VII SA/Wa 2645/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Joanna Gierak-Podsiadły, Sędziowie sędzia WSA Bogusław Cieśla (spr.), asesor WSA Karolina Kisielewicz, Protokolant ref. staż. Kamil Mazański, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 sierpnia 2018 r. sprawy ze skargi A. Z. oraz R. Z. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę Sygnatura akt VII SA/Wa 2645/17 UZASADNIENIE Wojewoda [...] decyzją z dnia z [...] września 2016 r., na podstawie art. 157 § 1 i 2 oraz art. 158 § 1 w związku z art. 156 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2016 r., poz. 23) oraz art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku - Prawo budowlane (Dz.U. z 2016 r., poz. 290), po rozpatrzeniu wniosku A. i R. Z. o stwierdzenie nieważności decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] marca 2015 r., udzielającej F. i A. L. pozwolenia na rozbiórkę istniejącego budynku mieszkalnego i budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działkach nr [...] i nr [...] w S. przy ul. P., odmówił stwierdzenia nieważności ww. decyzji Prezydenta Miasta S. W uzasadnieniu organ wskazał, że postępowanie zostało wszczęte na wniosek A. i R. Z. (właścicieli działki nr [...] bezpośrednio sąsiadującej z działką nr [...]). Wnioskodawcy nie byli uznani za stronę postępowania w sprawie pozwolenia na budowę, jednakże w ocenie Wojewody [...] z uwagi na położenie działki nr [...] i możliwość oddziaływania na nią przedmiotowej inwestycji, status strony im przysługuje. Ewentualne przekroczenie wskaźnika zabudowy nieruchomości (określonego w mpzp) może powodować zalewanie nieruchomości wnioskodawców i dlatego zostali uznani za strony postępowania. Oceniając legalności kwestionowanej decyzji, Wojewoda [...] wskazał, że stosownie do art. 35 ust. 1 ustawy - Prawo budowlane przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę właściwy organ sprawdza: zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, wymaganiami ochrony środowiska, zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt lb, zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7, oraz dokumentów, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 6; wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7. Kwestionowane pozwolenie na budowę zostało wydane na rzecz F. i A. L. i dotyczyło rozbiórki istniejącego budynku mieszkalnego i budowy budynku mieszkalnego jednorodzinnego na nieruchomości przy ul. P. w S.. Inwestor posiadał prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Zatwierdzony projekt budowlany został wykonany przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane, zawierał stosowne oświadczenia tych osób potwierdzające jego wykonanie zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Na terenie działki inwestycyjnej nr [...], obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego (mpzp) rejonu ulic P., C., S., F., w mieście S. uchwalony przez Radę Miasta [...] uchwałą nr [...] z dnia [...] stycznia 2006 r. Parametry i wskaźniki kształtowania zabudowy oraz szczególne warunki zagospodarowania terenów i ograniczenia w ich użytkowaniu, zostały określone w karcie terenu nr 10 mpzp. Powierzchnię zabudowy ustalono na max 25%, powierzchnię biologicznie czynną - na nie mniej niż 50%, dopuszczono lokalizację zabudowy na granicy posesji, ilość kondygnacji nadziemnych - od 2 do 3, wysokość zabudowy - do kalenicy max 14 m, wysokość do górnej krawędzi elewacji nie mniej niż 7 m, nie więcej niż 11 m, szerokość elewacji frontowej - nie mniej niż 50% szerokości działki. Z projektu budowlanego wynikało, że powierzchnia działki nr [...] wynosi 725 m2. Na stronie 8 projektu znajduje się bilans terenu i parametry techniczne projektowanego budynku. Z bilansu tego wynika, że powierzchnia zabudowy będzie wynosić 181,25 m2, co w stosunku do powierzchni działki stanowi 25% (warunek planu został spełniony). Powierzchnię biologicznie czynną zaplanowano na 362,50 m2, co stanowi 50% powierzchni całkowitej