II OSK 3179/18

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Anna Łuczaj po rozpoznaniu w dniu 28 listopada 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej Z.N. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 sierpnia 2018 r. sygn. akt VII SA/Wa 1476/18 w sprawie ze sprzeciwu Z.N. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2018 r. nr [...] w przedmiocie nakazu wykonania określonych robót budowlanych oddala skargę kasacyjną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, wyrokiem z dnia 9 sierpnia 2018r. sygn. akt VII SA/Wa 1476/18, oddalił sprzeciw Z. N. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2018r. nr [...] w przedmiocie nakazu wykonania określonych robót budowlanych. Zaskarżoną decyzją [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, działając na podstawie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2017 r., poz. 1257 ze zm., dalej: k.p.a.) oraz art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2017 r., poz. 1332 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania Z. N. od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] marca 2018 r. nr [...] w sprawie prawidłowości użytkowania pieca węglowego w budynku mieszkalnym jednorodzinnym w [...] przy ul. S. [...], dz. Nr [...] obr. [...], nakazującej Z. N. i M. G. wykonanie robót dotyczących pomieszczenia kotłowni węglowej i gazowej w ww. budynku celem dostosowania ww. części obiektu do stanu zgodnego z prawem - uchylił w całości zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu powyższej decyzji organ odwoławczy wskazał, że w związku z pismem M. G. z dnia 13 stycznia 2016 r. dotyczącym prawidłowości użytkowania pieca węglowego w budynku mieszkalnym jednorodzinnym przy ul. S. [...] w [...], Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] zawiadomieniem z dnia 27 stycznia 2016 r. poinformował strony o zamiarze przeprowadzenia kontroli na ww. gruncie. Podczas kontroli stwierdzono, że "w budynku w pomieszczeniu piwnicznym zlokalizowana jest kotłownia z kotłem i piecem - jeden na paliwo stałe i drugi na paliwo gazowe - gaz ziemny. Kocioł gazowy o powierzchni grzewczej 1,5m2 oraz piec na paliwo stałe o mocy 23 kW, rok produkcji 1984 r.". Pismem z dnia 26 kwietnia 2016 r. wezwano Z. N. do przedłożenia aktualnych protokołów kontroli okresowej szczelności instalacji gazowej oraz kontroli okresowej przewodów kominowych. Przy pismach z dnia 8 maja 2016r. oraz z dnia 23 maja 2016 r. Z. N. przedstawiła kopie ww. protokołów. Postanowieniem z dnia [...] listopada 2016 r. PINB w [...] nakazał Z. N. i M. G. przedstawienie, w terminie 30 dni od dnia doręczenia postanowienia, oceny technicznej pomieszczenia kotłowni z piecem CO na paliwo stałe i piecem CO na paliwo gazowe w ww. budynku, zawierającej ocenę prawidłowości wykonanego pomieszczenia wg rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, z wyszczególnieniem prac do wykonania celem doprowadzenia sytuacji na gruncie do stanu zgodnego z prawem. Przy piśmie z dnia 9 grudnia 2016 r. Z. N. przedłożyła ocenę techniczną z dnia 8 grudnia 2016 r. Decyzją z dnia [...] marca 2018 r. PINB w [...] nakazał Z. N. i M. G. wykonanie robót dotyczących pomieszczenia kotłowni węglowej i gazowej w ww. budynku, celem dostosowania ww. części obiektu do stanu zgodnego z prawem (doposażenie pomieszczenia kotłowni w niezamykany otwór wentylacji nawiewnej o powierzchni nie mniejszej niż 300 cm2, którego dolna krawędź powinna być umieszczona nie wyżej niż 30 cm ponad poziomem podłogi; doposażenie pomieszczenia kotłowni w oświetlenie sztuczne zgodne z wymaganiami stopnia ochrony IP-24; wyposażenie istniejącej studzienki zbiorczej w podłodze piwnicy w pompkę elektryczną z pływakiem i podłączenie do istniejącego poziomu kanalizacyjnego w pomieszczeniu kotłowni), w terminie do dnia 30 maja 2018 r. Z. N. złożyła odwołanie od tej decyzji. Rozpoznając powyższe odwołanie organ odwoławczy stwierdził, że nie podziela stanowiska PINB w [...] o konieczności zastosowania w przedmiotowym postępowaniu art. 66 ustawy Prawo budowlane. Wskazał, że nałożenie obowiązków, o których mowa w art. 66 ust. 1 jest konsekwencją zaniedbań związanych z utrzymaniem obiektu