IV SA/Po 510/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maciej Busz Sędzia WSA Józef Maleszewski Asesor sądowy WSA Maria Grzymisławska-Cybulska (spr.) Protokolant st.sekr.sąd. Krystyna Pietrowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 lipca 2018 r. sprawy ze skargi [...] Sp. z o.o. w Warszawie na decyzję Wojewody Wielkopolskiego z dnia 21 marca 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. zasądza od Wojewody Wielkopolskiego na rzecz skarżącego [...] Sp. z o.o. w Warszawie kwotę 997z ł (dziewięćset dziewięćdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania Wojewoda Wielkopolski decyzją z dnia 21 marca 2018 r. nr [...] uchylił decyzję Starosty Średzkiego nr [...] z dnia 08 listopada 2017 r. i orzekł o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego oraz udzielenia pozwolenia na budowę. Powyższe decyzje wydano w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych: Pismem z dnia 30 maja 2017 r. [...] sp. z o.o. wniosła o pozwolenie na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej [...] Sulęcinek na dz. o nr ewid. [...] i [...] obręb Sulęcinek jedn.ewid. Krzykosy. W toku postępowania ustalono, że inwestycja jest zgodna z uchwałą Rady Gminy Krzykosy z dnia 22 lutego 2007 r. nr V/23/2007 w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Inwestor przedłożył pismo Wójta Gminy Krzykosy z dnia 11 lipca 2017 r. z którego wynika brak konieczności przeprowadzania oceny oddziaływana na środowisko dla spornego przedsięwzięcia. Starosta Średzki decyzją nr [...] z dnia 08 listopada 2017 r. udzielił pozwolenia na budowę i zatwierdził projekt budowlany dla spornej inwestycji. Na skutek złożonego odwołania sprawę ponownie rozpoznał Wojewoda Wielkopolski, który pismem z dnia 24 stycznia 2018 r. nałożył na [...] obowiązek uzupełnienia kwalifikacji przedsięwzięcia o przedstawienie sumarycznej analizy mocy promieniowania izotropowo dla wszystkich systemów nadawczych i anten znajdujących się na jednym poziomie i azymucie oraz przedstawienia kopii mapy zasadniczej przedstawiającej widok poziomy osi głównych wiązek promieniowania anten sektorowych, ze wskazaniem na warunki zabudowy na działkach gruntu, nad którymi wyżej wymienione osie przechodzą z określeniem czy przy maksymalnym nachyleniu wiązek promieniowania anten jest możliwa zabudowa na działkach, nad którymi zostały przeprowadzone wskazane osie, przy uwzględnieniu warunków zabudowy ustalonych w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. W uzasadnieniu wezwania Wojewoda odwołał się do treści Kwalifikacji Przedsięwzięcia przedłożonej przez inwestora i powołując się na treść § 3 ust. 1 pkt 8 oraz § 3 ust. 2 pkt 2 i 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2016, poz. 71 ze zm.) oraz do art. 72 ust. 1 i ust. 1a ustawy z dnia 3 października 2003 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko – z treści tych przepisów – wywiódł obowiązek inwestora. Inwestor odpowiedział na wezwanie wskazując, że brak jest podstaw prawnych do przyjęcia, że przedłożona przez inwestora Kwalifikacja Przedsięwzięcia musi zostać uzupełniona. Inwestor odwołał się do powołanych przez Wojewodę w wezwaniu przepisów i wskazał, że stanowią one o "równoważnej mocy promieniowania izotropowo wyznaczonej dla – pojedynczej - anteny". W dniu 21 marca 2018 r. Wojewoda Wielkopolski uchylił decyzję Starosty Średzkiego i odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego oraz udzielenia pozwolenia na budowę wskazując, że inwestor nie wykonał wezwania z dnia 24 stycznia 2018 r., a w konsekwencji niemożliwe stało się dokonanie oceny zgodności projektu budowlanego z wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności w kwestii przekraczania standardów wyznaczonych rozporządzeniem z dna 30 października 2003 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektroenergetycznych. W