II SA/Wa 2026/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Antoniuk, Sędziowie WSA Maria Werpachowska (spr.), Danuta Kania, Protokolant starszy specjalista Małgorzata Plichta, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 sierpnia 2018 r. sprawy ze skargi P. G. na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] października 2017 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby w Policji - oddala skargę - Komendant Rejonowy Policji [...] skierował do Komendanta [...] Policji wniosek personalny dotyczący wdrożenia postępowania administracyjnego w sprawie zwolnienia P. G. - referenta Referatu [...] KRP [...] ze służby w Policji na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji. W uzasadnieniu wskazał, że w dniu [...] czerwca 2017 r. wymienionemu zostały ogłoszone zarzuty o treści: 1. w dniu [...] września 2016 r. w [...], w trakcie służby w ramach patrolu zmotoryzowanego o kryptonimie [...], działając wspólnie i w porozumieniu z [...] [...]. D., jako funkcjonariusz publiczny w trakcie kontroli drogowej związanej z popełnieniem przez I. S. wykroczenia z art. 92 § 1 Kw przekroczył uprawnienia oraz nie dopełnił obowiązków służbowych działając na szkodę interesu publicznego oraz interesu prywatnego I. S. w ten sposób, że domagał się od I. S. korzyści majątkowej w postaci pieniędzy, odmawiał przyjęcia korzyści majątkowej w zbyt małej kwocie, a następnie przyjął od I. S. obietnicę korzyści majątkowej w postaci pieniędzy w kwocie 400 dolarów USD za zachowanie stanowiące naruszenie przepisów prawa polegające na odstąpieniu od ukarania za wykroczenie z art. 92 § 1 Kw do czasu przekazania tych pieniędzy zatrzymał przy sobie prawo jazdy I. S. nr [...] oraz wydane dla pojazdu S. [...] o nr rej. [...] dokumenty w postaci dowodu rejestracyjnego nr [...], zaświadczenia nr [...] o przeprowadzeniu badania technicznego, dowodu wpłaty ubezpieczenia komunikacyjnego nr [...] z dnia [...] września 2016 r.; następnie wbrew szczególnemu prawnemu obowiązkowi zawartemu w art. 14 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji niedopuszczenia do popełnienia czynu zabronionego jako wykroczenia swoim zaniechaniem ułatwił I. S. prowadzenie na drodze publicznej pojazdu mechanicznego w postaci samochodu osobowego S[...] o nr rej. [...] bez dokumentów wymaganych do tego na mocy art. 38 ustawy z dnia 2 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym, pomagając do popełnienia wykroczenia z art. 95 Kw, tj. o czyn z art. 228 § 3 Kk w zb. z art. 231 § 1 Kk w zw. z art. 13 Kw w zw. z art. 95 Kw w zw. z art. 11 § 2 Kk; 2. w dniu [...] września 2016 r. w [...] w trakcie służby w ramach patrolu zmotoryzowanego o kryptonimie [...] działając wspólnie i w porozumieniu z [...] M. D. jako funkcjonariusz publiczny poświadczył nieprawdę w dokumencie z przebiegu służby - notatniku służbowym co do okoliczności mających znaczenie prawne, tj. przebiegu służby patrolowej oraz wykonanych w jej trakcie czynności służbowych przez: - wpisanie i opisanie niezaistniałej kontroli drogowej H. W. oraz jego pojazdu S. o nr rej. [...], - wpisanie nieprawdziwych powodów kontroli drogowej I. S. i jej pojazdu S. o nr rej. [...] oraz okoliczności wejścia w posiadanie prawa jazdy I. S., tj. o czyn z art. 271 § 1 Kk. Pismem z dnia [...] czerwca 2017 r., Komendant [...] Policji poinformował P.G. o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie zwolnienia go ze służby w Policji, na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji. Ponadto, pismem z dnia 28 czerwca 2017 r. organ I instancji wystąpił o opinię w przedmiocie zwolnienia P.G. ze służby w Policji do Przewodniczącego Zarządu [...] NSZZ Policjantów Komendy [...] Policji, jednakże w zakreślonym w piśmie terminie, nie uzyskał odpowiedzi. W dniu [...] lipca 2017 r. do Komendy [...] Policji wpłynęło pismo z Prokuratury Rejonowej [...] w [...] informujące o zamknięciu śledztwa przeciwko P. G. oraz skierowaniu do Sądu Rejonowego dla [...] [...] aktu oskarżenia o przestępstwa z art. 228 § 3 Kk w zb. z art. 231 § 1 Kk w zw. z art. 13 Kw w zw. z art. 95 Kw w zw. z art. 11 § 2 Kk oraz z art. 271 § 1 Kk. Rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] sierpnia 2017 r. Komendant [...] Policji, działając na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 w zw. z art. 45 ust. 1 ustawy o Policji, zwolnił P. G. ze służby z dniem [...] sierpnia 2017 r. Decyzji tej, zgodnie z treścią art. 108 § 1 Kpa, organ nadał rygor natychmiastowej wykonalności. W uzasadnieniu Komendant [...] Policji wskazał, że niemożliwa jest realizacja zadań ustawowych Policji przez policjanta, który utracił przymiot nieposzlakowanej opinii, bowiem zadania realizowane przez Policję wymagają, aby służbę w Policji pełniły wyłącznie osoby o nieposzlakowanej opinii, bezwzględnie przestrzegające prawa i zasad współżycia społecznego. Podejrzenie policjanta o zachowania zaprzeczające podjętym zobowiązaniom naraża dobre imię służby, którego utrzymanie składa się na treść "ważnego interesu służby". Ponadto organ uzasadnił nadany decyzji rygor natychmiastowej wykonalności. W dniu [...] sierpnia 2017 r. do Komendy [...] Policji wpłynęło odwołanie P.G. od wskazanego rozkazu personalnego Komendanta [...] Policji, w którym zaskarżonemu rozkazowi personalnemu zarzucił: 1. naruszenie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji poprzez jego błędne zastosowanie w sytuacji, gdy nie jest spełniony przewidziany w nim warunek; 2. naruszenie art. 43 ust. 3 ustawy o Policji polegające na wydaniu rozkazu bez zasięgnięcia opinii zawiązku zawodowego funkcjonariuszy Policji; 3. naruszenie art. 7 i art. 77 § 1 Kpa polegające na przeprowadzeniu postępowania w sposób szablonowy, bez podjęcia jakiejkolwiek próby dokonania wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego odnoszącego się do zarzuconych mu czynów. W konkluzji wniósł o uchylenie zaskarżonego rozkazu personalnego i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Komendantowi [...] Policji. W uzasadnieniu rozwinął powyższe wątki. Komendant [...] Policji rozkazem personalnym z dnia [...] października 2017 r. nr [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r. poz. 1257 – dalej jako k.p.a.), utrzymał w mocy rozkaz personalny nr [...] Komendanta [...] Policji z dnia [...] sierpnia 2017 r. w sprawie zwolnienia P.G. ze służby w Policji z dniem [...] sierpnia 2017 r. Komendant podał, że podstawę materialnoprawną zwolnienia P. G. ze służby w Policji stanowił art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji, zgodnie którym policjanta można zwolnić ze służby w przypadku, gdy wymaga tego ważny interes służby. Użycie zwrotu "można zwolnić" oznacza, że zwolnienie takie ma charakter fakultatywny i pozostawione zostało tzw. uznaniu administracyjnemu. Stąd też decyzja podejmowana na podstawie tego przepisu powinna uwzględniać zarówno interes społeczny, jak i słuszny interes strony (art. 7 Kpa). Wskazał, że pojęcie ważnego interesu służby nie zostało w ustawie sprecyzowane, ani też bliżej określone, jednakże – w ocenie organu - przy odczytywaniu treści powyższego terminu należy sięgnąć do przepisów regulujących cele i zadania Policji oraz szczególny status funkcjonariuszy tej formacji. Ponadto zarówno w orzecznictwie, jak i w doktrynie przyjmuje się, że na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji można zwolnić ze służby tych funkcjonariuszy, którzy w ocenie przełożonych nie powinni z przyczyn pozamerytorycznych pełnić dalej służby, przy czym przesłanka ważnego interesu służby powinna być w każdej indywidualnej sprawie skonkretyzowana poprzez wskazanie okoliczności faktycznych składających się na taką ocenę. Komendant [...] Policji wskazał, że rolą organu administracji w sprawie o