II SA/Gl 360/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Kaznowska, Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Dobrowolski (spr.), Sędzia WSA Rafał Wolnik, Protokolant Agnieszka Jurczak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 sierpnia 2018 r. sprawy ze skargi M. C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Bielsku-Białej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie lokalizacji inwestycji celu publicznego oddala skargę. Działając przez pełnomocnika dnia [...] r. "A" sp. z o.o. w W. zwróciła się do Wójta Gminy M. o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego dla zamierzenia polegającego na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej o nominale [...] na terenie nieruchomości o nr ewid. 1 przy ulicy [...] we F., w skład której ma wejść system anten sektorowych i radioliniowych zainstalowanych na projektowanej wolno stojącej wieży (o wskazanej wysokości h 56,0m), zasilanie energetyczne oraz urządzenia sterujące w szafach posadowionych obok wieży. Na mocy postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Bielsku Białej do załatwienia sprawy został wyznaczony Burmistrz P. Po wszczęciu postępowania organ dokonał analizy warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikających z przepisów odrębnych, jak również stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji. Ustalił, że inwestycja, zgodnie z danymi pochodzącymi z wypisu z rejestru gruntów Starostwa [...], projektowana jest na terenie nieruchomości będącej własnością M. K., zlokalizowanym w rejonie ulicy [...] we F. Nieruchomości, na której planowane jest przedsięwzięcie oznaczone są w ewidencji gruntów jako RIVb, RV, PSIV, W, Lz, Br-RV, Br-PSIV" tereny rolne, pastwiska, wody, las oraz tereny rolne zabudowane. Organ wystąpił o współdziałanie do właściwych organów. Marszałek Województwa [...] uzgodnił przedsięwzięcie postanowieniem z dnia [...] r.) w zakresie melioracji wodnych a Starosta [...] (postanowienie z dnia [...] r.) w zakresie ochrony gruntów rolnych. Minister Środowiska nie zajął w terminie stanowiska odnośnie współdziałania w zakresie swoich kompetencji. Burmistrz P. przyjął, iż planowane przedsięwzięcie nie jest zaliczone do mogących potencjalnie, ani zawsze, znacząco oddziaływać na środowisko. W tym zakresie oparł się na piśmie Wójta Gminy M. z dnia [...] r. oraz własnych ustaleniach (pismo Wydziału Urbanistyki i Architektury UM w P. z dnia [...] r.). Uznał, iż zarówno z treści tych pism, jak i samej kwalifikacji przedsięwzięcia wynika, iż nie wymaga ono uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Mminimalna wysokość osi głównej wiązki promieniowania dla najniższej z nich wynosi około 38,2 n.p.t. Organ ustalił zaś, że maksymalna wysokość budynków położonych w obszarze oddziaływania wynosi nie więcej niż 10m. Na obszarze tym mogą zatem powstać obiekty o zbliżonej wysokości. W związku z powyższym miejsca dostępne dla ludności nie znajdą się w polu oddziaływania wiązki promieniowania. Od momentu zawiadomienia o wszczęciu postępowania w sprawie lokalizacji inwestycji celu publicznego planowane przedsięwzięcie budziło znaczne niepokoje wśród okolicznych mieszkańców. Dnia [...] r. do organu wpłynęło pismo M. C. (wraz z listą podpisów 210 mieszkańców), w którym stanowczo sprzeciwia się ona lokalizacji przedsięwzięcia ze względu na szkodliwość promieniowania elektomagnetycznego. Przed wydaniem decyzji - zgodnie z art. 10 § 1 k.p.a. organ powiadomił strony, inwestora, właściciela nieruchomości, której dotyczył wniosek. Pismem z dnia [...] r. M. C. ponownie zaprotestowała przeciwko lokalizacji przedsięwzięcia. Do pisma dołączone zostało pismo Rady Sołeckiej we F., która popiera sprzeciw mieszkańców dotyczący budowy wieży telefonii komórkowej Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Burmistrz P. ustalił lokalizację inwestycji celu publicznego zgodnie ze złożonym wnioskiem. Stwierdził, że realizacja stacji bazowej telefonii komórkowej stanowi cel publiczny w