przewidzianym prawem terminie inwestor wniósł skargę do sądu administracyjnego domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji i wnosząc o zwrot kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Skarga zasługiwała na uwzględnienie. Stosownie do treści przepisu art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2017, poz. 1369 – dalej jako: ppsa) sąd administracyjny uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b),inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). Badając legalność zaskarżonej decyzji Sąd stwierdził naruszenie przepisów prawa w stopniu uzasadniającym jej uchylenie. Podstawę prawną zaskarżonego rozstrzygnięcia stanowiły przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2017, poz. 1332 – dalej jako- P.b.). W myśl art. 35 ust. 1 pkt 1 P.b. przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji należało stwierdzić, że argumentacja obydwu stron posiada swoje racje. Inwestor ma rację co do tego, że z przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2016, poz. 71 – dalej jako: rozporządzenie z 2010 r.) nie sposób wywieść obowiązku oceny sumarycznej mocy promieniowania. W uzasadnieniu wezwania z dnia 24 stycznia 2018 r. wskazano, że obszary szkodliwego promieniowania znajdują się na wysokościach powyżej 42,8m oraz 43,8m i są to miejsca niedostępne dla ludności. Wskazano, że analiza stanowiąca kwalifikację przedsięwzięcia nie jest wg Wojewody wystarczająca ponieważ – jak wskazał Wojewoda – w § 3 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia z 2010 r. do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się również przedsięwzięcia: polegające na rozbudowie, przebudowie lub montażu realizowanego lub zrealizowanego przedsięwzięcia wymienionego w ust. 1, z wyłączeniem przypadków, w których ulegająca zmianie lub powstająca w wyniku rozbudowy, przebudowy lub montażu część realizowanego lub zrealizowanego przedsięwzięcia nie osiąga progów określonych w ust. 1, o ile progi te zostały określone. Rację ma strona Skarżąca, że przepisy rozporządzenia z 2010 r. powołanego przez Wojewodę w treści wezwania z dnia 24 stycznia 2018 r. literalnie stanowią o "równoważnej mocy promieniowania izotropowo wyznaczonej – dla pojedynczej - anteny". Ponieważ brzmieniem przepisów rozporządzenia z 2010 r. Wojewoda uzasadnił treść kierowanego do inwestora wezwania, Skarżąca odwołując się do brzmienia tych samych przepisów wskazała na brak podstaw do nałożenia obowiązku uzupełnienia analizy kwalifikacyjnej. W ocenie Sądu, rację ma jednak również Wojewoda, że jako organ architektoniczno-bududowlany ma on obowiązek badać czy w przestrzeni w której gęstość mocy osiąga poziom 0,1W/m² znajdują się obszary dostępne dla ludności. Te kwestię reguluje jednak rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektroenergetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów (Dz.U. 2003 nr 192, poz. 1883 – dalej jako: rozporządzenia z 2003 r.). Podkreślić trzeba bowiem, że brak formalnego obowiązku uzyskania przez inwestora decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, w żadnym stopniu nie zwalnia inwestora z obowiązku dochowania norm środowiskowych. Należy jednak zauważyć, że kumulacja oddziaływania może mieć miejsce ale jedynie w kontekście uregulowań rozporządzenia z 2003 r., a nie rozporządzenia z 2010 r. Jak zauważa się w doktrynie prawodawca nie znajduje innej możliwości wyznaczenia równoważnej mocy promieniowania izotropowo aniżeli odnoszącej się do każdej pojedynczej anteny, chociażby znajdowały się na terenie jednego zakładu lub obiektu (por. J.Szuma, Stacje bazowe telefonii komórkowej jako przedsięwzięcia mogące znacząco oddziaływać na środowisko, Przegląd Prawa Ochrony Środowiska 2011 nr 1, s. 64). Analogiczne stanowisko prezentowane jest w judykaturze, gdzie przy okazji rozpatrywania skarg w