zwolnienie policjanta ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji jest wykazanie, że za zwolnieniem funkcjonariusza przemawia ważny interes służby. W rozpatrywanej sprawie istota rozstrzygnięcia sprowadza się zatem do wyjaśnienia i oceny, czy w obecnym stanie faktycznym pozostawienie P. G. w służbie narusza jej ważny interes. Komendant [...] Policji stoi na stanowisku, że policjantów obowiązują szczególnie rygorystyczne wymagania w zakresie przestrzegania prawa i zasad etycznych. Do podstawowych zadań tej formacji, w myśl art. 1 ust. 2 ustawy o Policji, należy między innymi ochrona życia i zdrowia ludzi oraz mienia, ochrona bezpieczeństwa i porządku publicznego, a ponadto wykrywanie przestępstw i wykroczeń oraz ściganie ich sprawców. Realizacja tak ważnych zadań wymaga, aby funkcjonariuszami Policji były osoby o odpowiednich kwalifikacjach merytorycznych oraz posiadające niezbędną zdolność fizyczną i psychiczną do służby w formacjach mundurowych. Służbę w Policji mogą przy tym pełnić wyłącznie obywatele polscy o nieposzlakowanej opinii (art. 25 ust. 1 ustawy o Policji). Jakiekolwiek wątpliwości co do posiadania takiego przymiotu dyskwalifikują funkcjonariusza jako osobę zdolną do prawidłowego wykonywania obowiązków służbowych. Każdy kto decyduje się na dobrowolne podjęcie służby w Policji musi zdawać sobie z powyższego sprawę. Składa bowiem ślubowanie (o treści wskazanej w art. 27 ust. 1 cytowanej ustawy), podczas którego zobowiązuje się między innymi do godnego zachowania w służbie i poza nią oraz należytej dbałości o dobro formacji, do której przystępuje. Funkcjonariusz Policji ma zatem obowiązek dochowania wierności deklaracjom, które złożył składając ślubowanie, a także postępować w sposób, który nie budzi wątpliwości co do jego kwalifikacji etycznych. Funkcjonariuszom Policji przysługuje zwiększona ochrona trwałości stosunku służbowego, jednakże nie ma ona charakteru bezwzględnego. Ustawodawca w interesie policjantów reglamentuje dopuszczalne przyczyny zwolnienia ich ze służby. Jednocześnie dostrzega również potrzebę prowadzenia racjonalnej polityki kadrowej w interesie Policji oraz konieczność wyposażenia organów tej formacji w instrumenty prawne niezbędne do podejmowania działań zmierzających do budowania autorytetu Państwa i zaufania obywateli do jego organów. Komendant stwierdził, że w przedmiotowej sprawie bezspornym jest fakt skierowania do Sądu Rejonowego dla [...] [...] aktu oskarżenia o wyżej przywołane przestępstwa. Przyjęcie korzyści majątkowej w związku z pełnieniem funkcji publicznej oraz poświadczenia nieprawdy w notatniku służbowym, nie licują z honorem, godnością i dobrym imieniem służby, o których mowa w rocie ślubowania policjanta. Są to ponadto przestępstwa o znacznym ciężarze gatunkowym, systematycznie zwalczane w szeregach formacji, a nadto negatywnie odbierane wśród społeczeństwa. Tym samym organ uznał, że P. G. nie cieszy się już nieposzlakowaną opinią, zatem nie spełnia podstawowego warunku wskazanego w art. 25 ust. 1 ustawy o Policji, niezbędnego do pełnienia służby w Policji. Okoliczności te uniemożliwiają natomiast pozostawienie wymienionego w służbie. Komendant podkreślił, że brak stosownych działań wobec policjanta, wobec którego skierowano do Sądu akt oskarżenia dotyczący popełnienia przestępstw umyślnych, ściganych z oskarżenia publicznego, może mieć niekorzystny wpływ na wizerunek i dobre imię Policji oraz niewątpliwie nie sprzyja budowaniu autorytetu omawianej formacji i jej funkcjonariuszy. Sprawne działanie tej formacji opiera się (w szczególności) na zaufaniu społecznym. Policja w odbiorze społecznym musi być postrzegana, jako instytucja zdolna organizacyjnie i osobowo do ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego. Natomiast policjant, którego oskarżono o popełnienie przestępstwa umyślnego, ściganego z oskarżenia