II OZ 365/18

Naczelny Sąd Administracyjny, w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Wojciech Mazur po rozpoznaniu w dniu 18 kwietnia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia A. D. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 stycznia 2018 r. sygn. akt VII SA/Wa 2617/17 odmawiające wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi A. D. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2017 r. znak: [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji postanawia: oddalić zażalenie. Główny Inspektor nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] września 2017 r. utrzymał w mocy decyzję Wojewody Dolnośląskiego z dnia [...] września 2016 r. stwierdzającą nieważność Starosty Jeleniogórskiego z dnia [...] maja 2010 r. zmieniającej decyzję Starosty Jeleniogórskiego z dnia [...] sierpnia 2009 r. i zatwierdzającej projekt budowlany zamienny obejmujący poszerzenie tarasu oraz obiektu pod tarasem wraz ze zmianami towarzyszącej infrastruktury technicznej na działce nr ew. [...] przy ul. [...] w K. A. D. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na ww. decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2017 r., w której wystąpił o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 23 stycznia 2018 r. sygn. akt VII SA/Wa 2617/17, na podstawie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.), dalej p.p.s.a., odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu postanowienia Sąd wskazał, że skarżący we wniosku nie podał żadnych przekonujących argumentów przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji. Wstrzymanie wykonalności decyzji następuje zawsze na wniosek strony, a zatem wykazanie, że istnieją pozytywne przesłanki, od których ustawa uzależnia wstrzymanie decyzji przez sąd, spoczywa na stronie składającej taki wniosek. A. D. pismem z dnia 5 lutego 2018 r. wniósł zażalenie na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 stycznia 2018 r., zarzucając mu naruszenie art. 63 § 1 p.p.s.a. Skarżący wskazał na swoje zadłużenie, a także na to, że w całości wykonał roboty budowlane wynikające ze spornego pozwolenia na budowę. Skarżący równocześnie podkreślił, że nakaz rozbiórki przedmiotowego obiektu pozbawi go możliwości kontynuowania prowadzonej działalności gospodarczej, co spowoduje zmniejszenie jego możliwości płatniczych (brak możliwości spłaty zaciągniętych zobowiązań). Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z treścią art. 61 § 1 p.p.s.a., sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba, że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd I instancji prawidłowo przyjął, że wniosek skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2017 r. nie zasługiwał na uwzględnienie. Zasadniczą przyczyną takiego uznania pozostaje ustalenie, że zaskarżona decyzja ze względu na jej przedmiot nie nakłada na skarżącego jakiegokolwiek obowiązku, z którym związana byłaby możliwość zajścia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody w majątku skarżącego lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Należy zauważyć, że decyzja o stwierdzeniu nieważności innej decyzji administracyjnej jako taka nie posiada właściwego przedmiotu wykonania, albowiem skutkuje ona wyłącznie utratą bytu prawnego innej decyzji. Co prawda, jeżeli z decyzji, której nieważność stwierdzono, wynikały dla strony określone uprawnienia, to decyzja wydana w przedmiocie stwierdzenia nieważności swoimi następstwami tychże uprawnień będzie stronę pozbawiała i w tym zakresie orzeczenie organu administracji publicznej może stanowić przedmiot zastosowania ochrony tymczasowej. Niemniej jednak przedmiot tejże ochrony musi odpowiadać ściśle ewentualnym skutkom, jakie wywołuje wykonanie decyzji stwierdzającej nieważność innej decyzji. W rozpoznawanej sprawie tego rodzaju związku - wbrew odmiennej ocenie skarżącego – nie można się było dopatrzeć pomiędzy stwierdzeniem nieważności decyzji Starosty Jeleniogórskiego z dnia [...] maja 2010 r. a niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody, które skarżący upatruje w obowiązku rozbiórki spornej części obiektu budowlanego. Postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności ww. decyzji jest postępowaniem odrębnym od postępowania legalizacyjnego, w ramach którego mógłby zostać orzeczony nakaz rozbiórki. Z faktu możliwości wszczęcia takiego postępowania wskutek wyeliminowania z obrotu prawnego pozwolenia na budowę przez organ nadzoru nie można wywodzić, że przyszły (nieznany) wynik tego postępowania może być uznawany za skutek wykonania zaskarżonej decyzji. Ewentualna szkoda, do jakiej nawiązują wyjaśnienia zamieszczone w treści zażalenia, wiązać się będzie bowiem z zupełnie innym postępowaniem. W ramach kontroli sądowej przyszłego rozstrzygnięcia w tym postępowaniu wydanym możliwa dopiero będzie ocena sądu administracyjnego odnośnie do zasadności objęcia strony ochroną tymczasową. Wyłącznym skutkiem wykonania zaskarżonej decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego jest stwierdzenie, że zrealizowana przez skarżącego inwestycja nie jest objęta obowiązującym pozwoleniem na budowę i w tym zakresie nie można mówić, by wnioskodawca w złożonym zażaleniu w jakikolwiek sposób wykazał, że sytuacja ta odpowiada przesłankom określonym w art. 61 § 3 p.p.s.a. Odrębnym zagadnieniem w sprawie pozostaje kwestia tego, czy podważenie legalności wykonania robót budowlanych wskazanych w treści decyzji Starosty Jeleniogórskiego z dnia [...] maja 2010 r. może prowadzić do tego rodzaju następstw, które w zażaleniu przedstawił skarżący. Sporne roboty budowlane w określony sposób zmieniły sposób zabudowy nieruchomości, na której jest prowadzona działalność hotelowo-gastronomiczna, niemniej nie wykazane zostało, by ewentualny obowiązek przywrócenia nieruchomości do stanu zgodnego z prawem uniemożliwiał kontynuację prowadzenia tejże działalności lub miał w istotny sposób ją ograniczać. Z powyższych względów, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i § 2 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w postanowieniu.