I SA/Bd 362/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Urszula Wiśniewska Sędziowie: sędzia WSA Halina Adamczewska-Wasilewicz (spr.) sędzia WSA Ewa Kruppik- Świetlicka Protokolant: starszy sekretarz sądowy Anna Krenz-Winiecka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 sierpnia 2018r. sprawy ze skargi S. F. sp. z o. o. w likwidacji w B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej oddala skargę Skarżąca złożyła do Prezydenta Miasta B. wniosek o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją tego organu z dnia [...]. w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za rok 2016. Jako podstawę prawną wznowienia postępowania wskazała art. 240 § 1 pkt 5 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2017r. poz. 201 ze zm.), dalej: "O.p.", w związku z ujawnieniem nowych okoliczności faktycznych dotyczących stanu technicznego będących przedmiotem opodatkowania ww. decyzją budynków przy ul. [...]. [...] w B., co w ocenie Spółki, miało istotny wpływ na określenie wysokości podatku od nieruchomości. Skarżąca wniosła o uchylenie ww. decyzji Prezydenta Miasta B. i orzeczenie co do istoty sprawy poprzez opodatkowanie wyłącznie gruntu, ewentualnie gruntu i budynku, lecz według stawek podatku od nieruchomości właściwych dla tzw. nieruchomości pozostałych. Decyzją z dnia [...]. Prezydent Miasta B. odmówił uchylenia decyzji dotychczasowej, ponieważ nie stwierdził istnienia przesłanki wznowienia określonej w art. 240 § 1 pkt 5 O.p. W złożonym odwołaniu Strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i rozstrzygnięcie co do istoty sprawy, ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie art. 240 § 1 pkt 5 O.p. poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że przepis ten wymaga kumulatywnego spełnienia dwóch przesłanek wznowienia postępowania w postaci: a) ujawnienia nowych okoliczności faktycznych, b) nowych dowodów, podczas gdy przepis ten posługuje się spójnikiem alternatywy "lub", co oznacza, iż samoistną podstawą wznowienia postępowania może być zarówno ujawnienie tylko nowej okoliczności faktycznej, jak i ujawnienie tylko nowego dowodu i przesłanki te nie muszą być spełnione łącznie. Zarzuciła także naruszenie art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. z 2016r., poz. 716 ze zm.), dalej: "u.p.o.l.", poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że sam fakt posiadania nieruchomości przez przedsiębiorcę skutkuje zastosowaniem wobec tej nieruchomości stawek najwyższych, właściwych dla nieruchomości związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, pomijając ocenę czy nieruchomość ta jest i może być wykorzystywana do prowadzenia działalności ze względów technicznych. Ponadto w ocenie Strony, organ naruszył art. 187 § 1 O.p. poprzez jego niezastosowanie wyrażające się w braku zebrania całego materiału dowodowego oraz w braku wyczerpującej i wszechstronnej oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego. Decyzją z dnia [...]. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ stwierdził, że Prezydent Miasta B. prawidłowo uznał, iż zaistniała podstawa wznowienia postępowania w postaci nowych okoliczności faktycznych, a dotyczących stanu technicznego budynków będących przedmiotem opodatkowania. Okoliczności te przedstawione zostały w ekspertyzie dotyczącej stanu budynków przy ul. [...] i [...] w B. (działka nr [...]) sporządzonej na zlecenie Spółki w październiku 2016r. przez rzeczoznawcę budowlanego dr inż. J. L.. Dodatkowo na okoliczność złego stanu przedmiotowych budynków Spółka przedłożyła na etapie postępowania odwoławczego decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Miasta B. z 2007r. Sporną kwestią między organem pierwszej instancji a Spółką jest natomiast ocena ww. okoliczności faktycznych, jako istotnych w rozumieniu art. 240 § 1 pkt 5 O.p. W tym zakresie Kolegium wskazało, że w stanie prawnym obowiązującym w 2016r. nie można podzielić stanowiska Spółki, iż możliwość zaliczenia budynków będących w posiadaniu przedsiębiorcy do budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej wyłączona jest w stosunku do budynków, które nie są i nie mogą być wykorzystywane do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych. W stanie prawnym obowiązującym od dnia [...]