II SA/Go 403/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Pauter Sędziowie Sędzia WSA Jacek Jaśkiewicz (spr.) Asesor WSA Jarosław Piątek Protokolant st. sekr. sąd. Agata Przybyła po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 lipca 2018 r. sprawy ze skargi Wojewody Lubuskiego na uchwałę Rady Miasta Ż. z dnia [...] r., nr [...] w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu położonego w rejonie ulicy [...] w Ż. stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały w całości. 1. Uchwałą z dnia 26 stycznia 2018 r. Nr LI/19/2018 Rada Miasta uchwaliła miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego terenu położonego w rejonie ulicy [...]. Uchwała została opublikowana w Dzienniku Urzędowym Województwa z 2018 r. pod poz. 348 i weszła w życie z dniem 22 lutego 2018 r. W § 13 uchwały zawarte zostały szczególne warunki zagospodarowania terenów oraz ograniczenia w ich użytkowaniu, m.in. na mocy ust. 7 pkt 1 wspomnianego paragrafu, na obszarach szczególnego zagrożenia powodzią wprowadzono zakaz wykonywania robót oraz czynności utrudniających ochronę przed powodzią, utrudnianie i zmianę warunków przepływu wód powodziowych, spiętrzanie zwierciadła wody lub zwiększających zagrożenie powodziowe z wyjątkiem robót związanych z regulacją lub utrzymaniem wód. Z kolei w § 15 ust. 3, w zakresie infrastruktury technicznej ustalono odprowadzenie ścieków bytowych, komunalnych i przemysłowych poprzez: 1) budowę, rozbudowę i przebudowę sieci kanalizacji; 2) ścieki przemysłowe przed wprowadzeniem do kanalizacji wymagają podczyszczenia zgodnie z przepisami odrębnymi; 3) zabrania się realizacji przydomowych oczyszczalni ścieków na terenach występowania zwierciadła wód podziemnych do 1m p.p.t.; 4) odprowadzanie oczyszczonych ścieków do gruntu jest możliwe, o ile spełniony jest warunek odległości wylotu do najbliższego użytkowego poziomu wód podziemnych, zgodnie z przepisami odrębnymi; 5) poziom wylotu powinien być oddzielony warstwą gruntu o miąższości co najmniej 3 m od najwyższego użytkowego poziomu wodonośnego wód podziemnych; 6) zabrania się odprowadzania substancji ropopochodnych do gruntu i wód gruntowych. 2. Na powyższą uchwałę skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. wniósł Wojewoda, zarzucając naruszenie art. 19 ust. 1 w związku z art. 17 pkt 14 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r. poz. 1073 ze zm., dalej u.p.z.p.) oraz wnosząc o stwierdzenie jej nieważności w całości. Uzasadniając skargę Wojewoda wskazał, że radni otrzymali inny projekt uchwały niż ten, który Burmistrz przedstawił na sesji w dniu [...] stycznia 2018 r. Różnica polegała na tym, iż zostały wykreślone dwa istotne punkty dotyczące obszarów zagrożenia powodziowego, na których znajduje się rejon ul. [...]. Pierwsze wykreślenie zostało dokonane w § 13 projektu uchwały i dotyczyło wprowadzenia zakazu na obszarach szczególnego zagrożenia powodziowego. Według Wojewody wykreślono ppkt 1 o treści: "lokalizowania nowych przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, gromadzenia ścieków, odchodów zwierzęcych, środków chemicznych, a także materiałów, które mogą zanieczyścić wody, prowadzenia odzysku lub unieszkodliwiania odpadów, w tym w szczególności ich składowania". Drugie wykreślenie miało miejsce w § 15 pkt 3 i dotyczyło odprowadzania ścieków bytowych, komunalnych i przemysłowych. Wykreślono ppkt 2 o treści: "w przypadku braku sieci kanalizacyjnej oraz braku możliwości jej rozbudowy dopuszcza się odprowadzenie ścieków bytowych i przemysłowych do zbiorników bezodpływowych lub systemów biologicznych oczyszczalni ścieków z wyłączeniem obszarów szczególnego zagrożenia powodziowego". W