I SA/Ol 289/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Jolanta Strumiłło ( sprawozdawca ) Sędziowie sędzia WSA Wiesława Pierechod asesor WSA Katarzyna Górska Protokolant starszy sekretarz sądowy Katarzyna Niewiadomska po rozpoznaniu w Olsztynie na rozprawie w dniu 9 sierpnia 2018r. sprawy ze skargi Spółki A na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]", nr "[...]" w przedmiocie wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi oddala skargę. P.Sp. z o.o. w W. (dalej jako strona, skarżąca, Spółka) wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]" r., którą utrzymano w mocy decyzję Prezydenta Miasta z dnia "[...]"r. określającą stronie opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi za nieruchomość położoną "[...]" w wysokości 908,00 zł za miesiące: sierpień 2016r., wrzesień 2016r. października 2016r. listopad 2016r., grudzień 2016r., styczeń 2017r. i luty 2017r., w wysokości 1078,24 zł za miesiące: marzec 2017r., kwiecień 2017r., maj 2017r., czerwiec 2017r. i lipiec 2017r. oraz w wysokości 1078,24 zł miesięcznie począwszy od sierpnia 2017r. Z uzasadnienia zaskarżonego rozstrzygnięcia i akt sprawy wynika, że decyzją z dnia "[...]". Kolegium uchyliło w całości decyzję Prezydenta Miasta z dnia "[...]"w sprawie określenia wobec skarżącej opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi za nieruchomość położoną "[...]"w kwocie 680 zł za miesiące: sierpień 2016r., wrzesień 2016r., październik 2016r., listopad 2016r. oraz począwszy od grudnia 2016r. w kwocie 680 zł miesięcznie i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. W uzasadnieniu decyzji Samorządowe Kolegium Odwoławcze (SKO, Kolegium) stwierdziło m.in. że w sprawie organ I instancji winien przeprowadzić postępowanie dowodowe w całości, w tym może przesłuchać pracowników odbiorcy odpadów jak i pracowników strony, a następnie ocenić tak zgromadzone dowody w świetle wszystkich, w tym wskazanych przez stronę okoliczności. Nadto organ winien sprawdzić, czy odbiorca odpadów sporządza sprawozdania, a jeżeli tak, to czy dane zawarte w sprawozdaniach odbiorcy odpadów są zgodne z rzeczywistością. W szczególności dokona ich weryfikacji w trybie art. 9n ustawy z dnia 13 września 1996r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (Dz.U. z 2017r. poz.1289, ze zm.). Ponownie rozpatrując sprawę organ I instancji przeprowadził dowód z zeznań świadków – B. R. i E. K., a w dniu 13.07.2017r. przeprowadził oględziny. Z zeznań świadka B. R. wynikało, że punkt gromadzenia odpadów zlokalizowany przy ul. "[...]"przeważnie jest zamknięty, ale po weekendzie, jak jest długa przerwa świąteczna z reguły jest otwarty. Przesypy często się powtarzają. Według świadka powinien być postawiony drugi śmietnik. Świadek E. K. wyjaśniła, że bar oraz dyskoteka przy ul. "[...]"są prowadzone najprawdopodobniej od 2011 r. Na przełomie lat raczej nie zmieniała się ilość miejsc konsumpcyjnych w dyskotece, a w barze na pewno nie uległa zmianie. Mają osobne pojemniki i nie korzystają z pojemnika należącego do P sp. z o.o. W trakcie oględzin przeprowadzonych w dniu 13.07.2017r. ustalono, że na nieruchomości znajdują się obiekty gastronomiczne - dyskoteka na 277 miejsc konsumpcyjnych oraz bar na 57 miejsc konsumpcyjnych oraz pomieszczenie biurowe - 4 osoby. E. K. wniosła do protokołu, że na terenie dyskoteki obowiązuje zakaz podawania i spożywania posiłków, konsumpcja ograniczona jest do podawania i spożywania napojów, ilość miejsc konsumpcyjnych, gdzie obowiązuje zakaz wynosi 55. Mając na uwadze powyższe ustalenia – Prezydent Miasta decyzją z dnia "[...]". określił