sprawach postępowań dotyczących zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej w kontekście przepisów określających kwalifikację przedsięwzięć i decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, oraz przepisów Prawa budowlanego, czyni się pewne uwagi porządkujące. Ponieważ zagadnienie kluczowe na gruncie badanej sprawy było już przedmiotem rozważań judykatury, a Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę stanowisko to podziela, w dalszych rozważaniach Sąd powoła się na wyrok NSA z dnia 17 lutego 2017 r. sygn. II OSK 1448/15, a także wyrok NSA z dnia 21 maja 2014 r. sygn. II OSK 2907/12, argumentację prawną zawartą w tych orzeczeniach przyjmując za swoją. Podkreślenia wymaga, że postępowanie prowadzone przez organy administracji składa się z dwóch etapów. W pierwszym etapie organ sprawdza czy przedmiotowe przedsięwzięcie wymagało wdrożenia postępowania kończącego się decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach, której oceny dokonał na podstawie § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia z 2010 r. W drugim etapie organ bada rzeczywiste oddziaływanie stacji bazowej telefonii komórkowej, dla którego obowiązującą normę określa rozporządzenie z 2003 r. Odnośnie pierwszego etapu rozporządzenie z 2010 r. zawiera regulacje, od których warunkuje się wymóg żądania od inwestora decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Stosowanie przepisów omawianego aktu prawnego prowadzić może wyłącznie do jednego z dwóch alternatywnych wniosków, to jest: że przedsięwzięcie jest "przedsięwzięciem mogącym znacząco oddziaływać na środowisko" i wymaga decyzji środowiskowej, albo że takim przedsięwzięciem nie jest i decyzji środowiskowej nie wymaga. Przyjęte w rozporządzeniu kryteria kwalifikacji instalacji i urządzeń emitujących pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,3 MHz do 300 000 MHz wyróżniają je ze względu na: 1) równoważną moc promieniowaną izotropowo wyznaczoną dla pojedynczej anteny; 2) występowanie miejsc dostępnych dla ludzi w określonej odległości od środka elektrycznego w osi głównej wiązki promieniowania anteny. Zgodnie z § 3 ust. 1 pkt. 8 rozporządzenia z 2010 r. do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się między innymi instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne, inne niż wymienione w § 2 ust. 1 pkt 7, z wyłączeniem radiolinii, emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300 000 MHz, w których równoważna moc promieniowana izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny wynosi nie mniej niż: a) 15 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 5 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, b) 100 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 20 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, c) 500 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 40 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, d) 1000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 70 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, e) 2000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 150 m i nie mniejszej niż 100 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, f) 5000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 200 m i nie mniejszej niż 150 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, g) 10 000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 300 m i nie mniejszej niż 200 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny - przy czym równoważną moc promieniowaną izotropowo wyznacza się dla - pojedynczej - anteny także w przypadku, gdy na terenie tego samego zakładu lub obiektu znajduje się realizowana lub zrealizowana inna instalacja radiokomunikacyjna, radionawigacyjna lub radiolokacyjna. Zatem z woli prawodawcy inwestor jest zobowiązany uzyskać decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach tylko w odniesieniu do urządzeń o wskazanej mocy jeżeli miejsca dostępne dla ludzi znajdują się w odległościach wskazanych w rozporządzeniu, w linii prostej biegnącej od nadajnika w osi jego wiązki. Błędnie więc domniemywa się obowiązek sumowania oddziaływania poszczególnych anten w oparciu o przepis § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia 2010r. Zgodnie z tym przepisem "do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się również przedsięwzięcia nieosiągające progów określonych w ust. 1, jeżeli po zsumowaniu parametrów charakteryzujących przedsięwzięcie z parametrami realizowanego lub zrealizowanego przedsięwzięcia tego samego rodzaju znajdującego się na terenie jednego zakładu lub obiektu osiągną progi określone w ust. 1". Tymczasem, przepisu tego nie stosuje się do inwestycji związanej z budową stacji bazowej telefonii komórkowej, albowiem wykluczają to § 2 ust. 1 pkt 7 oraz w § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia z 2010 r. Naczelny Sąd Administracyjny zauważa, że z logicznego punktu widzenia nie sposób wyobrazić sobie w jaki sposób mogłoby dojść do kumulacji parametru określonego wyłącznie dla "pojedynczej anteny" i określonego jako odległość od jej środka mierzoną w osi głównej tej właśnie anteny. Parametru takiego nie da się po prostu sumować. Od problematyki dotyczącej kryteriów kwalifikacji konkretnego przedsięwzięcia jako "przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać na środowisko", (które pozwalają odpowiedzieć na pytanie, czy dla danej inwestycji jest wymagana decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach), odróżnić należy jednak proces badania rzeczywistego oddziaływania stacji bazowej telefonii komórkowej, dla którego obowiązującą normę określa rozporządzenie z 2003 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów. Rozporządzenie to wyznacza dopuszczalne poziomy promieniowania elektromagnetycznego i dopiero ono ma charakter "techniczny" w tym znaczeniu, iż organ administracji w oparciu o zgromadzoną dokumentację, w tym w szczególności projekt budowlany, dokonuje sprawdzenia czy planowana inwestycja nie będzie emitowała pola elektromagnetycznego na poziomie przekraczającym obowiązujące normy, nadto na podstawie tego właśnie rozporządzenia przeprowadzane są kontrole emisji dla funkcjonujących już urządzeń. Zawarte w rozporządzeniu z 2003r. regulacje zostały ukształtowane pod kątem rekomendacji Rady z 12 lipca 1999r. (1999/519/WE). Zaznaczyć przy tym należy, iż dokonując oceny inwestycji w oparciu o rozporządzenie z 30 października 2003r. organ administracji bada wielkość pola magnetycznego - określonego w trzech wymiarach w przestrzeni - stanowiącego w istocie wynik skumulowanego oddziaływania całej inwestycji. W rozporządzeniu z 2003 r. określone zostały dopuszczalne poziomy pól elektromagnetycznych w środowisku, zróżnicowane dla terenów przeznaczonych pod zabudowę mieszkaniową, a także miejsc dostępnych dla ludności. W rozporządzeniu tym podano zakresy częstotliwości pól elektromagnetycznych, dla których określa się parametry fizyczne, charakteryzujące oddziaływanie pól elektromagnetycznych na środowisko, a także metody sprawdzania dotrzymania dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych, jak również metody wyznaczania dotrzymania dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych. Z treści tych przepisów wynika obowiązek inwestora polegający na udzieleniu odpowiedzi na pytanie czy ilość anten, na konkretnych azymutach w przestrzeni, powodować będzie przekroczenie dopuszczalnej gęstości mocy pól elektromagnetycznych w obszarach dostępnych dla ludności. Nie może bowiem rodzić wątpliwości fakt, że jeżeli nawet inwestycja nie wymaga przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, to nie oznacza to, że obywatel nie