publicznego, traci przymiot "nieskazitelności charakteru". Traci on również autorytet oraz wiarygodność w odbiorze społecznym, które to elementy są niezbędne do właściwego i skutecznego wykonywania obowiązków łączących się ze służbą w organach ścigania. Stąd też pozostawanie w służbie policjanta, który nie legitymuje się wskazanymi przymiotami, narusza ważny interes służby. Organ uznał, że zgromadzone w niniejszym postępowaniu materiały nie pozostawiają wątpliwości co do konieczności rozwiązania z P. G. stosunku służbowego na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji. Odnosząc się do argumentów strony zawartych w odwołaniu, Komendant zaznaczył, że zgodnie przepis art. 43 ust. 3 ustawy o obliguje organ do zasięgnięcia opinii organizacji zakładowej związku zawodowego policjantów w przedmiocie zwolnienia ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji, jednakże nie uzależnia zwolnienia funkcjonariusza w tym trybie od wydania opinii przez organ związkowy. Ponadto dodał, w kontekście argumentu o niedostatecznym rozpatrzeniu materiału dowodowego odnoszącego się do zarzucanych policjantowi czynów, iż przepis art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji nie uzależnia możliwości zwolnienia policjanta ze służby od wyniku postępowania karnego. Ponownie wskazał, że w interesie społecznym, tożsamym z interesem służby pozostaje, aby służbę w Policji pełnili jedynie policjanci dający rękojmię godnego reprezentowania formacji i w pełni realizujący stawiane przed tą formacją wymagania. Zdaniem organu odwoławczego w realiach faktycznych niniejszej sprawy brak jest przesłanek dla uznania, iż w odniesieniu do skarżącego wystarczającym byłoby zawieszenie w czynnościach służbowych. Samo zawieszenie nie ochroniłoby bowiem w sposób wystarczający dobra nadrzędnego, jakim jest dobro służby. W ocenie Komendanta, organ I instancji zasadnie nadał swojemu rozstrzygnięciu rygor natychmiastowej wykonalności. Zaskarżona decyzja spełnia wymagania określone w art. 108 § 1 Kpa, gdyż w jej uzasadnieniu przytoczono okoliczności wskazujące, że zachodzą przesłanki uzasadniające przedłożenie interesu społecznego nad indywidualny interes strony. P. G. pismem z dnia [...] października 2017 r. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie rozkaz personalny Komendanta [...] Policji z dnia [...]października 2017 r. nr [...], zarzucając naruszenie: 1. art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji, bowiem dokonane zawieszenie skarżącego w czynnościach służbowych, powoduje faktyczne odsunięcie go od jakiejkolwiek aktywności charakterystycznej dla funkcjonariusza policji. 2. art. 43 ust. 3 ustawy o policji, polegające na wydaniu rozkazu bez zasięgnięcia opinii związku zawodowego funkcjonariuszy policji. 3. art. 7 kpa i art. 77 § 1 kpa polegające na przeprowadzeniu postępowania w sposób szablonowy, przejawiający się w bezkrytycznym zaaprobowaniu braku podjęcia przez organ I instancji jakiejkolwiek próby dokonania wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego odnoszącego się do zarzuconych mi czynów, co powoduje, iż organ II instancji pozbawił się możliwości dokonania samodzielnej oceny wiarygodności obciążających skarżącego dowodów. 4. naruszenie art. 108 § 1 kpa polegające na błędnym nadaniu decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności. 