Spółce wysokość opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi za okres i w wysokościach w niej wskazanych. Ustalając Spółce wysokość zobowiązania organ I instancji wziął pod uwagę deklarację złożoną przez stronę w dniu 3.07.2015r., pismo przekazane przez Referat Gospodarki Komunalnej wraz z dokumentacją fotograficzną, wykonaną podczas odbioru odpadów, dane z oględzin i informacje uzyskane od świadków. W oparciu o powyższy materiał dowodowy organ I instancji stwierdził, że na nieruchomości znajduje się łącznie 279 miejsc konsumpcyjnych. Stwierdzono, iż dane uzyskane w trakcie oględzin oraz zeznania E.K nie zostały przez stronę w żaden sposób zakwestionowane. Wskazano, że zgodnie z treścią uchwały Nr "[...]"Rady Miejskiej z dnia 28 maja 2015r. w sprawie "[...]" - § 7 ust. 1 tego Regulaminu - wybór wielkości pojemnika należy do właściciela nieruchomości, przy czym minimalna pojemność pojemnika musi uwzględniać niżej wymienione tygodniowe wskaźniki nagromadzenia zmieszanych odpadów komunalnych i częstotliwości pozbywania się odpadów komunalnych z nieruchomości, o których mowa w § 10 Regulaminu. Zgodnie z § 7 ust. 1 pkt 5 - dla obiektów gastronomicznych - 10 I na jedno miejsce konsumpcyjne, jednak nie mniej niż jeden pojemnik o pojemności 110/120 I, 6) dla punktów gastronomicznych bez miejsc konsumpcyjnych - 20 I na każdego pracownika, jednak nie mniej niż jeden pojemnik o pojemności 110/120 I, a w myśl § 7 ust. 1 pkt 3 - dla obiektów handlowych i handlowo-usługowych - 12 I na każdego pracownika, jednak nie mniej niż jeden pojemnik o pojemności 110/120 I. Wskazano, że strona zadeklarowała (na dzień 3.07.2015r.) jeden pojemnik na odpady komunalne o pojemności 1100l, natomiast począwszy od dnia 1.11.2017r. zadeklarowała 4 pojemniki o pojemności do 120 I. Ponieważ, jak ustalił organ, łączna ilość miejsc konsumpcyjnych wynosi 279, to łączna liczba tygodniowego wskaźnika zmieszanych odpadów komunalnych na nieruchomości odpowiada 8 wywozom pojemnika 1100 litrów i 12 wywozom pojemnika 240 litrów w miesiącu. Wysokość miesięcznej opłaty została obliczona jako iloczyn 8 wywozów pojemnika 1100 l- 85,00 zł x 8 oraz 12 x 19,00 zł - iloczyn opróżnień pojemnika 240 I. W odwołaniu od powyższej decyzji wskazano, że strona wydzierżawia powierzchnie pod restaurację i to dzierżawca winien ponosić opłatę za wywóz odpadów. Poza tym w restauracji pracuje dwóch kucharzy, powierzchnia kuchni wynosi ok 30 m2 , a więc niemożliwe jest przyrządzanie posiłków dla 279 osób. Nadto organ błędnie określił dyskotekę jako lokal gastronomiczny, ponieważ nie serwuje się tam posiłków, a sam lokal jest czynny 2 dni w tygodniu. Organ I instancji pominął też okoliczność podrzucania odpadów. Podniesiono, że organ I instancji obciążył strony kosztami wywozu pojemników na odpady w wysokości zawyżonej, albowiem w roku 2016 opróżniany był jedynie pojemnik 1100 l. SKO uzasadniając swoje stanowisko w sprawie wskazało, że organ oparł się na danych uzyskanych w trakcie postępowania dowodowego oraz przepisach prawa miejscowego. Podkreślono, że SKO jest związane przepisami prawa miejscowego. Organ odwoławczy uznał, że zarzuty zawarte w odwołaniu nie znajdują uzasadnienia w świetle materiału dowodowego i przepisów uchwały Nr "[...]"Rady Miejskiej z dnia 28 maja 2015r. w sprawie "[...]" a także przepisów ustawy z dnia 13 września 1996r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach. Podkreślono, że fakt, że dyskoteka jest czynna przez dwa dni w tygodniu, a ewentualna ilość wydawanych posiłków jest mniejsza niż ilość miejsc - nie ma o tyle znaczenia w sprawie, że w myśl