II SA/Kr 1339/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Paweł Darmoń Sędziowie: WSA Mirosław Bator WSA Magda Froncisz (spr.) Protokolant: starszy sekretarz sądowy Katarzyna Zbylut po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 listopada 2017 r. sprawy ze skargi Z. D. na decyzję Wojewody z dnia [...] listopada 2015 r., znak: [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę skargę oddala. Sygn. akt II SA/Kr [...] Uzasadnienie Starosta [...] decyzją nr [...] z 3 lipca 2015 r., na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4, art. 36 oraz art. 82 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2013 r. poz. 1409 ze zm., obecnie Dz.U. z 2017 r., poz. 1332, dalej: "P.b.") oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2016 r., poz. 23 ze zm., obecnie Dz.U. z 2017 r., poz. 1257, dalej: "K.p.a."), zatwierdził projekt budowlany i udzielił inwestorowi [...] spółka z o.o. sp. komandytowa w K. pozwolenia na budowę tablicy reklamowej wraz z konstrukcją wsporczą na działce [...], w G. , gmina M.. W uzasadnieniu decyzji organ stwierdził, że przedmiotowa inwestycja jest zgodna z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wsi G., przyjętego uchwałą nr [...] Rady Miejskiej w M. z 29 września 2003 r. (Dz. Urz. Woj. [...]. nr [...] z 2003 r., dalej: "mpzp"). Miejsce sytuowania tablicy reklamowej znajduje się bowiem w terenie przeznaczonym pod zabudowę mieszkaniową i zagrodową z dopuszczeniem lokalizacji usług publicznych i komercyjnych nieuciążliwych dla funkcji podstawowej (symbol M48 na rysunku planu). Mpzp nie zawiera ustaleń dotyczących reklam, jednakże uznano, że dopuszczona tym planem lokalizacja usług przemawia za możliwością lokalizacji urządzeń reklamujących te usługi. Organ stwierdził nadto, że tablica reklamowa (niepodświetlana), na którą wydał pozwolenie na budowę, nie jest obiektem uciążliwym dla otoczenia. Uznał także zgodność projektu zagospodarowania działki z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, a projekt budowlany za kompletny, zgodnie z dyspozycją przepisu art. 34 ust. 3 P.b. Odpierając zarzuty podniesione przez strony w toku postepowania organ stwierdził, że tablica reklamowa (niepodświetlana) nie jest obiektem uciążliwym dla otoczenia i nie oddziałuje negatywnie na posesję Z. D. (działka [...]), w tym nie powoduje przesłaniania ewentualnej zabudowy działki uczestnika, zgodnie z § 13 i § 60 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2015 r., poz. 1422), a także nie pozbawia jego działki dostępu do drogi publicznej. Organ stwierdził również, że z KW działki [...] nie wynika, by była ona obciążona jakąkolwiek służebnością. Nie zgodził się również z opinią Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad (dalej: "GDDKiA") wskazując, że w mpzp na terenie zabudowy wsi ustalono minimalne następujące odległości obiektów budowlanych od krawędzi jezdni drogi krajowej nr [...]: 40 m dla zabudowy mieszkaniowej i 35 m dla innych obiektów, lecz dotyczy to obiektów kubaturowych. Tablica informacyjna nie jest obiektem kubaturowym, dlatego tego zapisu planistycznego nie brano pod uwagę przy wydawaniu pozwolenia na budowę. Od ww. decyzji Starosty [...] odwołania złożyli Z. D. pismem z 20 lipca 2015 r. oraz Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad pismem z 17 lipca 2015 r.. Z. D. podniósł m.in., że jego działka miała planowany dojazd przez służebność drogową na działce nr [...], która omyłkowo nie została ustanowiona przy podziale działki [...] GDDKiA powtórzył argumentację ze swojej negatywnej opinii. Wojewoda, po rozpatrzeniu ww. odwołań, decyzją z 30 listopada 2015 r., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. oraz art. 81 ust.1 i art. 82 ust. 3 P.b. utrzymał zaskarżoną decyzję Starosty [...] w mocy. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy stwierdził wyraźną rozbieżność interpretacji art. 43 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (obecnie t.j. Dz.U. z 2017 r., poz. 2222), dalej "u.d.p.", w ocenie Starosty [...] i w ocenie GDDKiA odnośnie terenu przedmiotowej działki. W postępowaniu odwoławczym organ zwrócił się ponownie do opiniującej, będącej jednocześnie stroną odwołującą się GDDKiA, o wyjaśnienie przesłanek, jakimi kierował się opiniujący, kwalifikując przedmiotową tablice reklamową na działce nr [...] w G. jako usytuowaną poza terenem zabudowy. W odpowiedzi, GDDKiA w piśmie z 28 października 2015 r. wskazał na brak oznaczenia odpowiednimi znakami pionowymi D-42 9 (teren zabudowany) rozpatrywanego odcinka drogi krajowej, przez co teren ten, w jego ocenie, nie może zostać uznany za teren zabudowy. Dalej organ odwoławczy wskazał, że zgodnie art. 43 ust. 1 u.d.p. obiekty budowlane przy drogach powinny być usytuowane w odległości od zewnętrznej krawędzi jezdni co najmniej - dla drogi krajowej - w terenie zabudowy - 10 m, poza terenem zabudowy - 25 m. Stwierdził, że powyższe różnicuje odległości sytuowania obiektów budowlanych od krawędzi jezdni drogi krajowej i uzależnia je od miejsca położenia działki objętej inwestycją, czy ma to miejsce w terenie zabudowy, czy poza terenem zabudowy. Powołując się z kolei na definicję "terenu zabudowy" zawartą w § 3 pkt 2 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz.U. z 2016 r., poz. 124), dalej "rozporządzenie", Wojewoda uznał za słuszne odniesienie pojęcia zarówno do obszarów, które są już zagospodarowane, jak i tych które dopiero są przeznaczone w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego do zagospodarowania o cechach miejskich. Organ odwoławczy podzielił tym samym stanowisko zarówno organu I instancji zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, jak i pełnomocnika inwestora, którzy uważają, że działka nr [...] w G. jest obszarem przeznaczonym pod zagospodarowanie miejskie w mpzp, co uzasadnia twierdzenie, iż tablica reklamowa zlokalizowana na tej działce powinna się znajdować w odległości co najmniej 10 metrów od zewnętrznej krawędzi jezdni drogi krajowej, zatem jej usytuowanie w odległości 15,29 metrów jest zgodne z przepisami prawa. W ocenie organu odwoławczego słuszność decyzji Starosty uzasadnia również analiza uchwały ustanawiającej mpzp i zgodność planowanej inwestycji z jej postanowieniami, jako mieszczącej się w pojęciu usług komercyjnych. Z. D. wniósł na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, zarzucając w niej: 1. naruszenie prawa procesowego poprzez prowadzenie postępowania z naruszeniem zasad określonych w art. 7 K.p.a., to jest naruszenie obowiązku dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego mającego bezpośredni wpływ na rozstrzygnięcie sprawy - między innymi w kwestii dotyczących oddziaływania planowanej reklamy na nieruchomość skarżącego, 2. błędną interpretację, a przez to naruszenie art. 43 u.d.p. poprzez uznanie, że planowana reklama znajduje się w terenie zabudowy. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie w całości podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wskazał na brak ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dotyczących reklam, przy jednoczesnym uregulowaniu usług komercyjnych, w obrębie których zawarte są reklamy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z 6 maja 2016 r. sygn. II SA/Kr [...] uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji, uznając skargę za uzasadnioną. W uzasadnieniu wyroku Sąd stwierdził, że przeprowadzona przez organy administracyjne ocena projektu pod względem jego zgodności z wymogami określonymi przepisami prawa budowlanego, w tym jego zgodności z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, nie budzi wątpliwości. W ocenie Sądu słuszny jest jednak zarzut skargi naruszenia przez organy administracyjne art. 43 ust. 1 u.d.p. poprzez niewłaściwe zastosowanie użytego w nim pojęcia "terenu zabudowy". Sąd wskazał, że miejscowość G. jest wsią, a działka inwestycyjna o nr [...] położona jest w obszarze obowiązywania mpzp gminy M. uchwalonego przez Radę Miejską w M. dla terenów wsi G.. Zdaniem Sądu powyższa regulacja przesądza, że przedmiotowa nieruchomość nie jest położona w terenie przewidzianym do zabudowy miejskiej, jak błędnie przyjęły organy administracyjne. Skoro tak, to wadliwym było przyjęcie przez organy, że usytuowanie tablicy reklamowej zlokalizowanej na tej działce dopuszczalne jest w odległości 15,29 m od zewnętrznej krawędzi jezdni w świetle art. 43 u.d.p. Z uwagi na wiejski charakter tego gruntu, w ocenie Sądu należy uznać za właściwe przyjęcie konieczności zachowania co najmniej 25 m odległości od krawędzi jezdni drogi krajowej S7 projektowanej tablicy reklamowej, a zatem w odległości przewidzianej dla obszarów położonych poza terem zabudowy. Przyjmując a contrario, że skoro obszar na którym położona jest działka inwestycyjna nie jest przewidziany do zabudowy miejskiej, to należy go definiować jako obszar leżący poza terenem zabudowy. [...] spółka z o.o. spółka komandytowa w K. wniosła na powyższy wyrok skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 7 września 2017 r., sygn. II OSK [...], uchylił zaskarżony wyrok i sprawę przekazał WSA w Krakowie do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu wyroku NSA podkreślił, że ograniczył się do oceny podstaw powołanych w skardze kasacyjnej. Wskazał jednak, że zarówno kasator, jak i Sąd I instancji błędnie uznały, że na potrzeby niniejszej sprawy należy skorzystać z definicji pojęcia "teren zabudowy" zawartej w § 3 pkt 2 rozporządzenia. Sąd wskazał na brak tożsamości pojęć użytych w art. 43 ust. 1 u.d.p. oraz w § 3 pkt 2 rozporządzenia: w ustawie funkcjonuje pojęcie "obszar zabudowy", natomiast w rozporządzeniu – "teren zabudowy", przy czym "obszar zabudowy" nie został w ustawie zdefiniowany (w art. 2 pkt 15 u.d.p. zdefiniowano "obszar zabudowany"). Na brak definicji pojęcia użytego w art. 43 ust. 1 u.d.p. zwrócił uwagę NSA w wyroku z dnia 24 maja 2016 r. sygn. II OSK [...] stwierdzając, że dla oceny czy teren przylegający do drogi publicznej jest "obszarem zabudowy" w rozumieniu art. 43 ust. 1 u.d.p. nie można stosować definicji "terenu zabudowy" zawartej w § 3 ust. 2 rozporządzenia. Zgodnie z § 2 tego rozporządzenia przepisy rozporządzenia stosuje się przy projektowaniu, budowie oraz przebudowie dróg publicznych i związanych z nimi urządzeń budowlanych, a także przy projektowaniu i budowie urządzeń niezwiązanych z drogami publicznymi, sytuowanych w ich pasach drogowych. Z powołanego przepisu wynika, że rozporządzenie to ma zastosowanie do budowy dróg publicznych, a nie do budowy innych obiektów budowlanych, w tym budynków przy drogach publicznych. Zgodnie z § 3 ust. 2 tego rozporządzenia ilekroć w rozporządzeniu jest mowa o "terenie zabudowy" - rozumie się przez to teren leżący w otoczeniu drogi, na którym dominują obszary o miejskich zasadach zagospodarowania, wymagające urządzeń infrastruktury technicznej, lub obszary