opinii Wojewody powyższa uchwała została podjęta z naruszeniem art. 19 ust. 1 w związku z art. 17 pkt 14 oraz 28 ust. 1 u.p.z.p. Analiza treści skargi radnego, wyjaśnień burmistrza, wyciąg z protokołu sesji rady miasta z [...] stycznia 2018 r. oraz zawartość dokumentacji planistycznej wskazują bowiem, że dokonane zmiany miały charakter ogólny, gdyż dotyczyły tzw. ustaleń ogólnych oraz charakter istotny, gdyż dotyczyły wrażliwej materii związanej z ochroną środowiska, w szczególności w obszarach zagrożenia przeciwpowodziowego. Wykreślenie na obszarach zagrożenia powodziowego zakazu lokalizowania nowych przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, gromadzenia ścieków, odchodów zwierzęcych, środków chemicznych, a także materiałów, które mogą zanieczyścić wody, prowadzenia odzysku lub unieszkodliwiania odpadów, w tym w szczególności ich składowania, jest na tyle istotną i konfliktogenną zmianą, że powinno odbywać się w zgodzie z obowiązującymi przepisami. Brak ponowienia określonych czynności planistycznych w powyższej sytuacji w sposób istotny narusza tryb sporządzania miejscowego planu, co zgodnie z art. 28 ust. 1 ww. ustawy stanowi podstawę do stwierdzenia nieważności uchwały. 3. W odpowiedzi na skargę Burmistrz wniósł o jej oddalenie. Podniósł, że na 7 dni przed sesją Rady Miasta z dnia [...] stycznia 2018r. radni otrzymali projekt planu miejscowego, w którym omyłkowo znalazły się § 13 ppkt 1 i § 15 pkt 3 ppkt 2, które w rzeczywistości z projektu zostały wykreślone. Mimo tej pomyłki radni w dniu sesji otrzymali prawidłowy już projekt planu, nad którym przeprowadzona została dyskusja.Wykreślone z projektu planu zapisy mają ponadto charakter porządkowy, nieistotny dla procedury określonej w u.p.z.p. Ponadto w myśl art. 17 pkt 14 u.p.zp. wójt przedstawia radzie gminy projekt planu miejscowego W przedmiotowej sprawie wymóg ten został spełniony, bowiem przed głosowaniem radni otrzymali aktualny projekt planu miejscowego. Fakt, że na 7 dni przed sesją rady otrzymali oni nieaktualny projekt, nie prowadzi do wniosku, że doszło do jakiegokolwiek naruszenia. Żaden przepis u.p.z.p. ani ustawy o samorządzie gminnym nie określa terminu, w którym należy przesłać radnym projekty uchwał. Odnosząc się do zapisu dotyczącego sieci kanalizacyjnej organ wskazał, że jego usunięcie z projektu było konsekwencją skanalizowania większości terenu objętego planem, a ponadto położenia w obszarze istniejącej kanalizacji z możliwością jej rozbudowy. Odnosząc się zaś do wykreślonego § 13 ppkt 1 Burmistrz podniósł, że w chwili sporządzania projektu planu, w ustawie z dnia 18 lipca 2001r. Prawo wodne znajdował się art. 40 ust. 1 pkt 3, którego treść była identyczna jak wykreślonego z projektu § 13 ppkt 1. Tym samym pozostawienie tego zapisu powodowałoby dublowanie się analogicznego do art. 40 ust. 1 pkt 3 przepisu w akcie niższego rzędu, co jest niedopuszczalne w świetle zasad techniki prawodawczej. Skoro z dniem 1 stycznia 2018r. ustawa z dnia 18 lipca 2001r. Prawo wodne została uchylona, a tym samym art. 40 ust. 1 pkt 3 przestał obowiązywać, to ta argumentacja jest w pełni uzasadniona. W ustawie z dnia 20 lipca 2017r. Prawo wodne znalazł się wszak art. 77 ust. 1 pkt 3 lit. a Prawa wodnego, w myśl którego zakazuje się na obszarach szczególnego zagrożenia powodzią gromadzenia ścieków, odchodów zwierzęcych, środków chemicznych, a także innych substancji lub materiałów, które mogą zanieczyścić wody, prowadzenia odzysku lub unieszkodliwiania odpadów, w szczególności ich składowania. Przepis ten wymienia więc wszystkie zakazy, które znalazły się w § 13 ppkt 1 nieaktualnego projektu planu, poza zakazem lokalizowania na obszarach