rozumieniu ustawy o gospodarce nieruchomościami. Spełnia ono również wszelkie wymagane prawem warunki. Odwołanie od tej decyzji złożyło 17 osób w tym M. C. Ostatecznie po dokonaniu ustaleń na podstawie uproszczonych wypisów z rejestru gruntów Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Bielsku-Białej za stronę postępowania, która złożyła odwołanie, uznało tylko M. C. W swym odwołaniu zarzuciła ona między innymi naruszenie: art. 7-9, 11, 107 § 3 k.p.a. poprzez zaakceptowanie dokumentacji zmierzającej do obejścia przepisów prawa albowiem zaniżono moc EIRP anten nie podając danych pozwalających na jej weryfikację; art. 64 ust. 3 Konstytucji RP w zw. z art. 135 ustawy Prawo ochrony środowiska albowiem obszar oddziaływania pól elektromagnetycznych o wartościach ponadnormatywnych nie został ustalony dla tilitów maksymalnych w sytuacji, w której istnieje konieczność utworzenia obszaru ograniczonego użytkowania; art. 72 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko w powiązaniu z przepisami rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko poprzez przyjęcie, iż ocena oddziaływania na środowisko czyli raport jest wymagany obligatoryjnie lub fakultatywnie dla pojedynczego elementu przedsięwzięcia, a nie dla jego całości - ponadto organ I instancji doprowadził do akceptacji zakazanego przez Europejski Trybunał Sprawiedliwości zjawiska tzw. "salami slicing"; art. 7-9, 77 § 1, 107 § 1 i § 3 k.p.a. w zw. z 156 § 2 k.p.a. poprzez lakoniczne stwierdzenie, że inwestycja nie wymaga decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach; art. 52 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. bowiem mapa dołączona do wniosku o wydanie decyzji lokalizacyjnej nie zawiera naniesionego obszaru oddziaływania inwestycji albowiem nie uwzględnia zsumowania mocy anten sektorowych i radioliniowych (brak podania mocy) nakładających się - ponadto wyliczenia nie uwzględniają błędu metody obliczeniowej oraz odbić promieniowania od naturalnych przeszkód; art. 54 ust. 1 u.p.z.p. poprzez nie wskazanie w decyzji mocy wszystkich anten sektorowych oraz radioliniowych; art. 7, 8, 107 § 1 i § 3 k.p.a. poprzez sporządzenie decyzji w sposób nie możliwy do odkodowania z uwagi na : brak podania maksymalnych tiltów możliwych do uzyskania dla danej anteny; nie wskazanie, jaka na danym terenie może być dopuszczalna maksymalna wysokość zabudowy. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Bielsku-Białej zaskarżoną decyzją utrzymało decyzję organu I instancji w mocy. Uznało, iż zarówno ustalenia dokonane przez Burmistrza P., jak i wywiedzione z nich skutki prawne są prawidłowe. Odniosło się do zarzutów odwołania stwierdzając, że są one niezasadne. Podkreśliło, że rozpatrywana decyzja określa jedynie lokalizację przedsięwzięcia. Szczegółowe kwestie związane z problematyką ochrony środowiska będą zaś rozpatrywane przy wydawaniu pozwolenia na budowę. Odwołanie od tej decyzji złożyła M. C. reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika. Domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji oraz zasądzenia kosztów postępowania, zarzuciła decyzji organu odwoławczego naruszenie: art. 8 § 1, 11, 107 § 3 k.p.a. poprzez nie odniesienie się do zarzutów odwołania pomimo istnienia takiego obowiązku, art. 72 ust 1 pkt. 3 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. 2008 nr 199 poz. 1227 – tu pełnomocnik skarżącej podał numer Dziennika Ustaw pierwotnej wersji ustawy z 2008 r.) w powiązaniu z przepisami rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 roku w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko poprzez przyjęcie iż bliżej nieokreślona inwestycja o nie ustalonych parametrach technicznych nie wymaga decyzji o środowiskowych uwarunkowanych co wyklucza możliwość zaakceptowania jej, art. 52 ust 2 pkt. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowanie terenu (tu pełnomocnik skarżącej podał błędną nazwę aktu prawnego – zapewne chodziło mu o ustawę o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym) poprzez pominięcie faktu, iż mapa dołączona do wniosku o wydanie decyzji lokalizacyjnej nie zawiera naniesionego obszaru oddziaływania inwestycji (pól przekraczających wartości graniczne) albowiem nie uwzględnia konkretnych mocy anten sektorowych i radioliniowych, art. 54 ust 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez nie wskazanie w decyzji konkretnych mocy EIRP anten sektorowych i radioliniowych "co jest tożsame z uznaniem, iż jest ona bezprzedmiotowa", art. 72 ust 1 pkt 3 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko w powiązaniu z przepisami rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 roku w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko poprzez przyjęcie, iż ocena oddziaływania na środowisko czyli raport jest wymagany obligatoryjnie lub fakultatywnie dla pojedynczego elementu przedsięwzięcia a nie dla całości. Ponadto organ I instancji doprowadził do akceptacji zakazanego przez Europejski Trybunał Sprawiedliwości zjawiska tzw. "salami slicing". Dodatkowo z decyzji nie wynika moc EIRP anten na danym sektorze, czy uwzględniono maksymalne tilty i na podstawie jakich danych i tym samym na jakiej wysokości wystąpią osie głównych wiązek anten mając na uwadze całość przedsięwzięcia, art. 7,8, 107 § 1, 107 § 3 k.p.a. poprzez sporządzenie decyzji w sposób niemożliwy do odkodowania z uwagi na; brak podania faktycznej mocy EIRP anten objętych analizą, brak podania maksymalnych tiltów możliwych do uzyskania dla danej anteny, nie wskazanie, z jaką na danym terenie może być dopuszczalna maksymalna wysokość zabudowy z jednoczesnym przyjęciem, że osie głównych wiązek promieniowania wystąpią na wysokości niemożliwych do zabudowy, brak podania mocy anten radioliniowych wraz z określeniem czy wejdą w superpozycję z antenami sektorowymi, brak podania metody obliczeniowej oraz określenia jej maksymalnego błędu, brak podania czy uwzględniono w obliczeniach zjawisko odbić pól elektromagnetycznych od naturalnych przeszkód oraz anteny innego operatora, brak konkretnej jednostki prawnej rozporządzenia z dnia 9 listopada 2010 roku w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko i jej merytorycznego uzasadnienia, brak jakiejkolwiek analizy udowadniającej, iż inwestycja nie wprowadzi ograniczeń w zagospodarowaniu terenu. W uzasadnieniu skargi pełnomocnik M. C. szeroko przytoczył orzecznictwo sądów administracyjnych mających potwierdzić podniesione zarzuty. Odpowiadając na skargę organ administracji wniósł o jej oddalenie podtrzymując swe dotychczasowe stanowisko. W trakcie rozprawy przed Sądem Prezes "B" z siedzibą w R. wniósł o uwzględnienie skargi i uchylenie decyzji organów obu instancji. Podniósł, iż z uzasadnienia decyzji nie wynika, dlaczego dla przedsięwzięcia nie jest wymagana decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach. Nadto wskazał, iż w jego ocenie przedmiotem analizy powinno być całe przedsięwzięcie (wszystkie anteny) oraz, że należy uwzględnić maksymalne tilty anten. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r., poz. 2188) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że sądy administracyjne nie orzekają merytorycznie, tj. nie wydają orzeczeń, co do istoty sprawy, lecz badają zgodność zaskarżonego aktu administracyjnego z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego, określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami procedury administracyjnej, normującymi zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Z brzmienia zaś art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a." wynika, że w przypadku, gdy sąd stwierdzi bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia – uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Nie ulega więc wątpliwości, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Przy tym z mocy art. 134 § 1 p.p.s.a. tejże kontroli legalności sąd dokonuje także z urzędu, nie będąc związany zarzutami i wnioskami powołaną podstawą prawną. Rozstrzygana sprawa dotyczy lokalizacji