VIII SA/Wa 244/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Artur Kot, Sędziowie Sędzia WSA Iwona Owsińska – Gwiazda (sprawozdawca), Sędzia WSA Marek Wroczyński, Protokolant Specjalista Ilona Obara, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 sierpnia 2018 r. w Radomiu sprawy ze skargi M. J. na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...]grudnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej oddala skargę. Przedmiotem rozpoznania w niniejszej sprawie jest skarga M. J., na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska znak [...] z [...] grudnia 2017 r. o wymierzeniu administracyjnej kary pieniężnej za nieterminowe przekazanie Marszałkowi Województwa [...] rocznego sprawozdania o osiągniętych poziomach zbierania wraz z wykazem punktów zbierania prowadzonych przez zbierającego zużyte baterie lub zużyte akumulatory oraz wykazem miejsc odbioru, z których zbierający odbiera zużyte baterie przenośne lub zużyte akumulatory przenośne za 2014 r. Skarga została złożona w następującym stanie faktycznym sprawy: Pismem znak [...] z [...] marca 2016 r. Marszałek Województwa [...] (zwany dalej: MW) powiadomił [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska (zwany dalej: WIOŚ, organ I instancji) o złożeniu przez M. J. (zwany dalej: Skarżący) prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą "[...]" M. J., rocznego sprawozdania o osiągniętych poziomach zbierania wraz z wykazem punktów zbierania prowadzonych przez danego zbierającego zużyte baterie lub zużyte akumulatory oraz wykazem miejsc odbioru, z których zbierający odbiera zużyte baterie przenośne lub zużyte akumulatory przenośne za 2014 r., o którym mowa w art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 24 kwietnia 2009 r. o bateriach i akumulatorach (Dz. U. z 2016 r. poz. 1803, zwana dalej: ustawą o bateriach i akumulatorach) w dniu 8 października 2015 r., tj. po terminie, który upłynął w dniu 15 marca 2015 r. Decyzją znak [...] z [...] lipca 2017 r. WIOŚ, na podstawie art. 200 ust. 1 i ust. 2 pkt 1, art. 201 ust. 1, art. 202 i art. 237 ust. 1 pkt 6 ustawy z 14 grudnia 2012 r. o odpadach (Dz. U. z 2016 r. poz. 1987 ze zm.), art. 125 ustawy z dnia 11 września 2015 r. o zużytym sprzęcie elektrycznym i elektronicznym (Dz. U. z 2015 r. poz. 1688) oraz art. 104 i art. 107 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r. poz. 1257, dalej: k.p.a.), orzekł o nałożeniu na Skarżącego administracyjnej kary pieniężnej w wysokości 500 zł za nieterminowe złożenie MW rocznego sprawozdania o osiągniętych poziomach zbierania wraz z wykazem punktów zbierania prowadzonych przez danego zbierającego zużyte baterie lub zużyte akumulatory oraz wykazem miejsc odbioru, z których zbierający odbiera zużyte baterie przenośne lub zużyte akumulatory przenośne za 2014 r. W odwołaniu złożonym na powołaną decyzję Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Wydanej decyzji zarzucił naruszenie przepisów postępowania, tj.: 1. art. 7, art. 77 § 1, art. 107 § 3 w związku z art. 189c k.p.a. poprzez nie zbadanie przez WIOŚ, która ustawa - obecnie obowiązująca, czy obowiązująca w czasie naruszenia prawa jest względniejsza dla niego; 2. art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez nieprzeanalizowanie przez organ I instancji, czy w sprawie występują okoliczności przemawiające za odstąpieniem od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej i poprzestaniu na pouczeniu; 3. art. 9 k.p.a. poprzez niepoinformowanie Skarżącego