szczególnego zagrożenia powodzią nowych przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Mimo, że w aktualnym art. 77 ust. 1 pkt 3 lit. a Prawa wodnego nie znalazł się zapis zakazujący lokalizowania na obszarach szczególnego zagrożenia powodzią nowych przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko to, również w tym zakresie wykreślenie § 13 ppkt 1 uchwały było w pełni uzasadnione i nie można uznać go za uchybienie w zakresie uchwalania planu zagospodarowania przestrzennego. Przekazanie więc projektu na sesji, przy jednoczesnym spełnieniu kworum i możliwości przeprowadzenia swobodnejdyskusji w przedmiocie projektu, prowadzi do wniosku, że sam fakt omyłkowego przekazania nieprawidłowego projektu na 7 dni przed sesją, a następnie przekazanie na sesji prawidłowego projektu nie może być uznany za naruszenie czynności procedury planistycznej. Nie doszło również do naruszenia art. 19 u.p.z.p. Przepis ten warunkuje bowiem możliwość stwierdzenia przez radę gminy konieczności ponowienia czynności określonych w art. 17 jedynie od tego czy dokonano zmian w projekcie planu z inicjatywy rady gminy. Jeżeli zmiany polegały na wykreśleniu określonych postanowień przez Burmistrza, art. 19 ustawy nie ma zastosowania. 4. W toku rozpoznania niniejszej sprawy przez sąd Burmistrz Miasta został wezwany do przedłożenia następujących wersji tekstowych projektu zaskarżonej uchwały Rady Miasta: a) wersji projektu przedłożonej po raz pierwszy do zaopiniowania na podstawie art. 17 pkt 6 lit. a) oraz do uzgodnienia na podstawie art. 17 pkt 6 lit. b) ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1073 ze zm.) podmiotom wymienionym w tych przepisach, b) wersji wyłożonej do wglądu publicznego ogłoszeniem w BIP z dnia 6 grudnia 2017 r., obwieszczeniem Burmistrza Miasta z dnia 7 grudnia 2017 r. oraz ogłoszeniem w [...] z dnia 7 grudnia 2017 r., na podstawie art. 17 pkt 9 u.p.z.p.; c) wersji przedstawionej radzie gminy na podstawie art. 17 pkt 14 u.p.z.p.; d) wersji przesłanej radnym wraz z zawiadomieniem o sesji wyznaczonej na dzień [...] stycznia 2018 r. W odpowiedzi na to wezwanie Burmistrz nadesłał dwie wersje projektu przedłożone do uzgodnień, datowane na 6 oraz 28 listopada 2017 r., wersję projektu wyłożoną do wglądu publicznego, wersję projektu wysłaną radnym wraz z zawiadomieniem o terminie sesji, datowaną na 16 stycznia 2018 r. oraz wersję projektu przedstawioną Radzie, datowaną na dzień 29 stycznia 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: 5. Zgodnie z art. 147 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) sąd uwzględniając skargę na uchwałę lub akt, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6 p.p.s.a., stwierdza nieważność tej uchwały lub aktu w całości lub w części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności. Rozpoznając skargę na uchwałę w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego sąd administracyjny stosuje przepis art. 28 ust. 1 u.p.z.p., który stanowi, że istotne naruszenie zasad sporządzania studium lub planu miejscowego, istotne naruszenie trybu ich sporządzania, a także naruszenie właściwości organów w tym zakresie, powodują nieważność uchwały rady gminy w całości lub części. Wskazany przepis ustanawiadwie podstawowe przesłanki zgodności uchwały w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego z prawem. Pierwszą z nich - materialnoprawną - należy wiązać z zawartością planu miejscowego (część tekstowa, graficzna i załączniki), przyjętymi w nim ustaleniami, a także standardami dokumentacji planistycznej. Natomiast druga przesłanka ma charakter formalnoprawny i odnosi się do sekwencji czynności rady gminy począwszy od uchwały o przystąpieniu do sporządzenia planu, a skończywszy na jego uchwaleniu. Podkreślić należy, że nie każde naruszenie zasad sporządzania planu miejscowego lub trybu jego sporządzania skutkować będzie stwierdzeniem nieważności uchwały rady gminy w całości lub w części. Naruszenie takie musi zostać ocenione jako istotne, czyli takie, które prowadzi w konsekwencji do sytuacji, gdy przyjęte ustalenia planistyczne są jednoznacznie odmienne od tych, które zostałyby podjęte, gdyby nie naruszono zasad lub trybu sporządzania planu miejscowego. 