jest chroniony. Ochrona ta wynika właśnie z rozporządzenia z 2003 r. Okolicznościach badanej sprawy nie budzi wątpliwości Sądu fakt, że inwestor przedstawił Kwalifikację Przedsięwzięcia. Należy jednak zauważyć, że Kwalifikacja Przedsięwzięcia - wprost -odwołuje się do przepisów rozporządzenia z 2010 r. Natomiast zawarta na s. 13 tego opracowania mapka jakkolwiek dotyczy kwestii uregulowań rozporządzenia z 2003 r., to jest zdawkowa i nie pozwala organowi na właściwą ocenę parametrów charakteryzujących oddziaływanie pól elektroenergetycznych na środowisko. Niesłusznie zatem Wojewoda w postanowieniu z dnia 24 stycznia 2018 r. powołał się na przepisy rozporządzenia z 2010 r. i - wprowadzając w ten sposób inwestora w błąd - nakazał mu przedstawienie sumarycznej analizy mocy promieniowania izotropowo dla wszystkich systemów nadawczych i anten. Wojewoda odwołał się przy tym do przepisów rozporządzenia z 2010 r., podczas gdy w toku postępowania złożono zaświadczenie Wójta Gminy Krzykosy z dnia 11 lipca 2017 r. potwierdzając, że przedsięwzięcie objęte wnioskiem nie wymaga oceny oddziaływania na środowisko. Przedmiotem wniosku w sprawie pozwolenia na budowę jest "Stacja bazowa telefonii komórkowej [...] Sulęcinek". W stanowiącym odrębny załącznik do Projektu budowlanego dokumencie Kwalifikacja przedsięwzięcia wskazano, że na podstawie przeprowadzonej analizy ustalono, że wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania w odległości do 70m, dla anten o mocy nie mniejszej niż 1000W nie znajdują się miejsca dostępne dla ludności (k.8). Należy zauważyć, że w piśmie z dnia 1 listopada 2017 r. [...] [...] podniósł, że stacja ma zostać zrealizowana w sąsiedztwie istniejącej już stacji bazowej telefonii komórkowej. Z załącznika do Kwalifikacji Przedsięwzięcia (na s. 13) wynika, że zasięg obszaru oddziaływania pól elektroenergetycznych o natężeniu przekraczającym 0,1W/m² wytwarzanym przez anteny stacji bazowej nr SRD3081_Sulęcinek_Borowo w płaszczyźnie poziomej (az.70º, 160º, 250º, 340º) – przy tilcie 0º wyrysowano m.in. w obrębie działek nr [...], [...], [...]. Jak wskazuje załącznik mapowy są to działki zabudowane. Obowiązek zbadania parametrów gęstości mocy z uwzględnieniem dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku, w odniesieniu do tej inwestycji nie może rodzić zatem wątpliwości. Podkreślić również trzeba, że obowiązek Wojewody w kontekście zbadania wskazanych parametrów wiąże się również z treścią § 314 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2015, poz. 1422) w myśl którego budynek z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi nie może być wzniesiony na obszarach stref, w których występuje przekroczenie dopuszczalnego poziomu oddziaływania pola elektromagnetycznego, określonego w przepisach odrębnych dotyczących ochrony przed oddziaływaniem pól elektromagnetycznych Wszystkie powyżej przytoczone argumenty dowodzą, że Wojewoda miał prawo żądać od inwestora uzupełnienia wniosku, w zakresie w jakim za niewystarczające dla zbadania sprawy uznał przedłożone dokumenty w kontekście dopuszczalnych poziomów pól elektroenergetycznych uregulowanych rozporządzeniem z 2003 r. Nie może jednak budzić, że wezwanie z dnia 24 stycznia 2018 r. dotyczyło przedstawienia sumarycznej analizy mocy promieniowania izotropowo dla wszystkich systemów nadawczych i anten, a wskazaną przez Wojewodę podstawę do nałożenia tego obowiązku stanowiły przepisy rozporządzenia z 2010 r. Nie może tez w ocenie Sądu budzić wątpliwości fakt, że wezwanie do uzupełnienia wniosku o pozwolenie na budowę musi dawać stronie realną możliwość usunięcia stwierdzonych braków i to w przypadku, gdy w istocie jest to konieczne. Należy zwrócić uwagę na kategoryczne konsekwencje, jakie z brakiem wykonania obowiązku wynikającego z art. 35 ust. 3 P.b. się wiążą, bowiem na mocy powołanego