przeznaczone pod takie zagospodarowanie w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Ta definicja może mieć zastosowanie wyłącznie do sytuacji, w której na danym obszarze budowana jest droga publiczna i należy dokonać oceny, czy droga ta będzie przebiegała przez teren zabudowy, a więc teren, na którym dominują obszary o miejskich zasadach zagospodarowania lub obszary, które są przeznaczone pod takie zagospodarowanie w obowiązującym już miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, gdyż od tego uzależnione są parametry tej drogi ściśle określone w przepisach powołanego rozporządzenia. Poglądy te podzielił NSA w wyroku z dnia 28 lutego 2017 r. sygn. II OSK [...] (LEX nr 2287235) podkreślając, że rozporządzenie ma zastosowanie do budowy dróg publicznych, a nie do budowy innych obiektów budowlanych. Definicja "terenu zabudowy" zawarta w § 3 ust. 2 rozporządzenia, zwłaszcza druga jej cześć, nie może być stosowana przy wykładni art. 43 ust. 1 u.d.p., gdyż przepis ten reguluje odległości, w jakich powinny być sytuowane obiekty budowlane w stosunku do drogi publicznej, a nie odległości lokalizowanej drogi od istniejących obiektów budowlanych. NSA podkreślił, że w rozpoznawanej sprawie kwestię dopuszczalnej odległości zabudowy od krawędzi jezdni odnieść należy do art. 43 ust. 1 u.d.p., przy czym obszar zabudowy w rozumieniu tego przepisu nie może być utożsamiany z terenem znajdującym się w granicach administracyjnych miasta. W ocenie NSA powinien być to teren, w którym dominują obszary o miejskich zasadach zabudowy, wyznaczone w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. NSA nakazał, by rozpoznając ponownie sprawę WSA wziął pod uwagę wskazania odnośnie do prawa materialnego (art. 43 ust. 1 u.d.p.), a także uwzględnił zapisy obowiązującego mpzp dla terenu, na którym ma być zrealizowana inwestycja. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, po ponownym rozpoznaniu sprawy zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2016 r., poz. 1066) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę zgodności z prawem działalności administracji publicznej, która w myśl art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2017 r., poz. 1369), dalej "P.p.s.a.", odbywa się na zasadach określonych w przepisach tej ustawy. Regułą jest, że w ramach kontroli działalności administracji publicznej przewidzianej w art. 3 P.p.s.a. sąd jest uprawniony do badania, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołana podstawą prawną (art. 134 § 1 P.p.s.a.), zaś jednym ograniczeniem w tym zakresie jest zakaz przewidziany w art. 134 § 2 P.p.s.a. Orzekanie w granicach sprawy (art. 135 P.p.s.a.) oznacza sprawę będącą przedmiotem kontrolowanego postępowania administracyjnego, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność, jako pochodną określonego stosunku administracyjnoprawnego i odbywa się z uwzględnieniem ówcześnie obowiązujących przepisów prawa. Stosownie natomiast do treści art. 145 § 1 P.p.s.a. w przypadku, gdy Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego albo inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia - uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Z istoty kontroli wynika, że zasadność zaskarżonej decyzji podlega ocenie przy uwzględnieniu stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie podejmowania zaskarżonego rozstrzygnięcia. Ponownie rozpoznając sprawę należy w pierwszej kolejności wskazać na skutki, jakie dla dalszego toku niniejszej sprawy wynikają z faktu uznania przez NSA zasadności wniesionej skargi kasacyjnej i w konsekwencji tego uchylenia zaskarżonego wyroku i przekazania sprawy WSA w Krakowie do ponownego rozpoznania. Zgodnie bowiem z art. 190 P.p.s.a. sąd, któremu sprawa została przekazana do ponownego rozpoznania, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez NSA. Przez wykładnię prawa, o której mowa w przytoczonym art. 190 P.p.s.a., należy rozumieć osąd o prawnej wartości sprawy, a ocena prawna może dotyczyć stanu faktycznego, wykładni przepisów prawa materialnego i procesowego, prawidłowości korzystania z uznania administracyjnego, jak też kwestii zastosowania określonego przepisu prawa jako podstawy do wydania takiego, a nie innego rozstrzygnięcia. Obowiązek podporządkowania się ocenie prawnej wyrażonej w wyroku NSA, ciążący na sądzie ponownie rozpoznającym sprawę, może być wyłączony tylko w wypadku istotnej zmiany stanu prawnego lub faktycznego, co w niniejszym przypadku nie ma miejsca. Z tych też względów w ramach obecnego ponownego rozpoznania sprawy WSA nie może dokonywać nowych, własnych ocen prawnych dotyczących kwestii będących już uprzednio przedmiotem rozważań czynionych przez NSA w wydanym w sprawie wyroku kasacyjnym, a wyrażone w nim poglądy prawne muszą zostać w pełni zaakceptowane, ze wszystkimi wynikającymi z nich konsekwencjami prawnymi (por. np.: wyroki NSA z dnia 30 sierpnia 2011 r., sygn. akt II GSK [...]; z dnia 31 stycznia 2012 r., sygn. akt II FSK [...]; powołane w uzasadnieniu orzeczenia dostępne są na stronie – [...]). Związanie wykładnią dokonaną w wyroku sądu kasacyjnego oznacza również, że sąd administracyjny ponownie rozpoznając sprawę, która została mu przekazana przez sąd kasacyjny na podstawie art. 185 P.p.s.a., nie może stosować postanowień art. 134 § 1 P.p.s.a. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy przez wojewódzki sąd administracyjny "granice sprawy", o których mowa w art. 134 § 1 P.p.s.a., podlegają bowiem zawężeniu do granic, w jakich rozpoznał skargę kasacyjną NSA i wydał orzeczenie na podstawie art. 185 § 1 P.p.s.a. (por. wyrok NSA z dnia 20 września 2006 r., sygn. akt II OSK [...]). Wobec niezaistnienia wskazanych powyżej przesłanek odstąpienia od oceny prawnej wyrażonej w wyroku NSA z 7 września 2017 r., sygn. II OSK [...], dalsze rozważania na temat legalności zaskarżonej decyzji uwzględniają zatem wykładnię prawa i ocenę stanu faktycznego dokonaną przez NSA. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie po dokonaniu ponownej analizy sprawy z uwzględnieniem wiążącej wykładni NSA stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja odpowiada prawu. W tym miejscu należy przytoczyć treść art. 43 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (obecnie tekst jednolity Dz.U. z 2017 r., poz. 2222), dalej "u.d.p.", który stanowi, że obiekty przy drogach oraz niebędące obiektami budowlanymi reklamy umieszczone przy drogach poza obszarami zabudowanymi, powinny być usytuowane w odległości od zewnętrznej krawędzi jezdni co najmniej (...) w przypadku drogi krajowej (a taką jest droga S7 K. – Chyżne) 10 m w terenie zabudowy i 25 m poza terenem zabudowy. Jak przesądził NSA w wyroku z 7 września 2017 r., sygn. II OSK [...], do wykładni pojęcia obszar zabudowy (obszar zabudowany) z art. 43 ust. 1 u.d.p. nie można stosować definicji "terenu zabudowy" z rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (t.j. Dz.U. z 2016 r., poz. 124), dalej "rozporządzenie". Co prawda w przepisie art. 43 ust. 1 (tabela) i ust. 3 u.d.p. ustawodawca posłużył się pojęciem "teren zabudowy", ale o wyłączeniu stosowania definicji z rozporządzenia rozstrzyga § 2 rozporządzenia, którego wyżej przywołana treść nie pozostawia wątpliwości co do zakresu stosowania rozporządzenia. Termin "teren zabudowy", którym ustawodawca posłużył się w art. 43 ust. 1 u.d.p. odnosi się zarówno do obszarów, które są już zagospodarowane, jak i do takich, które są dopiero przeznaczone w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego do zagospodarowania. Działka inwestycyjna w niniejszej sprawie jest położona w terenie oznaczonym symbolem M48. Z części tekstowej planu wynika, że tereny oznaczone literą M to tereny o podstawowym przeznaczeniu pod zabudowę mieszkaniową i zagrodową z dopuszczeniem funkcji uzupełniającej, lokalizacji usług publicznych i komercyjnych nieuciążliwych dla funkcji podstawowej (§ 4 ust. 1 uchwały nr [...] z dnia 29 września 2003 r.). Skoro zatem z mpzp wynika, że dla lokalizacji, w której położona jest działka inwestycyjna, przewidziana jest lokalizacja usług publicznych i komercyjnych, a za taką usługę należy uznać tablicę reklamową, to przedmiotowy obszar zgodnie z mpzp jest przeznaczony jako teren zabudowy. Nie może mieć przy tym decydującego znaczenia położenie terenu na obszarze wsi, kilka kilometrów od miasta. Gdyby ustawodawca miał zamiar ograniczenia definicji terenu zabudowy wyłącznie do zastosowania do terenów miejskich, to wskazałby to wprost. W. przy tym zaznaczyć, że w tabeli zawartej w art. 43 ust. 1 u.d.p. do dnia 26 września 2005 r. w tytule kolumny zamiast "teren zabudowany" widniało "na terenie zabudowy miast i wsi", co biorąc pod uwagę głównie porządkujący charakter tej nowelizacji, dodatkowo potwierdza wolę objęcia przez ustawodawcę mniej restrykcyjnym uregulowaniem odległości terenu zabudowanego zarówno w mieście, jak i na wsi. Czynnikami decydującymi o tym, czy dany obszar należy uznać za teren zabudowy może być faktyczne zagospodarowanie nieruchomości i dominujący charakter obecnej zabudowy, a w przypadku braku zabudowy - przeznaczenie nieruchomości w mpzp. W kontekście powyższego należy stwierdzić, że dominującym charakterem obecnej zabudowy obszaru, w którym jest położona działka skarżącego i teren inwestycji, jest zabudowa w zakresie usług komercyjnych. W terenie sąsiadującym z działką inwestycyjną zlokalizowane są restauracje oraz tablice reklamowe podobne do tej, o której pozwolenie na budowę wnioskował inwestor. W obszarze tym występuje zabudowa mieszkalna oraz handlowo-usługowa. Wobec zabudowania budynkami o wielorakim przeznaczeniu wraz z infrastrukturą techniczną obszar ten stanowi teren zabudowy w rozumieniu art. 43 ust. 1 u.d.p.. W szczególności należy wskazać, że nie był zasadny artykułowany na gruncie niniejszej sprawy pogląd GDDKiA, że teren zabudowy należy rozumieć jako "obszar zabudowany" w rozumieniu przepisu art. 2 pkt 15 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. z 2017 r., poz. 1260), a więc jako obszar oznaczony odpowiednimi znakami drogowymi. Podsumowując należy stwierdzić, że w niniejszej sprawie organy słusznie stwierdziły spełnienie przez inwestora wszystkich przesłanek wymaganych przepisami Prawa budowlanego, w szczególności art. 28 - 35 P.b.; przedmiotowa inwestycja jest zgodna z zapisami obowiązującego mpzp; projekt zagospodarowania działki jest zgodny z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; przedmiotowa inwestycja nie narusza interesów osób trzecich, chronionych art. 5 P.b.. Sąd, w ramach sprawowanej z urzędu kontroli legalności zaskarżonej decyzji, nie dopatrzył się żadnych podstaw do wyeliminowania jej z obrotu prawnego. W okolicznościach niniejszej sprawy, mając także na uwadze regulację art. 190 P.p.s.a., należało oddalić skargę, o czym Sąd orzekł jak w sentencji wyroku, na podstawie art. 151 P.p.s.a..