II SA/Gl 627/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grzegorz Dobrowolski, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 13 sierpnia 2018 r. sprawy ze sprzeciwu "A" S.A. w W. od decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Częstochowie z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Częstochowie na rzecz strony skarżącej kwotę 997 (dziewięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. . "A" S.A. z siedzibą w W. wniosła do Wójta Gminy W. o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia polegającego na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej [...] na działce położonej przy ul. [...] w R. oznaczonej nr ewid. [...] Do wniosku została dołączona "Karta informacyjna przedsięwzięcia polegającego na budowie stacji bazowej" z której wynika, iż inwestycja nie jest zaliczona do przedsięwzięć wymienionych w § 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Z akt sprawy wynika zaś, iż wskazana do zainwestowania działka nr [...] w planie miejscowym przeznaczona jest pod zabudowę produkcyjną, usługo - wytwórczą, obiekty i urządzenia obsługi produkcji rolniczej, stacje kontroli pojazdów - przeznaczenie podstawowe. Jako przeznaczenie uzupełniające plan dopuszcza lokalizację składów, baz i magazynów, usługi, zieleń izolacyjną, zadrzewienia, trasy i urządzenia komunikacyjne, sieci, urządzenia i obiekty infrastruktury technicznej i komunalnej. Organ wszczął postępowanie oraz wystąpił o dokonanie współdziałania w przedmiocie stwierdzenia obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla powyższego przedsięwzięcia. Zarówno Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w Katowicach, jak i Wojewódzki Inspektor Sanitarny w Katowicach (któremu wniosek o dokonanie współdziałania przekazał Powiatowy Inspektor Sanitarny w Z.) uznali, iż brak możliwości dokonania współdziałania, gdyż przedsięwzięcie nie zalicza się do mogących znacząco oddziaływać na środowisko. W ramach postępowania wyjaśniającego ustalono, że na przedstawionej mapie brak zaznaczonego jednego budynku, który może znajdować się w zasięgu oddziaływania przedsięwzięcia. W związku z tym inwestor został zobowiązany do wyjaśnienia tej kwestii, do doprecyzowania wniosku oraz do przedstawienia kart katalogowych anten. W dniu [...]. do organu wpłynęła skorygowana karta informacyjna i kwalifikacja przedsięwzięcia sporządzona w oparciu o aktualną mapę zasadniczą z naniesionym budynkiem na działce nr [...]. Dołączone zostały również karty katalogowe anten i uchwytów. W związku z powyższym organ ponownie wystąpił o dokonanie współdziałania w zakresie kwalifikacji przedsięwzięcia do przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. I tym razem Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w Katowicach oraz Wojewódzki Inspektor Sanitarny w Katowicach uznali, że przedsięwzięcie nie może zostać zaliczone do mogącego znacząco oddziaływać na środowisko, zatem kwalifikacja do przeprowadzenia oceny oddziaływania jest bezprzedmiotowa. Pismem z dnia [...]. organ wezwał pełnomocnika inwestora do przedłożenia karty informacyjnej uwzględniającej maksymalne pochylenie anten wynoszące 18° (tilt elektryczny i mechaniczny). W uzasadnieniu organ wyjaśnił, iż dokonując weryfikacji uzupełnionej dokumentacji zauważył, że przedłożona dokumentacja nie została sporządzona z uwzględnieniem maksymalnych pochyleń elektrycznych oraz mechanicznych według ich danych katalogowych co ma istotny wpływ na wynik sprawy oraz na kwalifikację przedsięwzięcia. Na uzasadnienie żądania organ przywołał wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 grudnia 2016 r., z dnia 24 kwietnia 2015 r. i 7 sierpnia 2014 r. oraz WSA w Poznaniu z dnia 5 września 2014 r. W odpowiedzi pełnomocnik inwestora wyjaśnił, iż maksymalne pochylenie pionowe dla anteny zostaną ograniczone do 10°, mimo że istniałaby techniczna możliwość ustawienia tiltu 18°. Nachylenie hipotetycznego tiltu 18° byłoby sumą pochylenia tiltu elektrycznego i mechanicznego. Przedłożona karta informacyjna przedstawia maksymalne pole elektromagnetyczne przy zastosowaniu całkowicie mechanicznego tiltu bez wyżej wymienionej modyfikacji pola elektromagnetycznego. Ze względu na to, że operator ogranicza się do zastosowania tiltu 10° będzie mógł skorzystać z maksymalnego tiltu mechanicznego 8°+ 2°tiltu elektrycznego z najmniejszą modyfikacją pola elektromagnetycznego anteny lub skorzystać z drugiej opcji 10° tiltu elektrycznego + 0° tiltu mechanicznego z maksymalną modyfikacją zawężającą pole elektromagnetyczne anteny. Decyzją z dnia [...]