II SA/Kr 234/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Joanna Tuszyńska Sędziowie : Sędzia WSA Agnieszka Nawara-Dubiel Sędzia NSA Anna Szkodzińska (spr.) Protokolant: Beata Stefańczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 czerwca 2018 r. sprawy ze skargi M. T. na decyzję nr [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] kwietnia 2015 r. znak: [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego zamiennego oddala skargę. Decyzją z dnia 14 października 2010 r. (RPIK I. [...]) Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. Powiat G. na podstawie art. 51 ust 1 pkt 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane nałożył na inwestora K. H. obowiązek przedłożenia 4 egzemplarzy projektu budowlanego zamiennego dotyczącego inwestycji polegającej na budowie budynku usługowo-biurowego z powierzchnią mieszkalną, garażami podziemnymi oraz infrastrukturą techniczną, zlokalizowanego przy ul. [...] w K. na działce nr [...], [...] (uprzednio [...], [...]), [...] obr. [...], wykonanej w okolicznościach określonych w art. 50 ust. 1 pkt 4 Prawo budowlane tj. w sposób istotnie odbiegający od ustaleń i warunków określonych w decyzji Prezydenta Miasta K. o pozwoleniu na budowę z dnia 22 sierpnia 2007 r, zmienionej decyzją Prezydenta Miasta K. z dnia 18 lutego 2008 r., zmienionej decyzją Prezydenta Miasta K. z dnia 8 września 2008 r., zmienionej decyzją Prezydenta Miasta K. z dnia 5 sierpnia 2009 r., a następnie zmienionej decyzją Prezydenta Miasta K. z dnia 27 maja 2010 r. wraz z opiniami, uzgodnieniami i pozwoleniami wymaganymi przez przepisy szczególne. W decyzji tej opisano Decyzją z dnia 3 marca 2011 r. ([...]) Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. Powiat G. na podstawie art. 51 ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane zatwierdził projekt budowlany zamienny dla ww. inwestycji; udzielił pozwolenia na wznowienie robót budowlanych dla przedmiotowej inwestycji we wskazanym w niej zakresie; nałożył na inwestora obowiązek uzyskania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie przedmiotowego obiektu budowlanego. Decyzją z dnia 19 lipca 2011 r. ([...]) Inspektor Nadzoru Budowlanego uchylił ww. decyzję w części dotyczącej pozwolenia na wznowienie robót i w tym zakresie udzielił pozwolenia na wznowienie robót budowlanych przy realizacji przedmiotowej inwestycji zgodnie z przedłożonym projektem budowlanym zamiennym dla budynku mieszkalno-usługowego przy ul. [...] i [...] w K.. Wyrokiem z dnia 12 grudnia 2011 r. (Sygn. akt II SA/Kr [...]) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie uchylił ww. decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji. Według Sądu w decyzji z dnia 3 marca 2011 r. brak jakichkolwiek rozważań na temat zgodności projektu budowlanego zamiennego z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu z dnia 29 lipca 2005 r. Z kolei w decyzji organu II instancji z dnia 19 lipca 2011 r. kwestie zgodności potraktowano w sposób bardzo ogólnikowy, sprowadzający się do stwierdzenia, że "projekt budowlany zamienny, w zakresie dokonanych odstępstw spełnia wymagania określone w ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy dla przedmiotowej inwestycji". Przy ponownym rozpoznaniu sprawy, rzeczą organu będzie zatem zbadanie, czy zamienny projekt budowlany jest zgodny z decyzją Prezydenta Miasta K. z dnia 29 lipca 2005 r. o ustaleniu warunków zabudowy. Wyrokiem z dnia 23 kwietnia 2013 r. Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną wniesioną od ww. wyroku. Decyzją z dnia 30 kwietnia 2014 r. (ROiK.5160.42.2013.PRA) na podstawie art. 51 ust. 4, art. 80 ust. 2 pkt 1, art. 81 ust. 1, art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r. poz. 1409 ze zm.) po stwierdzeniu wykonania obowiązku nałożonego decyzją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 14 października 2010 r. znak: [...] (obecnie znak ROiK [...]) oraz w związku z przedłożeniem przez inwestora żądanych dokumentów Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. Powiat G. zatwierdził projekt budowlany wielobranżowy zamienny dla inwestycji pn.: budowa budynku usługowo-biurowego z podziemnym garażem wielostanowiskowym z wewnętrznymi instalacjami wod-kan., c.o., gazową, elektryczną, wentylacją mechaniczną, wbudowaną stacją trafo i wewnętrznym układem komunikacji, zlokalizowanego przy ul. [...] w K. na działkach [...], [...], [...] obr. [...] wraz z przebudową zjazdu z ulicy na działce [...] obr .