznej nie może odstąpić od wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej, jak również nie może jej miarkować przy uwzględnieniu takich kryteriów jak okres uchybienia terminowi czy przyczyny uchybienia terminowi. Ustawodawca nie przewidział możliwości odstąpienia od wymierzenia tej kary, nadał jej charakter obligatoryjny określając jej wysokość wprost w ustawie. W tej sytuacji Sąd w składzie orzekającym stwierdza, iż uchybienie organu odwoławczego w zakresie pominięcia w odniesieniu się do zarzutu naruszenia przez organ art. 189f § 1 pkt 1 kpa, nie miało wpływu na rozstrzygnięcie Sądu, zatem nie występuje przesłanka nieważności postępowania. Nie można nie dostrzec, że skarżąca w uzasadnieniu skargi nie wskazała nawet, ani nie uzasadniła przesłanki nieważnościowej. Za nieistotne Sąd uznał także uchybienia organu odnoszące się do naruszenia art. 107 § 1 pkt 9 kpa, bowiem skarżąca wywiodła skargę w terminie, wniosła wpis od skargi w niniejszej sprawie jak i od innych skarg (co wiadome Sądowi z urzędu). Skarga zawiera postawienie zarzutów, ich uzasadnienie oraz żądanie stwierdzenia nieważności ewentualnie uchylenia decyzji, co świadczy o profesjonalnym jej sporządzeniu, zatem uchybienia organu w pouczeniu nie miały wpływu na złożoną skargę. W odniesieniu do skargi stwierdzić należy, że przedstawione w niej zrzuty nie mogły jednak odnieść oczekiwanego skutku. Wbrew zarzutom skargi chybione są zarówno zarzuty naruszenia przepisów postępowania, gdy chodzi obowiązek prawidłowego wyjaśnienia okoliczności faktycznych sprawy oraz uzasadnienia orzeczenia, jak i prawa materialnego, określających przesłanki i reguły wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej w zakresie złożenia sprawozdania w terminie i zgodnie z przepisami ustawy o bateriach i akumulatorach. Na przedsiębiorcy spoczywa obowiązek zapoznania się z przepisami regulującym zagadnienie gospodarowania odpadami i stosowania się do określonych w nich obowiązków, dotyczących prowadzonej przez niego działalności Sąd nie dostrzegł również z urzędu wad, uzasadniających wyeliminowanie z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji. Mając na uwadze powyższe Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił, jako pozbawioną uzasadnionych podstaw.