6. Oceniając skargę na podstawie przedłożonych w sprawie i uzupełnionych na wezwanie sądu dokumentów niewątpliwe jest, że w toku procedury planistycznej w projekcie uchwały znajdował się zakaz lokalizowania na obszarach szczególnego zagrożenia powodzią m.in. przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, gromadzenia ścieków, odchodów zwierzęcych, środków chemicznych, a także materiałów, które mogą zanieczyścić wody, prowadzenia odzysku lub unieszkodliwiania odpadów, w tym w szczególności ich składowania. W pierwszych dwóch wersjach był to § 13 pkt 6 lit. a), następnie § 13 pkt 7 lit. a), w trzeciej – § 13 ust. 7 pkt 1, w czwartej – § 13 ust. 7 pkt 1. W piątej z wymienionych wersji (niejasne pozostaje, dlaczego datowanej na 29 stycznia 2018 r., skoro zaskarżona uchwała została podjęta w dniu 26 stycznia 2018 r.) powyższy zakaz się nie znalazł, podobnie jak uchwalonym tekście zaskarżonej uchwały. 7. Oceniając ten stan i jego konsekwencje w odniesieniu do standardów procedowania planu należy wskazać, że zgodnie z art. 17 pkt 4 u.p.z.p. projekt planu miejscowego sporządzony w oparciu o pkt 4 wspomnianego artykułu wójt (burmistrz, prezydent miasta) przedstawia celem uzyskania opinii i uzgodnień organom i podmiotom wymienionym w art. 17 pkt 6 u.p.z.p. Następnie organ wykonawczy gminy wprowadza zmiany wynikające z uzyskanych opinii i dokonanych uzgodnień oraz ogłasza, w sposób określony w pkt 1, o wyłożeniu projektu planu do publicznego wglądu na co najmniej 7 dni przed dniem wyłożenia i wykłada ten projekt wraz z prognozą oddziaływania na środowisko do publicznego wglądu na okres co najmniej 21 dni oraz organizuje w tym czasie dyskusję publiczną nad przyjętymi w projekcie planu rozwiązaniami (art. 17 pkt 9 u.p.z.p.), wyznacza w ogłoszeniu, o którym mowa w pkt 9, termin, w którym osoby fizyczne i prawne oraz jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej mogą wnosić uwagi dotyczące projektu planu, nie krótszy niż 14 dni od dnia zakończenia okresu wyłożenia projektu planu (art. 17 pkt 11 u.p.z.p.), rozpatruje uwagi, o których mowa w pkt 11, w terminie nie dłuższym niż 21 dni od dnia upływu terminu ich składania (art. 17 pkt 12 u.p.z.p.), wprowadza zmiany do projektu planu miejscowego wynikające z rozpatrzenia uwag, o których mowa w pkt 11, a następnie w niezbędnym zakresie ponawia uzgodnienia (art. 17 pkt 13 u.p.z.p.), przedstawia radzie gminy projekt planu miejscowego wraz z listą nieuwzględnionych uwag, o których mowa w pkt 11 (art. 17 pkt 14 u.p.z.p.). W myśl art. 19 ust. 1 ustawy, jeżeli rada gminy stwierdzi konieczność dokonania zmian w przedstawionym do uchwalenia projekcie planu miejscowego, w tym także w wyniku uwzględnienia uwag do projektu planu – czynności, o których mowa w art. 17, ponawia się w zakresie niezbędnym do dokonania tych zmian, przy czym przedmiotem ponowionych czynności może być jedynie część projektu planu objęta zmianą (art. 17 ust. 2 u.p.z.p.). 