. zaczął obowiązywać przepis art. 1a ust. 2a pkt 3 u.p.o.l., wprowadzony ustawą z dnia [...]. o zmianie ustawy o samorządzie gminnym oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2015r., poz. 1045 ze zm.), w którym wskazano, że do gruntów, budynków i budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej nie zalicza się budynków, budowli lub ich części, w odniesieniu do których została wydana decyzja ostateczna organu nadzoru budowlanego, o której mowa w art. 67 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2017r. poz. 1332 i 1529). Wprowadzając tę zmianę, ustawodawca zrezygnował jednocześnie z uregulowania odnoszącego się do "względów technicznych". Zmiana ta wprowadza nowy stan prawny i jak wskazano w treści uzasadnienia do ustawy z 25 czerwca 2015r. (druk sejmowy nr 2656 Sejmu RP VII kadencji), zmiana ta stanowi doprecyzowanie pojęcia "względy techniczne" przez ograniczenie stosowania tego pojęcia wyłącznie w odniesieniu do budynków i budowli lub ich części, w przypadkach gdy została wydana ostateczna decyzja na podstawie art. 67 ust. 1 ustawy Prawo budowlane. Dodano także, że doprecyzowanie danego pojęcia zawsze powoduje obostrzenie jego granic, czego efektem jest zawężenie stosowania danego przepisu w stosunku do dotychczasowej praktyki. Skoro art. 1a ust. 2a pkt 3 u.p.o.l. stanowi o decyzji ostatecznej organu nadzoru budowlanego wydanej w trybie art. 67 ust. 1 Prawa budowlanego, to stan techniczny budynków, jako nowa okoliczność w sprawie, mógłby być istotny dla rozstrzygnięcia zawartego w decyzji dotychczasowej, o ile wydana zostałaby decyzja nakazująca właścicielowi lub zarządcy rozbiórkę budynku będącego przedmiotem opodatkowania i uporządkowanie terenu oraz określająca terminy przystąpienia do tych robót i ich zakończenia. Jak wynika z akt sprawy oraz z treści przedłożonej przez Spółkę ekspertyzy, decyzja o której mowa w art. 67 ust. 1 Prawa budowlanego, nie została wydana w odniesieniu do żadnego z budynków będących przedmiotem opodatkowania. Za taką decyzję nie może być uznana decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Miasta B. z dnia [...]., która wydana została na podstawie art. 68 i art. 83 ust. 1 ustawy Prawo budowlane. Skoro Spółka nie powołała się w treści wniosku, a także w treści odwołania na wydanie w stosunku do przedmiotów opodatkowania, decyzji na podstawie art. 67 ust. 1 Prawa budowlanego, to zasadne było przyjęcie, że decyzja taka nie została wydana. Wniosek ten potwierdza także lektura załączonej do wniosku ekspertyzy z października 2016r. W tym stanie rzeczy zbędne było poszukiwanie przez Prezydenta Miasta B. powyższej decyzji poprzez kierowanie zapytania do organu nadzoru budowlanego. W związku z tym Kolegium nie stwierdziło naruszenia przez organ pierwszej instancji art. 187 § 1 O.p. W ocenie organu, nie znajduje także uzasadnienia twierdzenie Spółki, że katastrofalny stan techniczny budynków zlokalizowanych na przedmiotowej nieruchomości powoduje, iż obiekty te nie spełniają warunków koniecznych do uznania ich za budynki. W tym zakresie Kolegium wskazało, że zgodnie z art. 1a ust. 1 pkt 1 u.p.o.l., za budynek uważa się obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach. Z materiałów zgromadzonych w aktach sprawy, w tym z ekspertyzy przedłożonej przez Stronę z października 2016r. wynika, że opodatkowano budynki, tj. obiekty budowlane trwale związane z gruntem i wydzielone z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych, posiadające fundamenty i dach. Organ zgodził się ze Spółką, że Prezydent Miasta B. oceniając w świetle art. 240 § 1 pkt 5 O.p. dokument zawierający ww. ekspertyzę, błędnie uznał, iż nie podlega ona badaniu ze względu na to, że nie istniała w dacie wydania decyzji dotychczasowej. Prawidłowo organ pierwszej instancji ocenił natomiast, że przesłanką wznowienia są nowe okoliczności faktyczne dotyczące złego stanu technicznego budynków, który to stan nie był przedmiotem badania w postępowaniu poprzedzającym wydanie decyzji dotychczasowej i nie był brany pod uwagę przy wydaniu decyzji dotychczasowej. Prawidłowo także organ pierwszej instancji ocenił, że ww. nowe okoliczności faktyczne nie są istotne dla rozstrzygnięcia, albowiem "względy techniczne" dotyczące budynków w stanie prawnym obowiązującym od [...]., nie mają znaczenia dla ustalenia właściwej stawki podatkowej. W tej sytuacji, na podstawie art. 245 § 1 pkt 2 O.p., organ pierwszej instancji zobowiązany był odmówić uchylenia decyzji dotychczasowej w całości, ponieważ nie stwierdził istnienia przesłanek określonych w art. 240 § 1 O.p. W ocenie Kolegium, Prezydent Miasta B. nie naruszył art. 240 § 1 pkt 5 O.p., albowiem jak wynika z uzasadnienia zaskarżonej decyzji uznał, że wystarczającą podstawą wznowienia postępowania jest ujawnienie nowych okoliczności faktycznych, zaś odmowę uchylenia decyzji dotychczasowej oparł na stwierdzeniu, iż okoliczności te, choć wystąpiły, to jednak nie są istotne dla rozstrzygnięcia, co znalazło potwierdzenie w ocenie organu odwoławczego. Zdaniem organu, Prezydent Miasta B. nie naruszył także art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., albowiem prawidłowo uznał, że na przedmiotowej nieruchomości znajdują się budynki w rozumieniu prawa budowlanego oraz, iż budynki te związane są z prowadzeniem działalności gospodarczej, ponieważ znajdują się w posiadaniu przedsiębiorcy i nie zachodzi wyłączenie, o którym mowa w art. 1a ust. 2a u.p.o.l., w związku z czym zastosował prawidłową stawkę podatkową. W skardze Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości zarzucając jej naruszenie: - art. 240 § 1 pkt 5 w zw. z art. 245 § 1 pkt 1 O.p. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, będące konsekwencją przyjęcia, że nowe okoliczności faktyczne dotyczące stanu budynku położonego przy ul. [...]. [...] w B., opisane w ekspertyzie dr inż. J. L. sporządzonej w październiku 2016r., które nie były przedmiotem badania w postępowaniu poprzedzającym wydanie decyzji określającej wysokość podatku od nieruchomości za 2016r. i nie były brane pod uwagę przy wydaniu ww. decyzji z dnia [...]., nie są istotne dla rozstrzygnięcia z uwagi na wejście w życie ustawy z dnia 25 czerwca 2015r. o zmianie ustawy o samorządzie gminnym oraz niektórych innych ustaw, mocą której zmieniony został przepis art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. oraz dodany został przepis art. 1a ust. 2a u.p.o.l.; - art. 1a ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 1a ust. 2a u.p.o.l. oraz art. 67 ust. 1 i ust. 2 ustawy Prawo budowlane poprzez błędną ich wykładnię wyrażającą się w nieuwzględnieniu przy interpretacji ww. przepisów faktu, że obiekty posadowione na nieruchomości przy ul. [...]. [...] położone są w granicach obszaru wpisanego do rejestru zabytków, a same budynki jako budynki zabytkowe wpisane są do miejskiej ewidencji zabytków i w związku z powyższym art. 67 ust. 1 Prawa budowlanego w ogóle nie ma do obiektów tych zastosowania, co jednak, zdaniem Skarżącej, nie może wykluczać objęcia tych budynków opodatkowaniem według niższej stawki podatku od nieruchomości aniżeli stawka właściwa dla budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, tym bardziej, że jak wskazuje treść przywołanej wyżej ekspertyzy budowlanej, znajdują się one w stanie nienadającym się do użytkowania między innymi ze względu na fakt, iż stanowią one aktualnie plac budowy zgodnie z aktualnym pozwoleniem na budowę z dnia [...]. znak: [...] [...] zmieniającym wcześniejsze pozwolenie nr [...] z dnia [...]. znak: [...]; - art. 7 ust. 1 pkt 6 u.p.o.l. poprzez jego niezastosowanie, mimo że jak wynika z obowiązujących przepisów prawa, w tym aktu prawa miejscowego w postaci uchwały Rady Miasta B. nr [...] z dnia [...]. w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "Śródmieście - Św. Trójcy" w B., nieruchomość przy ul. [...]. [...] znajduje się w granicach obszaru wpisanego do rejestru zabytków, a same budynki wpisane są do miejskiej ewidencji zabytków. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: I. Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj. Dz.U. z 2017r., poz. 2188), sądy administracyjne kontrolują prawidłowość zaskarżonych aktów administracyjnych, między innymi decyzji ostatecznych, przy uwzględnieniu kryterium ich zgodności z prawem. Decyzja podlega uchyleniu, jeśli sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, o czym stanowi art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz.U. z 2018r. poz. 1303 ze zm.), dalej jako: "p.p.s.a.", lub też naruszenie prawa będące podstawą stwierdzenia nieważności decyzji (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a ). W myśl natomiast art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oceniając zaskarżoną decyzję z punktu widzenia jej zgodności z prawem stwierdzić należy, że decyzja ta nie narusza prawa w stopniu nakazującym wyeliminowanie jej z obrotu prawnego. Zdaniem Sądu, kontrolując zaskarżoną decyzję w oparciu o wyżej wskazane zasady, uzasadnione jest podkreślenie szczególnego trybu, w jakim zapadła zaskarżona decyzja. Zasadą bowiem jest trwałość decyzji administracyjnej, wynikająca z art. 128 O.p. Przepis ten stanowi, że decyzje, od których nie służy odwołanie w postępowaniu podatkowym są ostateczne. Ustawodawca uregulował możliwość zaistnienia sytuacji wyjątkowych, w których zajdzie jednak konieczność wyeliminowania wadliwych rozstrzygnięć ostatecznych z obrotu prawnego. Celowi temu służą nadzwyczajne postępowania, do których należy instytucja wznowienia postępowania podatkowego (art. 240-246 O.p.). Spór w sprawie sprowadza się natomiast do zagadnienia, czy zgodna z prawem jest ocena dokonana przez organ, że w sprawie nie wystąpiła przesłanka wznowienia postępowania. II. Podać należy, że wznowienie postępowania stanowi jeden z nadzwyczajnych trybów weryfikacji ostatecznej decyzji organu podatkowego kończącej postępowanie. W ramach tego postępowania wyróżnić można dwa etapy: w pierwszym rozstrzygana jest kwestia dopuszczalności wznowienia w ogóle, co wynika z art. 243 § 1 O.p. Etap ten kończy się wydaniem postanowienia o wznowieniu postępowania (art. 243 § 1 O.p.) lub wydaniem decyzji o odmowie wznowienia postępowania (art. 243 § 3 O.p.). Wydanie pierwszego z postanowień jest równoznaczne z rozpoczęciem drugiego etapu postępowania, które toczy się w ramach wytyczonych przez wskazaną we wniosku podstawę wznowienia postępowania, co miało miejsce w niniejszej sprawie. Jego przedmiotem nie jest ponowne, całościowe rozpoznanie sprawy we wszystkich jej aspektach, które były uwzględnione w ramach postępowania zwyczajnego, lecz zbadanie, czy zaistniały wyjątkowe okoliczności wymienione w art. 240 § 1 O.p. (por. Dowgier Rafał, Etel Leonard, Kosikowski Cezary, Pietrasz Piotr, Popławski Mariusz, Presnarowicz Sławomir, Komentarz LEX 2009, komentarz do art. 240 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. 05.8.60), (w:) C. Kosikowski, L. Etel, R. Dowgier, P. Pietrasz, S. Presnarowicz, M. Popławski, Ordynacja podatkowa Komentarz, LEX, 2009, wyd. III.). W art. 240 § 1 O.p. zawarty został zamknięty katalog przesłanek uzasadniających wznowienie postępowania. III. Skarżąca Spółka we wniosku z dnia [...]. o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją Prezydenta Miasta B. z dnia [...]. w przedmiocie zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości na 2016r., powołała się na art. 240 § 1 pkt 5 O.p. Zgodnie z tym przepisem, w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie między innymi jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję. O wystąpieniu tej podstawy wznowienia można mówić wówczas, gdy łącznie zostaną spełnione cztery przesłanki: 1) wyszły na jaw nowe okoliczności faktyczne lub dowody; 2) nowe okoliczności faktyczne lub dowody są istotne dla sprawy, tzn. mogą mieć wpływ na jej odmienne rozstrzygnięcie; 3) nowe okoliczności faktyczne lub dowody nie były znane organowi, który wydał decyzję; 4) nowe okoliczności faktyczne lub dowody istniały w dniu wydania decyzji. Rozważając przymiot nowości dowodów lub okoliczności w rozumieniu powołanego przepisu należy wskazać, że pod tym pojęciem należy rozumieć zarówno okoliczności lub dowody nowo odkryte, jak również po raz pierwszy zgłoszone przez stronę, a zatem takie, które nie zostały uwzględnione przez organ podatkowy jako element rozstrzygnięcia (por.: B. Adamiak, J. Borkowski, R. Mastalski, J. Zubrzycki "Ordynacja podatkowa, Komentarz 2015", UNIMEX Oficyna wydawnicza, Wrocław 2015, s. 1105). Ww. podstawę wznowienia Spółka wiązała z nowymi okolicznościami faktycznymi popartymi ekspertyzą biegłego rzeczoznawcy opisującą zły stan nieruchomości, która to ekspertyza została wydana w październiku 2016r., a zatem po zakończeniu postępowania podatkowego i wydaniu decyzji, co oznacza, że nie mogła być znana organowi podatkowemu w momencie wydania decyzji kończącej postępowanie w sprawie (w dniu [...].). Według tej ekspertyzy, w okresie od 2010r. do chwili obecnej budynek główny nie był wykorzystywany na żadne cele użytkowe, nie spełnia warunków, jakie są wymagane dla budynków i pomieszczeń służących celom użytkowym. Użytkowanie budynku w obecnym stanie byłoby niebezpieczne. Również z przyczyn formalnych użytkowanie budynku było i jest niemożliwe, gdyż obiekt stanowi plac budowy zgodnie z pozwoleniem na budowę. Zdaniem Spółki, ustalenia ekspertyzy mają niewątpliwie istotne znaczenie dla oceny, czy konstrukcja budowlana posadowiona na nieruchomości spełnia w ogóle warunki niezbędne dla uznania jej za budynek, a w konsekwencji dla oceny, czy konstrukcja ta może być przedmiotem opodatkowania podatkiem od nieruchomości. Odnosząc wskazywane przez Skarżącą okoliczności i dowód (ekspertyzę) do opisanych wyżej zasad pod kątem oceny, czy spełniają one warunki przewidziane w art. 240 § 1 pkt 5 O.p., Sąd uznał, że nie odpowiadają one tym kryteriom. W pierwszej kolejności podnieść należy, że ekspertyza nosi datę - październik 2016r., a zatem nie mogła być znana organowi w momencie wydania decyzji kończącej postępowanie w sprawie (4 lipca 2016r.), nie istniała w dniu wydania decyzji. Nie jest to zatem dowód istniejący w dacie wydania decyzji. Niemniej jednak zasadnie wskazał organ odwoławczy, że został on powołany przez Spółkę na potwierdzenie okoliczności faktycznych dotyczących stanu budynków, wynikających z treści ww. ekspertyzy. Trafnie organ podnosi, że wprawdzie dowód ten wskazuje okoliczności nowe, które nie były