[...] wykonywanej w okolicznościach określonych w art. 50 ust. 1 pkt 4 ustawy Prawo budowlane, tj. w sposób istotnie odbiegający od ustaleń i warunków określonych w decyzji Prezydenta Miasta K. o pozwoleniu na budowę nr [...] z dnia 22.08.2007 r., zmienionej decyzją Prezydenta Miasta K. nr [...] z dnia 18.02.2008 r. znak [...], zmienionej decyzją Prezydenta Miasta K. nr [...] z dnia 08.09.2008 r. znak [...] [...] zmienionej decyzją Prezydenta Miasta K. nr [...] z dnia 05.08.2009 r. znak [...], a następnie zmienionej kolejną decyzją Prezydenta Miasta K. nr [...] z dnia [...].05.2010 r. znak [...]; opracowany w grudniu 2013 r. w pracowni Projektowej [...] przez projektanta mgr inż. Arch. G. S. uprawnionego do projektowania w zakresie rozwiązań architektonicznych wszelkich obiektów nr upr. [...]. Przedłożone przez Inwestora w dniu 29 września 2010 r. dokumenty potwierdziły, że w trakcie realizacji robót budowlanych nastąpiły odstępstwa od ustaleń i warunków określonych w posiadanych przez inwestora decyzjach o pozwoleniu na budowę. Uzasadniając rozstrzygnięcie, organ I instancji podał, że przedłożony projekt budowlany zamienny jest kompletny - posiada wszystkie wymagane opracowania branży instalacyjnych, zapewniających użytkowanie obiektu zgodnie z przeznaczeniem, sporządzony oraz sprawdzony jest przez osoby posiadające stosowane uprawnienia budowlane w odpowiednich specjalnościach. Spełnia on również zapisy określone w art. 34 Prawa budowlanego. W zakresie przyłączy wod-kan, gazowego i energetycznego ustalono, że inwestor wykonał je zgodnie z obowiązującymi przepisami. W wyniku realizacji zamierzenia inwestycyjnego powstał jeden obiekt budowlany o funkcji mieszkaniowo-usługowej zakwalifikowany do XIII kategorii obiektów budowlanych z garażem podziemnym. Dwuskrzydłowa bryła budynku złożona jest z przenikających się części: pięciokondygnacyjnej frontowej, przekrytej dachem mansardowym z kalenicą równoległą do elewacji frontowej i sześciokondygnacyjnej, oficynowej przekrytej dachem płaskim. Karty z przedłożonego projektu budowlanego zamiennego na odpowiednich rzutach i przekrojach wskazują, że kalenica budynku frontowego znajduje się na poziomie 18,0 m, poziom wykształconego na elewacji frontowej gzymsu od poziomu wejścia wynosi 12,73 m. Kalenica usytuowana w osi nr [...] dzieli korpus budynku na dwie równe części - po 5,4 m, co powoduje, że dach jest symetryczny. Zapisy zawarte w decyzji o zagospodarowaniu terenu wskazują, iż wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki dla zastosowanego rozwiązania o kalenicy równoległej do frontu budynku ustalono na 15 m - przy czym pomiar ten liczony jest od poziomu terenu do poziomu okapu połaci dachowych, a w przypadku wykształconego gzymsu lub attyki - pomiar ten liczony jest od średniego poziomu terenu przy wejściu głównym do budynku do poziomu tego gzymsu lub attyki. Dla nowej zabudowy ustalono następujące zasady kształtowania dachu: wysokość głównej kalenicy do 18,0 m układ połaci dachowych symetryczny, kąt nachylenia połaci nie może być mniejszy niż dla zabudowy na działce nr [...] obr, [...] (czyli na budynku narożnym przy ul. [...]). Inwestor przedłożył pomiar geodezyjny spadków połaci dachu na budynku stanowiącym punkt odniesienia decyzji o zagospodarowaniu terenu. Wynosi on 15,5 st., zatem zastosowany w dachu mansardowym spadek górnych połaci wynoszący 20 st. i połaci dolnych wynoszący ok. 80 st. spełnia ten warunek. Zastosowane spadki połaci są zbliżone do wskazanego w decyzji Wz odniesienia tj. niemniejsze zarówno w połaciach górnych jak i dolnych. Wyjaśnił organ, że na badanym terenie występują dachy mansardowe np. budynek narożny przy ul. [...]. Wszystkie sąsiednie obiekty posiadają dachy bądź płaskie bądź dwuspadowe o ciągłych połaciach, w układzie kalenicy równoległej do frontu. W niniejszym przypadku dach mansardowy był uzgadniany przez [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w każdym z projektów zmieniających, jako właściwy - świadczą o tym przedłożone przez inwestora opiniowane przez MWKZ prace z badaniem kształtu pierzei ulicy [...]. Dodał, ze zasadniczy wpływ na dobór kształtu dachu w ramach realizacji warunków kształtowania przestrzeni ulicy miejskiej w oparciu o koncepcje architektoniczne i przestrzenne będące podstawą do wydania decyzji Wz ma zdanie i wytyczne Konserwatora Zabytków. Studium widokowe z projektowanym dachem mansardowym zostało przedstawione w listopadzie 2007 r., do akceptacji przez MWKZ i zostało przez niego uzgodnione w dniu 11 stycznia 2008 r. i z takim uzgodnieniem została wydana decyzja zmieniająca - tj. decyzja Prezydenta Miasta K. z dnia 18 lutego 2008 r. Wedle organu z projektu budowlanego zamiennego i zawartego w nim projektu zagospodarowania terenu ukazującego usytuowanie przedmiotowego budynku wynika, że jest on usytuowany zgodnie ze wskazaniami linii rozgraniczającej stanowiącej jednocześnie granicę działki drogowej nr [...] obr. [...]