8. Na gruncie przytoczonej wyżej regulacji ustawowej, w odniesieniu do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego objętego procedurą planistyczną przyjmuje się, że wprowadzenie zmian do projektu planu bez ponowienia w tym zakresie czynności określonych w art. 17 u.p.z.p. może w konkretnych przypadkach stanowić istotne naruszenie trybu sporządzania planu miejscowego, które z mocy art. 28 ust. 1 u.p.z.p. skutkuje stwierdzeniem nieważności całej uchwały w sprawie uchwalenia planu. Kryterium oceny powinien być przy tym stopień modyfikacji treści projektu planu miejscowego w stosunku do projektu sprzed dokonania zmian. Przy ocenie konieczności ponownych uzgodnień należy mieć na uwadze, że ratio legis uzgodnienia w procedurze planistycznej polega na przesądzeniu wpływu pozytywnego stanowiska organu uzgadniającego na kształt normatywny postanowień planu. Nie oznacza to jednak, że w każdym wypadku zmiany postanowień projektu planu istnieje konieczność ponownego uzgodnienia. Dla ewentualnej konieczności ponowienia procedury planistycznej (w tym uzgodnień), decydujące znaczenie będzie miał charakter i rozmiar dokonanych zmian. Można się również spotkać z poglądem, iż po wyłożeniu projektu planu do publicznego wglądu na podstawie art. 17 pkt 9 u.p.z.p. dokonywanie jakichkolwiek zmian w części opisowej lub graficznej uchwalonego planu w stosunku do jego projektu wyłożonego do publicznego wglądu, poza przypadkami wskazanymi w art. 17 pkt 13 i art. 19 u.p.z.p. jest niedopuszczalne i stanowi istotne naruszenie trybu sporządzania planu w rozumieniu art. 28 u.p.z.p. Zmiana treści lub rysunku projektu planu (zakres i rodzaj tych zmian) pozostaje bowiem w takim wypadku poza wiedzą zainteresowanej społeczności lokalnej i poza jej kontrolą (wyrok WSA w Gdańsku z 2 września 2009 r., II SA/Gd 250/07). Ostateczna wersja może się różnić od wersji wyłożonej tylko w takim zakresie, w jakim zostały uwzględnione uwagi do projektu wniesione przez zainteresowanych (wyrok WSA w Krakowie z 28 marca 2008 r., II SA/Kr 537/07). 9. W rozpatrywanej sprawie zmianę polegającą na usunięciu znajdującego się w projekcie planu miejscowego w toku procedury planistycznej zakazu lokalizowania naobszarach szczególnego zagrożenia powodzią m.in. przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, gromadzenia ścieków, odchodów zwierzęcych, środków chemicznych, a także materiałów, które mogą zanieczyścić wody, prowadzenia odzysku lub unieszkodliwiania odpadów, w tym w szczególności ich składowania – wbrew twierdzeniom Burmistrza Miasta należy ocenić jako znaczącą, gdyż wpływa ona w istotnym stopniu na możliwy sposób zagospodarowania części terenów objętych planem. Na podstawie analizy opisanych wyżej wersji projektu planu stwierdzić należy, że zmiana ta została dokonana po zakończeniu publicznej procedury planistycznej w szczególności już po wyłożeniu projektu planu do publicznego wglądu (art. 17 pkt 9 u.p.z.p.) oraz po przedstawieniu radzie gminy projektu planu wraz z listą nieuwzględnionych uwag (art. 17 pkt 14 u.p.z.p.), bez ponowienia uzgodnienia w oparciu o art. 19 ust. 1 u.p.z.p. Prowadzi to do uznania, że zaskarżony plan został wydany z istotnym naruszeniem trybu sporządzania, w tym przypadku art. 19 ust. 1 w związku z pozostałymi wskazanymi wyżej przepisami u.p.z.p., skutkującym koniecznością stwierdzenia nieważności przedmiotowej uchwały w całości (por. wyrok WSA w Poznaniu z 19 listopada 2009 r., IV SA/Po 438/09, CBOSA). Odnosząc się do kwestii na ile ta zmiana była istotna, odnosząc się tu zwłaszcza do argumentacji Burmistrza wskazać należy, że nie można zgodzić się z poglądem, że możliwość stwierdzenia przez radę gminy konieczności ponowienia czynności określonych w art. 17 zależy od tego czy zmian dokonano w projekcie planu z inicjatywy rady gminy, zaś jeżeli zmiany polegały na wykreśleniu określonych postanowień przez organ wykonawczy, to art. 19 nie ma zastosowania(ostatnie dwa zdania przedostatniego akapitu odpowiedzi na skargę). Taka wykładnia art. 19 ust. 1 u.p.zp. oznaczałaby to w istocie ograniczenie radzie gminy jej kompetencji do kreowania prawa miejscowego na rzecz organu wykonawczego gminy, który działając poza procedurą planistyczną i niejako obok niej, dodatkowo niezwiązany koniecznością uzyskania uzgodnień oraz opinią społeczności lokalnej (bo te wymogi w myśl art. 17 pkt 6, 9, 10-14 oraz art. 19 ust. 1 u.p.z.p. dotyczą przecież projektu, nad którym proceduje rada) mógłby stawiać radę przed faktami dokonanymi, przedstawiając do uchwalenia swoje własne rozwiązania, nieobjęte uprzednią procedurą planistyczną. 10. Co jednak najważniejsze dokonana z pominięciem istotnych etapów procedury planistycznej zmiana dotycząca możliwości lokalizacji inwestycji na terenie zagrożonym powodzią ma kluczowy i prawotwórczy charakter. W starym stanie prawnym wykreślenie zakazu, który obowiązywał z mocy ustawy nie miałoby istotnego znaczenia, a nawet byłoby celowe. Natomiast przepisy nowe, w szczególności art. 77 nowej ustawy Prawo wodne (Dz. U. z 2017 r. poz. 1566) od dnia 1 stycznia 2018 r. nie przewidują takiego zakazu, jaki zawierał art. 40 ust. 1 pkt 3 poprzednio obowiązującej ustawy Prawo wodne z 18 lipca 2001 r. (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r. poz. 1121). Dlatego art. 390 ust. 1 pkt 1 lit. a) nowej ustawy umożliwia uzyskanie pozwolenia wodnoprawnego na lokalizowanie na obszarach szczególnego zagrożenia powodzią m.in. nowych przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. W konsekwencji jeśli w nowym stanie prawnym, to jest stanie prawnym obowiązującym na dzień podjęcia uchwały, rada gminy zadecyduje, że na obszarze objętym jej właściwością, na terenach szczególnego zagrożenia powodzią zakaz taki ma obowiązywać, to zakaz ten stanie się normą powszechnie obowiązującą na tym obszarze jako prawo miejscowe (por. art. 396 ust. 1 pkt 7 nowej ustawy Prawo wodne, zgodnie z którym pozwolenie wodnoprawne nie może naruszać m.in. ustaleń miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego). Powyższe oznacza, że zmiana była w bez wątpienia istotna i wymagała zachowania pełnej procedury. Jasne jest bowiem dla sądu, że w przypadku, gdy tylko uchwała rady gminy może wyłączyć co do zasady szczególnego zagrożenia powodzią spod inwestycji, to takie ograniczenie lub jego brak musi być poddane pełnej procedurze, z udziałem społeczności lokalnej oraz organów uzgadniających. Tak istotna zmiana, która dokonuje się poza wiedzą społeczności lokalnej, bezpośrednio przed podjęciem uchwały nie jest dopuszczalna i jako naruszająca art. 19 ust. 1 u.p.z.p., skutkuje stwierdzeniem nieważności uchwały w całości (art. 28 ust. 1 tej ustawy). 11. Pozostałe zarzuty mają już pomniejsze znaczenie bowiem wyżej rozważony jest decydujący i przesądzający o istotnym naruszeniu naruszenie procedury planistycznej. Co do wykreślenia z projektu regulacji zawartej w przepisie § 15 ust. 3 pkt 2 projektu (mylnie określonym w skardze jako § 15 pkt 3 ppkt 2) dotyczącym możliwości odprowadzenia ścieków bytowych i przemysłowych do zbiorników bezodpływowych lub systemów biologicznych oczyszczalni ścieków z wyłączeniem obszarów szczególnego zagrożenia powodziowego), to o ile zmianę tę można uznać za niebudzącą zastrzeżeń z merytorycznego punktu widzenia, o tyle sposób jej wprowadzenia również należy uznać za naruszający powyższe przepisy regulujące tryb sporządzania planu. Kwestia ta nie wpływa jednak decydująco na kierunek rozstrzygnięcia. Z tych względów na podstawie art. 147 § 1 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji wyroku.