znane organowi i istniały w dniu wydania decyzji, to jednak nie są to okoliczności istotne dla sprawy, co oznacza, iż nie mają wpływu na rozstrzygnięcie. Za "istotne dla sprawy" okoliczności należy bowiem rozumieć takie, które mogły mieć wpływ na odmienne rozstrzygnięcie sprawy, co oznacza, że w sprawie zapadłaby decyzja co do swej istoty odmienna od rozstrzygnięcia dotychczasowego. W tym kontekście podnieść należy, że zły stan techniczny budynku nie stanowi podstawy do wyłączenia z opodatkowania, czy zastosowania niższej stawki podatkowej. W przepisach ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, jak zasadnie wskazało Kolegium, w 2016r. brak jest warunku wystąpienia "względów technicznych". Zgodnie z art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. (w brzmieniu z 2016r.) grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej - to grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z zastrzeżeniem ust. 2a. Przepis art. 1a ust. 2a stanowi, że do gruntów, budynków i budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej nie zalicza się budynków, budowli lub ich części, w odniesieniu do których została wydana decyzja ostateczna organu nadzoru budowlanego, o której mowa w art. 67 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. - Prawo budowlane (Dz.U. z 2016r. poz. 290), lub decyzja ostateczna organu nadzoru górniczego, na podstawie której trwale wyłączono budynek, budowlę lub ich części z użytkowania. Powyższa nowa regulacja prawna eliminująca w art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. pojęcie "względów technicznych", została wprowadzona przez art. 9 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 25 czerwca 2015r. o zmianie ustawy o samorządzie gminnym oraz niektórych ustaw, zmieniającej ustawę z dniem 1 stycznia 2016r. (Dz.U. z 2015r., poz. 1045). Zgodnie zatem z treścią art. 1a ust. 2a pkt 3 u.p.o.l. wyłączenie budynków, budowli lub ich części spod opodatkowania najwyższą stawką podatkową dotyczy jedynie sytuacji, gdy została wydana decyzja o nakazie rozbiórki lub o wyłączeniu z użytkowania. Z akt nie wynika, aby decyzja taka, tj. na podstawie art. 67 ustawy Prawo budowlane została wydana. Na etapie odwołania Spółka przedłożyła decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Miasta B. z dnia [...]. nr [...] ZZ A, która wydana została na podstawie art. 68 i art. 83 ust. 1 ustawy Prawo budowlane. Wskazana decyzja nie została jednak wydana na podstawie art. 67 tej ustawy, a zatem nie może stanowić podstawy do wyłączenia budynku z opodatkowania jako związanego z prowadzeniem działalności gospodarczej. W związku z tym powoływana okoliczność i mające potwierdzać ją dowody nie są istotne dla niniejszej sprawy. IV. Organ prawidłowo także wskazał na brak podstaw do przyjęcia, że wymienione obiekty nie stanowią budynków. W tym kontekście zasadnie podał, że z treści ekspertyzy przedłożonej przez Stronę wynika, iż opodatkowano budynki, to jest obiekty budowlane trwale związane z gruntem i wydzielone z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych, posiadające fundamenty i dach. W punkcie 4.3 ekspertyzy stwierdzono, że budynek główny składa się z części: północnej, środkowej i południowej. Budynek w części północnej jest nieużytkowany, gdyż jego stan jest zły i ze względu na zmianę funkcji przeznaczony jest do rozbiórki. Budynek w części środkowej ogólnie jest w dobrym stanie technicznym, zaś budynek w części południowej znajduje się w stanie technicznym średnim. Z kolei w punkcie 4.4 ww. ekspertyzy stwierdzono, że budynek garażowy ogólnie jest w stanie technicznym średnim i ze względu na zmianę funkcji przeznaczony jest do rozbiórki. W tym stanie sprawy należy stwierdzić, że również ekspertyza nie podważa skutecznie, iż obiekty są budynkami. Odnosząc się do kwestii opodatkowania spornych budynków podatkiem od nieruchomości podkreślić także należy, że zgodnie z art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989r. Prawa geodezyjnego i kartograficznego (Dz.U. z 2016r., poz. 1629’ aktualna publikacja – Dz.U. z 2017r., poz. 2101), podstawę wymiaru podatków stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. W pełni uprawnione było odwołanie się przez organ do rejestru gruntów i budynków. W tym zakresie organ podał, że z wypisu z rejestru gruntów wg. stanu na dzień [...]. i [...]. wynika, iż S. F. Spółka z o.o. była użytkownikiem wieczystym nieruchomości położonej w B. przy ul. [...]. [...], zapisanej w KW nr [...] o powierzchni [...] m2. Nieruchomość została sklasyfikowana jako inne tereny zabudowane. Ponadto z tego wypisu wynika, że Spółka była właścicielem budynków sklasyfikowanych jako budynki biurowe, budynki handlowo-usługowe oraz inne budynki niemieszkalne, o powierzchni zabudowy [...] m2. Powierzchnię użytkową budynków Spółki, organ podatkowy ustalił na podstawie aktu notarialnego, którym Spółka nabyła przedmiotową nieruchomość (Repertorium A numer [...]), a z którego wynika, że budynki posadowione na tej nieruchomości mają powierzchnię użytkową - [...] m2. Chcąc zatem podważyć treść zapisów ujętych w ewidencji, zainteresowany podmiot powinien uruchomić stosowny tryb ich korekty (zmiana, aktualizacja, sprostowanie), powołując się na to, że wpis w ewidencji gruntów odbiega od stanu rzeczywistego. Dopóki dane nie zostaną zmienione w ewidencji, organy podatkowe mają obowiązek wyliczenia podatku na ich podstawie i nie są władne do kwestionowania, czy też korygowania zapisów ewidencji gruntów i budynków. Datą zmiany treści ewidencji gruntów jest data określona w zawiadomieniu starosty. Zawiadomienie to jest podstawowym dokumentem, na podstawie którego organ podatkowy powinien ustalić moment, z którym łączyć należy zaistnienie skutków prawnopodatkowych. W konsekwencji powołane przez Spółkę dowody i okoliczności z nich wynikające nie są istotne dla sprawy, bowiem nie podważają istnienia budynków, ich powierzchni oraz, że budynki te związane są z prowadzeniem działalności gospodarczej, gdyż znajdują się w posiadaniu przedsiębiorcy i nie zachodzi wyłączenie, o którym mowa w art. 1a ust. 2a tej ustawy, co ma wpływ na zastosowaną stawkę podatkową. V. Bezzasadny jest także ostatni z zarzutów naruszenia prawa materialnego, tj. art. 7 ust. 1 pkt 6 u.p.o.l. w związku z uchwałą Rady Miasta B. nr [...] z dnia [...]. w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "Śródmieście - Św. Trójcy" w B., zgodnie z którą - zdaniem Spółki - nieruchomość przy ul. [...]. [...] znajduje się w granicach obszaru wpisanego do rejestru zabytków, a same budynki wpisane są do miejskiej ewidencji zabytków. Zauważyć należy, że okoliczność ta została podniesiona dopiero na etapie skargi. Organy w decyzjach nie mogły zatem się do niej odnieść. Niemniej jednak podnieść należy, że stosownie do art. 7 ust. 1 pkt 6 u.p.o.l. zwolnione od opodatkowania są grunty i budynki wpisane indywidualnie do rejestru zabytków, pod warunkiem ich utrzymania i konserwacji, zgodnie z przepisami o ochronie zabytków, z wyjątkiem części zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej. Zwolnienie to stosuje się ściśle w zakresie wynikającym z decyzji organu - Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków o indywidualnym wpisaniu obiektu do rejestru zabytków. Strona takiej decyzji nie przedłożyła i nie wskazała. Organ zaś w odpowiedzi na skargę podnosi, że z treści dokumentu zatytułowanego "Wykaz obszarów i obiektów wpisanych do rejestru zabytków Województwa Kujawsko-Pomorskiego, marzec 2015" (dostępny w Biuletynie Informacji Publicznej na stronie Urzędu Miasta B.) wynika, że indywidualnie do rejestru zabytków na terenie Województwa [...] wpisane są między innymi: K. przy ul. [...]