I OSK 19/19

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Elżbieta Kremer (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Jolanta Sikorska Sędzia del. WSA Jolanta Górska Protokolant: starszy asystent sędziego Maciej Kozłowski po rozpoznaniu w dniu 18 grudnia 2019 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej K. spółki akcyjnej z siedzibą w K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 6 sierpnia 2018 r. sygn. akt IV SAB/Gl 103/18 w sprawie ze skargi S. spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w K. na bezczynność K. spółki akcyjnej z siedzibą w K. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej 1) oddala skargę kasacyjną; 2) zasądza od K. spółki akcyjnej z siedzibą w K. na rzecz S. spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w K. kwotę 360 (trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wyrokiem z dnia 6 sierpnia 2018 r. sygn. akt IV SAB/Gl 103/18 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, po rozpoznaniu skargi S. spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w K. zobowiązał K. spółkę akcyjną w K. do załatwienia wniosku strony skarżącej z dnia 19 lutego 2018 r. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej oraz stwierdził, że organ dopuścił się bezczynności i że bezczynność ta nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Wyrok zapadł na tle następujących okoliczności sprawy: S. spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w K. w dniu 19 lutego 2018 r. sporządziła wniosek o udostępnienie informacji publicznej, który w dniu 21 lutego 2018 r. złożyła do K. spółki akcyjnej z siedzibą w K. Przedmiot wniosku dotyczył finansowania zamówienia publicznego nr [...] pod nazwą "[...]" poprzez: 1) przedstawienie kopii rocznych planów rzeczowo - finansowych, strategicznych planów wieloletnich oraz wszelkich innych podobnych dokumentów dotyczących finansowania ww. zamówienia publicznego; 2) przedstawienie kopii zmianach w rocznych planach rzeczowo - finansowych, strategicznych planach wieloletnich oraz wszelkich innych podobnych dokumentach, jeżeli zmiany te dotyczą finansowania ww. zamówienia publicznego; 3) przedstawienie kopii Wniosku do Zarządu wraz z podjętą Uchwałą Zarządu uruchamiającą procedurę postępowania przetargowego nr [...] pn. "[...]" oraz udzielenia odpowiedzi na następujące pytania: 1) jaką kwotę Zamawiający przewidział na sfinansowanie ww. zamówienia publicznego w rocznych planach rzeczowo - finansowych, strategicznych planach wieloletnich oraz wszelkich innych podobnych dokumentach; 2) czy ww. kwota była zmienna; 3) jeżeli ww. kwota była zmienna, wskazanie kiedy, przez kogo, w jakim trybie i w jakim dokumencie została dokonana zmiana ww. kwoty. W odpowiedzi na wniosek K. S.A., w piśmie z dnia 27 lutego 2018 r., udzielił informacji, że nie wykonuje zadań publicznych, dlatego nie jest podmiotem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej, jak również dokumentacja objęta wnioskiem stanowi tajemnicę przedsiębiorstwa, w oparciu o art. 11 ust. 4 ustawy z dnia 16 kwietnia 1993 r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji. Dodatkowo spółka poinformowała, że z dniem 1 kwietnia 2017 r. nastąpiło zbycie K. S.A. na rzecz P. S.A., w związku z tym prowadzone są procesy związane z integracją, czego skutkiem będzie wykreślenie K. S.A. z Krajowego Rejestru Sądowego. S. sp. z o.o. w K. złożyła wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, nie zgadzając się ze stanowiskiem K. S.A. oraz twierdząc, że jest to podmiot objęty zakresem art. 4 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2018 r., poz. 1330), z uwagi na to, że jedynym jego akcjonariuszem jest Skarb Państwa - Minister Energii. W skardze na bezczynność skarżąca spółka domagała się zobowiązania K. S.A. do udzielenia żądanej informacji publicznej, zarzucając naruszenie art. 1 ust. 1 i art. 4 ust. 1 pkt 5 ustawy o dostępie do informacji publicznej poprzez uznanie, że żądana informacja nie ma charakteru informacji publicznej i adresat