budowlanego, w szczególności zaniechaniem remontów konserwacji, bieżących kontroli obiektu, niewłaściwym, niezgodnym z przeznaczeniem użytkowaniem, które w konsekwencji prowadzą do pogorszenia stanu technicznego. Usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości w trybie art. 66 ust. 1 ustawy Prawo budowlane może dotyczyć jedynie takich nieprawidłowości, które powstały podczas użytkowania obiektu budowlanego, a więc związanych zazwyczaj z niewłaściwym jego użytkowaniem, doprowadzeniem do znacznego zużycia technicznego poprzez brak remontów, konserwacji spowodowanych zazwyczaj biernością, niedbalstwem lub brakiem kontroli właściciela. Nie można natomiast na podstawie art. 66 ww. ustawy, odnoszącego się do nieprawidłowości powstałych w trakcie użytkowania budynku, nakazywać wykonania robót budowlanych mających na celu doprowadzenie obiektu budowlanego do stanu zgodnego z prawem, w tym przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, tak jak to zrobił PINB w [...]. Zdaniem organu II instancji z akt sprawy, w tym z przedłożonej oceny technicznej nie wynika, aby nieprawidłowości wskazane w sentencji decyzji nr [...] powstały w toku użytkowania budynku i są wynikiem zużycia technicznego, a zatem nakazanie ich usunięcia na podstawie art. 66 Prawa budowlanego było niewłaściwe. Dalszych czynności wyjaśniających wymaga, czy stwierdzone naruszenia przepisów zostały zaakceptowane w decyzji o pozwoleniu na budowę, czy też powstały na skutek robót budowlanych, polegających na budowie instalacji gazowej wraz z piecem gazowym. Organ powiatowy powinien zatem ustalić, jakie rozwiązania w zakresie spornej kotłowni przewidywała dokumentacja projektowa i następnie w kontekście jej zapisów ocenić, czy wykonano roboty budowlane, które naruszają przepisy techniczno-budowlane. Ustalenia w powyższym zakresie będą wyznaczać dalsze działania organu nadzoru budowlanego. Organ podkreślił, że zgodność stanu technicznego obiektu budowlanego z przepisami techniczno-budowlanymi należy badać biorąc pod uwagę jaki stan został określony w decyzji o pozwoleniu na budowę. Kwestionowanie bowiem stanu zgodności obiektu budowlanego z wymaganiami określonymi w przepisach techniczno-budowlanych byłoby w przypadku zaakceptowania danego stanu w decyzji o pozwoleniu na budowę, naruszeniem zasady trwałości decyzji administracyjnej i w związku z tym, w ocenie organu odwoławczego, zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, w tym art. 7 i art. 77 k.p.a., a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. W związku z tym należało zdaniem organu uchylić zaskarżoną decyzję i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Organ podniósł przy tym, że dokonanie ustaleń w ww. zakresie przekracza art. 136 k.p.a., gdyż stanowiłoby to przeprowadzenie postępowania dowodowego za organ I instancji, a nie jego uzupełnienie. Ponadto organ wskazał, że jakkolwiek postępowanie niniejsze zostało przeprowadzone w nieodpowiednim trybie, tym niemniej na obecnym etapie postępowania nie jest możliwe jego umorzenie. Dopiero bowiem dokonanie przez organ powiatowy czynności w zakresie ustalenia dokładnego stanu faktycznego sprawy pozwoli na ustalenie, czy brak jest podstaw do ingerencji organów nadzoru budowlanego. Sprzeciw od powyższej decyzji złożyła Z. N.. Zaskarżonej decyzji zarzuciła to, że organ odwoławczy uznał za konieczne dokonanie dalszych ustaleń faktycznych, podczas gdy posiada on pełną wiedzę faktyczną konieczną do zastosowania właściwych przepisów mających zastosowanie w niniejszej sprawie. W odpowiedzi na sprzeciw organ wniósł o jego oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w uzasadnieniu przywołanego na wstępie wyroku stwierdził, że sprzeciw jest niezasadny, bowiem zaskarżona decyzja nie narusza art. 138 § 2 k.p.a. W ocenie Sądu ustalenia organu odwoławczego co do wystąpienia przesłanek uzasadniających wydanie decyzji o charakterze kasatoryjnym są trafne. Istotnie bowiem organ I instancji nie poczynił żadnych ustaleń faktycznych w kontekście możliwości zastosowania w niniejszej sprawie właściwych przepisów Prawa budowlanego. Sąd podzielił w całości stanowisko organu odwoławczego co do tego, że w przedmiotowej