5. naruszenie art. 107 § 1 pkt 6 kpa polegające na nierozpoznaniu sprawy w granicach odwołania i niedokonanie ustalenia stanu faktycznego, a jedynie przedstawienie przebiegu postępowania. Skarżący podnosząc wskazane zarzuty, wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Komendantowi [...] Policji. Komendant [...] Policji w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, wskazując na argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1066) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Skarga oceniana pod tym względem nie zasługuje na uwzględnienie. Materialnoprawną podstawę wydania zaskarżonego rozkazu stanowił art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 2067), zgodnie z którym policjanta można zwolnić ze służby, gdy wymaga tego ważny interes służby. Użyte w powyżej cytowanym przepisie określenie "może zwolnić" wskazuje, iż organ w tym zakresie podejmuje decyzję uznaniową, a samo zwolnienie ze służby ma charakter fakultatywny. Dlatego też decyzja podejmowana na podstawie tego przepisu powinna uwzględnić zarówno interes społeczny, jak i słuszny interes skarżącego (art. 7 k.p.a.). Ma to szczególne znaczenie w sytuacji, gdy ustawodawca używa tzw. wyrażeń nieostrych, jakim w niniejszej sprawie jest "ważny interes służby". Przy zwolnieniu policjanta ze służby z powołaniem się na art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji organ powinien zatem uwzględnić okoliczności konkretnego przypadku, dotyczące zachowania się policjanta w służbie i w życiu prywatnym, bądź zdarzenia, które uniemożliwiają lub utrudniają pełnienie służby (por. wyrok SN z dnia 1 grudnia 1994 r., sygn. akt III ARN 65/94, publ. OSNAPiUS 1995/3 poz. 31). Co się tyczy pojęcia "ważnego interesu służby", to należy je odczytywać łącznie z treścią art. 25 ust. 1 ustawy o Policji, który to przepis stawia warunek, aby służbę w Policji pełniły tylko osoby o nieposzlakowanej opinii. Wprowadzenie takiego wymogu jest uzasadnione specyfiką pracy w organach ścigania, a także celami jakie formacja ta ma realizować. Policja ma bowiem gwarantować obywatelom ochronę przed wszelkimi działaniami sprzecznymi z prawem. Stąd więc osoby egzekwujące przestrzegania prawa, same muszą przede wszystkim przestrzegać prawa. Winny więc to być osoby cieszące się autorytetem w społeczeństwie, respektujące normy zasad współżycia społecznego, dotrzymujące roty ślubowania. Muszą tym samym znajdować się poza wszelkimi podejrzeniami by miały łamać prawo. Powyższe prowadzi do konkluzji, ze policjant któremu postawiono zarzut o popełnienie przestępstwa ściganego z urzędu, traci przymiot "nieposzlakowanej opinii". Stąd też pozostawienie w służbie policjanta, który nie legitymuje się tym przymiotem, narusza ważny interes służby. Taka sytuacja wpływa demoralizująco na pozostałych funkcjonariuszy, a także rzutuje na powstanie negatywnego wizerunku policji w odbiorze społecznym, co przekłada się na utratę zaufania do organów Państwa. Te negatywne konsekwencje pozostawania w służbie policjanta, który utracił przymiot nieposzlakowanej opinii, należy oceniać, jako przewyższające swoją rangą uprawnienia policjanta, któremu postawiono zarzut popełnienia przestępstwa, określane mianem "ważny interesu służby". W rozpoznawanej sprawie istota sporu sprowadza się do wyjaśnienia, czy w aktualnym stanie faktycznym skarżący może pełnić służbę w Policji i czy nie przeciwstawia się temu "ważny interes służby". W przedmiotowej sprawie okolicznością niesporną jest fakt, że na datę wydania zaskarżonej decyzji zwolniony policjant miał postawiony zarzut popełnienia przestępstwa z art. 228 § 3 Kk (przyjęcie korzyści majątkowej albo jej obietnicy) w zb. z art. 231 § 1 Kk (działanie funkcjonariusza publicznego na szkodę interesu publicznego lub prywatnego) w zw. z art. 271 Kk (poświadczenie nieprawdy w dokumencie, co do okoliczności mającej znaczenie prawne). Powyższe sprawiło, że policjant przestał legitymować się przymiotem "nieposzlakowanej opinii". Utracił więc atrybut konieczny do pozostawania w służbie. To zaś sprawiło, iż organ mógł uznać, że w interesie służby, polegającym na wykonywaniu zadań Policji wyłącznie przez osoby w pełni realizujące wymagania stawiane przed tą formacją, leży wydalenie skarżącego z szeregów służby. Zgodzić należy się ze stanowiskiem organu, że pozostawanie skarżącego pod zarzutem przestępstwa przyjęcia korzyści majątkowej w