I OZ 1028/18

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Czesława Nowak-Kolczyńska po rozpoznaniu w dniu 30 października 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia A. H. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 14 sierpnia 2018 r., sygn. akt II SA/Po 658/18 o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi A. H. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] 2018 r., nr [...] w przedmiocie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami postanawia: oddalić zażalenie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu postanowieniem z 14 sierpnia 2018 r. - powołując się na art. 61 § 1, § 3 i § 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. ( Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm., dalej: p.p.s.a.) - odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej przez A. H. decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] z [...] 2018 r. o cofnięciu mu uprawnień prawa jazdy. Sąd podkreślił, że w zawartym w skardze wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji skarżący podniósł, iż prowadzi działalność gospodarczą oraz utrzymuje rodzinę (żonę i trzy córki). Posiadanie prawa jazdy jest dla niego niezbędne, gdyż na co dzień porusza się samochodem zarówno w celach prywatnych jak i w związku z prowadzoną działalnością, która stanowi dla niego jedyne źródło dochodu. Zdaniem Sądu, powyższe nie stanowi argumentów, które uzasadniałyby uznanie za wiarygodne twierdzenia, że w razie wykonania zaskarżonej decyzji skarżący poniesie znaczną szkodę czy zajdą w stosunku do niego trudne do odwrócenia skutki. Wykonanie decyzji polegającej na cofnięciu skarżącemu prawa jazdy nie stanowi zagrożenia dla jego egzystencji i funkcjonowania. Skarżący prowadzi działalność gospodarczą, ale z treści wniosku nie wynika, że korzystanie z uprawnień do kierowania pojazdami mechanicznymi jest warunkiem prowadzenia tej działalności, jak również, że funkcjonowanie firmy wymaga prowadzenia pojazdu, którym musiałby osobiście kierować i nie może w tym zakresie korzystać z usług innych osób. W zażaleniu na powyższe postanowienie skarżący podniósł zarzut naruszenia art. 61 § 3 p.p.s.a. polegające na błędnym przyjęciu, iż w niniejszej sprawie nie zostały spełnione przesłanki z art. 61 § 3 p.p.s.a., a w konsekwencji uznanie, że nie zachodzą okoliczności uzasadniające odmowę wstrzymania wykonalności decyzji. Podkreślono, że skarżący prowadzi działalność gospodarczą zajmując się głównie produkcją elementów meblowych jako podwykonawca dla innych firm. Praca wymaga od skarżącego pozyskania surowca do wykonania elementów meblowych i dostarczenia gotowych produktów do jego kontrahentów. Czynności te wymagają pełnej mobilności. Bez możliwości transportu surowców i produktów, skarżący nie jest w stanie wykonywać swojej pracy. Kontrahenci skarżącego zlokalizowani są w innych miejscowościach. Wiele spraw i obowiązków wymaga wykonania przez niego osobiście w mieście oddalonym o ok. 20 km. Nie bez znaczenia, jak podkreślono, pozostaje fakt powstrzymywania się od spożywania alkoholu i uczęszczania przez skarżącego na zajęcia terapeutyczne, na które dojeżdża samochodem. Mając na uwadze powyższe wniesiono o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z treścią art. 61 § 3 p.p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z przepisu tego wynika więc, iż warunkiem wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest wykazanie we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w wyniku jej wykonania. Możliwość wstrzymania wykonania zaskarżonego orzeczenia na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. nie oznacza jednak, że sąd jest zobligowany w każdym przypadku – niezależnie od okoliczności sprawy – uwzględnić wniosek strony skarżącej. Wniesienie skargi nie pociąga za sobą automatycznego skutku suspensywności i wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu zależy od oceny sądu, czy istnieją przesłanki uzasadniające takie rozstrzygnięcie (por. T.Woś [w:] T.Woś, H.Knysiak-Molczyk, M.Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. Warszawa 2008, s. 335 i n.). Wykazanie zaistnienia przynajmniej jednej ze wskazanych w art. 61 § 3 p.p.s.a. przesłanek spoczywa na wnioskodawcy. Oznacza to występującą po jego stronie konieczność przywołania konkretnych okoliczności wskazujących na to, że wykonanie decyzji spowoduje w stosunku do strony niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków i przytoczenia okoliczności uzasadniających to żądanie wraz z informacjami, które mogą to żądanie uprawdopodobnić. Powyższe oznacza, że chodzi tu o taką szkodę (majątkową lub niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że Sąd I instancji prawidłowo ocenił złożony w tej sprawie wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Zaznaczyć trzeba, że w uzasadnieniu żądania wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji skarżący zawarł jedynie ogólną argumentację bez żadnych konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wykonanie decyzji spowoduje trudne do odwrócenia skutki, czy też niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody. Obowiązek uprawdopodobnienia istnienia przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. spoczywał na wnioskodawcy. Ten zaś poza ogólnymi sformułowaniami dotyczącymi sytuacji rodzinnej, powołując się na prowadzenie działalności gospodarczej, bez żadnych dodatkowych informacji, nie sprostał ustawowym wymogom. Zatem z powodu braku konkretnych motywów uzasadniających wniosek, nie było wystarczającej podstawy pozwalającej zastosować wobec skarżącego ochronę tymczasową. Przytoczenie okoliczności pozwalających sądowi na dokonanie oceny, czy spełnione są przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji dopiero na dalszym etapie postępowania, tj. w zażaleniu, nie uzasadnia uwzględnienia wniosku nawet w przypadku spełnienia tych przesłanek, jeżeli Sądowi I instancji nie można zarzucić naruszenia prawa. Z uwagi na powyższe Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.