. nr [...] organ pierwszej instancji umorzył postępowanie w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. W uzasadnieniu wskazał na stanowiska Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Katowicach oraz Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Katowicach, którzy jednoznacznie stwierdzili, że projektowana inwestycja nie jest zaliczona do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Skoro więc inwestycja nie jest zaliczona ani do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko ani też do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko w myśl rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010r., to postępowanie w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach należy umorzyć jako bezprzedmiotowe. Odwołanie od decyzji wnieśli I. I .D. T. , B. i H. W. oraz M.K.. Zarzucili organowi administracji naruszenie art. 105 k.p.a. w związku z: - art. 64 ust. 3 Konstytucji RP w związku z art. 135 ustawy Prawo ochrony środowiska w związku z art. 160 kodeksu karnego poprzez zbiorowe narażenie zdrowia , życia oraz mienia w przypadku budowy planowanej inwestycji albowiem obszar oddziaływania pól elektromagnetycznych o wartościach ponad normatywnych nie został ustalony dla tiltów maksymalnych w sytuacji, w której istnieje konieczność utworzenia obszaru ograniczonego użytkowania, - art. 71 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 3 października 2008r o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie , udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko w związku z przepisami rozporządzenia rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010r w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko poprzez przyjęcie , iż ocena oddziaływania na środowisko nie jest przeprowadzona dla najgorszego wariantu czyli z uwzględnieniem maksymalnych tiltów anten co już w R. doprowadziło do zbiorowego narażenia życia, zdrowia oraz mienia, - art. 63 ust.3 pkt 1 ustawy z dnia 3 października 2008r w związku z art. 135 ustawy Prawo ochrony środowiska poprzez pominięcie faktu, iż w niniejszej sprawie istnieje konieczność ustanowienia obszaru ograniczonego użytkowania i tym samym sporządzenie raportu było obligatoryjne. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Częstochowie decyzją z dnia [...] r. nr [...] uchyliło decyzję Wójta Gminy W. a sprawę przekazało mu do ponownego rozpatrzenia. Przyczyną orzeczenia kasatoryjnego, w ocenie organu odwoławczego, było dokonanie błędnej oceny co do obowiązku uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach planowanego przedsięwzięcia. Wskazało, że z akt wynika, że tilt anten będzie wynosił 10°, podczas gdy z karty katalogowej wynika maksymalny tilt tych anten 18°. Powołało się także na orzecznictwo sądowe, z którego ma wynikać jednoznacznie, że jeżeli istnieje możliwość zmiany kierunku wiązki promieniowania należy ustalić oddziaływanie tej anteny od minimalnego do maksymalnego jej pochylenia aby jednoznacznie ustalić od jakiej do jakiej wysokości od poziomu terenu i w jakiej odległości od anten i płaszczyźnie możliwe jest oddziaływanie promieniowania. Pozwoli to również ustalić ewentualnie oddziaływanie anten, w przypadku nachylenia pod różnym ątem na tereny przeznaczone pod zabudowę mieszkaniową i miejsca dostępne dla ludności. Ponownie rozpatrując sprawę Wójt Gminy W. pismem z dnia [...] r. organ I instancji wezwał pełnomocnika inwestora do przedłożenia karty informacyjnej