związku z pełnieniem funkcji publicznej oraz poświadczenia nieprawdy w notatniku służbowym jest zachowaniem nagannym w odbiorze społecznym i nie licuje z honorem, godnością i dobrym imieniem służby. Są to przestępstwa o znacznym ciężarze gatunkowym, systematycznie zwalczane w szeregach formacji, a nadto negatywnie odbierane wśród społeczeństwa. Tym samym skarżący nie cieszy się już nieposzlakowaną opinią, zatem nie spełnia podstawowego warunku wskazanego w art. 25 ust. 1 ustawy o Policji, niezbędnego do pełnienia służby w Policji. Policjantów obowiązują szczególnie rygorystyczne wymagania w zakresie przestrzegania prawa i zasad etycznych, co znajduje pełne uzasadnienie w przepisach ustawy o Policji. Policjant powinien mieć zawsze wzgląd na to, aby swoim postępowaniem umacniać powagę i zaufanie do pełnionych funkcji. Powinien też unikać wszelkich sytuacji zarówno w służbie jak i w życiu prywatnym, które godziłyby w dobre imię Policji. Przeciwdziałanie odmiennym zachowaniom ma stanowić fundament budowania zaufania do Policji w opinii publicznej, zwłaszcza że wiele przyznanych tej formacji prerogatyw łączy się z ingerowaniem w sferę wolności i praw obywatelskich. Należy również zauważyć, że negatywny wydźwięk społeczny postawy policjanta, działającego na szkodę interesu publicznego godzi w dobro służby i podważa zaufanie społeczne do całej formacji. Policjant utracił zatem atrybut konieczny do pozostawania w szeregach Policji. To zaś sprawiło, że w interesie służby, polegającym na wykonywaniu zadań Policji wyłącznie przez osoby w pełni realizujące wymagania stawiane przed Policją, leży wydalenie skarżącego z szeregów Policji. Nie można zgodzić się ze skarżącym, że organy przeprowadziły postępowanie w sposób szablonowy, bez dokonania zebrania i rozpatrzenia dowodów odnoszących się do zarzucanych czynów. Sąd stwierdza, że zwolnienie policjanta ze służby w oparciu o art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji pozostaje bez związku z prowadzonym postępowaniem karnym. Oznacza to, że zwolnienie może nastąpić przed zakończeniem tego postępowania, a rozstrzygnięcie sprawy karnej pozostaje bez wpływu na decyzję w przedmiocie zwolnienia ze służby. Przedmiotem oceny w niniejszym postępowaniu są bowiem takie okoliczności lub zachowania policjanta w służbie lub w życiu prywatnym, które utrudniają lub wręcz uniemożliwiają jej pełnienie. Samo już objęcie policjanta przez prokuratora zarzutem dotyczącym popełnienia czynu określonego w art. 228 § 3 Kk w zb. z art. 231 § 1 Kk w zw. z art. 271 Kk a następnie skierowanie aktu oskarżenia do Sądu Rejonowego dla [...] [...] sprawia, że traci on autorytet oraz wiarygodność w odbiorze społecznym. Elementy te są niezbędne do właściwego i skutecznego wykonywania obowiązków łączących się ze służbą w Policji. Podstawy zwolnienia z art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji nie stanowi fakt popełnienia zarzucanego czynu, a fakt postawienia zarzutu przez prokuratora. Stąd zarzucane skarżącemu przez prokuratora przestępstwa, nie tylko nie musiały, ale wręcz nie mogły być udowadniane przez organ w niniejszym postępowaniu. Organ prowadząc postępowanie w omawianym trybie, nie może dublować postępowania karnego prowadzonego przez prokuratora. Ocenić natomiast musi, czy wobec tych okoliczności postawienia zarzutów przez prokuratora, a następnie przedstawienia aktu oskarżenia policjant może pozostawać dalej w służbie czy też sprzeciwia się temu ważny interes służby. W świetle powyższego Sąd stwierdza za niezasadny zarzut naruszenia art. 7 k.p.a. i 77 § 1 k.p.a oraz art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji. Prawidłowo bowiem organy orzekające w sprawie uznały, iż specyfika pracy organów ścigania, cele jakie mają realizować, charakter działań jakie mogą podejmować funkcjonariusze na służbie sprawia, iż sam fakt postawienia skarżącemu