wniosku nie jest podmiotem zobowiązanym do udzielania informacji publicznej, bowiem nie wykonuje "zadań publicznych". Ponadto zarzuciła naruszenie art. 5 ust. 2 ustawy w zw. z art. 61 ust. 1 i 3 Konstytucji RP poprzez dowolne uznanie, że dokumentacja objęta wnioskiem stanowi tajemnicę przedsiębiorstwa, a fakt ten ogranicza prawo dostępu do informacji publicznej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach uwzględniając skargę ocenił, że krąg podmiotów zobligowanych do udzielenia informacji publicznej nie jest ograniczony wyłącznie do podmiotów mieszczących się w pojęciu administracji w sensie organizacyjnym, a obejmuje również podmioty mieszczące się w pojęciu administracji w sensie funkcjonalnym. Wobec powyższego Sąd uznał, że w oparciu o art. 4 ust. 1 pkt 5 ustawy o dostępie do informacji publicznej, K. S.A. jest podmiotem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej, bowiem Skarb Państwa ma w nim pozycję dominującą, w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów. Ponadto Sąd przytoczył treść art. 6 ustawy o dostępie do informacji publicznej, który określa zakres przedmiotowy stosowania jej przepisów. Zaznaczono przy tym, że zamieszczone tam wyliczenie spraw zaliczanych do kategorii uznanych za sprawy publiczne ma charakter przykładowy a nie zamknięty. Wynika to wprost z brzmienia przepisu, który stanowi, że udostępnieniu podlega informacja publiczna "o majątku publicznym, w tym o:". Udostępnieniu podlega zatem każda informacja o majątku publicznym, a nie tylko w przypadkach wymienionych w punktach art. 6 ust. 1 pkt 5 lit. a-h ustawy. O tym, czy informacja o majątku jest informacją o majątku publicznym decydują więc obiektywne okoliczności a nie to, czy została ona wymieniona w art. 6 ust. 1 pkt 5 lit. a-h ustawy. W konsekwencji, w ocenie Sądu, wydatki związane z realizacją zamówienia publicznego nie straciły charakteru informacji publicznej z tego wyłącznie powodu, że miały być realizowane ze środków własnych a nie Skarbu Państwa (art. 6 ust. 1 pkt 5 lit. d i e ustawy). Dodatkowo Sąd zauważył, że w katalogu podmiotów określonym w art. 4 ust. 1 pkt 5 ustawy o dostępie do informacji publicznej zamieszczono także podmioty, które dysponują majątkiem publicznym. Przesłankę określoną jako "dysponowanie majątkiem publicznym" zdefiniować można jako - mienie państwowe, mienie komunalne oraz mienie należące do podmiotów sektora finansów publicznych w rozumieniu przepisów o finansach publicznych oraz mienie należące do banków i spółek prawa handlowego, w których Skarb Państwa posiada ponad 50% udziałów w kapitale zakładowym. Sąd zwrócił także uwagę, że zgodnie z art. 5 ust. 2 ustawy prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Ograniczenie to nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji, oraz przypadku, gdy osoba fizyczna lub przedsiębiorca rezygnują z przysługującego im prawa. Ponadto, ograniczenia takie są również w zakresie i na zasadach określonych w przepisach o przymusowej restrukturyzacji (art. 5 ust. 2a ustawy). Nie ulega jednakże wątpliwości, że aby skutecznie wywieść uprawnienie do odmowy udostępnienia informacji publicznej z powodu tajemnicy chronionej prawnie, nie jest wystarczające samo powołanie się na tę instytucję. Podmiot gospodarujący informacją powinien dokonać oceny zasadności wyłączenia jawności żądanej informacji i to na nim ciąży obowiązek wykazania, że zastrzeżone przez niego informacje są tego rodzaju, że wpisują się w definicję tajemnicy przedsiębiorstwa. Niezbędne zatem jest w każdej sprawie wskazanie czego tajemnica ma dotyczyć, które konkretnie fragmenty żądanych zagadnień, pytań czy dokumentów są nią objęte. Jednocześnie Sąd stwierdził, że w postępowaniu wywołanym skargą na bezczynność kognicja sądu administracyjnego ogranicza się do badania, czy organ miał wynikający z przepisów prawa obowiązek wydania aktu lub czynności i czy dokonał tego w zakreślonym przez ustawodawcę terminie. Sąd nie bada jednak sprawy pod kątem merytorycznym i nie ocenia przyczyn niepodjęcia