inwestycji celu publicznego. Zgodnie z art. 50 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2017 r. poz. 1073 ze zm. – dalej jako u.p.z.p.) "inwestycja celu publicznego jest lokalizowana na podstawie planu miejscowego, a w przypadku jego braku - w drodze decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Warunek, o którym mowa w art. 61 ust. 1 pkt 4, stosuje się odpowiednio, z zastrzeżeniem art. 61 ust. 2a". Decyzja taka jest wydawana na wniosek, który powinien zawierać przede wszystkim (art. 51 ust. 2 u.p.z.p.): 1) ) określenie granic terenu objętego wnioskiem, przedstawionych na kopii mapy zasadniczej lub, w przypadku jej braku, na kopii mapy katastralnej, przyjętych do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, obejmujących teren, którego wniosek dotyczy, i obszaru, na który ta inwestycja będzie oddziaływać, w skali 1:500 lub 1:1000, a w stosunku do inwestycji liniowych również w skali 1:2000; 2) charakterystykę inwestycji, obejmującą: a) określenie zapotrzebowania na wodę, energię oraz sposobu odprowadzania lub oczyszczania ścieków, a także innych potrzeb w zakresie infrastruktury technicznej, a w razie potrzeby również sposobu unieszkodliwiania odpadów, b) określenie planowanego sposobu zagospodarowania terenu oraz charakterystyki zabudowy i zagospodarowania terenu, w tym przeznaczenia i gabarytów projektowanych obiektów budowlanych oraz powierzchni terenu podlegającej przekształceniu, przedstawione w formie opisowej i graficznej, c) określenie charakterystycznych parametrów technicznych inwestycji oraz dane charakteryzujące jej wpływ na środowisko. Procedurę wydawania decyzji lokalizującej inwestycję celu publicznego określa zasadniczo art. 53 u.p.z.p. Przed jej wydaniem konieczne jest dokonanie odpowiednich uzgodnień. Treść jej rozstrzygnięcia wskazuje zaś art. 54 ust. 2 u.p.z.p. Zgodnie z tym przepisem decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego określa: 1) rodzaj inwestycji; 2) warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych, a w szczególności w zakresie: a) warunków i wymagań ochrony i kształtowania ładu przestrzennego, b) ochrony środowiska i zdrowia ludzi oraz dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej, c) obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji, d) wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich, e) ochrony obiektów budowlanych na terenach górniczych; 3) linie rozgraniczające teren inwestycji, wyznaczone na mapie w odpowiedniej skali, z zastrzeżeniem art. 52 ust. 2 pkt 1. Przenosząc powyższe na grunt rozpatrywanej sprawy należy stwierdzić, iż organy trafnie uznały, iż budowa stacji bazowej telefonii komórkowej o nominale [...] na terenie nieruchomości o nr ewid. 1 przy ulicy [...] we F. stanowi cel publiczny w rozumieniu art. 6 pkt 10 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2018 r. poz. 121 ze zm.). Wniosek o wydanie decyzji dla przedmiotowej inwestycji spełnia wszystkie warunki przewidziane w art. 51 ust. 2 u.p.z.p. Zawiera określenie lokalizacji przedsięwzięcia oraz jego podstawowe parametry. Zostały one wskazane przede wszystkim w "kwalifikacji przedsięwzięcia" załączonej do wniosku. Dokument ten określa między innymi (w sposób bardzo szczegółowy) oddziaływanie planowanej inwestycji na środowisko, pozwalając na ustalenie, czy przed wystąpieniem o decyzję ustalającą lokalizację celu publicznego konieczne było uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Burmistrz P. przed wydaniem decyzji zrealizował obowiązki wynikające z treści art. 53 u.p.z.p. Wystąpił o dokonanie odpowiednich aktów współdziałania. Sentencja decyzji z dnia [...] r. zawiera wreszcie wszystkie wymagane (zgodnie z treścią art. 54 ust. 2 u.p.z.p.) elementy. Określa ona: - rodzaj inwestycji, - warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz zabudowy wynikające z przepisów odrębnych, - wymagania w zakresie ochrony środowiska, zdrowia ludzi, przyrody i krajobrazu, - wymagania w zakresie ochrony dziedzictwa kulturowego