o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogły mieć wpływ na ustalenie obowiązku zapłaty kary administracyjnej, tj. poprzez niewskazanie, że w przedmiotowej sprawie istnieje możliwość odstąpienia od nałożenia kary administracyjnej i poprzestania na pouczeniu. Wskazaną na wstępie i stanowiącą przedmiot oceny w niniejszej sprawie decyzją z [...] grudnia 2017 r. Główny Inspektor Ochrony Środowiska (zwany dalej: GIOŚ, organ odwoławczy) utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu, po przedstawieniu stanu sprawy organ odwoławczy stwierdził, iż zaskarżona decyzja wydana została prawidłowo, zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa. Wskazał, iż z dniem 1 stycznia 2016 r. weszła w życie ustawa z dnia 11 września 2015 r. o zużytym sprzęcie elektrycznym i elektronicznym, która na mocy art. 108 pkt 25 uchyliła dotychczas obowiązujący art. 200 ustawy o odpadach. Niemniej jednak zgodnie z art. 125 ustawy o zużytym sprzęcie elektrycznym i elektronicznym niewykonanie obowiązków wymienionych w art. 237 ust. 1 ustawy o odpadach za lata 2012-2014, podlega karze, o której mowa w art. 200 ustawy o odpadach w brzmieniu dotychczasowym. Natomiast art. 118 ustawy o zużytym sprzęcie elektrycznym i elektronicznym stanowi, że "do postępowań administracyjnych wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe", a regulacja art. 125 ustawy o zużytym sprzęcie elektrycznym i elektronicznym wprost wskazuje, że niewykonanie obowiązków wymienionych w art. 237 ust. 1 ustawy o odpadach za lata 2012-2014, podlega karze, o której mowa w art. 200 ustawy o odpadach w brzmieniu dotychczasowym, co obliguje GIOŚ do rozpoznania niniejszej sprawy zgodnie z uchylonym art. 200 ustawy o odpadach. Organ odwoławczy za całkowicie chybione uznał zarzuty Skarżącego dotyczące naruszenia przez WIOŚ przepisów art. 7, art. 77 § 1, art. 107 § 3 k.p.a. Stwierdził, że WIOŚ prowadził postępowanie administracyjne w oparciu o zgromadzone w sprawie dowody zgodnie z zasadami wynikającymi z przepisów prawa, w sposób rzetelny i przejrzysty. Zdaniem organu odwoławczego podnoszony przez Skarżącego fakt obowiązywania innego stanu prawnego w dacie stwierdzenia naruszenia niż w czasie wydawania decyzji administracyjnej przez organ I instancji i nierozpatrzenie poczynionego naruszenia w oparciu o ten bardziej korzystny dla Skarżącego, nie może stanowić podstawy do odstąpienia od kary wymierzonej zaskarżoną decyzją. WIOŚ zobligowany jest wymierzyć administracyjną karę pieniężną w oparciu o stan prawny obowiązujący w dacie naruszenia. Natomiast na podstawie art. 200 ust. 1 oraz ust. 2 ustawy o odpadach za naruszenie tego obowiązku wynikającego z ustawy o bateriach i akumulatorach organ I instancji jest zobligowany wymierzyć administracyjną karę pieniężną w terminie 5 lat od końca roku kalendarzowego, w którym powstała zaległość podatkowa (art. 118 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. 2017, poz. 201 ze zm., dalej: o.p.). W ocenie organu bezspornym jest, że roczne sprawozdanie o osiągniętych poziomach zbierania wraz z wykazem punktów zbierania prowadzonych przez danego zbierającego zużyte baterie lub zużyte akumulatory oraz wykazem miejsc odbioru, z których zbierający odbiera zużyte baterie przenośne lub zużyte akumulatory przenośne za 2014 r., zgodnie z art. 76 ust. 1 ustawy o odpadach, Skarżący był zobligowany przedłożyć MW w terminie do dnia 15 marca 2015 r. Jednocześnie z uwagi na regulację art. 57 § 4 k.p.a. termin ten, który przypadał na niedzielę ulegał przesunięciu na najbliższy następny dzień powszedni (poniedziałek) tj. na dzień 16 marca 2015 r. Skarżący przedłożył natomiast przedmiotowy wykaz w dniu 8 października 2015 r., a więc z uchybieniem ww. przepisów. Organ zaznaczył, że obowiązujące przepisy prawa nie przewidują możliwości odstąpienia od wymierzenia przedmiotowej kary. Ustawodawca w art. 200 ustawy o odpadach dokładnie określił wysokość administracyjnej kary pieniężnej, wymierzanej podmiotom nie wywiązującym się w terminie z obowiązku złożenia marszałkowi województwa rocznego sprawozdania o osiągniętych poziomach zbierania wraz z wykazem punktów zbierania prowadzonych przez danego zbierającego zużyte baterie lub zużyte akumulatory oraz wykazem miejsc odbioru, z których zbierający odbiera zużyte baterie przenośne lub zużyte akumulatory przenośne za 2014 r., za poprzedni rok kalendarzowy. Przepis ten ma brzmienie jednoznaczne, nie ma więc możliwości miarkowania wysokości kary bądź też całkowitego odstąpienia od jej wymierzenia. Administracyjna kara pieniężna jest jednakowa dla każdego rodzaju podmiotu bez względu na jego wielkość, liczbę dni opóźnienia w przedłożeniu przedmiotowego sprawozdania marszałkowi województwa czy jakiekolwiek inne czynniki. Wobec powyższego GIOŚ nie może odstąpić od wymierzenia kary za naruszenie stwierdzone przez organ I instancji, także w przypadku jego nieumyślnego popełnienia przez Skarżącego. Ocenił dalej, iż odwołanie, dotyczące umorzenia wymierzonej administracyjnej kary pieniężnej w wysokości 500 zł nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż bezsporne jest, że nie dopełnił on obowiązku przedłożenia MW przedmiotowego wykazu, w ustawowym terminie. Naruszenie zostało stwierdzone i zgodnie z art. 200 ust. 1, w związku z art. 237 ust. 1 pkt 6 ustawy o odpadach organ I instancji był obligowany z mocy prawa do wydania zaskarżonej decyzji. W skardze złożonej do sądu administracyjnego na powołane rozstrzygnięcie Skarżący wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji w całości, ewentualnie o uchylenie powyższych decyzji w całości oraz zwrot kosztów postępowania. Wydanym decyzjom zarzucił naruszenie: 1. art. 6 k.p.a. w związku z art. 18 ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2017 r. poz. 935, zwana dalej ustawą zmieniającą) poprzez błędne przyjęcie, że do niniejszego postępowania nie stosuje się przepisów k.p.a. w brzmieniu nadanym przez ustawę zmieniającą; 2. art. 15 i art. 11 k.p.a. w związku z art. 107 § 1 pkt 6 k.p.a. i naruszenie zasady dwuinstancyjności postępowania oraz zasady przekonywania poprzez nierozpoznanie wszystkich zarzutów odwołania; 3. art. 7, art. 77 § 1, art. 107 § 3 w związku z art. 189c k.p.a. poprzez niezbadanie przez organy, która ustawa - obecnie obowiązująca, czy obowiązująca w czasie naruszenia prawa - jest względniejsza dla Skarżącego; 4. art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez nieprzeanalizowanie przez organy, czy w sprawie występują okoliczności przemawiające za odstąpieniem od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej i poprzestaniu na pouczeniu; 5. art. 9 k.p.a. poprzez niepoinformowanie Skarżącego o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogły mieć wpływ na ustalenie obowiązku zapłaty kary administracyjnej, tj. poprzez niewskazanie, że w przedmiotowej sprawie istnieje możliwość odstąpienia od nałożenia kary administracyjnej i poprzestania na pouczeniu. W uzasadnieniu skargi omówiono ww. zarzuty, podnosząc w szczególności brak odniesienia się do zarzutu naruszenia art. 189f § 1 k.p.a. W odpowiedzi na skargę GIOŚ wniósł o oddalenie skargi, podnosząc te same argumenty co w zaskarżonej decyzji. Wywiódł, że argumenty zawarte w skardze, dotyczące naruszenia art. 189c k.p.a. są nietrafione, bowiem regulacja nakazująca ukaranie za niezłożenie sprawozdania nadal obowiązuje, ponadto w przedmiotowym przypadku nie można mówić o ocenie "względności" (nie występuje relacja nowa - stara regulacja). Regulacją podstawową, nie podlegającą ocenie w kontekście art. 189c k.p.a. jest wskazany art. 125 ustawy o zużytym sprzęcie elektrycznym i elektronicznym. GIOŚ za niezasadny uznał również argument dotyczący naruszenia przez organ odwoławczy art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a., który dopuszcza odstąpienie organu od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej i poprzestania na pouczeniu, jeżeli waga naruszenia prawa jest znikoma, a strona zaprzestała naruszania prawa. Wyjaśnił, że wskazany przepis zawiera warunek łączny, tj. oprócz oceny, czy stwierdzone naruszenie prawa jest znikome, konieczne jest również stwierdzenie przez organ faktu, że Skarżący zaprzestał naruszenia prawa. Dopiero wystąpienie obu przesłanek jednocześnie upoważnia organ do obligatoryjnego odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej. W niniejszej sprawie naruszenie prawa przez Skarżącego polegające na nieterminowym przekazaniu MW wykazu zakładów przetwarzania zużytych baterii lub zużytych akumulatorów, z których prowadzącymi wprowadzający baterie lub akumulatory ma zawartą umowę za 2014 r. jest nieusuwalne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zarówno zaskarżona decyzja, jaki i decyzja organu I instancji nie naruszają prawa. Za trafne Sąd uznaje konstatacje organu w kwestii uwarunkowań prawnych sprawy, uznając tym samym, że ich ponowne powtarzanie byłoby bezzasadne. Dla przypomnienia jedynie wskazać należy, że przedmiotem skargi jest nałożenie administracyjnej kary pieniężnej za nieprzekazanie w terminie do dnia 15 marca 2015 r. MW rocznego sprawozdania o osiągniętych poziomach zbierania wraz z wykazem punktów zbierania prowadzonych przez danego zbierającego zużyte baterie lub zużyte akumulatory oraz wykazem miejsc odbioru, z których zbierający odbiera zużyte baterie przenośne lub zużyte akumulatory przenośne za 2014 r. Skarżący nie negował i nie kwestionował ustaleń organów, że przedmiotowe sprawozdanie (o osiągniętych poziomach zbierania wraz z wykazem punktów zbierania prowadzonych przez danego zbierającego zużyte baterie lub zużyte akumulatory oraz wykazem miejsc odbioru, z których zbierający odbiera zużyte baterie przenośne lub zużyte akumulatory przenośne za 2014 r.) zostało złożone z uchybieniem terminu. Zarzuty skargi wskazują, że Skarżący upatruje wadliwości zaskarżonej decyzji, w przyjęciu niewłaściwej wykładni regulacji prawa materialnego, zakreślającego reguły wymierzania kar administracyjnych – kar pieniężnych za złożenie wykazu po terminie w kontekście ustawy o bateriach i akumulatorach. Zarzuca zatem naruszenie przepisów postępowania, które jego zdaniem skutkowały wadliwym wydaniem zaskarżonej decyzji. Wskazuje nadto, iż organy nie zbadały, która ustawa ma zastosowanie, obecnie obowiązująca, czy też obowiązująca w czasie naruszenia prawa, która jest względniejsza dla Skarżącego. Pozostałe zarzuty koncentrują się w braku przeanalizowania przez organy okoliczności przemawiających za odstąpieniem od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej i poprzestania na pouczeniu. Zdaniem Sądu analiza przestawionych przy skardze akt administracyjnych wskazuje, iż wbrew zarzutom skargi właściwe jest stanowisko organów, że zastosowanie w przedmiotowej sprawie ma przepis art. 200 ustawy o odpadach (uchylony z dniem 1 stycznia 2016 r.). Przepis ten wobec treści stosownego przepisu przejściowego innej ustawy (art. 125 ustawy o zużytym sprzęcie elektrycznym i elektronicznym), przewiduje sankcje administracyjne za niezłożenie sprawozdania, w wysokości 500 zł. Skoro natomiast, wedle przepisów ustawy o bateriach i akumulatorach, odrębne akty wykonawcze określają wzory szeregu formularzy - co zresztą nie było kwestionowane w sprawie - zastosowanie danej regulacji wymaga wymierzenia szeregu kar. Potwierdza to brzmienie art. 237 ust. 1 pkt 6 ustawy o odpadach, gdzie mówi się o wymierzaniu kary w razie nieprzedłożenia sprawozdań lub wykazu. Należy podkreślić, że 1 stycznia 2016 r. weszła w życie ustawa o zużytym sprzęcie elektrycznym i elektronicznym, która w art. 108 pkt 25, uchyliła obowiązujący dotychczas art. 200 ustawy o odpadach; niemniej - zgodnie z art. 125 ustawy o zużytym sprzęcie elektrycznym i elektronicznym - niewykonanie obowiązków wymienionych w art. 237 ust. 1 ustawy o odpadach za lata 2012-2014, podlega karze, o której mowa w art. 200 tej samej ustawy w brzmieniu dotychczasowym. W tej sytuacji analiza powyższych przepisów musi prowadzić do wniosku, że użycie przez ustawodawcę w art. 125 ustawy liczby mnogiej - poprzez sformułowanie "niewykonanie obowiązków" - należy rozumieć, jako wskazanie nie tylko na obowiązek złożenia wymaganych sprawozdań (wykazów), lecz również na obowiązek złożenia ich w terminie, nadto na obowiązek ich złożenia, zgodnie ze stanem rzeczywistym. Natomiast zgodnie z art. 237 ust. 1 pkt 6 ustawy o odpadach "podmioty, o których mowa w art. 73 i art. 75, obowiązane przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy do sporządzania i składania sprawozdań - na podstawie art. 34 ust. 2, art. 35 ust. 1, art. 36 ust. 4, art. 37 ust. 6, art. 41 ust. 3, art. 59 ust. 3 i art. 64 ust. 5 ustawy z dnia 24 kwietnia 2009 r. o bateriach i akumulatorach - sporządzają i składają je, za lata 2012- 2014, stosując przepisy dotychczasowe, z tym, że ten, kto wbrew obowiązkowi, nie sporządza i nie przekazuje tych zbiorczych zestawień danych, sprawozdań lub wykazu zakładów przetwarzania lub wykonuje ten obowiązek nieterminowo lub niezgodnie ze stanem rzeczywistym podlega karze, o której mowa w art. 200 ". Zatem nie ulega wątpliwości, że wskazane w decyzji przepisy w sposób oczywisty wskazują na obowiązek nałożenia administracyjnej kary pieniężnej w przypadku nieterminowego złożenia sprawozdania. W ocenie Sądu nietrafione są zarzuty skargi dotyczące wadliwego uzasadnienia zarówno zaskarżonej jak i poprzedzającej ją decyzji. Wyjaśnić w tym zakresie należy, że organy jednoznacznie określiły jakie uwarunkowania prawne i faktyczne miały na uwadze podejmując zaskarżone rozstrzygnięcia. Okoliczność, że Skarżący nie podziela stanowiska organów w zakresie przyjęcia zastosowanych przepisów, ich rozumienia – nie może świadczyć o uchybieniu organów zasadzie przekonywania strony. Organ administracji nie jest obowiązany do odnoszenia się do każdego z argumentów strony wywiedzionych w odwołaniu. Wydana decyzja powinna jednak w sposób przekonywujący uzasadniać stanowisko organu i w przekonaniu Sądu organy sprostały powyższej zasadzie. Rację ma Skarżący, że organ odwoławczy rozpoznając odwołanie pominął odniesienie się do kwestii zarzutu naruszenia art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a., niemniej powyższe zdaniem sądu pozostaje bez wpływu na treść rozstrzygnięcia. Jak zasadnie podniósł organ odwoławczy w uzasadnieniu odpowiedzi na skargę zgodnie z treścią powołanego przepisu "organ administracji publicznej, w drodze decyzji odstępuje od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej i poprzestaje na pouczeniu, jeżeli waga naruszenia prawa jest znikoma, a strona zaprzestała naruszania prawa", co w przedmiotowej sprawie nie miało miejsca. Prawidłowe jest stanowisko GIOŚ, iż naruszenie prawa przez Skarżącego, polegające na nieterminowym przekazaniu MW rocznego sprawozdania o osiągniętych poziomach zbierania wraz z wykazem punktów zbierania prowadzonych przez danego zbierającego zużyte baterie lub zużyte akumulatory oraz wykazem miejsc odbioru, z których zbierający odbiera zużyte baterie przenośne lub zużyte akumulatory przenośne za 2014 r. jest nieusuwalne. Datę przekazania dokumentu określono na podstawie stempla z datą nadania dokumentu w placówce Poczty Polskiej. Zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa ustawodawca przewidział termin przekazania ww. dokumentu do dnia 15 marca roku następującego po roku, którego sprawozdanie dotyczy. Należy zauważyć, że obowiązujące regulacje prawne jednoznacznie wskazują, iż karze podlega każdy, kto nie złożył lub nieterminowo złożył ww. dokumenty. Słusznie także wywiódł organ odwoławczy, że złożenie sprawozdania siedem miesięcy po ustawowo określonym terminie trudno określić mianem zaprzestania naruszenia prawa. Ponadto brak danych liczbowych wynikających m.in. z przedmiotowego wykazu, przekazanego z niezachowaniem terminu określonego obowiązującymi przepisami prawa ma bezpośredni wpływ na ocenę rzetelnego ustalenia tych danych w skali całego kraju, co rzutuje na podsumowanie wartości w raportach dotyczących gospodarki bateriami i akumulatorami przekazywanych Komisji Europejskiej. Termin 15 marca nie został określony przypadkowo. Pozostaje on bowiem w bezpośredniej korelacji z pozostałymi terminami związanymi ze składaniem zbiorczych informacji w zakresie rynku baterii i akumulatorów przez organy ochrony środowiska. Naruszenie tego terminu, jak trafnie wskazał GIOŚ, wpłynęło na nierzetelność wcześniej sporządzonych i złożonych Komisji Europejskiej informacji. Ma to kluczowe znaczenie dla skutecznej kontroli strumienia wytwarzanych odpadów w postaci zużytych baterii i zużytych akumulatorów oraz zapewnienia porównywalności przekazywanych danych między państwami członkowskimi. Niezależnie od powyższego Sąd stwierdza, iż jak wynika z regulacji art. 189a § 1 i 2 k.p.a. przepisów działu IVa k.p.a. dotyczących nakładania lub wymierzania administracyjnych kar pieniężnych lub udzielania ulg w ich spłacie, nie stosuje się, jeżeli kwestie te uregulowane są w przepisach odrębnych. Zasady nakładania i wymierzania administracyjnych kar pieniężnych za nieterminowe złożenie wykazu (sprawozdania) uregulowane są w art. 200, art. 201 ustawy o odpadach. Z kolei z regulacji art. 202 ustawy o odpadach wynika, że w sprawach dotyczących administracyjnych kar pieniężnych stosuje się odpowiednio przepisy działu III o.p., z tym, że uprawnienia organu podatkowego przysługują wojewódzkiemu inspektorowi ochrony środowiska. W dziale III tego aktu prawnego znajduje się art. 67a regulujący właśnie kwestię zastosowania ulg w spłacie należności m.in. odroczenie terminu płatności, rozłożenie płatności na raty, czy też umorzenie należności. Wobec powyższego, wbrew twierdzeniom Skarżącego wskazana w art. 189f k.p.a. regulacja – wobec wyraźnego odesłania do przepisów ordynacji podatkowej, nie mogła mieć zastosowania w niniejszej sprawie. Kwestia ewentualnego zastosowania wobec Skarżącego w/w ulg pozostaje otwarta, niezbędne jest wcześniejsze ustalenie wysokości należności do spłaty. Istotne, na gruncie regulacji art. 200 ustawy o odpadach jest, że organ administracji publicznej nie może odstąpić od wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej, jak również nie może jej miarkować przy uwzględnieniu takich kryteriów jak okres uchybienia terminowi, czy przyczyny uchybienia terminowi. Ustawodawca nie przewidział możliwości odstąpienia od wymierzenia tej kary, nadał jej charakter obligatoryjny określając jej wysokość wprost w ustawie. W tej sytuacji Sąd w składzie orzekającym stwierdza, iż uchybienie organu odwoławczego w zakresie pominięcia w odniesieniu się do zarzutu naruszenia przez organ art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a., nie miało wpływu na rozstrzygnięcie Sądu, zatem nie występuje przesłanka nieważności postępowania. Nie można przy tym nie dostrzec, że Skarżący w uzasadnieniu skargi nie wskazał nawet, ani nie uzasadnił przesłanki nieważnościowej. Zasadny jest także zarzut skargi dotyczący błędnego przyjęcia przez organy (uznany także przez GIOŚ w odpowiedzi na skargę), że do niniejszego postępowania nie stosuje się przepisów k.p.a. w brzmieniu nadanym przez ustawę zmieniającą (art. 16 ustawy zmieniającej). Uznanie jednak tego zarzutu nie ma istotnego wpływu na wynik sprawy. Jak bowiem przedstawiono wyżej, okoliczność, że w sprawie można było stosować przepisy k.p.a. w brzmieniu nadanym przez ustawę zmieniającą obowiązującym od 1 czerwca 2017 r., wobec wyraźnej treści art. 189a k.p.a. powoduje, że w sprawie nie mają zastosowania przepisy działu IVa k.p.a. Za nieistotne Sąd uznał także uchybienia organu odnoszące się do naruszenia art. 107 § 1 pkt 9 k.p.a., bowiem Skarżący wywiódł skargę w terminie, wniósł wpis od skargi w niniejszej sprawie jak i od innych skarg (co Sądowi wiadome z urzędu). Skarga zawiera przedstawienie zarzutów, ich uzasadnienie oraz żądanie stwierdzenia nieważności ewentualnie uchylenia decyzji, co świadczy o profesjonalnym jej sporządzeniu, zatem uchybienia organu w pouczeniu nie miały wpływu na złożoną skargę. W odniesieniu do skargi stwierdzić należy, że przedstawione w niej zrzuty nie mogły jednak odnieść oczekiwanego skutku. Wbrew zarzutom skargi chybione są zarówno zarzuty naruszenia przepisów postępowania, gdy chodzi obowiązek prawidłowego wyjaśnienia okoliczności faktycznych sprawy oraz uzasadnienia orzeczenia, jak i prawa materialnego, określających przesłanki i reguły wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej w zakresie złożenia sprawozdania w terminie i zgodnie z przepisami ustawy o bateriach i akumulatorach. Na przedsiębiorcy spoczywa obowiązek zapoznania się z przepisami regulującym zagadnienie gospodarowania odpadami i stosowania się do określonych w nich obowiązków, dotyczących prowadzonej przez niego działalności. Sąd nie dostrzegł również z urzędu wad, uzasadniających wyeliminowanie z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji. Mając na uwadze powołane okoliczności, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm., zwana dalej p.p.s.a.) skargę oddalił.