przez organ czynności lub aktu, do którego był zobowiązany na mocy odpowiednich przepisów prawa materialnego. Wyrok uwzględniający skargę na bezczynność nie może dotyczyć kwestii mających wpływ na merytoryczną treść przyszłego aktu lub czynności. To oznacza z kolei, że w niniejszym postępowaniu Sąd nie był władny rozstrzygnąć, czy udostępnienie żądanej informacji w postaci konkretnie wnioskowanych dokumentów podlega ograniczeniom oraz z jakich przyczyn. Jeżeli jednak K. S.A. miał na uwadze takie przeszkody (ochronę tajemnicy przedsiębiorcy), to odmowa udostępnienia żądanej informacji została dokonana w niewłaściwej formie, bo zwykłym pismem, zamiast w drodze decyzji administracyjnej, o jakiej mowa w art. 16 ust. 1 ustawy, do której stosuje się przepisy k.p.a. z uwzględnieniem szczególnych wymogów określonych w art. 16 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy. Wskazywane jako odpowiedź na wniosek Spółki pismo z dnia 27 lutego 2018 r. nie może być przy tym uznane za decyzję administracyjną, gdyż nie spełnia wszystkich wymogów dla niej przewidzianych w art. 107 § 1 k.p.a. Rozważając, czy stwierdzona bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa Sąd miał na uwadze, że K. S.A. nie pozostawał bierny, dlatego stwierdził, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł K. spółka akcyjna w K., zarzucając naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.: 1) art. 4 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2015 r., poz. 2058 ze zm.), dalej powoływanej jako "u.d.i.p.", poprzez jego błędną wykładnię skutkującą uznaniem, że przepis ten ma zastosowanie do K. S.A. będącą spółką prawa handlowego z udziałem Skarbu Państwa i nie wykonującą zadań publicznych; 2) art. 33 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. Nr 157, poz. 1241 ze zm.), dalej powoływanej jako "u.f.p.", poprzez jego błędną wykładnię skutkującą uznaniem, że K. S.A. należy do sektora finansów publicznych oraz gospodaruje środkami publicznymi podczas gdy z art. 9 pkt 14 w zw. z art. 4 ust. 1 pkt 2 u.f.p. wynika, że przepisy tej ustawy stosuje się gdy podmiot został utworzony w celu wykonywania zadań publicznych lub gdy "wykorzystuje" lub "dysponuje" środkami publicznymi wskazanymi w art. 5 ust. 1 i 2 tej ustawy; 3) art. 1 ust. 1 i art. 6 w zw. z art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. poprzez błędną wykładnię skutkującą uznaniem, że przepis znajduje zastosowanie do informacji związanej z przygotowaniem zadania inwestycyjnego: "[...]", podczas; gdy K. S.A. jest spółką prawa handlowego nie wykonującą zadań publicznych i niegospodarującą środkami publicznymi w rozumieniu ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych i uznanie, że ta informacja stanowi informację publiczną. W oparciu o powyższe zarzuty skarżący kasacyjnie wniósł o: 1) uchylenie zaskarżonego wyroku w całości; 2) przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gliwicach; 3) zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę kasacyjną S. spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w K. wniosła o jej oddalenie oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), dalej powoływanej jako "P.p.s.a.", Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W przedmiotowej sprawie nie występują przesłanki nieważności określone w art. 183 § 2 P.p.s.a., zatem Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej. Skarga kasacyjna jest niezasadna. W skardze kasacyjnej w pkt 1 do pkt 3 sformułowane zostały zarzuty dotyczące wyłącznie naruszenia prawa materialnego poprzez błędną wykładnię wskazanych przepisów. Odnosząc się do zarzutów skargi kasacyjnej należy zauważyć, że zarzut sformułowany w pkt 1 dotyczący naruszenia art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. poprzez jego błędną wykładnię skutkującą uznaniem, że przepis ten ma zastosowanie do skarżącego kasacyjnie jest niezasadny. Zgodnie z powołanym przepisem, obowiązane do udostępnienia informacji publicznej są między innymi osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów. Dokonując