oraz dóbr kultury współczesnej, - wymagania w zakresie komunikacji i infrastruktury technicznej, - wymagania w zakresie ochrony interesów osób trzecich, - wymagania w zakresie obiektów budowlanych na terenach górniczych, położonych ba obszarach narażonych na niebezpieczeństwo powodzi oraz zagrożonych osuwaniem się mas ziemnych. W ocenie składu orzekającego wskazane wyżej warunki są określone prawidłowo, w sposób jasny i jednoznaczny. Warto tu podkreślić, iż skarżąca nie kwestionowała decyzji Burmistrza P. w tym zakresie (za wyjątkiem jednego naruszenia (art. 54 ust. 2 u.p.z.p.) co zostanie wyjaśnione przy odniesieniu się do poszczególnych zarzutów skargi. Z treści skargi można wnioskować, iż skarżąca nie kwestionuje samej decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego, ale że dla przedmiotowego przedsięwzięcia nie została wydana decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach. I do tej kwestii Sąd musi się odnieść. Zgodnie z art. 71 ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2017 r. poz. 1405 ze zm. – dalej jako "ustawa o ocenach") uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagane dla planowanych: 1) przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, 2) przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. O zaliczeniu do jednej z tych grup decyduje spełnienie przez przedsięwzięcie kryteriów wynikających z rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2016 r. poz. 71). Kryteria te najczęściej odnoszą się do konkretnych parametrów technicznych zamierzeń. Uzyskanie decyzji o środowiskowych wymaganiach może być wymagane przed wystąpieniem o jedną z decyzji, o których mowa w art. 72 ust. 1 ustawy o ocenach, w tym decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego Problemem jest forma stwierdzenia, że dla konkretnego przedsięwzięcia decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach nie jest wymagana. Brak bowiem w obowiązującym prawodawstwie podstawy do wydania aktu, który by to stwierdzał. W niektórych przypadkach organy administracji wszczynają postępowanie tylko po to aby je umorzyć (gdyż przedsięwzięcie nie zalicza się do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko). Najczęściej jednak to organ wydający jedną z decyzji, o których mowa w art. 72 ust. 1 jest w istocie zmuszony dokonać ustaleń w tym zakresie. Jest to szczególnie trudne w przypadku ustalenia obowiązku uzyskania decyzji środowiskowej w przypadku stacji bazowych telefonii komórkowej, ze względu na brak precyzji regulacji prawnej. Otóż § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia z dnia 9 listopada 2010 r. do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne, inne niż wymienione w § 2 ust. 1 pkt 7, z wyłączeniem radiolinii, emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300 000 MHz, w których równoważna moc promieniowana izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny wynosi nie mniej niż: a) 15 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 5 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, b) 100 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 20 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, c) 500 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 40 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, d) 1000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 70 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, e) 2000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 150 m i nie mniejszej niż 100 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, f) 5000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 200 m i nie mniejszej niż 150 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, g) 10 000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 300 m i nie mniejszej niż 200 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny. Stacja bazowa składa się najczęściej z kilku anten sektorowych ustawionych w jednym azymucie. Skład orzekający w niniejszej sprawie akceptuje w pełni