. [...] (poz. 31), kamienica przy ul. [...]/ [...]. [...] (poz. 155), dom przy ul. [...]. [...] (poz. 248) oraz szkoła przy ul [...]. [...] (poz. 249). Wykaz ten nie obejmuje innych, poza wyżej wymienionymi, obszarów i budynków usytuowanych przy ul. [...]. [...] w B.. Z powyższego wynika, że nieruchomości, których Spółka była właścicielem do kwietnia 2016r., położone przy ul. [...]. [...], nie były wpisane indywidualnie do rejestru zabytków, czego wymaga art. 7 ust. 1 pkt 6 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Tut. Sąd zauważa, że powyższe ma potwierdzenie w treści powołanej w skardze uchwały Nr [...] Rady Miasta B. z dnia [...]. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "Śródmieście-Świętej Trójcy" w B. (Dz.Urz. Woj. Kujaw. z 2007r. nr [...]). Otóż w § 6 ust. 2 pkt 2 tej uchwały postanowiono, co następuje: "na obszarze objętym planem wskazuje się zabytki nieruchome, wpisane do rejestru zabytków, objęte ochroną konserwatorską i prawną na podstawie przepisów szczególnych i odrębnych, wskazane na rysunku planu: a) kościół przy ul. [...], b) budynek przy ul. [...], c) budynek przy ul. [...], d) budynek przy ul. [...], e) budynek przy ul. [...]." Ustaleń tych Skarżąca nie podważyła. Jeżeli natomiast w obrocie prawnym istniała w 2016r. decyzja, z której wynika, że zostały wpisane indywidualnie do rejestru zabytków nieruchomości Skarżącej, to nie ma przeszkód, aby na taki dowód i okoliczność z niego wynikającą powołać się ewentualnie w nowym wniosku o wznowienie. Z podanych wyżej danych wynika natomiast, że sporne nieruchomości Spółki położone przy ul. [...]. [...], nie zostały wpisane do wymaganego rejestru zabytków. Ponadto Sąd podkreśla, że jeżeli byłaby to uchwała, która wskazywałaby nieruchomości należące do Skarżącej jako zabytki nieruchome, wpisane do rejestru zabytków, objęte ochroną konserwatorską i prawną na podstawie przepisów szczególnych i odrębnych, to nie byłaby to okoliczność nieznana organowi w dniu wydania decyzji określającej zobowiązanie w podatku od nieruchomości na 2016r. Okoliczność zatem, że dokonując wymiaru podatku od nieruchomości na 2016r., organ pominąłby obowiązującą uchwałę, nie może stanowić przesłanki do wznowienia postępowania. Okoliczność taka mogłaby być podnoszona np. w postępowaniu zwykłym na skutek wniesienia odwołania. VI. Podsumowując należy skonstatować, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa w taki sposób, który miałby czy mógłby mieć istotny wpływ na jej wynik, a tylko wówczas Sąd byłby zobowiązany do jej uchylenia. Ustalenie przez organ braku wystąpienia przesłanki wznowieniowej wskazanej we wniosku o wznowienie postępowania znajduje oparcie w zgromadzonym materiale dowodowym, a tym samym skutkowało odmową uchylenia decyzji ostatecznej. W świetle powyższego za zasadne uznać należy stanowisko organu podatkowego, zgodnie z którym ani wskazane dowody, ani wynikające z nich okoliczności, nie mają charakteru istotnych w stosunku do tego co zostało już ustalone przez organ podatkowy w toku zwykłego postępowania. Tym samym wskazywane przez Skarżącą dowody i okoliczności nie spełniają przesłanek określonych w art. 240 § 1 pkt 5 O.p. Mając na uwadze powyższą argumentację, odnoszącą się do istoty postępowania w przedmiocie wznowienia postępowania, zdaniem Sądu niezasadne pozostają zarzuty skargi naruszenia wskazanych w nich przepisów prawa materialnego i procesowego. VII. W tej sytuacji Sąd skargę oddalił na podstawie art. 151 ustawy p.p.s.a. H. Adamczewska – Wasilewicz U. Wiśniewska E. Kruppik – Świetlicka