uchwały Nr Rady Miejskiej z dnia 28 maja 2015r. w sprawie "[...]" wskaźniki nagromadzenia zmieszanych odpadów komunalnych i częstotliwości pozbywania się odpadów komunalnych z nieruchomości wynosi dla obiektów gastronomicznych 10 I na jedno miejsce konsumpcyjne, jednak nie mniej niż jeden pojemnik o pojemności 110/120 I. Wskazano, że w myśl art. 6 h o utrzymaniu czystości i porządku w gminach to właściciele nieruchomości, o których mowa w art. 6c, są obowiązani ponosić na rzecz gminy, na terenie której są położone ich nieruchomości, opłatę za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Natomiast zgodnie z art. 6 o ust.1 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach - w razie niezłożenia deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi albo uzasadnionych wątpliwości co do danych zawartych w deklaracji wójt, burmistrz lub prezydent miasta określa, w drodze decyzji, wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, biorąc pod uwagę dostępne dane właściwe dla wybranej przez radę gminy metody, a w przypadku ich braku - uzasadnione szacunki, w tym w przypadku nieruchomości, na których nie zamieszkują mieszkańcy, średnią ilość odpadów komunalnych powstających na nieruchomościach o podobnym charakterze. Nie zgadzając się z powyższą decyzją Spółka w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji, zarzuciła naruszenie: I. przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy tj.: - art. 133 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (DZ.U. z 2017r. poz. 201 ze zm.) – dalej jako O.p.,poprzez uznanie, iż w niniejszej sprawie stroną jest P podczas gdy ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, iż podmiotem wydzierżawiającym od P powierzchnię pod restaurację jest L. sp. z o.o., w konsekwencji należy uznać, iż skierowanie przedmiotowego postępowania wobec P jest niezasadne i nie znajduje uzasadnienia w zgromadzonym materiale dowodowym, - art. 191 O.p. poprzez dokonanie dowolnej a nie swobodnej oceny zgromadzonego materiału dowodowego, w tym poprzez pominięcie materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie w tym poprzez pominięcie okoliczności podrzucania nieczystości przez osoby trzecie, pomimo iż świadek "[...]", pracownika spółki zajmującej się odbiorem nieczystości zeznał, iż PGO przy ul. "[...]"nie zawsze były zamknięte, oraz świadek w sposób wyraźny stwierdził, iż ktoś w tym wypadku dorzuca śmieci, - art. 191 O.p. poprzez dokonanie dowolnej a nie swobodnej oceny zgromadzonego materiału, w tym poprzez przyjęcie na podstawie zdjęć z dni 01.08.2016 r., 08.08.2016 r. oraz 05.09.2016 r., iż ilość odpadów znajdujących się w przedmiotowym PGO przy ul. "[...]" znacznie przekraczała ilość zadeklarowanych odpadów, podczas gdy organ nie wziął pod uwagę faktu, iż od chwili wykonania rzeczonych zdjęć do chwili wydania skarżonej decyzji upłynął ponad rok, ponadto co było uprzednio podnoszone, w rzeczonym okresie pojemniki były niezabezpieczone, ponadto wśród odpadów znajdujących się w rzeczonych pojemnikach były odpady nie pochodzące od strony niniejszej decyzji, - art. 191 O.p. poprzez uznanie, iż dyskoteka znajdująca się w przedmiotowym budynku, stanowi obiekt gastronomiczny i w konsekwencji uznanie, iż należy liczyć ilość odpadków jak od obiektu gastronomicznego, podczas gdy, organ nie wziął pod uwagę okoliczności, iż na terenie rzeczonego lokalu nie serwuje się posiłków, a także nie została wzięta pod uwagę okoliczność, iż przedmiotowy lokal czynny jest jedynie 2 dni w tygodniu, w konsekwencji organ błędnie ustalił podstawę obliczenia ilość odpadów, - art. 191 