przepisu organ nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę (art. 35 ust. 3). W piśmiennictwie wskazuje się omyłkowe nałożenie przez organ na inwestora obowiązków w trybie art. 35 ust. 3 nie pozbawia go prawa do odstąpienia od ich egzekwowania w sytuacji wykazania przez inwestora wadliwości zajętego wcześniej stanowiska, np. stosowną ekspertyzą, pismami wyjaśniającymi (por. wyrok NSA z 28. kwietnia 2005 r., OSK 1250/04, orzeczenia.nsa.gov.pl). Również jeśli strona dokonała czynności po upływie wyznaczonego dla niej terminu, bez uprzedniego złożenia wniosku o jego przedłużenie, czynność ta powinna być przez organ uznana za ważną, jeżeli przemawiają za tym istotne powody, zwłaszcza interes prawdy obiektywnej, gdyż to organ jest pełnym dysponentem ustalonego terminu (por. A. Kosicki,[ w] A. Plucińska-Filipowicz Alicja (red.), M. Wierzbowski (red.), Prawo budowlane. Komentarz, wyd/El 2018). Należy zauważyć, że sposób określenia obowiązku w postanowieniu z dnia 24 stycznia 2018 r. był wadliwy, a wadliwość tę potęgowało błędne również powołanie na przepisy rozporządzenia z 2010 r. Należy również zauważyć, że inwestor na wezwanie to odpowiedział, wprost powołując się na wskazane przez Wojewodę przepisy. W tak przedstawiających się okolicznościach sprawy zasada prawdy obiektywnej (art. 7), zasada budowania zaufania do władzy publicznej (art. 8), jak i zasada przekonywania (art. 11) ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2017 r., poz. 1257 ze zm. – dalej jako: kpa) zostały w ocenie Sądu naruszone i to w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Nie może bowiem budzić uzasadnionych wątpliwości przysługujące inwestorowi prawo do uzyskania jednoznacznej informacji co do przedmiotu ciążącego na nim i wynikającego z obowiązujących przepisów prawa obowiązku, którego niewypełnienie skutkuje odmową zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Podkreślić należy, ze jakkolwiek Sąd dostrzega, że w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wyjaśniono, że Wojewoda był zobowiązany do oceny zgodności projektu budowlanego z wymaganiami ochrony środowiska, a w szczególności kwestii przekraczania standardów wyznaczonych rozporządzeniem z 2003 r., to w postanowieniu z 24 stycznia 2018 r. – nie wskazano – aby nałożony na stronę obowiązek służył ocenie rzeczywistego oddziaływania spornej inwestycji i ustaleniu gęstości mocy promieniowania. Zarówno sposób zdefiniowania nałożonego obowiązku, jak i treść uzasadnienia postanowienia z 24 stycznia 2018 r. nawiązują wyłącznie do rozporządzenia z 2010 r. Ponieważ ta wada postanowienia z 24 stycznia 2018 r. przesądziła o treści zaskarżonej decyzji, nie mogła ona zostać już skorygowana w uzasadnieniu tej decyzji. Ujemne skutki braku wykonania wadliwie określonego obowiązku nałożonego postanowieniem z 24 stycznia 2018 r. obciążają bowiem inwestora. Wobec powyższego na podstawie art. 145 § 1pkt 1 lit. a i c ppsa orzeczono – jak w pkt 1 wyroku. O kosztach postępowania (na które składa się kwota 500 zł uiszczona tytułem wpisu od skargi, kwota 17 zł uiszczona tytułem opłaty od pełnomocnictwa, oraz kwota 480 zł obejmująca koszty zastępstwa procesowego) orzeczono w pkt 2 sentencji wyroku na podstawie art. 205 ppsa w zw. z § 14 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz.U. 2015, poz. 1800). Przy ponownym rozpoznaniu sprawy, rzeczą organu będzie ponowne dokonanie oceny złożonej przez inwestora dokumentacji z uwzględnieniem wymogów wynikających z rozporządzenia z 2003 r. Jeżeli w następstwie tej oceny organ uzna za zasadne nałożyć na inwestora obowiązek w trybie art. 35 ust. 3 P.b. uczni to w sposób jednoznaczny z uwzględnieniem obowiązujących przepisów prawa, a w szczególności rozporządzenia z 2003 r. Ponownie rozpoznając sprawę organ uwzględni ocenę prawną zawartą w uzasadnieniu niniejszego wyroku.