II OZ 1154/18

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Siegień, , , po rozpoznaniu w dniu 21 listopada 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia K. M. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 23 lipca 2018 r., sygn. akt II SA/Po 560/18 o odmowie przywrócenia K. M. terminu do wniesienia sprzeciwu od decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] marca 2018 r., nr [...] w przedmiocie odebrania zwierząt postanawia: oddalić zażalenie. Postanowieniem z dnia 23 lipca 2018 r., sygn. akt II SA/Po 560/18 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu odmówił K. M. przywrócenia terminu do wniesienia sprzeciwu od decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] marca 2018 r., nr [...] w przedmiocie odebrania zwierząt. Sąd pierwszej instancji stwierdził, że opisana wyżej decyzja kasacyjna Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. została doręczona pełnomocnikowi skarżącego w dniu 30 kwietnia 2018 r., co oznacza, że termin do wniesienia sprzeciwu upływał z dniem 14 maja 2018 r., tymczasem sprzeciw wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jego wniesienia został wniesiony przez skarżącego osobiście w dniu 24 maja 2018 r., a zatem z uchybieniem terminu. Zdaniem skarżącego, wnoszącego o przywrócenie terminu do wniesienia sprzeciwu, brak dokonania tej czynności w terminie wynikał nie z jego winy, lecz z winy jego pełnomocnika, który nie poinformował go o zapadłej decyzji organu drugiej instancji w terminie umożliwiającym mu jej zaskarżenie. W ocenie Sądu pierwszej instancji, w przedmiotowej sprawie nie wystąpiły przesłanki z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2012 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2018 r. poz. 1302, dalej: "ppsa"), uzasadniające przywrócenie terminu do wniesienia sprzeciwu od decyzji organu drugiej instancji, bowiem skarżący był w toku postępowania administracyjnego reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, co oznacza, że działał on w taki sposób, jakby sam dokonywał czynności procesowych, tyle że przy wykorzystaniu profesjonalnej pomocy, a zatem w konsekwencji ponosi również odpowiedzialność związaną z wyborem pełnomocnika oraz skutki jego działań, błędów i zaniechań. Brak natomiast wiedzy co do działań wyznaczonego pełnomocnika, nie jest okolicznością uzasadniającą brak winy skarżącego w uchybieniu terminu do dokonania czynności procesowej. Skarżący ponosi zatem winę za zaniedbania ustanowionego pełnomocnika, polegające na braku poinformowania go o wydanej w niniejszej sprawie decyzji organu drugiej instancji. Skarżący wniósł na powyższe postanowienie zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego, domagając się jego uchylenia oraz przyznania mu prawa pomocy. Podniósł, że niedochowanie terminu do wniesienia sprzeciwu od decyzji organu drugiej instancji nastąpiło nie z jego winy. W uzasadnieniu zażalenia odniósł się natomiast do merytorycznych kwestii związanych z wydanymi w niniejszej sprawie decyzjami w przedmiocie odebrania mu zwierząt. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Z art. 86 § 1 ppsa wynika, że jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Stosownie zaś do art. 87 § 1 ppsa pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w jego uchybieniu (art. 87 § 2 ppsa). Przywrócenie terminu ma charakter wyjątkowy i nie jest możliwe, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. Może mieć miejsce wtedy, gdy uchybienie terminu nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Przy ocenie przesłanki braku winy należy brać pod uwagę kryterium starannego działania wymaganego od osoby należycie dbającej o swoje interesy. W sytuacji natomiast, gdy strona reprezentowana jest przez profesjonalnego pełnomocnika, to wszelkie zaniedbania z jego strony są traktowane jako zaniedbania samej strony. Z tego względu błędy pełnomocnika są równoznaczne z błędami strony i nie można ich traktować jako działań różnych podmiotów. W przedmiotowej sprawie bezdyskusyjne jest, że sprzeciw od decyzji organu drugiej instancji został wniesiony przez skarżącego z uchybieniem czternastodniowego terminu. Uprawdopodobniając brak winy w uchybieniu tego terminu, skarżący wskazał na zaniedbania swojego pełnomocnika ustanowionego w sprawie, tj. adwokata [...], który nie poinformował go o wydaniu przez organ drugiej instancji decyzji (skutecznie doręczonej temu pełnomocnikowi w dniu 30 kwietnia 2018 r.), a tym samym uniemożliwił skarżącemu wniesienie do sądu, w ustawowym terminie, sprzeciwu od tej decyzji. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, słusznie uznał Sąd pierwszej instancji, że skoro skarżący w toku postępowania administracyjnego reprezentowany był przez profesjonalnego pełnomocnika, to brak wiedzy co jego działań bądź zaniechań nie uzasadnia przywrócenia skarżącemu uchybionego terminu. Pomimo, że od takiego pełnomocnika należy wymagać należytej staranności przy dokonywaniu czynności procesowych, której w niniejszej sprawie pełnomocnik ten nie dochował, to jednak działa on w imieniu skarżącego i na jego rzecz, a zatem jego zaniechania są traktowane jakby dokonywane były przez skarżącego osobiście. Z tych przyczyn, skarżący, jako mocodawca ponosi wszelkie konsekwencje działania swego pełnomocnika. Skarżącego bowiem obciąża odpowiedzialność związana z wyborem pełnomocnika, któremu zlecił pomoc prawną, a zatem skutki podejmowanych przez tego pełnomocnika działań i zaniechań obciążają również samego skarżącego. Podkreślić zatem należy, że nieprawidłowe działanie profesjonalnego pełnomocnika polegające na niepowiadomieniu skarżącego o wydaniu przez organ drugiej instancji decyzji kasacyjnej, w terminie umożliwiającym mu wniesienie sprzeciwu od tej decyzji, nie stanowią podstawy wyłączenia winy skarżącego w rozumieniu art. 87 § 2 ppsa i w konsekwencji nie dają podstaw do przywrócenia terminu do wniesienia tego środka zaskarżenia. Z tych względów, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 ppsa, postanowił jak w sentencji.