O.p. dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny zgromadzonego materiału dowodowego, polegającej na nieuwzględnieniu przez zaniechanie dokonania oględzin w sprawie, podczas dokonywania oględzin w dniu 13.07.2017 r. nie stwierdzono przesypów, w konsekwencji uznać należy, iż ilość odpadów generowanych w przedmiotowej nieruchomości nie przekracza ilości wskazanych przez stronę, II. przepisów prawa materialnego tj. - art. 6 o ust 1 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach przez błędne jego zastosowanie i w konsekwencji wydanie skarżonej decyzji, pomimo iż w niniejszej sprawie rzeczona decyzja nie powinna zostać przez organ wydana, - § 7 ust. 1 pkt 5) Uchwały nr "[...]" Rady Miejskiej z dnia 28 maja 2015r.w sprawie "[...]" poprzez błędne jego zastosowanie w niniejszym stanie faktycznym i założenie iż lokal - dyskoteka stanowi lokal gastronomiczny i w konsekwencji zastosowanie przez organ I i II instancji przelicznika ilości odpadów jak do lokalu gastronomicznego, podczas gdy w badanej sprawie przedmiotowy lokal nie jest lokalem gastronomicznym i nie powinno się stosować przepisów jak do lokali gastronomicznych. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje stanowisko w sprawie i wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna i podlegała oddaleniu. W pierwszej kolejności oceny wymaga zgodność zaskarżonej decyzji w aspekcie naruszenia przepisów postępowania - przepisy postępowania, określając m.in. zasady gromadzenia i przeprowadzenia dowodów oraz ich oceny, zapewnić mają zgodność ustaleń faktycznych z prawdą obiektywną (art.122 Ordynacji podatkowej), a tylko prawidłowo ustalone okoliczności faktyczne sprawy pozwalają na prawidłowe zastosowanie prawa materialnego, przystającego do tych ustaleń. Organy podatkowe mają więc obowiązek zebrać pełny, wszechstronny materiał dowodowy w sposób odpowiadający wymogom przepisów postępowania, a w szczególności art.180 § 1 , 187 § 1, 191 i 197 Ordynacji podatkowej. Poczynione ustalenia faktyczne, ocena dowodów oraz wskazane podstawy prawne w zaskarżonej decyzji, zdaniem Sądu są prawidłowe i znalazły się w uzasadnieniach organów obu instancji zgodnie z wymogami art.210 § 4 Ordynacji podatkowej. Zgodnie z zapisami przepisów ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach, a w szczególności art. 5 ust. 1 pkt 1, to właściciele nieruchomości zobowiązani są do zapewnienia utrzymania czystości i porządku poprzez wyposażenie nieruchomości w pojemniki służące do zbierania odpadów komunalnych oraz utrzymywania tych pojemników w odpowiednim stanie sanitarnym, porządkowym i technicznym (...). Bezsporne w sprawie jest, że skarżąca jest właścicielem obiektu przy ul. "[...]". Bezspornym jest również, że na nieruchomości tej znajdują się obiekty gastronomiczne – dyskoteka na 277 miejsc konsumpcyjnych oraz bar na 57 miejsc konsumpcyjnych, a także pomieszczenia biurowe ( zadeklarowano 4 osoby). Zgodnie z Uchwałą nr "[...]" Rady Miejskiej z dnia 28 maja 2015r. w sprawie "[...]"wybór wielkości pojemnika należy do właściciela nieruchomości, ale minimalna pojemność musi uwzględniać tygodniowe wskaźniki nagromadzenia zmieszanych odpadów komunalnych i częstotliwość pozbywania się odpadów komunalnych z nieruchomości. Z treści § 7 ust. 1 pkt 5 powyższej uchwały wynika, że przewidywana ilość odpadów to 10l na jedno miejsce konsumpcyjne jednak nie mniej niż jeden pojemnik wielkości 110/120 l. Stosownie zaś do treści § 7 ust.1 kt 3 uchwały dla obiektów handlowych i handlowo-usługowych przewidywana ilość odpadów na jednego pracownika wynosi 12 l nie mniej jednak niż jeden pojemnik o pojemności 110/120 l. Bezspornym w sprawie jest, że łączna ilość miejsc na spornej nieruchomości wynosi 277 miejsc konsumpcyjnych i 4 w pomieszczeniach biurowych. Nieruchomość wyposażona jest w jeden pojemnik o pojemności 1 100 l. w którym gromadzone są odpady nieselektywne. Za nieskuteczne uznać należy zarzuty skarżącej dotyczące klasyfikacji miejsc konsumpcyjnych czy lokali gastronomicznych. Organy prawidłowo oceniły i wskazały, że zgodnie w rozporządzeniem Rady Ministrów z 24 grudnia 2007r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Działalności w dziale 56.10.A restauracje i inne stałe placówki gastronomiczne, podano, że określeniem tym objęto przygotowywanie i podawanie posiłków gościom siedzącym przy stołach lub dokonującym własnego wyboru potraw z wystawionego menu, bez względu na to czy spożywają oni przygotowane posiłki na miejscu, biorą je na wynos czy też są one im dostarczane. Podklasa ta obejmuje działalność restauracji, kawiarni, restauracji typu fast food, barów mlecznych, barów szybkiej obsługi, lodziarni , pizzerii miejsc z żywnością na wynos, restauracyjną lub barową prowadzoną w środkach transportu, wykonywaną przez oddzielne jednostki. Natomiast w dziale 56.30.Z wskazano, że przygotowywanie i podawanie napojów, obejmuje przygotowywanie i podawanie napojów do konsumpcji na miejscu – to jest działalność barów, tawern, koktajlbarów, dyskotek, piwiarni i pubów, sklepów z kawą, pijalni soków owocowych, sprzedaży napojów w ruchomych punktach i podawania napojów w środkach transportu wykonywaną przez oddzielne jednostki. Skarżąca nie wykazała by sporne odpady były innego pochodzenia niż z działalności baru i dyskoteki. Z okoliczności ustalonych w sprawie wynika też, że skarżąca zadeklarowała na dzień 3 lipca 2015r. jeden pojemnik na odpady komunalne o pojemności 1 100 l., a od dnia 1 listopada 2017r. zadeklarowała 4 pojemniki o pojemności 120 l. Organy ustaliły, że łączna ilość miejsc konsumpcyjnych wynosi 279, więc łączna liczba tygodniowego wskaźnika zmieszanych odpadów komunalnych na spornej nieruchomości odpowiada 8 wywozom pojemnika 1 100l. i 12 wywozom pojemnika 240 l. w miesiącu. Podkreślić należy, że organy wyliczeń tych dokonały zgodnie z obowiązującą uchwałą Rady Miejskiej z 28 maja 2015r. w sprawie "[...]". Zapisy tej uchwały nie były zaskarżone i obowiązują jako przepisy prawa miejscowego, którym to prawem są związane zarówno organy jak i skarżąca. Za nieskuteczne Sąd uznał również zarzuty skarżącej dotyczące okoliczności, iż to nie skarżąca, a dzierżawca winien ponosić opłaty za wywóz odpadów. W tym zakresie przepisy ustawy z 13 września 1996r, o utrzymaniu czystości i porządku w gminach są jednoznaczne. Zarówno już wcześniej powoływany art.5 jak i art. 6 h stanowi, że to właściciele nieruchomości są obowiązani ponosić na rzecz gminy, na terenie której są położone ich nieruchomości, opłatę za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Zgodnie zaś z treścią art. 6 o w razie nie złożenia deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi albo uzasadnionych wątpliwości co do danych zawartych w deklaracji wójt, burmistrz lub prezydent miasta określa w drodze decyzji wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, biorąc pod uwagę dostępne dane właściwe dla wybranej przez radę gminy metody, a w przypadku jej braku uzasadnione szacunki, jak dla nieruchomości, na których nie zamieszkują mieszkańcy, średnią ilość odpadów komunalnych powstających na nieruchomościach o podobnym charakterze. Mając na uwadze przedstawione wyżej okoliczności sprawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę