I SA/Wr 257/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jadwiga Danuta Mróz po rozpoznaniu w dniu 24 sierpnia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale I sprawy ze skargi A spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą we W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług z luty i marzec 2013 r. postanawia: sprostować z urzędu oczywistą omyłkę w uzasadnieniu postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 25 kwietnia 2018 r. sygn. akt I SA/Wr 257/18 w ten sposób, że na stronie siedemnastej w dziesiątym wierszu od góry po słowach: "tut. Sądu" dodaje się wyraz "uznając". Postanowieniem z dnia 25 kwietnia 2018 r., sygn. akt I SA/Wr 257/18 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu skierował do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej następujące pytanie prejudycjalne dotyczące wykładni przepisów prawa unijnego: Czy przepisy dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. U. 2006 r.,L347, s. 1), a zwłaszcza jej art. 168, art. 178 lit. a), art. 226 pkt 6 dyrektywy 112 oraz zasady systemu VAT, w tym zwłaszcza zasady: neutralności podatkowej i proporcjonalności, nie stoją na przeszkodzie takiej praktyce krajowej, która odmawia prawa do odliczenia VAT z faktur na których widnieje błędny rodzaj towaru pomimo, że w toku postępowania podatkowego (przed wydaniem decyzji) podatnik przedstawił wszelkie niezbędne wyjaśnienia oraz dokumenty źródłowe potwierdzające istnienie oraz szczegółowe cechy towarów będących przedmiotem transakcji, a które zostały następnie zaakceptowane przez organy podatkowe, jak też nie stwierdzono zaistnienia oszustwa podatkowego? W punkcie II ww. postanowienia tutejszy Sąd zawiesił postępowanie w sprawie do czasu rozstrzygnięcia przedstawionego wyżej pytania prejudycjalnego. W uzasadnieniu wskazanego wyżej postanowienia znalazła się oczywista omyłka polegająca na pominięciu na stronie siedemnastej w dziesiątym wierszu, po słowach: "tut. Sądu" wyrazu "uznając". Uwzględniając sprostowanie omyłki wskazane zdanie otrzymuje brzmienie: "Takie stanowisko akceptuje NSA, które w swym wyroku nie podzielił argumentacji tut. Sądu uznając, że obowiązkiem organów podatkowych nie jest ustalenie rzeczywistego przedmiotu i wielkości dostawy, bez względu na to, co zostanie wpisane do faktury.". Omyłkę tę należało sprostować z urzędu. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Stosownie do art. 156 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302; dalej jako: "p.p.s.a.") Sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Z kolei dyspozycja § 2 wskazuje, że sprostowanie sąd może postanowić na posiedzeniu niejawnym. O sprostowaniu umieszcza się wzmiankę na oryginale wyroku, a na żądanie stron także na udzielonych im odpisach. Dalsze odpisy powinny być zredagowane w brzmieniu uwzględniającym postanowienie o sprostowaniu. Zgodnie z art. 166 p.p.s.a. do postanowień stosuje się odpowiednio przepisy o wyrokach. W treści uzasadnienia postanowienia z dnia 25 kwietnia 2018 r. sygn. akt I SA/Wr 257/18 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, chcąc wykazać zasadność wystąpienia do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z pytaniem prejudycjalnym, dążył do ujawnienia wątpliwości interpretacyjnych pojawiających się w sprawie. W tym celu Sąd odsyłający (w zdaniu podlegającym sprostowaniu) przytoczył stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego, kwestionujące obowiązek ustalania przez organy podatkowe rzeczywistego przedmiotu oraz wielkości dostawy. Tutejszy Sąd nie podziela tak wyrażonego poglądu. A zatem po sprostowaniu wskazanego w sentencji niniejszego postanowienia zdania, oczywistym staje się, że referowane w nim stanowisko jest poglądem Naczelnego Sądu Administracyjnego. W ocenie Sądu, pominięcie wyrazu "uznając" w ww. zdaniu mogło doprowadzić do wątpliwości w zakresie tego, czy zdanie to wyraża stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego, czy też Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu. Sprostowanie eliminuje powyższe wątpliwości i nadaje spójność całej argumentacji przywołanej w uzasadnieniu postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 25 kwietnia 2018 r. W orzecznictwie ugruntowany jest pogląd, zgodnie z którym błąd pisarski jest oczywistą omyłką, gdy jest widoczne, że wbrew zamierzeniu sądu doszło do niewłaściwego użycia wyrazu lub oczywiście mylnej jego pisowni albo widocznie niezamierzonego opuszczenia jednego lub więcej wyrazów (postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 października 2012 r. sygn. akt I OZ 764/12 – publ. na stronie www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Sąd uznał ponadto, że sprostowanie uzasadnienia postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 25 kwietnia 2018 r. eliminuje wątpliwości interpretacyjne, które mogłyby mieć wpływ na procedurę udzielenia odpowiedzi na zadane pytanie prejudycjalne, a tym samym pozwoli na dalsze procedowanie. Wobec powyższego, na podstawie art. 156 § 1 i § 2 p.p.s.a. Sąd postanowił jak w sentencji.