zarzutów popełnienia przestępstwa przez prokuratora, a następnie skierowanie aktu oskarżenia do Sądu, stanowi przesłankę zwolnienia ze służby. Podejrzenie funkcjonariusza o zachowania karalne, zaprzeczające przyjętym zobowiązaniom, naraża dobre imię służby, którego utrzymanie składa się na treść "ważnego interesu służby" (por. wyrok NSA z dnia 13 kwietnia 2011 r., sygn. akt I OSK 1886/10, publ. LEX nr 821111). Podkreślenia wymaga, iż funkcjonariusze Policji, aby móc skutecznie wykonywać swoje obowiązki służbowe muszą pozostawać poza jakimikolwiek podejrzeniami o działania sprzeczne z prawem. Samo już zaś objęcie policjanta przez prokuratora zarzutem dotyczącym popełnienia przestępstwa ściganego z urzędu sprawia, iż traci on autorytet oraz wiarygodność w odbiorze społecznym, które to elementy są niezbędne do właściwego i skutecznego wykonywania obowiązków łączących się z pracą w organach ścigania. Sąd stwierdza, że w realiach faktycznych niniejszej sprawy brak jest również przesłanek dla uznania, że w odniesieniu do skarżącego wystarczającym byłoby zawieszenie w czynnościach służbowych. Samo zawieszenie nie ochroniłoby w sposób wystarczający dobra nadrzędnego, jakim jest ważny interes służby. Nadto wpływałoby na jej dezorganizację, oraz wiązać by się mogło z demoralizującym wpływem na pozostałych funkcjonariuszy pozostających w służbie. Stąd uzasadnionym było zarówno wydanie zaskarżonego rozstrzygnięcia jak i opatrzenie go rygorem natychmiastowej wykonalności, co oznacza, że nieuprawniony jest zarzut wskazany w skardze naruszenia art. 108 § 1 k.p.a. W ocenie Sądu, w okolicznościach niniejszej sprawy orzekające organy Policji w sposób prawidłowy rozważyły ważny interes skarżącego, przemawiający za pozostawieniem go w służbie i interes społeczny, tożsamy z interesem służby, wskazujący na potrzebę usunięcia go z szeregów Policji oraz zasadnie dały pierwszeństwo ochronie interesu społecznego. Okoliczności powołane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji w sposób wyczerpujący tłumaczą, dlaczego w tej konkretnej sytuacji organ, ważąc interes społeczny z interesem skarżącego, uznał prymat tego pierwszego interesu. Nieuprawniony jest również zarzut postawiony w skardze, że zaskarżony rozkaz personalny został wydany bez obligatoryjnego zasięgnięcia opinii organizacji zakładowej Związku Zawodowego Policjantów. Z art. 43 ust. 3 ustawy o Policji wynika, że przewidziany w nim obowiązek konsultacji sprowadza się jedynie do obowiązku zwrócenia się do organizacji związkowej o udzielenie opinii w przedmiocie planowanego przez organ zwolnienia konkretnego policjanta ze służby. Dopuszczalność zwolnienia policjanta nie wymaga ani osiągnięcia ze związkiem zawodowym porozumienia ani nawet uzyskania od tej organizacji opinii. Nawet negatywna opinia nie jest wiążąca dla organu. Nie zachodziła też potrzeba przeprowadzenia dowodu uzupełniającego z dokumentów akt Sądu Rejonowego dla [...] sygn. akt III K 564/17, bowiem w niniejszej sprawie Sąd ocenia prawidłowość zaskarżonej decyzji – zwolnienie skarżącego z Policji z uwagi na ważny interes służby, a nie czyny zawarte w akcie oskarżenia, co szerzej wyjaśniono powyżej. Reasumując, zwolnienie skarżącego ze służby w trybie przewidzianym w art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji poprzedzone zostało wyjaśnieniem wszystkich istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności dotyczących wystąpienia przesłanek "ważnego interesu służby". Organy nie uchybiły przepisom Kodeksu postępowania administracyjnego. Postępowanie prowadzone było zgodnie z zasadami wynikającymi z art. 7, art. 77 § 1 k.p.a. i art. 107 § pkt 6 k.p.a. Rygor natychmiastowej wykonalności nadany został zgodnie z art. 108 § 1 k.p.a., organ właściwie umotywował to rozstrzygniecie. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.), orzekł jak w sentencji.