. Elementy wystroju elewacji frontowej balkony i wykusze są częściowo nadwieszone nad działką drogową, co z punktu definicji "linii rozgraniczającej" jest dopuszczalne. W projekcie z 2007 r. znajduje się zgoda ZIKIT na taką sytuację. Na podstawie decyzji podziałowych ustalono, iż działki inwestycji obecnie [...] i [...] obr. [...] mają powierzchnię wynoszącą 937 m, co przy powierzchni zabudowy wynoszącej 463,0 m daje wskaźnik zabudowy wynoszący 49,4%, a taki wskaźnik nie narusza warunku określonego w decyzji o ustaleniu warunków zabudowy gdzie wskaźnik ten ustalono na maks. 62%. Udział powierzchni biologicznie czynnej wynoszący 27,4% jest większy od wskazanego wynoszącego min. 25%. Organ stwierdził, że również analiza oświetlenia i nasłonecznienia dokonana przez projektanta wskazuje, że przedmiotowy budynek mieszkalny nie wpływa negatywnie na nieruchomości sąsiednie, w sposób naruszający przepisy par. 12 i 13 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Dołączone do projektu (strony 302-311) uzgodnienie [...] Konserwatora Zabytków w K. wskazuje, iż projekt budowlany zamienny nie narusza uzgodnień dokonanych w zakresie ochrony konserwatorskiej. Ocena projektu dokonywana przez organ jest wyłącznie pod kątem jego zgodności z prawem i nie może odnosić się do zasadności przyjętych rozwiązań technicznych. Przedłożony w 4 egzemplarzach, oprawiony jednotomowo projekt z grudnia 2013 r. to projekt tożsamy z projektem z 2010 r. zatwierdzonym decyzją PINB pod względem formalnym i merytorycznym; posiada wszystkie wymagane opracowania branży instalacyjnych; został sporządzony oraz sprawdzony przez osoby posiadająca stosowne uprawnienia w odpowiednich specjalnościach i posiada dołączone do niego kserokopie dokumentu potwierdzającego uprawnienia autorów i zaświadczenie, o którym mowa w art. 12 ust 7 prawa budowlanego. Od ww. decyzji odwołanie złożył M. T. domagając się jej uchylenia. Podał, że decyzja narusza przepisy Prawa budowlanego, a przedstawiony projekt jest sprzeczny z warunkami zabudowy. Decyzją z dnia16 kwietnia 2015 r. ([...]) na podstawie art. 138 §1 pkt pkt 2 i art. 104 kpa oraz art. 51 ust. 4, art. 80 ust. 2 pkt 2 i art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r., poz. 1409 ze zm.) Inspektor Nadzoru Budowlanego uchylił decyzję organu I instancji w całości oraz zatwierdził projekt budowlany wielobranżowy zamienny dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalno-usługowego z podziemnym garażem wielostanowiskowym z wewnętrznymi instalacjami wod.-kan., c.o., gazową, elektryczną, wentylacją mechaniczną, wbudowaną stacją trafo i wewnętrznym układem komunikacji na działkach nr [...], [...], [...] obr.[...] wraz z przebudową zjazdu z ulicy na działce nr [...] obr. [...] wykonywanej w okolicznościach określonych w art. 50 ust. 1 pkt 4 ustawy Prawo budowlane, tj. w sposób istotnie odbiegający od ustaleń i warunków określonych w decyzji Prezydenta Miasta K. o pozwoleniu na budowę nr [...] z dnia 22.08.2007 r., znak [...], zmienionej decyzją Prezydenta Miasta K. nr [...] z dnia 18.02.2008 r., znak [...], zmienionej decyzją Prezydenta Miasta K. nr [...] z dnia 08.09.2008 r., znak: [...] [...], zmienionej decyzją Prezydenta Miasta K. nr [...] z dnia 05.08.2009 r., znak [...] [...], a następnie zmienionej kolejną decyzją Prezydenta Miasta K. nr [...] z dnia 27.05.2010 r., znak [...] opracowany w grudniu 2013 r. przez projektanta mgr inż. arch. G. S., uprawnionego do projektowania w zakresie rozwiązań architektonicznych wszelkich obiektów, nr upr.[...] posiadającego zaświadczenie o wpisie na listę członków [...] Izby Architektów oraz nałożył na Inwestora obowiązek uzyskania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie przedmiotowego budynku mieszkalno-usługowego. Organ odwoławczy podał, co następuje: W toku postępowania MWINB nałożył na inwestora obowiązek usunięcia nieprawidłowości w przedłożonym projekcie zamiennym w zakresie uzgodnienia przez [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków oraz rzeczoznawcy ds. ochrony przeciwpożarowej. Powyższe braki zostały przez inwestora usunięte dnia 28 stycznia 2015 r. Zgodnie z pkt 1 lit. e załącznika nr [...] do decyzji z dnia 29 lipca 2005 r. "dla nowej zabudowy ustala się następujące zasady kształtowania dachu; ·kąt nachylenia nie może być mniejszy niż dla zabudowy na działce nr [...]; wysokość głównej kalenicy do 18 m; układ połaci dachowych symetryczny; kierunek głównej kalenicy dachu w stosunku do frontu działki równoległy. Dopuszcza się dach płaski". W załączniku tym nie wskazano jednoznacznie minimalnego kąta nachylenia połaci dachowych dla projektowanej zabudowy. Ustalenia takie mają wynikać z indywidualnej analizy projektanta. Takiej analizy dokonał projektant przedkładając ją do akt sprawy ( karty 21, 22, 23, 24 akt zgromadzonych po wyroku WSA w Krakowie z 12.12.201 r) . Z