IV SAB/Wr 114/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Ireneusz Dukiel (sprawozdawca) Sędziowie: Sędzia WSA Ewa Kamieniecka Sędzia WSA Wanda Wiatkowska-Ilków po rozpoznaniu w Wydziale IV w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 9 sierpnia 2018 r. sprawy ze skargi A. K. na bezczynność Dyrektora Technikum Leśnego w M. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej I. zobowiązuje Dyrektora Technikum Leśnego w M. do rozpoznania wniosku skarżącego z dnia 6 maja 2018 r. w terminie 14 dni od dnia doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; II. stwierdza, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; III. w pozostałym zakresie skargę oddala; III. zasądza od Dyrektora Technikum Leśnego w M. na rzecz strony skarżącej kwotę 100 (słownie: sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. A. K. (zwany dalej stroną, skarżącym) wnioskiem z dnia 6 maja 2018 r. (doręczonym drogą elektroniczną w tym samym dniu) zwrócił się do Dyrektora Technikum Leśnego w M. (zwanego dalej Dyrektorem, organem) o udostępnienie informacji publicznej - na podstawie art. 61 Konstytucji RP oraz art. 2 ust. 1 i art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t. jedn. Dz. U z 2016 r., poz. 1764, dalej jako ustawa o dostępie do informacji publicznej lub w skrócie u.d.i.p.) - poprzez upublicznienie: I. treści dokumentów będących w posiadaniu Technikum Leśnego w M. (zwanego dalej Technikum), dotyczących przeprowadzenia ewaluacji zewnętrznej przez nadzór pedagogiczny MŚ (Departament Leśnictwa) w październiku 2017 r., a konkretniej: a) treść wniosków ewaluacji zewnętrznej, b) treść raportu ewaluacji zewnętrznej, c) treść wytworzonych dokumentów, jako odpowiedź na wyniki i raport przeprowadzonej ewaluacji zewnętrznej, składanych przez Dyrektora do Ministerstwa Środowiska dotyczących przeprowadzonej ewaluacji zewnętrznej. II. treści dokumentów będących w posiadaniu Technikum związanych z przeprowadzoną kontrolą wykonaną przez Ministerstwo Środowiska - Departament Leśnictwa oraz Biuro Audytu i Kontroli Wewnętrznej MŚ, w roku szkolnym 2016/2017. Strona skonkretyzowała, że interesuje go dostęp do wytworzonych dokumentów, takich jak: wnioski pokontrolne, raport oraz wyniki przeprowadzonej kontroli. Skarżący zawnioskował, aby organ udzielił odpowiedzi w formie skanów pdf na podany we wniosku adres internetowy. Wniósł również o potwierdzenie otrzymania wniosku. Dyrektor pismem z dnia 18 maja 2018 r. wezwał skarżącego do wykazania istnienia szczególnie istotnego interesu publicznego, uzasadniając to koniecznością przygotowania informacji przetworzonej. W piśmie z dnia 28 maja 2018 r., nadesłanym w formie elektronicznej, skarżący uznał powyższe wezwanie za bezzasadne uznając, że wnioskowane informację mają charakter publiczny i są w posiadaniu szkoły. W ocenie skarżącego, informacje te nie wymagają przetworzenia. Nadmienił, że inne szkoły leśne udzieliły odpowiedzi na tę samą treść wniosku, stwierdzając jednoznacznie, że żądane informacje mają charakter publiczny. Skarżący w nadesłanych do organu mailach z dnia 29 maja 2018 r., 30 maja 2018 r. i 5 czerwca 2018 r. podtrzymał swoje stanowisko w sprawie. Dyrektor, w piśmie z dnia 7 czerwca 2018 r., ostatecznie wezwał skarżącego do wykazania istnienia szczególnie istotnego interesu publicznego w związku ze złożonym wnioskiem z dnia 6 maja 2018 r. Strona w skardze do tut. Sądu zarzuciła organowi bezczynność w zakresie udostępnienia informacji publicznej oraz naruszenie art. 13 ust. 1 i ust. 2, art. 16 ust. 1 u.d.i.p., wnosząc o: a) zobowiązanie organu do udzielenia żądanej informacji publicznej w terminie czternastu dni od daty doręczenia akt organowi, b) orzeczenie - na podstawie art. 6 ustawy z dnia 20 stycznia 2011 r. o odpowiedzialności majątkowej funkcjonariuszy publicznych za rażące naruszenie prawa (Dz. U. z 2011 r., Nr 34, poz. 173) w zw. z art. 149 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302, dalej w skrócie u.p.p.s.a.) - czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa c) wymierzenie organowi grzywny na podstawie art. 149 § 2 u.p.p.s.a. w maksymalnej wysokości, d) zasądzenie kosztów postępowania. Skarżący podkreślił, że do dnia złożenia skargi organ nie udostępnił żądanej informacji, ani też nie wydał decyzji odmownej, czym naruszył 14-dniowy termin wskazany w art. 13 ust. 1 u.d.i.p. Dyrektor w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie podkreślając, że skarżący dwukrotnie wezwany przez organ pismami z dnia 18 maja 2018 r. i 7 czerwca 2018 r. do wykazania istnienia szczególnie istotnego interesu publicznego, interesu tego nie wykazał. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 2188 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W myśl z kolei art. 3 § 2 pkt 8 u.p.p.s.a. kontrola, o której mowa powyżej, obejmuje m. in. orzekanie w sprawie skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w art. 1 - 4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. Stosownie natomiast do treści art. 149 § 1 u.p.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a u.p.p.s.a.: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Zgodnie z art. 149 § 1a u.p.p.s.a. jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Na podstawie art. 149 § 2 u.p.p.s.a. sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 u.p.p.s.a. lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 u.p.p.s.a. Podstawowym aktem prawnym regulującym realizację konstytucyjnego prawa do informacji, określonego w art. 61 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej jest wzmiankowana powyżej ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (u.d.i.p.) W sprawach dostępu do informacji publicznej zakres przedmiotowy wyznacza pojęcie informacji publicznej (art. 1 ust. 1 u.d.i.p.), zaś zakres podmiotowy - wykonywanie zadań publicznych przez adresata wniosku (art. 4 ust. 1 u.d.i.p.). Poza sporem w niniejszej sprawie pozostaje, że spełniony został zakres przedmiotowy i podmiotowy ustawy o dostępie do informacji publicznej. Zgodnie bowiem z art. 4 ust. 1 pkt 4 u.d.i.p. obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne. Nie ulega wątpliwości, że szkoła wykonuje zadania publiczne w zakresie edukacji, jak również dysponuje majątkiem publicznym, stąd dyrektor takiej placówki jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej. Żądana przez skarżącego informacja stanowiła informację publiczną. W myśl bowiem art. 1 ust. 1 u.d.i.p. każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych tym aktem prawnym, a dostęp do niej przysługuje - co do zasady - każdemu podmiotowi (art. 2 ust. 1 u.d.i.p.). Tę ogólną definicję doprecyzowuje art. 6 ust. 1 u.d.i.p., który wymienia rodzaje spraw, jakich mogą dotyczyć informacje o charakterze informacji publicznych, czyniąc to również w sposób otwarty, czemu służy zwrot "w szczególności". Z art. 6 ust. 1 pkt 3 u.d.i.p. wynika, że informacją publiczną jest m. in. informacja o zasadach funkcjonowania podmiotów wykonujących zadania publiczne. Z tego względu każda informacja dotycząca zasad funkcjonowania szkoły, jako podmiotu wykonującego zadanie publiczne związane z edukacją, stanowi informację publiczną. W świetle powołanych przepisów uprawnione jest twierdzenie, że informacje odnoszące się do dokumentów wytworzonych przez dyrektora szkoły, dotyczących - jak w przedmiotowej sprawie –kontroli (ewaluacji zewnętrznych) przeprowadzonych w szkole, stanowią informację publiczną. Przedmiotem sporu w niniejszej sprawie pozostawało natomiast ustalenie, czy organ rozpoznał wniosek skarżącego i udzielił mu żądanej informacji, czy też z uzasadnionych powodów do tego nie doszło. Przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej precyzują, że podmiot zobowiązany, rozpatrując wniesione do niego żądanie winien zachować się w jeden z następujących sposobów: - przede wszystkim udzielić informacji publicznej pod warunkiem, że nie zachodzą okoliczności wyłączające możliwość jej udzielenia i znajduje się ona w jego posiadaniu, lub - poinformować wnioskodawcę w formie zwykłego pisma, że jego żądanie nie znajduje podstaw w przepisach ustawy, gdyż nie dotyczy informacji mających charakter publicznej lub też wskazać, że organ nie jest dysponentem informacji, o których udzielenie wnioskodawca się zwrócił lub podmiotem zobowiązanym do jej udostępnienia (art. 4 u.d.i.p.), bądź też zawiadomić stronę, że w sprawie obowiązuje inny tryb udzielenia informacji, niż ten, w którym strona się zwróciła (art. 1 ust. 2 u.d.i.p.), lub - umorzyć postępowanie (art. 14 ust. 2 u.d.i.p.) albo odmówić udostępnienia informacji (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.) w formie decyzji administracyjnej z uwagi na ochronę prywatności osoby fizycznej lub tajemnicy przedsiębiorcy, a także w związku z niespełnieniem przez stronę warunku wskazanego w art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., a więc wówczas, gdy mimo wezwania strona nie wykaże, w jakim zakresie uzyskanie danej informacji będzie szczególnie istotne dla interesu publicznego. Ustawa o dostępie do informacji publicznej nakłada na podmioty dysponujące informacjami publicznymi obowiązek ich udostępnienia bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku (art. 13 ust. 1 u.d.i.p.). W przypadku, gdy informacja publiczna nie może zostać udostępniona w czternastodniowym terminie, należy powiadomić wnioskodawcę o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni się informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (ust. 2). Z analizy akt sprawy wynika, że wniosek o udostępnienie informacji publicznej wpłynął do sekretariatu szkoły drogą elektroniczną w dniu 6 maja 2018 r. (niedziela), a następnie w dniu 7 maja 2018 r. (poniedziałek) został przesłany na adres poczty elektronicznej Dyrektora szkoły (potwierdzenie przez sekretariat Technikum otrzymania wniosku i przesłania go Dyrektorowi). Pierwszą czynność po wpłynięciu wniosku o udostępnienie informacji publicznej organ podjął w dniu 18 maja 2018 r., kierując do skarżącego wezwanie do wykazania istnienia szczególnie istotnego interesu publicznego. Wezwanie to zostało ponowione w dniu 7 czerwca 2018 r. W tym miejscu podkreślenia wymaga, że podstawą do oceny zasadności skargi na bezczynność zawsze będzie stan faktyczny istniejący w dacie orzekania, czy też ściślej, w chwili zamknięcia rozprawy poprzedzającej wydanie orzeczenia (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 września 2013 r., sygn. akt II OSK 1591/13, oraz z dnia 27 maja 2015 r., sygn. akt I OSK 2331/13). Z przedłożonych Sądowi akt sprawy wynika, że wniosek strony z dnia 6 maja 2018 r. w dalszym ciągu nie został rozpoznany, pomimo upływu terminu do dokonania tej czynności. Dyrektor, po otrzymaniu od skarżącego w dniu 28 maja 2018 r. e-maila powiadamiającego, że jego zdaniem wnioskowane informacje nie stanowią informacji przetworzonych i wezwanie z dnia 18 maja 2018 r. jest bezzasadne, winien udzielić wnioskowanej informacji lub też w przypadku podtrzymania stanowiska, że wnioskowane informacje stanowią informację przetworzoną, wydać decyzję odmawiającą udostępnienia informacji stosownie do art. 16 ust. 1 u.d.i.p. W tej sytuacji brak było podstaw do wysyłania do skarżącego kolejnego wezwania z dnia 7 czerwca 2018 r., skoro skarżący jasno wyraził w tej kwestii swoje stanowisko w korespondencji e-mailowej kierowanej do organu. Dyrektor nie powiadomił też skarżącego, stosownie do art. 13 ust. 2 u.d.i.p., że nie jest możliwe załatwienie sprawy w terminie i nie wyznaczył nowego terminu załatwienia sprawy. W związku z tym należy uznać, że organ pozostaje w bezczynności w przedmiocie rozpoznania wniosku skarżącego, rozumianej jako niezałatwienie sprawy w terminie. Nie ulega bowiem wątpliwości, że Dyrektor do dnia wydania wyroku takiej informacji nie udostępnił, ani nie załatwił wniosku strony w inny sposób, w szczególności przez wydanie decyzji o odmowie udostępnienia żądanej informacji publicznej. Stąd też należało zobowiązać organ do załatwienia wniosku skarżącego w terminie 14 dni od dnia doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami administracyjnymi sprawy, o czym orzeczono w pkt I sentencji wyroku. Jednocześnie Sąd uznał, że stwierdzona bezczynność Dyrektora nie miała charakteru rażącego naruszenia prawa, o czym - na podstawie art. 149 § 1a u.p.p.s.a. - orzeczono w pkt II sentencji niniejszego wyroku. Orzeczenie rażącego naruszenia prawa jest zastrzeżone dla najbardziej jaskrawych przypadków długotrwałej bierności organów. Taka sytuacja nie miała miejsca w niniejszej sprawie. Organ pismem z dnia 18 maja 2018 r. wezwał skarżącego do wykazania szczególnie istotnego interesu publicznego, a pismo to zostało doręczone skarżącemu w dniu 28 maja 2018 r., a zatem już po dniu złożenia przez niego skargi w organie. Wezwanie to zostało ponowione w dniu 7 czerwca 2018 r. Tak więc organ, co do zasady, dążył do załatwienia wniosku, przy czym uznał, że żądana informacja stanowi informację publiczną przetworzoną. Również w zakresie żądania wymierzenia organowi grzywny na podstawie art. 149 § 2 u.p.p.s.a. skargę należało uznać za niezasadną. W ocenie Sądu postępowanie organu jest wynikiem niewłaściwego rozumienia przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej. Zachowanie organu nie miało więc cech lekceważącego traktowania obowiązków nakładanych na niego mocą ustawy o dostępie do informacji publicznej. W tej sytuacji Sąd odstąpił od wymierzenia grzywny podmiotowi zobowiązanemu i na podstawie art. 151 w zw. z art. 149 § 2 u.p.p.s.a. orzekł jak w pkt III sentencji wyroku. Rozstrzygnięcie o kosztach postępowania sądowego, zawarte w pkt IV sentencji wyroku, obejmujące zasądzenie na rzecz skarżącego kwoty 100 zł (wpis od skargi), wynikało z treści art. 200 u.p.p.s.a.