przedsięwzięcia z uwzględnieniem maksymalnego nachylenia anten tj. 18° bądź dokumentacji dot. rodzaju anten jakie będą zainstalowane oraz karty katalogowe przetłumaczone na język polski. W odpowiedzi została złożona dokumentacja z której wynika, iż rodzaj anten pozostaje bez zmian, natomiast zmienione zostało ich nachylenie do 8 °. Decyzja z dnia [...] r. nr [...] Wójt Gminy W. ponownie umorzył postępowanie w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla budowy stacji bazowej telefonii komórkowej [...] na działce nr [...] położonej przy ul. [...] w miejscowości R.. W uzasadnieniu decyzji stwierdzono, iż z karty informacyjnej przedsięwzięcia wynika, że inwestor zastosuje tylko tilt elektryczny tj. nachylenie 8° bez tiltu mechanicznego. W zasięgu wiązki nie znajdują się miejsca dostępne dla ludności. Powyższe sprawia, że inwestycja nie zalicza się do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko bądź mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010r w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. W takiej sytuacji postępowanie o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach należało umorzyć jako bezprzedmiotowe. Odwołanie od tej decyzji złożyli I i D.T., B. i H.W. oraz M.K. reprezentowani przez profesjonalnego pełnomocnika podnoszą argumenty tożsame do tych, które zostały zawarte w odwołaniu od decyzji Wójta Gminy W. z dnia [...] r. Zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Częstochowie uchyliło rozstrzygnięcie organu I instancji i sprawę przekazało Wójtowi Gminy W. do ponownego rozpatrzenia. I tym razem przyczyną orzeczenia kasatoryjnego był brak w kwalifikacji przedsięwzięcia obliczeń dotyczących sytuacji, gdy maksymalne nachylenia wiązek promieniowania (elektryczne i mechaniczne) zostaną zsumowane. Sprzeciw od tej decyzji złożyła "A" z siedzibą w W.. Domagając się uchylenia decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego oraz zasądzenia kosztów postępowania zarzuciła organowi administracji: I. naruszenie art. 138 § 2 k.p.a. mając na względzie, że z uzasadnienia zaskarżonej decyzji nie wynika, aby organ pierwszej instancji dopuścił się tego typu naruszenia przepisów postępowania, że konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie, II. naruszenie § 2 ust. 1 pkt 7 oraz § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2016 r., poz. 71) w zakresie kwalifikacji przedsięwzięcia i uznanie, że "w zaistniałej sytuacji, prowadząc ponownie postępowanie, organ pierwszej instancji zobowiązany jest wezwać inwestora do przedłożenia Karty informacyjnej przedsięwzięcia z uwzględnieniem maksymalnego nachylenia anten tj. 18°, III. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy: art. 6, art. 7 k.p.a. i art. 77 k.p.a. w zakresie wszechstronnej oceny zgromadzonego materiału dowodowego przez organ administracji publicznej. Odpowiadając na sprzeciw organ administracji wniósł o jego oddalenie, podtrzymując swe dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Sprzeciw zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017r. poz. 2188) sądy administracyjne są właściwe do badania zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Sąd może kierować się przy kontroli kryteriami słuszności lub sprawiedliwości społecznej, jeżeli zezwala mu na to przepis prawa. Decyzja administracyjna jest zgodna z prawem, jeżeli jest zgodna z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa materialnego i przepisami prawa procesowego. Uchylenie decyzji administracyjnej, względnie stwierdzenie jej nieważności przez Sąd, następuje tylko w przypadku stwierdzenia istnienia istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mającego wpływ na wynik sprawy (art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi –Dz. U. z 2018 r., poz. 1302., zwanej dalej: "p.p.s.a."). Zakres kontroli Sądu wyznacza art. 134 tej ustawy stanowiący, iż sąd orzeka w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (§ 1). Przy czym wskazać należy, że na mocy noweli z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 935), od dnia 1 czerwca 2017 r. zaczął obowiązywać dodany tą nowelą art. 64a p.p.s.a., który wprowadził instytucję sprzeciwu od decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U z 2017r. poz. 1257 ze zm., dalej jako: "k.p.a."), w miejsce dotychczasowej – składanej na zasadach ogólnych – skargi. Zgodnie z art. 64c § 1 i 2 p.p.s.a. sprzeciw od decyzji wnosi się za pośrednictwem organu, którego decyzja jest przedmiotem sprzeciwu od decyzji, w terminie czternastu dni od dnia doręczenia skarżącemu decyzji. Granice rozpoznania sprawy ze sprzeciwu od decyzji określa przepis art. 64e p.p.s.a., wskazując, że rozpoznając sprzeciw od decyzji, sąd ocenia jedynie istnienie przesłanek do wydania decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 k.p.a. Przepis ten stanowi, w brzmieniu mającym zastosowanie w niniejszej sprawie, że organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Zasadą jest, że organ odwoławczy wydaje rozstrzygnięcie co do istoty sprawy, co zgodnie z treścią art. 138 § 1 k.p.a. następuje przez wydanie rozstrzygnięcia merytorycznego. Natomiast odstępstwem od tej ogólnej zasady jest, wynikające z art. 138 § 2 k.p.a., uprawnienie organu odwoławczego do wydania decyzji kasacyjnej. Rozstrzygnięcie kasacyjne organu odwoławczego powinno mieć wyjątkowy charakter, gdyż zgodnie z ustanowioną w art. 15 k.p.a. zasadą dwuinstancyjności, każda sprawa administracyjna winna podlegać dwukrotnemu merytorycznemu rozstrzygnięciu, przez dwa różne organy administracji publicznej. Skuteczne wniesienie odwołania przenosi na organ II instancji ciężar ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy indywidualnej, a postępowanie odwoławcze nie ogranicza się jedynie do kontroli decyzji I instancji. W sytuacji, gdy nie ma przeszkód do ponownego rozpatrzenia sprawy administracyjnej i zakończenia jej merytoryczną decyzją drugoinstancyjną, niedopuszczalne - jako niezgodne z zasadą dwuinstancyjności - jest wydanie decyzji kasacyjnej. W sprzeczności z art. 138 § 2 k.p.a. pozostaje zatem wydanie decyzji kasacyjnej zarówno w przypadku, gdy zaskarżona decyzja była dotknięta jedynie błędami natury prawnej, jak i w przypadku, gdy postępowanie wyjaśniające pierwszej instancji jest dotknięte niewielkimi brakami, które można uzupełnić w postępowaniu odwoławczym na podstawie art. 136 § 1 k.p.a. Przyczyną uchylenia przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzji organu I instancji było niewyjaśnienie istotnych okoliczności sprawy. W ocenie organu II instancji Wójt Gminy W. winien dokonać oceny konieczności uzyskania przez inwestorkę decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach uwzględniając nie dane dotyczące przedsięwzięcia wynikające z wniosku i karty informacyjnej przedsięwzięcia, ale parametry wynikające z potencjalnego, możliwego fizycznie nachylenia wiązki anten. Wyjaśnienie tego problemu wymaga poczynienia kilku uwag dotyczących ustalenia obowiązku uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Zgodnie z art. 72 ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2017 r. poz. 1405 ze zm. – dalej jako "ustawa o ocenach) uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagane dla planowanych: 1) przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko; 2) przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Decyzja taka wydawana jest na wniosek inwestora. Do tego wniosku, w przypadku przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko dołącza się kartę informacyjną przedsięwzięcia. Jest to dokument (art. 62a ust. 1 ustawy o ocenach) określający podstawowe parametry zamierzenia oraz jego potencjalny wpływ na środowisko. Wynikające z karty informacyjnej przedsięwzięcia parametry zamierzenia są wiążące zarówno dla organu administracji, jak i dla inwestora. W tym pierwszym przypadku oznacza to, że dokonując analizy zamierzenia organ administracji nie może przyjmować innych parametrów przedsięwzięcia. Świadczy o tym choćby treść art. 81 ust. 1 ustawy o