treści w/w opracowania oraz rys. nr [...], rys. nr [...] i rys. nr [...] projektu budowlanego wynika, iż spadek połaci dachowych na projektowanym budynku jest nie mniejszy, niż spadek na kamienicy na działce nr [...] ( 27,8%) . Wysokość głównej kalenicy, równoległej do ulicy wynosi 18,0 m (rys. nr [...]), a gzyms elewacji frontowej znajduje się na wys.12,73 m Spełnione są więc wymagania decyzji o warunkach zabudowy określone w pkt 1 lit. "e" ww. załącznika. Decyzja o warunkach zabudowy dopuszcza ponadto dach płaski, który jako kombinowany z dachem mansardowym (o nachyleniu połaci większym niż wskazanej kamienicy nr [...]) zastosowany został w tylnej (oficynowej) części kamienicy, zatem nie frontowej; dla tej części zabudowy nie ustalono jednoznacznie wytycznych wysokościowych. Rozwiązania dachu przedmiotowego budynku nie naruszają zatem granicznych gabarytów określonych w decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia 29 lipca 2005 r. o warunkach zabudowy dla przedmiotowej inwestycji. Z załączonych do projektu budowlanego zamiennego oświadczeń projektanta oraz opracowań, w tym: projektu zagospodarowania terenu, ukazującego usytuowanie przedmiotowego budynku w obrębie linii rozgraniczających teren inwestycji, (który w tym wypadku, zgodnie ze znajdującymi się w aktach sprawy decyzjami o scaleniu, a następnie o podziale nieruchomości, składa się aktualnie z działek ew. nr [...] i [...]) wynika, że wskaźnik pow. zabudowy do powierzchni terenu inwestycji (zawartego w liniach rozgraniczających) wynosi 49,4% zatem nie narusza warunku określonego w decyzji o ustaleniu warunków zabudowy dla terenu inwestycji składającego się z ww. działek, gdzie wskaźnik ten określono na maks. 62%. Nie można również uznać, iż inwestycja narusza linię zabudowy poprzez wykonanie wykusza, bowiem zgodnie z warunkiem określonym w punkcie 1 lit. "a" załącznika nr [...] decyzji o warunkach zabudowy, inwestor uzyskał zgodę ZDiK na zbliżenie do istniejącej krawędzi jezdni, z dnia 20.08.2007 r. Również przedstawiona przez projektanta analiza oświetlenia i nasłonecznienia dokonana przez projektanta wskazuje, że przedmiotowy budynek mieszkalny nie wpływa negatywnie na nieruchomości sąsiednie, tj. w sposób naruszający przepisy tj. §12 i 13 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12.04.2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Uzgodnienie projektu zamiennego z dnia 30.12.2014 r., dokonane przez [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków wskazuje ponadto, że projekt zamienny nie narusza przepisów szczególnych w zakresie ochrony zabytków i wytycznych w tym zakresie do decyzji o warunkach zabudowy. Przedłożony projekt architektoniczno-budowlany jest kompletny, oprawiony jednotomowo, posiada ponumerowane wszystkie karty, jest sporządzony przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane i legitymujące się aktualnymi na dzień opracowania projektu zaświadczeniami o wpisie na listę członków właściwej izby samorządu zawodowego projektantów. Projekt ten w zakresie dokonanych odstępstw spełnia wymagania określone w ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy dla przedmiotowej inwestycji oraz w przepisach, w zakresie podlegającym kontroli na podstawie art. 35 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy Prawo budowlane, a inwestor złożył również oświadczenie o dysponowaniu nieruchomością na cele budowlane. Ponieważ roboty związane z realizacją budynku zostały zakończone, brak jest podstaw do orzeczenia o pozwoleniu na wznowienie robót. W związku z powyższym decyzja niniejsza obejmuje jedynie zatwierdzenie projektu budowlanego zamiennego i nałożenie na inwestora obowiązku uzyskania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie, zgodnie z treścią art. 51 ust. 4 Pr. bud. Na niniejsze postępowanie nie może mieć wpływu kwestionowana przez skarżącego prawidłowość wydanych decyzji zmieniających decyzje o pozwoleniu na budowę oraz fakt, że skarżący nie uczestniczył w tych postępowaniach przed organem administracji architektoniczno-budowlanej. Bezzasadny jest także zarzut błędnego wskazania funkcji budynku, błąd został usunięty w trybie art. 113 kpa poprzez wydanie postanowienia o sprostowaniu oczywistej omyłki pisarskiej w nazwie budynku. Z kolei kwestia ewentualnego wydania kolejnej decyzji o warunkach zabudowy dla działki nr [...], przewidującej dalszą jej zabudowę nie podlega badaniu przez organ orzekający w przedmiotowej sprawie. Obowiązkiem tut. Organu jest zbadanie wskaźnika intensywności zabudowy dla terenu inwestycji oznaczonego liniami rozgraniczającymi inwestycji, wskazanymi na załączniku graficznym decyzji o warunkach zabudowy z dnia 29 lipca 2005 r. Wskaźnik ten nie został przekroczony. Również zarzut skarżącego dotyczący błędnego określenia obszaru analizowanego nie może mieć wpływu na niniejsze postępowanie, bowiem skarżący kwestionuje sposób przeprowadzenia analizy urbanistycznej, zawartej w decyzji o warunkach zabudowy. Od tej decyzji skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie złożył M. T.. W uzasadnieniu skarżący podniósł, że błędne jest stwierdzenie w zaskarżonej decyzji, że wskazany w projekcie wskaźnik zabudowy wynosi 49,4 % zatem spełnia warunek wskazany w decyzji o ustaleniu warunków zabudowy. Do uzyskania przez inwestora wskaźnika 49,4% doszło wyłącznie w wyniku przekształcenia architektury działek w trakcie procesu inwestycyjnego tj. scalenia a następnie praktycznie równoczesnego ponownego podziału działek. Aktualnie wskaźnik intensywności zabudowy na działce [...] już wynosi 68%. Natomiast przedmiotowa inwestycja nie jest jedyną realizowaną na działkach nr [...] i [...]. Wyrokiem z dnia 12 listopada 2015 r. ([...] Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie uchylił decyzję z dnia 16 kwietnia 2015 r. oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji. Zdaniem Sądu, dokonana przez organy obu instancji, ocena projektu budowlanego jest nazbyt lakoniczna i czyni niemożliwym stwierdzenie, że organy w rzeczywistości ów projekt zamienny zbadały pod kątem jego zgodności z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy. Sąd zaznaczył, że Prezydent Miasta K. decyzją z dnia 29 lipca 2005 r. nr [...], ustalił warunki zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego pn.: budowa budynku mieszkaniowo – usługowego wraz z infrastrukturą techniczną na działkach nr [...], [...], [...] obr. [...] w K.. Tymczasem decyzja Inspektor Nadzoru Budowlanego z dnia 16 kwietnia 2015 r., jak również decyzja organu pierwszej instancji zatwierdza projekt budowlany wielobranżowy zamienny dla budynku zlokalizowanego na działkach nr [...], [...], [...] obr. [...] wraz z przebudową zjazdu z ulicy na działce nr [...] obr. [...]. Zatem teren inwestycji obecnie jest inaczej oznaczony. Wskazał, że należało ustalić, czy na skutek procedury podziałowej i scaleniowej zmieniła się (czy też nie zmieniła) powierzchnia terenu, na którym według decyzji o ustaleniu warunków zabudowy inwestycja miała być realizowana. Ma to kluczowe znaczenie nie tylko w tym sensie, że teren inwestycji określony w decyzji o pozwoleniu na budowę musi być tożsamy z terenem, na który została wydana decyzja o ustaleniu warunków zabudowy (tylko wtedy zachodzi zgodność projektu budowlanego z decyzją o warunkach zabudowy), ale też zmiany co do terenu inwestycji po wydaniu decyzji o ustaleniu warunków zabudowy mogą wpływać na istotny parametr w tej decyzji tj. wskaźnik powierzchni zabudowy do powierzchni działki. Ponadto, według Sądu organy nie sprawdziły i nie wykazały, by zatwierdzony projekt budowlany odpowiadał zapisom decyzji o warunkach zabudowy w zakresie obowiązującej linii zabudowy. Z akt sprawy wynika, że nastąpiło przesunięcie ściany zewnętrznej na 5 piętrze w stronę ul. [...]. W ocenie Sądu, fragment budynku, jakim jest wykusz to jego część, która wyznaczonej linii zabudowy nie może przekroczyć, co znaczy, że zgodnie z decyzją o ustaleniu warunków zabudowy inwestor mógł realizować zabudowę w zbliżeniu do krawędzi jezdni po uzyskaniu zgody ZIKiT, nie mógł tej linii jednak przekroczyć. Wyrokiem z dnia 14 grudnia 2017 r. (sygn. akt II OSK [...]) Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie. NSA wskazał, że w uzasadnieniu decyzji PINB w K. Powiat G. ustalił, na podstawie decyzji o wprowadzeniu zmiany w operacie ewidencji gruntów, polegającej na zniesieniu działek ewidencyjnych nr [...] oraz [...] z obr. [...] do działki nr [...] oraz decyzji o podziale nieruchomości nr [...] na dwie działki nr [...] i [...], że zmiana granic działek w obrębie terenu objętego inwestycją nie miała wpływu na kształt i wielkość terenu objętego inwestycją (nie zmieniły się granice obrysu sumy tych działek i ich powierzchnia) oraz gabaryty architektoniczne przedmiotowego budynku. Również w uzasadnieniu decyzji organu odwoławczego kwestia ta została odnotowana. To zaś, czy rezultat tego sprawdzenia jest zgodny z rzeczywistymi zapisami decyzji o warunkach zabudowy oraz projektu budowlanego zamiennego, jest zagadnieniem prawidłowości postępowania wyjaśniającego oraz prawidłowego zastosowania prawa materialnego. Kontroli w tym zakresie Sąd pierwszej instancji nie przeprowadził. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że wprowadzenie wykusza od I do IV piętra, a także balkonu na I piętrze w elewacji frontowej budynku było rezultatem decyzji o zmianie decyzji o pozwoleniu na budowę z dnia 18 lutego 2008 r., nr [...]