działki (warunek planu został spełniony). Pozostała część działki, to jest 181,25 m2, to powierzchnie utwardzone. Zsumowanie wszystkich tych wartości (181,25+362,50+181,25) daje całą powierzchnię działki (725 m2). Z rysunku przekroju B-B projektowanego budynku wynika, że jego maksymalna wysokość będzie wynosiła 14 m - do kalenicy, a do górnej krawędzi elewacji 11 m. Z opisu projektowanej inwestycji (str. 12) wynikało, że inwestor planuje budowę budynku trzykondygnacyjnego z nieużytkowym poddaszem - warunek planu został spełniony. Wnioskodawcy kwestionowali zgodność projektowanego ogrodzenia z zapisami pkt 5.1. lit f kart terenu nr 10, który stanowi: "ogrodzenia - od strony ulic dopuszcza się jedynie ażurowe, metalowe, o wysokości dostosowanej do ogrodzeń o wartościach historycznych zlokalizowanych w sąsiedztwie, w uzgodnieniu z właściwym konserwatorem zabytków". W tym kontekście organ wskazał, że projekt ogrodzenia budynku stanowił element projektu budowalnego, który został w całości uzgodniony z Konserwatorem Zabytków Miasta S. Konstrukcja ogrodzenia to betonowe słupki o grubości 20 cm, co nawet jeśli stanowi naruszenie planu, to projekt ogrodzenia nie narusza zapisów planu miejscowego w sposób rażący. W przeważającej większości ogrodzenie będzie wykonane z prętów kutych, a furtki i bramy z rur kwadratowych (stal ocynkowana). W ocenie Wojewody [...], projekt budowlany jest w pełni zgodny z obowiązującymi zapisami mpzp, a zarzuty wnioskodawców dotyczące przekroczenia ilości kondygnacji, wskaźnika powierzchni biologicznie czynnej, czy też wskaźnika powierzchni zabudowy uznał za bezpodstawne. Odnosząc się do zarzutu, że budynek będzie posiadał 4 pełnowartościowe kondygnacje, Wojewoda wskazał na definicję "kondygnacji" zawartą w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 roku w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Kondygnacja – to pozioma nadziemna lub podziemna część budynku, zawarta pomiędzy powierzchnią posadzki na stropie lub najwyżej położonej warstwy podłogowej na gruncie a powierzchnią posadzki na stropie bądź warstwy osłaniającej izolację cieplną stropu, znajdującego się nad tą częścią budynku, przy czym za kondygnację uważa się także poddasze z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi oraz poziomą część budynku stanowiącą przestrzeń na urządzenia techniczne, mającą średnią wysokość w świetle większą niż 2 m; za kondygnację nie uznaje się nadbudówek ponad dachem, takich jak maszynownia dźwigu, centrala wentylacyjna, klimatyzacyjna lub kotłownia. Projekt wskazywał, że planowane poddasze będzie nieużytkowe (nieprzeznaczone na pobyt ludzi), a jego wysokość - przekrój A-A - wynosić będzie 1,90 m. W takiej sytuacji, zdaniem organu nie można było na podstawie przedłożonego projektu, odmówić udzielenia pozwolenia na budowę - dlatego, że w poddaszu nieużytkowym zaprojektowano otwory okienne. W odniesieniu do zarzutu dotyczącego budowy hali garażowej organ wskazał, że z załączonej do projektu mapy zagospodarowania terenu nie wynika, aby zaplanowano budowę hali garażowej. Miejsca postojowe dla samochodów (oddzielone od ogrodu murkiem) zostały zaprojektowane na terenie utwardzonym (str. 8 projektu), co nie ma wpływu na zmniejszenie powierzchni biologicznie czynnej, czy też zwiększenie powierzchni zabudowy działki. Z rysunku rzutu parteru nie wynika, żeby planowany budynek był połączony z jakąkolwiek halą garażową, czy z innym obiektem budowlanym. Jednocześnie organ wskazał, że choć odległość miejsc postojowych z sąsiadującą działką od strony północno-wschodniej jest mniejsza niż wymagane 3 m, to istnieje możliwość przybliżenia tych miejsc do ściany budynku inwestora, w której nie znajdują się okna pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi, przez co odległość miejsc postojowych do granicy działki można doprowadzić do zgodności z przepisami. Twierdzenia wnioskodawców, że realizowany budynek stanowi hotel, a nie dom jednorodzinny nie mogą mieć prawnego znaczenia. Decyzja o pozwoleniu na budowę, jak również projekt budowlany dotyczą budynku mieszkalnego jednorodzinnego. Nie ma znaczenia wielkość powierzchni użytkowej, skoro planowany budynek jest zgodny z wskaźnikami i parametrami wynikającymi z obowiązujących przepisów. Projekt zawiera wszelkie wymagane uzgodnienia wymagane przepisami prawa budowlanego, zapisami mpzp oraz innymi przepisami. Konserwator Zabytków Miasta S. wydał decyzję z dnia [...] stycznia 2015r. w sprawie rozbiórki istniejącego budynku i budowy nowego budynku mieszkalnego jednorodzinnego oraz decyzję z dnia [...] grudnia 2014 r. w sprawie zgody na usunięcie żywopłotu składającego się z żywotnika i jaśminowca oraz drzewa gatunku świerk kłujący. Do projektu dołączono uzgodnienie Wydziału Inżynierii i Ochrony Środowiska Urzędu Miasta S. z dnia [...] stycznia 2015r. dotyczące planu zagospodarowania terenu oraz sposobu zagospodarowania wód opadowych i roztopowych dla budynku mieszkalnego jednorodzinnego przy ul. P. Na projekcie zagospodarowania terenu znajduje się potwierdzenie zgodności projektu z wymaganiami ochrony przeciwpożarowej. Stosownie do uzgodnienia z Zarządem Dróg Zieleni w S., Dział Kanalizacji Deszczowej i Melioracji z dnia [...] października 2014 r., wody opadowe i infiltracyjne z działki nr [...] odprowadzane będą do kanalizacji deszczowej znajdującej się w ulicy P. W ocenie Wojewody [...] planowana inwestycja nie narusza także przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 roku w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Odległości, wskazane w § 12 rozporządzenia zostały zachowane, odległość budynku od działki nr [...] (wnioskodawców) wynosić będzie ponad 6 m. Nie dojdzie również do naruszenia § 13 rozporządzenia, to jest nadmiernego przesłaniania i zacieniania budynków sąsiadujących z planowaną inwestycją. Na stronie 21 projektu znajduje się analiza zacieniania i przesłaniania, z której wynika, że nasłonecznienie światłem dziennym pokoi mieszkalnych w dniach równonocy (21 marca i 21 września) wynosić będzie minimum 3 godziny. Zachowane zostały wymagania dotyczące szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego, stosownie do rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 roku. A. Z. i R. Z. odwołali się od decyzji Wojewody [...] z [...] września 2016 r. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z [...] września 2017 r. [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., po rozpatrzeniu odwołania A. Z. i R. Z. od decyzji Wojewody [...] z [...] września 2016 r., w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę - utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał, że działki nr [...] i [...], na których przewidziano inwestycję, w dniu wydania pozwolenia na budowę objęte były zakresem obowiązywania uchwały Rady Miasta [...] z [...] stycznia 2006 r., Nr [...], w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rejonu ulic P., C., S., F. w mieście S. (Dz. Urz. Woj. [...] z 2006 r. Nr [...], poz. [...] ze zm.). Działka inwestycyjna o nr [...] położona przy ul. P. w S., na której zaprojektowano sporny budynek mieszkalny, oznaczona jest w ww. miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego symbolem 10.M/U - zabudowa mieszkaniowa z dopuszczeniem usług. Z projektu budowlanego nie wynika, aby parametry i cechy planowanego budynku rażąco naruszały warunki określone w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, w szczególności co do nieprzekraczalnej linii zabudowy - wzdłuż linii elewacji frontowych budynków przy ul. P., [...],[...],[...],[...] i [...] (projektowana - linia zabudowy wzdłuż linii elewacji frontowych budynków przy ul. P., [...] i [...] - Projekt budowlany - Projekt zagospodarowania terenu, rys. 1), powierzchni zabudowy (ul. P. od nr [...] do nr [...]) - 25% (projektowana - 25% - Projekt budowlany - Opis do projektu zagospodarowania terenu - str. 7 i 8), powierzchni biologicznie czynnej (ul. P. od nr [...] do nr [...]) - 50% (projektowana - 50% - Projekt budowlany - Opis do projektu zagospodarowania terenu - str. 7 i 8), wysokości zabudowy - do górnej krawędzi elewacji nie mniej niż 7,00 m i nie więcej jak 11,00 m, do kalenicy do 14,00 m, ilość kondygnacji nadziemnych od 2 do 3 (projektowana - wysokość elewacji do okapu dachu - 11,00m, wysokość budynku do najwyższego punktu kalenicy - 14,00 m, budynek trzykondygnacyjny z nieużytkowym poddaszem - Projekt budowlany - Opis do projektu zagospodarowania terenu - str. 7, 8 i 9, Opis techniczny - str. 12 oraz Przekrój A-A, rys. 6 i Przekrój B-B, rys. 7), geometrii dachu - kalenicowy układ połaci dachowych, kąt nachylenia od 10° do 30° (projektowana - dach kalenicowy, kąt nachylenia od 10° do 30° - Projekt budowlany - Rzut dachu, rys. 5), szerokości elewacji frontowej - nie mniej niż 50% szerokości działki (projektowana - ok. 13,5 m przy szerokości działki od ok. 21,5 do ok. 29,00 m - Projekt budowlany - Projekt zagospodarowania terenu, rys. 1) oraz wymagań parkingowych - 1 miejsce postojowe na 1 mieszkanie (projektowana - 2 miejsca postojowe - Projekt budowlany - Projekt zagospodarowania terenu, rys. 1 oraz Projekt zieleni i nasadzeń ziemnych, rys. 1). Odnosząc się do kwestii przekroczenia wskaźnika powierzchni zabudowy i powierzchni biologicznie czynnej, Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał, że organy administracji architektoniczno-budowlanej, badając decyzję o pozwoleniu na budowę w postępowaniu nieważnościowym, opierają się na danych wynikających z dokumentacji projektowej. Organy administracji architektoniczno-budowlanej nie mają prawa, ani też obowiązku dokonywania weryfikacji wyliczeń dokonanych przez projektanta, który ponosi pełną odpowiedzialność za prawidłowe wykonanie projektu budowlanego. W aktualnym stanie prawnym brak jest przepisów prawnych, które obligowałby organy administracji do podejmowania czynności sprawdzających w tym zakresie. Kontrola ta ma charakter wyłącznie formalny (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z 16 lipca 2008 r., sygn. akt II SA/Kr 484/07). Za bezzasadną uznano argumentację, że dojdzie do budowy hali garażowej co zmniejszy powierzchnię biologicznie czynną oraz zwiększy powierzchnię zabudowy działki. Zdaniem organu z przedłożonej dokumentacji techniczno-budowlanej nie wynika, by zaplanowano budowę hali garażowej. Projekt budowlany przewiduje jedynie budowę małej architektury w postaci murka wydzielającego wewnętrzne podwórko, pergoli nad miejscami postojowymi, tarasów na gruncie oraz ogrodzenia posesji (Opis techniczny - Opis projektowanej inwestycji - 5.1. Zakres inwestycji, str. 12), przy czym miejsca postojowe zostały zaprojektowane na zaplanowanym terenie utwardzonym (Projekt zagospodarowania terenu, rys. 1). Odnosząc się do zarzutów dotyczących rażącego naruszenia wymogów planu w zakresie liczby kondygnacji, organ przywołał definicję kondygnacji - § 3 pkt 16 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. Po przeprowadzeniu analizy projektu budowlanego (Rzut poddasza, rys.4; Przekrój A-A, rys. 6; Przekrój B-B, rys. 7) stwierdził, że wydzielona przestrzeń nad trzecią kondygnacją budynku mieszkalnego nie jest kolejną kondygnacją, ponieważ nie posiada pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi oraz jej wysokość w świetle jest mniejsza niż wskazane w przepisie 2 m (przestrzeń posiada wysokość 1,90 m). Nawet w przypadku uznania, że zaprojektowano 4 kondygnacje, to w ocenie organu odwoławczego nie mogłoby być postrzegane w kategoriach rażącego naruszenia prawa. W wyniku ewentualnego dodania kolejnej kondygnacji zostałyby naruszone ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego określające maksymalną wysokość projektowanej inwestycji, to jednak naruszenia takiego nie sposób byłoby ocenić go jako rażącego. Jak wskazuje się bowiem w orzecznictwie sądowo-administracyjnym, ze względu na sposób ukształtowania ładu przestrzennego i wpływy na otoczenie danej inwestycji najważniejszym warunkiem do spełnienia winno być kryterium krańcowej wysokości zabudowy, niż liczba kondygnacji (wyrok NSA z dnia 13 września 2016 r., sygn. akt II OSK 3061/14, wyrok NSA z dnia 24 października 2014 r., sygn. akt 929/13). Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 17 października 2014 r., sygn. akt II OSK 2939/13, zachowanie dopuszczalnej wysokości budynku, zgodność jego funkcji z przeznaczeniem w planie miejscowym lub decyzją o warunkach zabudowy, skutkują tym, że nawet brak zachowania liczby kondygnacji nie prowadzi do wniosku, że decyzja o pozwoleniu na budowę dotknięta jest rażącym naruszeniem prawa. Zgodnie z pkt 5.1. lit. f karty terenu nr 10 do ww. miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, ogrodzenia od strony ulic dopuszcza się jedynie ażurowe, metalowe, o wysokości dostosowanej do ogrodzeń o wartościach historycznych zlokalizowanych w sąsiedztwie, w uzgodnieniu z właściwym konserwatorem zabytków. Z projektu budowlanego (ogrodzenie, rys. 14) wynika, że konstrukcja ogrodzenia składa się prętów kutych wspartych na murkach i słupkach betonowych o grubości 20 cm, co stanowi odejście od zapisów ww. miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Powyższe uchybienie, nie może zostać zakwalifikowane jako rażące naruszenie prawa. Projekt ogrodzenia stanowi element projektu budowlanego, który został w całości uzgodniony z Konserwatorem Zabytków Miasta S., który decyzją z [...] stycznia 2015 r., zezwolił na rozbiórkę istniejącego budynku mieszkalnego i budowę nowego budynku mieszkalnego przy ul. P. w S., wraz z budową i przebudową przyłączy, wg projektu budowlanego z grudnia 2014 roku autorstwa mgr inż. arch. K. D. i ekspertyzy technicznej dotyczącej budynku do wyburzenia autorstwa inż. R. P. Nie potwierdził się zarzut rażącego naruszenia art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego w związku z pkt 7.1. lit. c karty terenu nr 10 do ww. miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Zasady kształtowania zabudowy: geometria dachu: kąt nachylenia - od 10° do 30°; układ połaci dachowych - kalenicowy, kształtu dachu nie ustala się). Z analizy projektu budowlanego wynika, że przedmiotowy budynek mieszkalny jest kryty dachem czterospadowym o układzie kalenicowym z lukarnami. Na dachu zaplanowano taras o powierzchni 38 m2 z dojściem z klatki schodowej poprzez nieużytkowe poddasze. Taras taki nie stanowi części dachu, ponadto miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego nie zabrania usytuowania tarasu na dachu budynku. Rozwiązania projektowe nie naruszają rażąco przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r. Nr 75, poz. 690 z późn. zm.). W szczególności § 12 ust. 1 pkt 1 i 2, który stanowi, że jeżeli z przepisów § 13, 60 i 271-273 lub przepisów odrębnych określających dopuszczalne odległości niektórych budowli od budynków nie wynikają inne wymagania, budynek na działce budowlanej należy sytuować w odległości od granicy z sąsiednią działką budowlaną nie mniejszej niż 4 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą z otworami okiennymi lub drzwiowymi w stronę tej granicy i 3 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych w stronę tej granicy. Elewacja północno-wschodnia budynku mieszkalnego z otworami znajduje się w odległości 13,50 m od granicy z działką nr ewid. [...], elewacja południowo- wschodnia budynku mieszkalnego z otworami znajduje się w odległości 6,13 m od granicy z działką nr ewid. [...], zaś elewacja północno-zachodnia budynku znajduje się w odległości 3,24 m od granicy z działką nr ewid. [...], przy czym fragment ściany z otworami znajduje się w odległości 4,31 m od granicy z działką nr ewid. [...]