II GZ 252/18

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Krystyna Anna Stec po rozpoznaniu w dniu 9 sierpnia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia R. J. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 kwietnia 2018 r., sygn. akt VIII SA/Wa 238/18 w zakresie wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia w sprawie ze skargi R. J. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. z dnia [...] stycznia 2018 r. nr [...] w przedmiocie uzgodnienia decyzji w sprawie wygaśnięcia koncesji na wydobywanie piasku postanawia: 1. uchylić zaskarżone postanowienie i przekazać sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie, 2. oddalić wniosek o zasądzenie kosztów postępowania zażaleniowego. Postanowieniem z dnia 27 kwietnia 2018 r., sygn. akt VIII SA/Wa 238/18, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił R. J. wstrzymania wykonania postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. z dnia [...] stycznia 2018 r. utrzymującego w mocy postanowienie Wójta Gminy J. z dnia [...] października 2017 r. uzgadniające pozytywnie projekt decyzji stwierdzającej wygaśnięcie z urzędu koncesji na wydobywanie piasku. W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia Sąd I instancji wskazał, że okoliczności sprawy nie wyczerpują przesłanek o których mowa w ww. art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.; dalej: p.p.s.a.). Sąd podkreślił bowiem, że przedmiotem udzielenia ochrony tymczasowej, o której mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., mogą być jedynie takie akty i czynności, które nadają się do wykonania. Tymczasem zaskarżony akt jest rozstrzygnięciem nienadającym się do wykonania, bowiem dotyczy wydania opinii w trybie art. 106 k.p.a., a nie decyzji cofającej koncesję na wydobywanie piasków. W ocenie Sądu I instancji postanowienie opiniujące ze swej istoty nie nadaje się do wykonania, gdyż nie wymaga żadnej czynności stron. Dodatkowo WSA wskazał, że przesłanki wygaśnięcia koncesji zawarte zostały w art. 39 ust. 2 ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. - Prawo geologiczne i górnicze (Dz. U. z 2016 r., poz. 1131 ze zm.). W świetle tego przepisu wydanie opinii przez Wójta Gminy J. nie stanowi przesłanki do cofnięcia omawianej koncesji. Zażalenie na to postanowienie wniósł skarżący, domagając się uchylenia zaskarżonego orzeczenia oraz przekazania sprawy WSA do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie kosztów postępowania zażaleniowego W zażaleniu podniesiono, że Sąd I instancji błędnie uznał, że zaskarżone postanowienie SKO nie nadaje się do wykonania. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zażalenie zasługuje na uwzględnienie. W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia Wojewódzki Sąd Administracyjny jako argument przemawiający za odmową wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego wskazał, że postanowienie to, jako wydane w trybie uzgodnieniowym na podstawie art. 106 k.p.a., nie wymaga żadnej czynności stron, a tym samym nie nadaje się do wykonania. Tego poglądu sądu nie można podzielić. Jak wynika z treści przepisu art. 61 § 3 p.p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (...), zatem rzeczą sądu rozpoznającego wniosek, o którym mowa w tym przepisie jest ustalenie, czy zaskarżone postanowienie może stwarzać takie niebezpieczeństwo, które może spowodować wyrządzenie znacznej szkody bądź trudne do odwrócenia skutki nie tylko pod względem materialnoprawnym, ale również procesowym. Przepis ten nie ogranicza wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności do aktów lub czynności podlegających wykonaniu w drodze egzekucji albo do aktów lub czynności określających obowiązki lub uprawnienia. Instytucja wstrzymania wykonania aktów lub czynności zaskarżonych do sądu administracyjnego odnosi się do wszelkich aktów z wyjątkiem określonych w ustawie. Wykonalność postanowienia wydanego na podstawie art. 106 k.p.a. polega na tym, że organ załatwiający sprawę w drodze decyzji ma podstawy do przyjęcia, że obowiązek zasięgnięcia opinii organu współdziałającego został spełniony (tak też NSA w postanowieniu z dnia 9 września 2008 r. sygn. akt II GZ 210/08). Odrębną kwestią jest ocena, czy za wstrzymaniem takiego postanowienia przemawia istnienie niebezpieczeństwa wywołania tym postanowieniem skutków, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Wobec tego, że jak wynika to z treści uzasadnienia zaskarżonego postanowienia Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił wniosek skarżącego jedynie z uwagi na brak przymiotu wykonalności postanowienia wydanego w ramach kontroli postanowienia uzgodnieniowego z art. 106 k.p.a., uznać należy, że wniosek skarżącego nie został rozpoznany pod kątem przesłanek art. 61 § 3 p.p.s.a. Uchylenie zaskarżonego postanowienia oznacza, że Wojewódzki Sąd Administracyjny ponownie rozpozna wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego do sądu aktu. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny w oparciu o przepis art. 185 § 1 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia. Odnosząc się zaś do wniosku skarżącego o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania zażaleniowego, wyjaśnić należy, że nie może on być uwzględniony albowiem przepisy art. 203 i art. 204 p.p.s.a., które regulują kwestie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, nie mają zastosowania do postępowania toczącego się na skutek wniesienia zażalenia na postanowienie Sądu pierwszej instancji.