II SA/Rz 622/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Małgorzata Wolska po rozpoznaniu w dniu 17 lipca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi [...] S.A. na decyzję Dyrektora Zarządu Zlewni Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie w [...] z dnia [...] kwietnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia opłaty stałej za odprowadzenie wód po próbach hydraulicznych gazociągu w związku z wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji - p o s t a n a w i a - odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Wskazaną w sentencji decyzją z dnia [...] kwietnia 2018 r. Dyrektor Zarządu Zlewni Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie w [...] określił [...] S.A. (dalej "strona skarżąca") opłatę stałą za odprowadzenie wód po próbach hydraulicznych gazociągu do potoku O. obręb R., gmina K. Wraz ze skargą na powyższą decyzję strona skarżąca złożyła wniosek o wstrzymanie jej wykonania. Uzasadniając go wskazała, że jej wykonanie skutkować będzie niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody i spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W jej ocenie określona opłata w ogóle nie powinna być naliczona. Może ponadto zachwiać budżetem inwestycji, w ramach której Spółka będzie korzystać z wód. Strona skarżąca wskazała, że prowadzi szereg działań inwestycyjnych, w ramach których notoryjnie korzysta z poboru wód i ponosi z tego tytułu należne opłaty. Gdyby więc naliczane jej, w ramach tych przedsięwzięć, opłaty w sposób nagły i niczym nieusprawiedliwiony zostały nałożone lub drastycznie zwielokrotnione, to mogłoby mieć to wpływ na jej finanse. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Artykuł 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm. - zwana dalej "P.p.s.a.") stanowi, że wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie powoduje, co do zasady, wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu. Jednakże po przekazaniu skargi zgodnie z art. 61 § 3 P.p.s.a. Sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu lub czynności, jeśli w wyniku wykonania aktu lub czynności zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Udzielenie stronie tzw. ochrony tymczasowej (wstrzymanie wykonania decyzji) musi zatem być umotywowane szczególnymi powodami, dla których uzasadnione jest odstąpienie od generalnej zasady wykonalności ostatecznych decyzji administracyjnych. Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpatrywanej sprawy należy zauważyć, że wniosek strony skarżącej dotyczy decyzji wydanej w przedmiocie określenia opłaty stałej za pobór wody podziemnej. W tym zakresie należy zwrócić uwagę na uregulowanie zawarte w art. 271 ust. 1 pkt 1 ustawy z 20 lipca 2017 r. Prawo wodne (Dz. U. z 2017 r., poz. 1566 ze zm. – zwana dalej "P.w."), zgodnie z którym wysokość opłaty stałej za pobór wód podziemnych ustalają Wody Polskie oraz przekazują podmiotom obowiązanym do ponoszenia opłat za usługi wodne w formie informacji rocznej, zawierającej także sposób obliczenia opłaty. Podmiot obowiązany do ponoszenia opłaty może złożyć reklamację jeżeli nie zgadza się z wysokością opłaty - art. 273 ust. 1 P.w. Zgodnie z ust. 3 tego przepisu złożenie reklamacji nie wstrzymuje wykonania obowiązku. Nadto w myśl art. 273 ust. 6 w razie nieuznania reklamacji właściwy organ Wód Polskich albo wójt, burmistrz lub prezydent miasta określają wysokość opłaty za usługi wodne w drodze decyzji. Stosownie do treści ust. 10 tego przepisu zaskarżenie decyzji określającej wysokość opłaty nie wstrzymuje jej wykonania. Zauważyć należy, że regulacja ta, z uwzględnieniem brzmienia art. 61 § 3 P.p.s.a. (stanowiącego, że Sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu (...), chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania) – uniemożliwia merytoryczne rozpoznanie zgłoszonego przez stronę żądania. Sąd zwraca także uwagę na brzmienie art. 61 § 2 pkt 1 P.p.s.a. stanowiącego, że w razie wniesienia skargi na decyzję lub postanowienie - organ, który wydał decyzję lub postanowienie, może wstrzymać, z urzędu lub na wniosek skarżącego, ich wykonanie w całości lub w części, chyba że zachodzą przesłanki, od których w postępowaniu administracyjnym uzależnione jest nadanie decyzji lub postanowieniu rygoru natychmiastowej wykonalności albo, gdy ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Skoro ustawodawca, z uwagi na specyfikę regulowanej materii, uznał za konieczne wprowadzenie stosownego przepisu - art. 273 ust. 3 i ust. 10 P.w. - wprost przewidującego brak możliwości wstrzymania jej wykonania, zatem wyłącza to możliwość wstrzymania jej wykonania, czy to przez organ czy to przez Sąd. Podkreślić także wypadnie, że nawet w sytuacji ewentualnej możliwości rozpoznania wniosku o udzielenie ochrony tymczasowej i tak niemożliwym byłoby jego pozytywne rozstrzygnięcie. Strona skarżąca powołała się wprawdzie na konsekwencje finansowe wykonania decyzji oraz zachwianie budżetem inwestycji, jednak na poparcie swego stanowiska nie przedstawiła żadnych konkretnych danych, dokumentów, nie wykazała prawdziwości tych twierdzeń. Końcowo zauważyć należy, że na obecnym etapie postępowania sąd administracyjny nie może badać legalności wydania decyzji. Kwestia zgodności z prawem zaskarżonej decyzji rozstrzygnięta zostanie przez sąd w orzeczeniu kończącym postępowanie sądowe. Z powyższych względów, Sąd na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a. w zw. z art. 273 ust. 6 P.w. orzekł jak w sentencji postanowienia.