pogląd, iż kwalifikacji przedsięwzięcia nie można dokonywać w oderwaniu od art. 3 ust. 1 pkt 13 ustawy o ocenach, zgodnie z którym pod pojęciem przedsięwzięcia rozumie się "zamierzenie budowlane lub inną ingerencję w środowisko polegającą na przekształceniu lub zmianie sposobu wykorzystania terenu, w tym również na wydobywaniu kopalin; przedsięwzięcia powiązane technologicznie kwalifikuje się jako jedno przedsięwzięcie, także jeżeli są one realizowane przez różne podmioty". Takie zresztą stanowisko zajął tutejszy Sąd między innymi w wyroku z dnia 16 stycznia 2017 r. w sprawie o sygnaturze II SA/Gl 1034/16. W niektórych przypadkach niewykluczone jest sumowanie mocy nadajników, w celu ustalenia zasięgu wiązki promieniowania oraz wskazania, czy znajdują się tam miejsca dostępne dla ludności. Nie oznacza to jednak, iż odpowiednio należy sumować odległości (w odniesieniu do jednego azymutu) od miejsc dostępnych dla ludności dla każdej wiązki osobno. Lokalizacja kilku anten sektorowych nie musi bowiem takiego zjawiska powodować. Niezależnie od tego Sąd podkreśla, iż niezastosowanie metody uznania za przedsięwzięcie mogące znacząco oddziaływać na środowisko określonej w rozporządzeniu z dnia 9 listopada 2010 r. nie może skutkować wprowadzeniem własnych, nieznajdujących oparcia w jakichkolwiek przepisach prawa kryteriów. W rozstrzyganej sprawie organy administracji dokonały oceny, czy w odniesieniu do przedmiotowej stacji bazowej konieczne było uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Burmistrz P. uwzględnił treść pisma Wójta Gminy M., czyli organu właściwego do wydawania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięć takiego typu. Dokonał również szczegółowych ustaleń we własnym zakresie. Ustalił, że maksymalna wysokość zabudowy na obszarze, gdzie ma być realizowane przedsięwzięcie wynosi około 10 m. Zatem, uwzględniając zasadę tzw. dobrego sąsiedztwa, ewentualna nowa zabudowa musi odpowiadać temu parametrowi. Z dokumentacji złączonej do wniosku o wydanie decyzji wynika, że w odległości 70 m od ośrodka elektrycznego wiązka promieniowania będzie przebiegać na wysokości znacznie przekraczającej 30 metrów (nawet do około 50). Zatem nawet ewentualne zjawisko superpozycji (choć w rozstrzyganej brak sprawie przesłanek, że zjawisko takie może powstać) nie spowoduje, iż we wskazanej odległości w zasięgu wiązki znajdą się miejsca dostępne dla ludności. Co najważniejsze, kwalifikacja przedsięwzięcia zawiera zasięgi występowania obszaru pola EM (mocy) o poziomie wyższym od 0,1 W/m2 zarówno dla każdego azymutu, jak i anteny. Dane te, w ocenie składu orzekającego są zupełnie wystarczające, do wydania decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego, ale również dla oceny, czy przedsięwzięcie wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach (przy założeniu, że nie zostały zastosowane warunki kwalifikacji określone w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r.). Odnosząc się do zarzutu nieodniesienia się SKO do okoliczności podniesionych w odwołaniu pomimo istnienia takiego obowiązku Sąd uznaje, iż jest on bezzasadny. Organ odwoławczy wyraźnie wskazał, co jest przedmiotem decyzji ustalającej lokalizację inwestycji celu publicznego. Podniesiona przez skarżącą (reprezentowaną przez pełnomocnika) argumentacja nie dotyczyła bowiem postępowania zmierzającego do wydania decyzji lokalizacyjnej i jej treści, ale do danych szczegółowych, które mogłyby być analizowane przy wydawaniu decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Jak wcześniej wskazano, organy administracji przekonująco uzasadniły brak konieczności uzyskania takiego aktu. Pomimo to organ odwoławczy podjął rozważania dotyczące tego problemu a jego argumentacja jest logiczna i przekonująca. Zastrzeżenia może budzić jedynie argumentacja, iż szczegółowe kwestie dotyczące ochrony środowiska zostaną ustalone w ramach wydawania pozwolenia na budowę. Dokonanie oceny, czy dla przedsięwzięcia jest wymagana decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach powinno nastąpić już na etapie wydawania decyzji lokalizacyjnej. Niezrozumiały zupełnie jest zarzut dotyczący naruszenia art. 72 ust 1 pkt. 3 ustawy o ocenach poprzez przyjęcie iż bliżej nie określona inwestycja o nie ustalonych parametrach technicznych nie wymaga decyzji o środowiskowych uwarunkowanych. Znajdująca się w aktach administracyjnych kwalifikacja przedsięwzięcia (będąca w istocie charakterystyką przedsięwzięcia niezbędną do przeprowadzenia jego kwalifikacji) zawiera szczegółowe dane dotyczące lokalizacji zamierzenia oraz jego parametrów, z podaniem szczegółowych informacji technicznych oraz zasięgu wiązek promieniowania elektromagnetycznego. W ocenie Sądu nieporozumieniem jest zarzut naruszenia art. 54 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez niewskazanie w decyzji konkretnych mocy EIRP anten sektorowych i radioliniowych. Przepis powyższy stanowi bowiem, iż decyzja o lokalizacji inwestycji celu publicznego powinna określać rodzaj inwestycji. A ten został w sposób bardzo wyraźny określony. Niezależnie od tego Sąd zwraca uwagę, iż moc anten sektorowych została podana sentencji decyzji. Odnosząc się wreszcie do zarzutów naruszenia art. 7,8, 107 § 1, 107 § 3 k.p.a. Sąd stwierdza co następuje: a) decyzja Burmistrza P. zawiera informacje o faktycznej mocy EIRP anten sektorowych (w przypadku anten radioliniowych jest to zbędne, gdyż ich tilt wynosi 0). Nie jest to istotnym uchybieniem, jednakże obowiązek określenia takich informacji nie wynika z treści art. 54 pkt 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, b) decyzja Burmistrza P. nie zawiera określenia maksymalnych tiltów możliwych do uzyskania dla danej anteny, gdyż jest to zupełnie zbędne z punktu widzenia ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego. Organ administracji jest związany bowiem parametrami określonymi we wniosku o wydanie decyzji. Sąd ma świadomość, iż istnieje orzecznictwo sądów administracyjnych aprobujące tezę, iż przy kwalifikacji przedsięwzięcia na potrzeby wydawania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, konieczne jest badanie kątów nachylenia wiązek promieniowania nie zgodnie z wnioskiem, ale przy maksymalnym nachyleniu (elektrycznym i mechanicznym). Skład orzekający w niniejszej sprawie stoi jednak na stanowisku, że organy administracji są związane wnioskiem o wydanie decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego. Przyjecie innej wykładni skutkować może tym, iż inwestor uzyska decyzję lokalizacyjną o parametrach innych, niż wnioskował, c) nie jest prawdą, iż organ nie analizował jaka na terenie inwestycji może być maksymalna wysokość zabudowy. Zostało to podane na stronie 5 uzasadnienia decyzji organu I instancji. Ustalenia w tym zakresie zostały poczynione w trakcie postępowania wyjaśniającego (karty 87 i 88 akt administracyjnych), d) brak podstaw aby w decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego podawać moc anten radioliniowych. Niezależnie od tego Sąd zwraca uwagę, iż zjawisko superpozycji fal (rozumiane jako wypadkowe zaburzenie w dowolnym punkcie obszaru, do którego docierają dwie fale tego samego rodzaju) może mieć miejsce w przypadku możliwości "nałożenia się" fal pochodzących z anten sektorowych i radioliniowych. W rozstrzyganej sprawie tilt anten sektorowych wynosi 12 stopni a anten radioliniowych 0 stopni. Nie można tu zatem mówić o zjawisku superpozycji, W odniesieniu do pozostałych okoliczności wskazanych w ostatnim zarzucie skargi Sąd uznaje, że nie dotyczą one procedury wydawania oraz treści decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego (wskazane treści nie mieszczą się w katalogu elementów sentencji zawartych w art. 54 pkt 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym). Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach uznał, że skarga jest niezasadna, skoro podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod uwagę i na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.