. Linia zabudowy została w decyzji o warunkach zabudowy wyznaczona jako obowiązująca linia zabudowy granicy z działką drogową 162 obr. 60, zgodnie z § 4 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania (Dz. U. Nr 164, poz. 1588). Niezależnie od tego, w dokumencie określanym jako "Warunki zabudowy oraz wynik analizy urbanistyczno-architektonicznej", który to dokument stanowi załącznik nr [...] do decyzji o warunkach zabudowy, przewidziano lokalizację zabudowy w linii zabudowy istniejącej na działkach sąsiednich, po uzyskaniu zgody ZDiK na zbliżenie zabudowy do krawędzi jezdni. Jak oceniły organy nadzoru budowlanego, jeden z budynków sąsiednich stanowi odniesienie do nadwieszenia balkonu i wykusza na działką drogową. Takie usytuowanie budynku objętego projektem zamiennym w pierzei ulicy [...] zostało także uzgodnione przez Małopolskiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków. Można zatem przyjąć, że w odniesieniu do wykusza i balkonu projekt zamienny jest zgodny z decyzją o warunkach zabudowy. Nadto w aktach sprawy znajduje się pismo z dnia 20 sierpnia 2008 r., w którym K. Zarząd Komunalny wyraził zgodę na wejście w teren i przestrzeń powietrzną działki drogowej nr [...] obręb [...] jedn. ewid. [...] w istniejących granicach pasa drogowego ul. [...] w związku z budową balkonów i wykuszu – elementów elewacyjnych projektowanego budynku mieszkalno-usługowego przy ul. [...] w K.. W toku ponownego rozpoznawania sprawy przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie M. T. odwołał się do wcześniej prezentowanych zarzutów dotyczących wadliwości projektu budowlanego zamiennego i przedstawił kolejne. Podniósł, że przedłożona przez Inwestora analiza przesłaniania została wykonana błędnie, ponieważ zakres wrysowanego kąta powinien zostać zlokalizowany zgodnie z pkt 1 oraz mieć ramiona o długości równej połowie wysokości mierzonej zgodnie z pkt 1 a rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Na przedłożonym rysunku brak jest lokalizacji i gabarytów otworów okiennych, zwłaszcza w budynkach sąsiednich, ramiona kąta są przypadkowej długości, wysokość jest wpisana liczbowo, rysunek nie uwzględnia wszystkich otworów okiennych, które powinny podlegać badaniu. Analiza nasłonecznienia jest przedstawiona błędnie, gdyż nie wskazuje, jaki jest faktyczny czas nasłonecznienia pokoi z uwzględnieniem stron świata oraz cienia własnego budynku i rozmiaru węgarka. Nadto Inwestor nie uwzględnił nasłonecznienia oraz struktury mieszkań w oficynie budynku nr [...] zlokalizowanym przy ul. [...], których okna położone są w ścianie szczytowej oficyny od strony nowopowstałego budynku. Podniósł skarżący, że działania inwestora, mające na celu udowodnienie, że okna w oficynie budynku nr [...] są wykonane w sposób niezgodny z obowiązującymi przepisami przeciwpożarowymi, są bezcelowe, gdyż nawet w sytuacji, gdyby zostało wykazane, że przedmiotowa ściana wymaga natychmiastowego doprowadzenia jej do zgodności z obowiązującymi przepisami przeciwpożarowymi z uwagi na bezpieczeństwo mieszkających tam osób, współwłaściciele nieruchomości, wobec legalności powstania wspomnianych otworów okiennych, będą mieli prawo do wykonania okien o parametrach przeciwpożarowych, a zatem kwestia nasłonecznienia i przesłaniania tych okien pozostanie w dalszym ciągu nierozwiązana. Mając na uwadze treść §271 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznym, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie oraz okoliczność, że oficyna budynku nr [...] przy ul. [...] jest usytuowana w granicy z nowopowstającym budynkiem ścianą niebędącą ścianą oddzielenia przeciwpożarowego oraz fakt, że oficyna ta nie jest wyposażona w stałe urządzenia gaśnicze czy wodne, podniósł skarżący, że nowoprojektowany budynek nie spełnia wymagań przepisów przeciwpożarowych, a jego budowa może stanowić zagrożenie dla już istniejącego budynku. Dodał, że otwory okienne i drzwiowe (drzwi balkonowe) w nowoprojektowanym budynku od strony oficyny budynku nr [...] nie posiadają – jak wynika z ich opisu – parametrów szklenia przeciwpożarowego, a ich wymiarowanie na rzutach jest wykonane w taki sposób, że można mieć poważne wątpliwości, czy otwory te są oddalone od istniejącej ściany nie tyle o wymagane 12 m, ale choćby o 8 m. Skarżący wskazał również na naruszenia przepisu art. 5 prawa budowlanego w kwestiach higieniczno-zdrowotnych; naruszenia przepisów ww. rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. i rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w sprawie przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę oraz dróg pożarowych (Dz. U. nr 124, poz. 1030) podnosząc, że dla nowej inwestycji wymagana jest droga pożarowa, a jej istnienie jest kwestią wątpliwą, bowiem budynek nie znajduje się w zabudowie pierzejowej. Budynek na działce sąsiedniej jest