wykładni tego przepisu, Sąd I instancji stwierdził, że spółka Skarbu Państwa może być takim podmiotem zobowiązanym, jeżeli zachodzą inne okoliczności wskazane w art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. szczególnie jeżeli jest "osobą prawną w której Skarb Państwa ma pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów". Następnie Sąd I instancji odwołał się do ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o ochronie konkurencji i konsumentów, celem przeprowadzenia wykładni pojęcia podmiotu dominującego. Sąd I instancji wskazał również na art. 2 pkt b Dyrektywy Komisji 2006/111/WE z dnia 16 listopada 2006 r. w sprawie przejrzystości stosunków finansowych między państwami członkowskimi a przedsiębiorstwami publicznymi, a także w sprawie przejrzystości finansowej wewnątrz określonych przedsiębiorstw (Dz.U.UE.L2006.318.17) pod pojęciem "przedsiębiorstwo publiczne", należy rozumieć każde przedsiębiorstwo, na które władze publiczne mogą, bezpośrednio lub pośrednio, wywierać dominujący wpływ z racji bycia jego właścicielem, posiadania w nim udziału kapitałowego lub ze względu na zasady, które nim rządzą. Dominujący wpływ ze strony władz publicznych zakłada się wówczas, gdy władze te, pośrednio lub bezpośrednio, w odniesieniu do przedsiębiorstwa: 1) posiadają większą część subskrybowanego kapitału przedsiębiorstwa; lub 2) kontrolują większość głosów przypadających na akcje wyemitowane przez przedsiębiorstwa, lub 3) mogą mianować więcej niż połowę członków organu administracyjnego, zarządzającego lub nadzorczego przedsiębiorstwa. W konkluzji Sąd I instancji przyjął, że K. S.A. jest objęty działaniem ustawy o dostępie do informacji publicznej nie poprzez charakter wykonywanych zadań, lecz z uwagi na występującą w tej Spółce strukturę właścicielską, tj. właścicielem 100% akcji jest Skarb Państwa. Skarżący kasacyjnie w uzasadnieniu skargi kasacyjnej dotyczącym tego zarzutu, nie kwestionuje powyższego stanowiska prawnego przyjętego przez Sąd I instancji dotyczącego wykładni zawartego w art. 4 ust.1 pkt 5 u.d.i.p. sformułowania "osoba prawna w której Skarb Państwa ma pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów" a to oznacza, że zgadza się z powyższą wykładnią. Skarżący nie kwestionuje dokonanej przez Sąd I instancji wykładni stosownych przepisów ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o ochronie konkurencji i konsumentów (zauważyć należy, że wówczas obowiązywała ustawa z dnia 16 lutego 2007 r. o ochronie konkurencji i konsumentów), jak również wykładni Dyrektywy Komisji 2006/111/WE z dnia 16 listopada 2006 r. Natomiast skarżący kasacyjnie w uzasadnieniu skargi kasacyjnej odnośnie naruszenia art. 4 ust.1 pkt 5 u.d.i.p. podnosi, że K. S.A. nie jest organem władzy publicznej ani osobą pełniącą funkcje publiczną, a przedmiotem jego działalności nie są działania o charakterze powszechnym i użytecznym dla ogółu, stąd też nie jest zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej. Z tak ujętym i uzasadnionym zarzutem dotyczącym naruszenia art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. nie można się zgodzić. Przede wszystkim przypomnieć należy treść powołanego przepisu pkt 5, która jest następująca: "podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów". Zauważyć należy, że powołany przepis obejmuje dwie grupy podmiotów zobowiązanych do udostępniania informacji publicznej. Pierwsza grupa to "podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym" a druga grupa to "osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów". O ile w przypadku pierwszej grupy jest mowa o wykonywaniu zadań publicznych lub dysponowaniu majątkiem publicznym, to w przypadku drugiej grupy takiego wymogu nie ma, jeżeli zatem mamy osobę prawną w której Skarb Państwa ma pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów, to taka osoba prawna jest objęta obowiązkiem udostępnienia informacji publicznej. Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, że sformułowany zarzut skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. jest niezasadny. Odnosząc się do drugiego zarzutu dotyczącego naruszenia art. 33 ust. 1 w zw. z art. 9 pkt 14 w zw. z art. 4 ust.1 pkt 2 ustawy o finansach publicznych poprzez jego błędną wykładnię i przyjęcie, że K. S.A. należy do sektora finansów publicznych, stwierdzić należy, że zarzut ten jest niezasadny. Przede wszystkim zauważyć należy, że Sąd I instancji nie dokonywał wykładni powołanych przepisów ustawy o finansach publicznych, jak również nie stwierdził, że K. S.A. należy do sektora finansów publicznych. Natomiast Sąd I instancji w uzasadnieniu wyroku (s. 18) odnosząc się do art. 6 u.d.i.p., który określa przedmiotowy zakres jej stosowania, wskazał, że wydatki związane z realizacją zamówienia publicznego nie straciły charakteru informacji publicznej wyłącznie z tego powodu, że miały być realizowane ze środków własnych a nie Skarbu Państwa tutaj odwołano się do art. 6 ust. 1 pkt 5 lit. d i lit. e u.d.i.p. Następnie po tym stwierdzeniu Sąd I instancji dodatkowo wskazał, że w art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. "zamieszczono także podmioty, które dysponują majątkiem publicznym. Przesłankę określoną jako dysponowanie majątkiem publicznym zdefiniować można jako – mienie państwowe, mienie komunalne oraz mienie należące do podmiotów sektora publicznego w rozumieniu przepisów o finansach publicznych...". Przytoczony fragment uzasadniania wyroku i jego kontekst stanowi całość wypowiedzi Sądu na temat ustawy o finansach publicznych. Tym samym Sąd nie dokonywał żadnej wykładni przepisów ustawy o finansach publicznych jak również nie wypowiadał się w kwestii przynależności bądź też nie przynależności K. S.A. do sektora finansów publicznych. Dlatego też zarzut skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia przepisów ustawy o finansach publicznych jest niezasadny. Sformułowany w pkt 3 skargi kasacyjnej zarzut dotyczy naruszenia art. 1 ust. 1 i art. 6 w zw. z art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. poprzez błędną wykładnię skutkującą uznanie, że przepis znajduje zastosowanie do informacji związanej z przygotowaniem wskazanego zadania inwestycyjnego gdy K. S.A. jest spółką prawa handlowego nie wykonującą zadań publicznych i niegospodarującą środkami publicznymi w rozumieniu ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych i uznanie, że ta informacja stanowi informację publiczną. Zarzut ten jest niezasadny, poprzez sformułowanie powyższego zarzutu można tylko wnioskować, że skarżący kasacyjnie dążył do zakwestionowania przyjętego rozstrzygnięcia co do zakresu przedmiotowego stosowania ustawy, czyli przyjęcia, że żądana informacja jest informacją publiczną. Dla ustalenia zakresu stosowania ustawy o informacji publicznej, a w konsekwencji ustalenia czy żądana informacja ma charakter informacji publicznej podstawowe znaczenie ma wykładania art. 6 ust. 1 ustawy, w którym w pkt 1 do 5, a każdy punkt składa się z licznych podpunktów wskazano w szczególności jakie informacje mają charakter publiczny. Ten katalog informacji nie jest zamknięty, aby jednak ustalić czy dana informacja ma charakter publiczny w pierwszej kolejności należy zbadać, czy jest to informacja o której mowa w art. 6 poprzez przeanalizowanie informacji wymiennych w całym ust. 1 tego artykułu. Z uzasadnia Sądu I instancji wynika, że Sąd zakwalifikował żądaną informację jako informację publiczną na podstawie art. 6 ust. 1 pkt 5 lit. d i lit. e u.d.i.p. Jednak zarzut skargi kasacyjnej nie odwołuje się do tej kwalifikacji, ograniczając się ogólnie do wskazania art. 6, a to uniemożliwia rozpoznanie tego zarzutu. Z kolei przytoczony art. 4 ust. 1 pkt 5 dotyczy zakresu podmiotowego ustawy, a nie zakresu przedmiotowego, przepis ten był przedmiotem odniesienia w wcześniejszych zarzutach dotyczących podmiotów zobowiązanych do udzielenia informacji. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 184 P.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 2 P.p.s.a.