II SA/Rz 1279/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Krystyna Józefczyk /spr./ Sędziowie NSA Stanisław Śliwa WSA Elżbieta Mazur - Selwa Protokolant starszy sekretarz sądowy Anna Mazurek - Ferenc po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 maja 2016 r. sprawy ze skargi H. C. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2015 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę -skargę oddala- Przedmiotem skargi H.C. jest pkt 1 decyzji Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2015 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę, wydana w następującym stanie sprawy. Decyzją z dnia [...] stycznia 2014 r. znak [...] nr [...] Starosta [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę dla H.C. na realizację inwestycji pn.: "Budowa budynku mieszkalnego jednorodzinnego z wewnętrznymi instalacjami: gazową, elektryczną, wodociągową, c.o. i kanalizacyjną, budynku gospodarczo-garażowego z wewnętrzną instalacją elektryczną na działce nr ewid. 5933 w S.". Odwołanie od powyższej decyzji wnieśli W. i A.D. wskazując, że plan zagospodarowania wprawdzie dopuszcza budowę garażu lub budynku gospodarczego w granicy działek, jednak budowa połączonego budynku gospodarczego wraz z garażem o dł. 18 m zasłoni ich dom wraz z oknem od sypialni, a w szczególności od salonu. Z projektu budowlanego wprawdzie wynika, że budynek nie zacieni ich domu od strony północno-wschodniej, ani nie ograniczy dostępu światła dziennego do dolnych pomieszczeń, co jest jednak nieprawdą. Ponadto podnieśli, że w dokumentacji brak jest obliczeń odnośnie zacienienia ich domu. Po rozpatrzeniu odwołania Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] maja 2014 r. znak: [...] uchylił decyzję organu I instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Na skutek skargi H.C. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie wyrokiem z dnia 17 grudnia 2014 r, sygn. akt II SA/Rz 924/14 uchylił wskazaną wyżej decyzję wyjaśniając, że zastosowania art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2013 r. poz. 267 ze zm., dalej "k.p.a.") nie uzasadnia odmienna niż dokonana przez organ I instancji analiza zebranego w sprawie materiału dowodowego. W ocenie Sądu odmienna ocena zebranego materiału dowodowego (m in. w kontekście zgodności projektu budowlanego z warunkami technicznym) winna znaleźć odzwierciedlenie w treści uzasadnienia decyzji. Wojewoda [...] opisaną na wstępie decyzją w pkt 1 uchylił decyzję Starosty [...] z dnia [...] stycznia 2014 r., znak [...] Nr [...], w części dotyczącej zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę budynku gospodarczo-garażowego z wewnętrzną instalacją elektryczną na działce nr ewid. 5933 w S. i w tym zakresie orzekł o odmowie zatwierdzenia projektu, a w pkt 2 w pozostałym zakresie utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W podstawie prawnej powołał art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. oraz art. 35 ust. 3 w związku z art. 35 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (tekst jednolity Dz. U. z 2013 r. poz. 1409 ze zm., dalej "p.b"). Wyjaśnił, że w zakresie budynku mieszkalnego wobec spełnienia przez inwestora wymagań określonych w art. 35 ust. 1 oraz art. 32 ust. 4, organ nie mógł odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę, zgodnie z art. 35 ust. 4 p.b. Inwestor spełnił warunki uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę, w tym dołączył do wniosku niezbędne dokumenty, a inwestycja jest zgodna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu Osiedla Północ II w S.M., uchwalonego uchwałą Rady Miejskiej w S. z dnia [...] września 2008 r. Nr [...], opublikowaną w Dzienniku Urzędowym Województwa [...] Nr [...] z dnia [...] października 2008 r. poz. [...], dalej "mpzp". Złożone dokumenty odpowiadają obowiązującym w tym zakresie przepisom, a projekt budowlany jest kompletny i został opracowany przez osoby posiadające odpowiednie uprawnienia. Ponadto lokalizacja budynku mieszkalnego w zakresie odległości od granic działek sąsiednich jest zgodna z § 12 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2012 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2015 r. poz. 1422, dalej "rozporządzenie"). Inaczej przedstawia się sytuacja dotycząca budynku gospodarczo-garażowego usytuowanego ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych od strony południowo-wschodniej w granicy z działką nr 819/23 i 819/9, oraz południowo- zachodniej w granicy z działką nr 5934. Wprawdzie bowiem § 12 ust. 2 rozporządzenia dopuszcza sytuowanie budynku się w odległości 1,5 m od granicy lub bezpośrednio przy tej granicy, jeżeli wynika to z ustaleń planu miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, a § 3 ust. 1 pkt 16 c mpzp dopuszcza sytuowanie budynków gospodarczych i garaży w granicy działek, jednak należy mieć na względzie, że warunkiem jego zastosowania jest spełnienie warunków określonych w § 12 ust. 3 pkt 4 rozporządzenia. Oznacza to, że warunkiem koniecznym budowy budynku gospodarczo-garażowego w granicy z działkami sąsiednimi, lokalizowanego w zabudowie jednorodzinnej jest ustalenie, że budynek będzie miał długość mniejszą niż 5,5 m i wysokość mniejszą niż 3 m. W niniejszym przypadku projektowany budynek gospodarczo-garażowy będzie miał długość wynoszącą 17,65 m i wysokość 4,80 m, co narusza § 12 ust. 3 pkt 4 rozporządzenia. Organ I instancji wskazując, że usytuowanie budynku gospodarczo-garażowego w granicy z działką nr 5934, 819/9, 819/23 jest zgodne z § 3 ust. 1 pkt 16c mpzp, nie dokonał analizy wzajemnej relacji pomiędzy dyspozycją § 12 ust. 2, a ust. 3 pkt 4 rozporządzenia, które pozostają ze sobą w relacji lex generalis – lex specialis, przy czym przepis szczególny ma pierwszeństwo w zastosowaniu przed przepisem ogólnym. W konsekwencji, organ dokonał niewłaściwego zastosowania przepisu uznając, iż w przedmiotowej sprawie ma zastosowanie § 12 ust. 2 rozporządzenia. W ocenie Wojewody pomimo, iż w mpzp dopuszczona została możliwość realizacji inwestycji w zbliżeniu do granicy działek sąsiednich, sytuowanie projektowanego budynku gospodarczo-garażowy niezgodnie z § 12 ust. 3 pkt 4 rozporządzenia obligowało organ do odmowy udzielenia pozwolenia na budowę budynku gospodarczo-garażowego. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie H.C. reprezentowana przez fachowego pełnomocnika zaskarżonej w części pkt 1 decyzji zarzuciła: 1) naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy: a) art. 7, art. 77, art., 80 i art. 107 k.p.a. poprzez jednostronną, wybiórczą, naruszającą zasady prawidłowego rozumowania, nieuwzględniającą całokształtu okoliczności ujawnionych w toku postępowania, ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego, a to wydanie przedmiotowej decyzji z pominięciem całościowej oceny dowodu z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, rozpatrzenie tego dowodu wyłącznie w zakresie domu mieszkalnego, a nieuwzględnienie go w przypadku budynku gospodarczo- garażowego oraz brak ustalenia kwalifikacji gruntu jako MN/U - zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna oraz usługi i handel, podczas gdy organ odwoławczy lakonicznie wskazał na kwalifikację przedmiotowego gruntu jako gruntu przeznaczonego pod zabudowę mieszkalną jednorodzinną, b) art. 153 p.p.s.a. poprzez dokonanie błędnej, własnej oceny prawnej przepisu § 12 ust. 1-3 rozporządzenia oraz błędne wskazanie, że w niniejszej sprawie zastosowanie ma § 13 ust. 3 pkt 4 rozporządzenia podczas gdy Wojewódzki Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 17 grudnia 2014 r., sygn. akt II SA/Rz 924/14, wskazał że "zapisy MPZP w sposób nie budzący wątpliwości dopuszczają lokalizację budynków gospodarczych i garaży w granicy działek (...) Materiał dowodowy pozwalał Wojewodzie na merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy poprzez dokonanie własnej oceny tego materiału w kontekście przepisu § 12 ust. 1 i 2 rozporządzenia": 2) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, a to: a) art. 35 ust. 1 p.b., poprzez niesprawdzenie przez organ administracyjny zgodności projektu budowlanego w zakresie budynku gospodarczo-garażowego z ustaleniami mpzp, b) § 12 ust. 2 i § 12 ust. 3 pkt 4 rozporządzenia poprzez ich niewłaściwą wykładnię, a dalej błędne zastosowanie § 12 ust. 3 pkt 4 rozporządzenia jako przepisu lex specialis w stosunku do przepisu § 12 ust. 2 rozporządzenia, a w konsekwencji uznanie przez organ administracyjny, że projekt budynku gospodarczo- garażowego narusza przepisy prawa, podczas gdy w niniejszej sprawie winien mieć zastosowanie § 12 ust. 2 rozporządzenia, gdyż na podstawie § 3 ust. 1 pkt. 16 lit. c mpzp dopuszcza się sytuowanie budynków gospodarczych i garaży w granicy działek, a w takim przypadku wykluczone jest zastosowanie § 12 ust. 3 pkt 4 rozporządzenia, c) art. 35 ust. 3 w zw. z art. 35 ust. 1 pkt. 1 p.b. poprzez wezwanie skarżącej na podstawie art. 50 k.p.a. do skorygowania opisu technicznego do projektu zagospodarowania w zakresie odnoszącym się do dopuszczalnej powierzchni zabudowy (zgodnie z ustaleniami mpzp); tymczasem powyższe wezwanie powinno zostać wydane na podstawie art. 35 ust. 3 p.b. w drodze postanowienia, d) ewentualnie, w przypadku uznania przez Sąd, iż organ administracyjny prawidłowo zastosował przepis § 12 ust. 3 pkt 4 rozporządzenia zarzucił naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, a to przepisu art. 35 ust. 3 w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 2 p.b. poprzez niewydanie przez organ administracyjny postanowienia o wezwaniu skarżącej do usunięcia nieprawidłowości w zakresie zgodności zaprojektowania działki z przepisami rozporządzenia. W związku z powyższym, wniosła o dopuszczenie uzupełniającego dowodu z opisu technicznego projektu zagospodarowania działki nr 5933 na okoliczność jego treści, a w szczególności spełniania przez projekt budynku gospodarczo-garażowego wszelkich wymagań technicznych oraz zgodności dokumentów złożonych w sprawie z mpzp i przepisami techniczno-budowlanymi, uchylenie zaskarżonego pkt 1 decyzji Wojewody [...] oraz zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego przez radcę prawnego, według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie z przyczyn podniesionych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Ustalenia stanu faktycznego są bezsporne. Starosta [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego z wewnętrznymi instalacjami i budynkiem gospodarczo – garażowym na działce nr ew. 5933 w S.M. Zatwierdzony projekt budowlany budynku jednorodzinnego wraz z instalacjami wewnętrznymi i udzielone pozwolenie nie budzą żadnych wątpliwości. Inwestor złożył wymagane przepisami art. 32 ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane dokumenty. Wątpliwości budzi natomiast budynek gospodarczo – garażowy ze względu na naruszenie warunków technicznych. Na terenie S. obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, uchwalony uchwałą Rady Miejskiej z dnia [...] września 2008 r. Nr [...]. Przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę właściwy organ sprawdza między innymi zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub decyzji o warunkach zabudowy – art. 35 ust. 1 pkt 1 prawa budowlanego. Projektowany budynek mieszkalny usytuowany zostanie ścianą z otworami okiennymi lub drzwiowymi w odległości 6 m od granicy północno – wschodniej, 15,56 m od granicy południowo – zachodniej i 4 m od granicy północno – zachodniej. Spełnia zatem wszystkie wymogi przewidziane rozporządzeniem o warunkach technicznych. Natomiast budynek gospodarczo – garażowy usytuowany ma być ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych od strony południowo – wschodniej w granicy z działką nr 819/23 i nr 819/9 oraz południowo – zachodniej w granicy z działką nr 5934, a także ścianą z otworem okiennym w odległości 8,80 m od granicy północno – zachodniej z działką nr 5932 oraz 8,56 m – 6,56 m od projektowanego budynku mieszkalnego. Zgodnie z § 12 ust. 1 cyt. rozporządzenia wynika, że budynek na działce budowlanej należy sytuować w odległości od granicy z działką sąsiednią nie mniejszej niż 4 m – w przypadku budynku zwróconego ścianą z otworami okiennymi i 3 m – w przypadku budynku zwróconego ścianą bez otworów okiennych. § 12 ust. 2 rozporządzenia stanowi, że w przypadku budynku zwróconego ścianą bez otworów okiennych, dopuszcza się odległość od granicy 1,50 m lub bezpośrednio przy granicy – gdy wynika to z ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub decyzji o warunkach zabudowy. W planie zagospodarowania przestrzennego dla S. w § 3 ust. 1 pkt 16c "dopuszcza się sytuowanie budynków gospodarczych i garaży w granicy działek". Działka objęta planowaną inwestycją w planie zagospodarowania to teren przeznaczony dla zabudowy jednorodzinnej. Przepis § 12 ust. 3 rozporządzenia uszczegóławia warunki lokalizacji budynków w zabudowie jednorodzinnej. I tak w zabudowie jednorodzinnej stosowanie do § 12 ust. 3 pkt 4 "dopuszcza się sytuowanie budynku gospodarczego i garażowego długości mniejszej niż 5,50 i wysokości mniejszej niż 3 m bezpośrednio w granicy lub odległości nie mniejszej niż 1,50 m ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych. W przedmiotowej sprawie budynek gospodarczo – garażowy będzie miał długość 17,65 m i wysokość 4,80 m. Zdaniem Sądu dla zabudowy jednorodzinnej, przewidzianej dla tego terenu ma zastosowanie przepis szczególny, jakim jest § 12 ust. 3 pkt 4 rozporządzenia o warunkach technicznych, a to wyłącza zastosowanie § 12 ust. 2 rozporządzenia. Niezasadny jest zarzut skargi o naruszeniu art. 153 P.p.s.a., ponieważ powoływane rozstrzygnięcie sądu dotyczyło wyłącznie możliwości i zasadności wydania decyzji na podstawie art. 138 § 2 k.p.a.. Wydając zaskarżoną decyzję kasacyjną organ nie rozstrzygał merytorycznie, wobec tego ustalenia Sądu z tego rozstrzygnięcia nie mogą odnosić się do merytorycznego rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie. Pozostałe zarzuty zarówno procesowe jak i materialne nie zasługują na uwzględnienie. Z tych względów na zasadzie art. 151 P.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.