usytuowany w głębi działki i nie ma możliwości przeprowadzenia drogi pożarowej dla owej inwestycji wzdłuż dłuższego boku oraz w odległości 5-15 m od niego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 190 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (DZ.U. [...]) sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Nie można oprzeć skargi kasacyjnej od orzeczenia wydanego po ponownym rozpoznaniu sprawy na podstawach sprzecznych z wykładnią prawa ustaloną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Przepis ten ma w sprawie znaczenie istotne, bowiem w wyroku z dnia 14 grudnia 2017 r. Naczelny Sąd Administracyjny sformułował pogląd, który zamyka dalszą dyskusję na temat zgodności przedłożonego przez K. H. projektu zamiennego z decyzją wz w zakresie wyznaczonej linii zabudowy. Stwierdził bowiem NSA, że pomimo, że balkon na I piętrze oraz wykusz na V piętrze są "nadwieszone" nad działką drogową, to w okolicznościach rozpoznawanej sprawy przyjąć należy, że linia zabudowy jest zachowana. Stwierdził też NSA, że do Sądu należy ocena, czy organy prawidłowo oceniły kwestię scalenia i podziału działek składających się na teren inwestycji. Wykonując to zalecenie Sąd stwierdza, że podane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji dane dotyczące scalenia i podziału działek nr [...] i [...], dla których ustalono warunki zabudowy, znajdują potwierdzenie w materiale sprawy. Na karcie 236 akt administracyjnych znajduje się kopia decyzji z dnia 2 października 2009 r. o wprowadzeniu zmiany w operacie ewidencji gruntów polegającej na wzajemnym zniesieniu działek [...] o pow. 0,0553 ha i [...] o pow. 0,0382 ha do jednej działki ewidencyjnej nr [...] o pow. 0,0937 ha. Z kolei na karcie 240 znajduje się kopia decyzji, także z dnia 2 października 2009 r., o zatwierdzeniu podziału działki nr [...] o pow. 0,0937 ha na działki nr [...] o pow. 0,0681 ha i nr [...] o pow. 0,0256 ha. Z dołączonych do obu decyzji map wynika, że – tak jak twierdzi organ – teren i powierzchnia działek [...] i [...] są tożsame z terenem i powierzchnią działek [...] i [...], choć konfiguracja poszczególnych działek jest zupełnie różna: poprzednio granica między działkami biegła prostopadle do ulicy [...], obecnie biegnie równolegle. W efekcie po wprowadzeniu zmian budynek w całości "mieści się" w granicach jednej z działek. Ta okoliczność jednak nie ma żadnego znaczenia dla stwierdzenia, że teren inwestycji, dla którego ustalono warunki kubaturowej inwestycji jest tożsamy z terenem inwestycji, dla którego wydano zaskarżoną decyzję. W konsekwencji też dla tego samego terenu policzono wskaźnik intensywności zabudowy i odniesiono go do wskaźnika ustalonego w decyzji wz. Podnoszony przez skarżącego zarzut dotyczący omawianej kwestii ma zapewne źródło w obawie o ewentualne dalsze plany inwestycyjne dotyczące zabudowy działki [...]. Problem ten nie może być rozstrzygnięty w rozpoznawanej sprawie, można jedynie marginalnie zaznaczyć, że fakt, iż działka [...] została już "rozliczona" jako teren inwestycji w rozpoznawanej sprawie nie powinien być pominięty w ewentualnych innych postępowaniach dotyczących inwestowania na tej działce. W ten sposób należałoby uznać, że eksponowana dotychczas i będąca przedmiotem rozważań Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego i wskazań Naczelnego Sądu Administracyjnego problematyka, została ostatecznie wyjaśniona w sposób zmierzający do oddalenia skargi. Po dokonanej bowiem weryfikacji stwierdzić należy, że przedłożony projekt zamienny jest zgodny z decyzją Prezydenta Miasta K. decyzją z dnia 29 lipca 2005 r. nr [...] o ustaleniu warunków zabudowy. Jak jednak wyżej już podano, w ostatniej fazie postępowania sądowego skarżący powrócił do zarzutów, które jedynie sygnalizował znacznie wcześniej i które nie były dotychczas przedmiotem szczegółowych rozważań sądów. Odnosząc się do tych zarzutów w pierwszej kolejności należy skonstatować, że decyzja zaskarżona to decyzja wydana na podstawie art. 51 ust. 4 Prawa budowlanego. Decyzją tą zatwierdzono projekt budowalny zamienny przedłożony przez inwestora w wykonaniu decyzji wydanej na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego w związku z dokonanymi w toku budowy istotnymi odstępstwami od projektu budowlanego zatwierdzonego decyzją o pozwoleniu na budowę ( i dalszymi decyzjami o zmianach). Zgodnie z art. 51 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego w przypadku istotnego odstąpienia od zatwierdzonego projektu budowlanego lub innych warunków pozwolenia na budowę właściwy organ nakłada obowiązek sporządzenia i przedstawienia projektu budowlanego zamiennego, uwzględniającego zmiany wynikające z dotychczas wykonanych robót budowlanych oraz - w razie potrzeby - wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonywanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem; przepisy dotyczące projektu budowlanego stosuje się odpowiednio do zakresu tych zmian. Projekt budowlany zaś - jak wynika z art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego - musi być zgodny z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. Organ wydaje decyzję o zatwierdzeniu projektu budowlanego zamiennego po stwierdzeniu, że projekt ten jest zgodny z prawem, przy czym, stosownie do zdania ostatniego wyżej cytowanego art. 51 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego, podstawą wydania decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego zamiennego jest ocena zgodności z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi tego, co stanowi istotne odstępstwo od zatwierdzonego projektu budowlanego lub innych warunków pozwolenia na budowę. Inaczej mówiąc, w sprawie o zatwierdzenie projektu budowlanego zamiennego nie dochodzi do ponownego badania, czy inwestycja, co do której wydano pozwolenie na budowę, od którego istotnie odstąpiono, jest zgodna z prawem. Bada się jedynie to, czy istotne odstępstwo jest zgodne z prawem. Pogląd ten, wyrażany wielokrotnie przez sądy administracyjne (wyroki NSA z dnia 2 lutego 2017 r. II OSK [...], z dnia 16 maja 2018 r. II OSK [...], WSA w Krakowie z dnia 6 września 2017 r. II SA/Kr [...], z dnia 29 czerwca 2017 r. II SA/Kr [...], WSA w Poznaniu z dnia 11 maja 2017 r. II SA/Po [...]), sąd rozpoznający sprawę niniejszą, podziela. Dodać też trzeba, że powyższa wykładnia uwzględnia tę okoliczność, że dopóki inwestycja realizowana jest na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę i zgodnie z zatwierdzonym projektem budowalnym, dopóty nie ma żadnych podstaw do weryfikowania zatwierdzonego projektu budowlanego i ponownego sprawdzania jego zgodności z prawem. Inwestor ma zaś prawo, zgodnie z zatwierdzonym projektem, kontynuować budowę. Dopiero dopuszczając się istotnych odstępstw musi liczyć się ze stosowną reakcją organu nadzoru, ale nie w zakresie tej substancji, którą, zgodnie z zatwierdzonym projektem i na podstawie ostatecznej decyzji, zrealizował. Istotne jest zatem to, na czym polegały odstępstwa od projektu budowlanego. Zakres tych odstępstw ustalono w ostatecznej decyzji z dnia 14 października 2010 r. wydanej na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 3 Prawa budowalnego. Zmiany te polegały na: zamianie w podziemiu czterech miejsc postojowych na 8 komórek lokatorskich oraz wydzieleniu jednego boksu garażowego; likwidacji schodów wewnętrznych pomiędzy parterem i I piętrem i wykonanie stropu w miejscu otworu po schodach; dobudowie dwóch balkonów na I piętrze przy osi B w związku ze zmianą dwóch lokali usługowych na 4 mieszkania; przesunięciu fragmentu ściany na parterze, I i II piętrze przy osi 11/A z luksferami na odległość 4,04 m od granicy działki i zastąpienie przeszkleń z luksferów typowymi oknami; przesunięciu ściany zewnętrznej na V piętrze w osi 2 o 1,6 m w stronę ulicy [...] (por. w/w decyzja – k. 242 akt. adm.). Wszystkie te odstępstwa zostały rozrysowane kolorem czerwonym w przedłożonym projekcie zamiennym. Żadne z nich nie ma związku z opisanymi powyżej zarzutami skarżącego. Odstępstwa te bowiem pozostały bez wpływu na te parametry obiektu, które organowi wydającemu pozwolenie na budowę pozwalały na dokonanie pozytywnej oceny zatwierdzanego projektu budowlanego, w szczególności w zakresie zgodności tego projektu z warunkami technicznymi, w tym §§ 13, 60, 271 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznym, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Tezę tę potwierdza znajdujące się na karcie 65 akt administracyjnych opracowanie "Analiza oświetlenia i nasłonecznienia" z października 2006 r., z którego wprost wynika, że usytuowanie i gabaryty projektowanego obiektu, także w sąsiedztwie budynku przy ulicy [...], nie uległy zmianom w zakresie danych, których zarzuty skarżącego dotyczą. Skarżący na poparcie tych zarzutów przedłożył "Opinię techniczną", którą potraktowano jako prezentację stanowiska strony. Zgodnie bowiem z art. 106 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (ppsa), sąd administracyjny może przeprowadzić jedynie dowód uzupełniający z dokumentu. Z tego też powodu Sąd nie poddał "Opinii" ocenie, choć i tak, wobec powyżej wyrażonego poglądu, ocena taka byłaby zbędna. Na obecnym etapie postępowania, którego istotą jest zatwierdzenie projektu budowlanego zamiennego w trybie art. 51 ust. 4 Prawa budowlanego, zarzuty dotyczące w istocie projektu budowlanego w pierwotnej, zatwierdzonej i legalnie zrealizowanej przez inwestora wersji, uznać należy za spóźnione. Z tego powodu skargę, na podstawie ar. 151 ppsa należało oddalić.