ocenach. Zgodnie z tym przepisem "jeżeli z oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wynika zasadność realizacji przedsięwzięcia w wariancie innym niż proponowany przez wnioskodawcę, organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, za zgodą wnioskodawcy, wskazuje w decyzji wariant dopuszczony do realizacji lub, w razie braku zgody wnioskodawcy, odmawia zgody na realizację przedsięwzięcia". W drugim przypadku związania, inwestor realizując przedsięwzięcie będzie mógł je wykonać jedynie wedle parametrów wynikających z wniosku, a w konsekwencji z treści decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Ta ostatnia wiąże organ wydający jedną z decyzji, o których mowa w art. 72 ust. 1 ustawy o ocenach. W ocenie Sądu reguły powyższe znajdują pełne zastosowanie w przypadku dokonywania ustaleń, czy konkretne przedsięwzięcie wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Szczegóły reguluje w w tym zakresie rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Organ nie może przyjmować innych parametrów przedsięwzięcia, niż te wskazane we wniosku i karcie informacyjnej. Nie może bowiem oceniać zamierzenia, które nie jest celem inwestora. W przypadku inwestora sytuacja wygląda w istocie podobnie. Uznanie przez organ administracji, że planowane przedsięwzięcie nie wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach nie oznacza, że swoje zamierzenie może realizować w dowolny sposób. Jeśli bowiem przedsięwzięcie będzie zrealizowane w sposób odbiegający od parametrów analizowanych na etapie oceny konieczności uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach (w ten sposób, że będzie mogło zostać zaliczone do mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko) to w konsekwencji należy przyjąć, iż decyzja, o której mowa w art. 72 ust. 1 ustawy o ocenach została wydana bez uzyskania wymaganej decyzji, o której mowa w art. 71 ustawy o ocenach. Przenosząc powyższe na grunt rozpatrywanej sprawy należy uznać, iż nieuzasadnione było uchylenie decyzji Wójta Gminy W. (przynajmniej z przyczyn wskazanych w zaskarżonej decyzji). "A" S.A. wystąpiła o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia o wyraźnie wskazanych parametrach. Kluczowym z nich jest kąt nachylenia wiązki (tilt). Ostatecznie został on wskazany (skutek doprecyzowania inwestora) na 8%. I tylko w takim zakresie organy administracji są władne badać spełnienie przesłanek przewidzianych w rozporządzeniu Ustalenie, czy przedsięwzięcie zalicza się do jednej ze wskazanych wyżej grup następuje w oparciu o kryteria zawarte w rozporządzeniu z dnia 9 listopada 2010 r. Okoliczność, że mechanicznie można regulować wiązkę w dodatkowym zakresie 10 % nie uzasadnia rozszerzania kwalifikacji przedsięwzięcia o badanie występowania miejsc dostępnych dla ludności o tilt 18 %. Inwestor legalnie może bowiem zrealizować zamierzenie tylko przy pochyleniu wiązki (elektrycznym) o 8%. Nie może organ administracji na tym etapie zakładać, że wnosząca sprzeciw będzie postępowała niezgodnie z prawem. Reasumując powyższe należy stwierdzić, iż organ I instancji orzekł w sprawie na podstawie wystarczającego materiału dowodowego. Przeprowadził ocenę konieczności uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgodnie z wnioskiem inwestorki, przy wykorzystaniu kwalifikacji opracowanej zgodnie z tym wnioskiem. Zatem zastosowanie przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Częstochowie rozwiązania przewidzianego w art. 138 § 2 k.p.a. i wskazanie, że kwalifikację przedsięwzięcia należy przeprowadzić na podstawie innych danych, niż wynikających z wniosku o wydanie decyzji, było bezzasadne. Ponownie rozpatrując sprawę organ administracji weźmie pod uwagę wyżej poczynione rozważania Sądu. Wobec powyższego - stwierdziwszy naruszenie art. 138 § 2 K.p.a. - należało uwzględnić sprzeciw i uchylić zaskarżoną decyzję w całości, na podstawie art. 151a § 1 p.p.s.a. O kosztach postępowania Sąd rozstrzygnął na podstawie art. 200 p.p.s.a. ----------------------- -6-