sprawie nie mogły mieć zastosowania przepisy przyjęte przez organ I instancji. Wskazał, że decyzja organu odwoławczego zawiera wyczerpujące uzasadnienie w tym zakresie. Uznać należy tym samym, że zakres wyjaśnienia stanu faktycznego na potrzeby wydania decyzji w oparciu o art. 66 Prawa budowlanego jest inny niż w przypadku prowadzenia innych postępowań wskazanych przez organ odwoławczy. Tym samym w ocenie Sadu uznać należy, że skoro organ I instancji nie przeprowadził żadnego postępowania w zakresie ustalenia stanu faktycznego niezbędnego do wydania decyzji w trybach wskazanych przez organ II instancji, ze względu na wyrażoną w art. 15 k.p.a. zasadę dwuinstancyjności postępowania administracyjnego, organ odwoławczy nie mógł wydać innej decyzji aniżeli kasacyjna. W ocenie Sądu dokonanie przez organ II instancji samodzielnie ustalenia stanu faktycznego i przeprowadzenie ewentualnej procedury naprawczej, być może miało by wpływ na szybkość postępowania ale niewątpliwie pozbawiło by stronę prawa do rozpoznania sprawy przez dwie instancje. Pierwszeństwo należy w takim przypadku dać zasadzie dwuinstancyjności, która jest jedną z podstawowych zasad postępowania administracyjnego. Strony postępowania nie można bowiem pozbawić możliwości rozpatrzenia sprawy przez dwie instancje motywując to tym, że swoje racje mogła przedstawić na etapie postępowania odwoławczego. Z powyższego wynika, że organ I instancji naruszył przepisy postępowania a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Organ I instancji błędnie ocenił zebrany w sprawie materiał dowodowy i w konsekwencji wadliwie ustalił stan faktyczny przez co zastosował wadliwą procedurę prawną. To z kolei uprawniało organ odwoławczy do wydania decyzji kasacyjnej. Sąd pokreślił przy tym, że organ odwoławczy zawarł w zaskarżonej decyzji wytyczne dla organu I instancji co do tego, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy, dochowując tym samym zadość dyspozycji art. 138 § 2 k.p.a. W niniejszej sprawie spełnione zostały zdaniem Sądu przesłanki do wydania przez organ odwoławczy decyzji w oparciu o art. 138 § 2 k.p.a. Skargą kasacyjną Z. N. zaskarżyła powyższy wyrok w całości, zarzucając mu naruszenie przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. 1) naruszenie § 207 ust. 2 w zw. z § 2 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie w zw. z art. 7 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane poprzez jego niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszenie art. 151a § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez jego niezastosowanie i błędne uznanie, że sprzeciw skarżącej podlegał oddaleniu, podczas gdy zasługiwał on na uwzględnienie. Zdaniem skarżącej powyższe uchybienia przepisom miały istotny wpływ na treść zaskarżonego wyroku, bowiem doprowadziły do błędnego uznania przez Sąd, że zaskarżona decyzja nie podlegała uchyleniu w całości a w konsekwencji do bezzasadnego oddalenia przez Sąd sprzeciwu skarżącej. Z uwagi na powyższe zarzuty wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznanie niniejszej skargi kasacyjnej na rozprawie. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono m.in., że z treści § 207 ust. 2 w zw. z § 2 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych w zw. z art. 7 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, wynika, że przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych nie mają zastosowania do budynku przy ul. S. [...] w [...] ponieważ nie jest to budynek uznany na podstawie przepisów za zagrażający życiu ludzi. Tymczasem organ II instancji nie wziął tych przepisów pod uwagę lub też dokonał ich nieprawidłowej wykładni. Jest to zdaniem skarżącej istotne, bowiem Sąd w zaskarżonym wyroku powtórzył ustalenia tego organu i przyjął je za swoje. Nakazanie w zaskarżonej decyzji sprawdzenia, czy obecny stan budowli był uwzględniony w decyzji zezwalającej na budowę czy też powstał w wyniku późniejszych działań, które jednak miały miejsce na długo przed wejściem w życie obecnych przepisów, jest w ocenie skarżącej niezasadne i nie znajduje uzasadnienia w przepisach prawa. Nie ma bowiem znaczenia, czy niezgodność z obecnym prawem była uwzględniona w decyzji pozwalającej na budowę czy nie, skoro przepisy obecnie obowiązujące nie mają zastosowania do przedmiotowego budynku. Z kolei organ II instancji nie wykazał, by jakiekolwiek inne istotne okoliczności faktyczne pozostały niezbadane, a więc nie było podstaw do przekazywania sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Skarżąca podniosła, że w sprzeciwie zwracała uwagę na powyższe okoliczności, ale Sąd I instancji nie odniósł się do tych uwag. Należy zatem zdaniem skarżącej stwierdzić, że Sąd I instancji naruszył przepisy prawa materialnego przez ich niewłaściwe zastosowanie poprzez niestwierdzenie, że przedmiotowy budynek nie podlegał ocenie na podstawie obecnie obowiązujących przepisów, a więc decyzja naruszała art. 138 § 2 k.p.a., gdyż postępowanie powinno zostać umorzone, bowiem wszystkie istotne dla sprawy okoliczności faktyczne zostały już w nim wyjaśnione. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej - art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1257 ze zm., zwanej dalej: p.p.s.a.) - biorąc pod uwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. Oznacza to związanie przytoczonymi w skardze kasacyjnej podstawami, określonymi w art. 174 p.p.s.a. W rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a. i nie zachodzi żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku. Wobec tego Naczelny Sąd Administracyjny przeszedł do zbadania zarzutów kasacyjnych. Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd I instancji nie dopuścił się naruszenia § 207 ust. 2 w zw. z § 2 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie w zw. z art. 7 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane. Podnosząc powyższy zarzut autor skargi kasacyjnej zarzuca, że przepisy powyższego rozporządzenia, w tym § 207 ust. 2, nie mają zastosowania do będącego przedmiotem niniejszego postępowania budynku przy ul. S. [...] w [...]. Mając na uwadze tak sformułowany zarzut zwrócić należy uwagę, że wbrew twierdzeniom strony skarżącej, ani Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wydanym w przedmiotowej sprawie wyroku z dnia 9 sierpnia 2018 r., ani [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w zaskarżonej decyzji nie stwierdzili (ani tym bardziej nie przesądzili), że w niniejszej sprawie zastosowanie będą miały jakiekolwiek przepisy przywołanego powyżej rozporządzenia. Zarówno organ II instancji, którego decyzja stała się przedmiotem skargi, jak i rozpoznający tę skargę Sąd I instancji, zgodnie jedynie uznali, że w niniejszej sprawie wyjaśnienia wymagają kluczowe dla jej prawidłowego zakończenia okoliczności, których ustalenie wykracza poza unormowane w art. 136 k.p.a. uzupełniające postępowanie dowodowe. Należy zgodzić się z powyższym stanowiskiem bowiem jak wynika z akt administracyjnych, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] bez dokonania ustaleń faktycznych opartych m.in. o analizę postanowień decyzji o pozwoleniu na budowę przedmiotowego obiektu i projektu budowlanego a także bez ustalenia okresu w jakim powstał przedmiotowy piec oraz instalacja gazowa - a więc najistotniejszych w sprawie dowodów i okoliczności, uznał, że należy nakazać usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości w pomieszczeniu kotłowni w trybie art. 66 ust. 1 ustawy - Prawo budowlane. Zwrócić należy przy tym uwagę na fakt, że z twierdzeń skarżącej zawartych m.in. w skardze wynika, iż przedmiotowa instalacja grzewcza powstała w innym okresie niż sam budynek (budynek wybudowano w dwudziestoleciu międzywojennym, zaś piec w roku 1985). Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego dokonanie analizy m.in. ww. dokumentów, które pozwolą ustalić przewidziane przez projektanta rozwiązania w zakresie pomieszczenia kotłowni, a także ustalenie okresu, w którym powstała przedmiotowa instalacja grzewcza, są decydujące, bowiem od wyniku tych ustaleń będzie zależało, jakie przepisy prawa będą miały w niniejszej sprawie zastosowanie. W pierwszej kolejności bowiem należy ustalić, czy inwestor nie odstąpił od warunków pozwolenia na budowę i czy instalacja gazowa powstała legalnie. W oparciu o dokonane dotychczas przez organ I instancji ustalenia nie można określić trybu, w jakim należy rozpatrzeć niniejszą sprawę. W związku z powyższym zasadnie Sąd I instancji zaskarżonym wyrokiem oddalił na podstawie art. 151a § 2 p.p.s.a. skargę na decyzję kasacyjną (art. 138 § 2 k.p.a.) Nie jest zasadne stanowisko skarżącej, że Sąd I instancji naruszył przepisy prawa materialnego, gdyż winien stwierdzić, że przedmiotowy budynek nie podlega ocenie na podstawie obecnie obowiązujących przepisów, a więc zaskarżona decyzja narusza art. 138 § 2 k.p.a., bowiem postępowanie powinno zostać umorzone. Z uwagi na powyższe stanowisko skarżącej podkreślić należy, iż wprawdzie w § 2 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2015r., poz. 1422 ze zm.) ustanowiono ogólną zasadę, że przepisy rozporządzenia stosuje się przy projektowaniu, budowie i przebudowie oraz przy zmianie sposobu użytkowania budynków oraz budowli nadziemnych i podziemnych spełniających funkcje użytkowe budynków, a także do związanych z nimi urządzeń budowlanych, z zastrzeżeniem § 207 ust. 2. Przepis zaś § 207 ust. 2 ( w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania zaskarżonej do Sądu pierwszej instancji decyzji ) jednoznacznie stanowił, iż przepisy rozporządzenia dotyczące bezpieczeństwa pożarowego, wymiarów schodów, o których mowa w § 68 ust. 1 i 2, a także oświetlenia awaryjnego, o którym mowa w § 181, stosuje się, z uwzględnieniem § 2 ust. 2, również do użytkowanych budynków istniejących, które na podstawie przepisów odrębnych uznaje się za zagrażające życiu ludzi. Dostrzegając, że budynki takie zostały wybudowane pod rządem innych, nieobowiązujących już przepisów prawa, w § 207 ust. 2 rozporządzenia prawodawca dopuścił możliwość spełnienia warunków technicznych dotyczących bezpieczeństwa pożarowego ( także oświetlenia awaryjnego i wymiarów schodów ) w inny niż wskazany w tym rozporządzeniu sposób. A mianowicie prawodawca postanowił, iż przepis ten stosuje się z uwzględnieniem § 2 ust. 2 rozporządzenia. Po myśli § 2 ust. 2 rozporządzenia wymagania, o których mowa w § 1, mogą być spełnione w sposób inny niż podany w rozporządzeniu, stosownie do wskazań ekspertyzy technicznej właściwej jednostki badawczo-rozwojowej albo rzeczoznawcy budowlanego oraz do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych, uzgodnionych z właściwym komendantem wojewódzkim Państwowej Straży Pożarnej lub państwowym wojewódzkim inspektorem sanitarnym, odpowiednio do przedmiotu tej ekspertyzy. Uwzględnienie § 2 ust. 2 przy zastosowaniu § 207 ust. 2 rozporządzenia polega na tym, że w odniesieniu do budynków istniejących zamiast stosowania wymagań zawartych w tym rozporządzeniu można zastosować wskazania ekspertyzy technicznej, o jakiej mowa w § 2 ust. 2 rozporządzenia. Powyższe oznacza, iż przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2015r., poz. 1422 ze zm.) dotyczące bezpieczeństwa pożarowego znajdują zastosowanie - z mocy § 207 ust. 2 w związku z § 2 ust. 2 rozporządzenia - także do budynków istniejących w dacie wejścia w życie tego rozporządzenia, bez względu na datę ich budowy, pod warunkiem spełnienia przesłanek określonych w tym przepisie. Powyższe rozporządzenie weszło w życie w dniu 16 grudnia 2002 r. ( § 332 rozporządzenia). Ograniczenie zastosowania przepisów tego rozporządzenia do budynków istniejących przed dniem 16 grudnia 2002 r. z mocy § 207 ust. 2 rozporządzenia nie obejmuje przepisów dotyczących bezpieczeństwa pożarowego. Dzieje się tak dlatego, że kwestia bezpieczeństwa pożarowego staje się aktualna od dnia wybudowania budynku i jest aktualna przez cały okres jego użytkowania. Jak już wyżej wskazano Sąd pierwszej instancji nie przesądził sposobu przyszłego rozstrzygnięcia, a jedynie podzielił stanowisko organu odwoławczego, że postępowanie administracyjne zostało przeprowadzone z naruszeniem art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. Dopóki zaś nie jest wyczerpująco ustalony stan faktyczny sprawy, to nie można dokonać prawidłowej subsumcji przepisów prawa materialnego. Nie znajdując usprawiedliwionych podstaw do uwzględnienia skargi kasacyjnej Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 182 § 2a i § 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.