. Elewacja południowo-zachodnia z otworami znajduje się w odległości 5,60 m od granicy z działką drogową nr ewid. [...] (ul. P.). Inwestycja nie narusza rażąco przepisów § 13 (przesłaniane obiektów budowlanych), § 23 (odległość miejsc na pojemniki i kontenery na odpady stałe), § 57 (nasłonecznienie pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi), § 60 ust. 2 (m.in. nasłonecznienie pokoi mieszkalnych). Zaprojektowane miejsca postojowe usytuowano w odległości ok. 2,50 m od granicy z działką nr ewid. [...], co jest niezgodne z wymaganiami § 19 ww. rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r., zgodnie z którym odległość wydzielonych miejsc postojowych nie może być mniejsza niż 3 m od granicy działki budowlanej. Jednak takie naruszenie nie stanowi rażącego naruszenia prawa, nie wynikają z niego bowiem niemożliwe do zaakceptowania skutki społeczno-gospodarcze. Powyższe uchybienie dotyczy tylko jednego miejsca postojowego i nie narusza także wymogów odległościowych od okien pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi w budynku nr [...], usytuowanym na działce sąsiedniej. Decyzja Prezydenta Miasta S. z [...] marca 2015 r., nie narusza w sposób rażący ww. przepisów art. 35 ust. 1 pkt 1 i 2 Prawa budowlanego. Nie narusza w sposób rażący rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. z 2012 r., poz. 462 ze zm., zob. § 8 ust. 3 pkt 2), w szczególności § 12 ust. 1, określającego wymogi co do części rysunkowej projektu. Zatwierdzony projekt budowlany posiada rzuty i przekroje wszystkich charakterystycznych poziomów obiektu budowlanego. Rzut przestrzeni pod dachem nie był zaś wymagany, bowiem poziom ten nie jest charakterystyczny, nie znajdują się tam żadne pomieszczenia ani urządzenia. Projekt budowlany został sporządzony przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane, które w czasie wykonania ww. projektu budowlanego były członkami właściwej izby samorządu zawodowego. Projektanci złożyli oświadczenia o zgodności projektu z obowiązującymi normami i przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Projekt budowlany został zaopiniowany bez uwag przez rzeczoznawcę do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych. Kontrolowana decyzja Prezydenta Miasta S. z [...] marca 2015 r., nie jest obarczona żadną z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a., tj. nie została wydana z naruszeniem przepisów o właściwości, bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem przepisów obowiązujących w dniu jej wydania, w tym przepisów ustawy Prawo budowlane oraz aktów wykonawczych. Ponadto decyzja nie dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną; nie została skierowana do osoby nie będącej stroną w sprawie; nie była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność nie miała charakteru trwałego, w razie jej wykonania nie wywołałaby czynu zagrożonego karą oraz nie zawiera wady powodującej jej nieważność z mocy prawa. A. Z. i R. Z. zaskarżyli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...].09.2017 r. Domagali się uchylenia zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Wojewody [...] z dnia [...] września 2016 r., Zaskarżonej decyzji zarzucili naruszenie przepisów: - art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie w sytuacji, gdy decyzja Prezydenta Miasta S. została wydana z rażącym naruszeniem art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane, błędne przyjęcie, że decyzja jest zgodna z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego uchwała Rady Miasta S. z dnia [...] stycznia 2006 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rejonu ulic P., C., S., F. w mieści S. (w zakresie wybudowania dachu płaskiego, dopuszczalnej ilości kondygnacji, dopuszczalnej powierzchni zabudowy). - § 12 ust. 1 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz.U. 2012 poz. 462) w zw. z art. 35 ust. 1 pkt. 2 Ustawy prawa budowlanego - poprzez błędne przyjęcie, że projekt budowlany był kompletny, w sytuacji gdy brak było rzutów i przekrojów wszystkich charakterystycznych poziomów "powierzchni technicznej/4 kondygnacja" i znajdującego się nad nią poddasza, - § 3 pkt 16 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, w zw. z art. 35 ust. 1 pkt. 1 ustawy Prawo budowlane - poprzez przyjęcie, że "pomieszczenia techniczne" oraz znajdujące się nad nimi poddasze nie stanowią kondygnacji. W uzasadnieniu skargi podniesiono, że organy uznały, iż budowla o funkcji "hali garażowej" o powierzchni 110 m2 jest w istocie stalową pergolą opartą na murkach ogrodowych, płaski dach jest tarasem, a "czwarta kondygnacja" budynku jest pomieszczeniem technicznym lub poddaszem nieużytkowym. Dalej stwierdzono, że żaden z sąsiadów nie został jest uznany za stronę postępowania, nie miał możliwości zapoznania się z dokumentacją budowlaną i wglądu do akt sprawy. Weryfikacja kwestionowanej decyzji przez GINB, nie polegała na badaniu pozwolenia na budowę i załączonego do niej projektu budowlanego z przepisami prawa, ale przyjmowała za prawdziwe zapewnienia i oświadczenia projektanta. Jeżeli projektant nazwał obiekt "pergolą" ogrodową (obiektem małej architektury) to GINB uznaje ten obiekt za taki właśnie. Plan miejscowy nie dopuszczał budowy na terenie działki przy ul. P. dachu płaskiego. Zgodnie z zapisami planu zagospodarowania przestrzennego - pkt. 7.1. c - "geometria dachu - kąt nachylenia od 10 do 30 stopni - układ połaci dachowych - kalenicowy, kształtu dachu nie ustala się". Część dachu na której zlokalizowany jest taras ma kąt nachylenia zero stopni. Samo przeznaczenie części dachu na taras nie zmienia faktu, że w tym fragmencie dach nad budynkiem nie spełnia wymagań wskazanych w planie zagospodarowania przestrzennego. Taras widokowy ponad najwyższą kondygnacją budynku niezależnie od pełnionej przez niego funkcji użytkowej - stanowi w rozumieniu przepisów prawa budowlanego dach budynku. Czwarta kondygnacja budynku - wg deklaracji inwestorów będąca "nieużytkowym poddaszem" lub "przestrzenią techniczną o wysokości 1,90 m" - pełni między innymi funkcję komunikacji od windy do tarasu widokowego. Trudno uznać taką dodatkową kondygnację za "nieużytkowe poddasze". Z uwagi na zaprojektowaną funkcję komunikacyjną (oraz windę i liczne okna) pomieszczenia na najwyższym poziomie mają charakter pomieszczeń pomocniczych w rozumieniu § 3 pkt 11 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych - stanowią one samodzielną kondygnację w rozumieniu § 3 pkt 16 tego rozporządzenia. Obiekt posiada 4 pełnowartościowe kondygnacje mieszkalne. Najwyższe piętro budynku stanowi czwartą kondygnację. GINB wskazał, że skoro projektant twierdzi, że planowane poddasze będzie nieużytkowe (nieprzeznaczone na pobyt ludzi), a wysokość - jak wynika z przekroju A-A - wynosić będzie 1,90 m to taki jest jego charakter . Wbrew temu co twierdzi GINB - w projekcie budowlanym (część rysunkowa) opisuje się na rzucie poziomym omawianej "kondygnacji", że są to "pomieszczenia techniczne" a nie "poddasze nieużytkowe", powierzchnia ponad pomieszczeniami technicznymi w ogóle została opisana. Projekt przewiduje 3 kondygnacje mieszkalne, niejako czwartą "kondygnację" stanowiącą - zgodnie z projektem - "pomieszczenia techniczne" oraz znajdujące się ponad pomieszczeniami technicznymi poddasze. Cześć znajdująca się bezpośrednio pod dachem "poddasze" nie została w ogóle zaprezentowana, ani opisana w projekcie budowlanym. Brak jest w projekcie rzutu tego poddasza, powierzchnia ta jest niezwymiarowana co do wysokości - pomimo, że na tym poddaszu znajdują się otwory okienne. W projekcie na najwyższej kondygnacji w dachu znajdują się tzw. jaskółki w których faktycznie zamieszczone są okna. Gdyby okna te były wyrysowane w poszczególnych rzutach ścian i uwidocznione w przekroju A-A, budynku wówczas nielogiczne byłyby wyjaśnienia inwestorów dotyczące wysokości najwyżej kondygnacji. Projekt budowlany został przygotowany w taki sposób, aby osobę analizującą go wprowadzić w błąd, co do wysokości rzekomego pomieszczenia technicznego. Wystarczyło zapoznać się z przekrojem budynku, aby stwierdzić, że szklane drzwi na 4 kondygnacji stanowiące wyjście na taras "z pomieszczenia technicznego" mają wysokość 2,45 m (wymiar 2,25 m od strony tarasu, a 2,45 m liczone od wnętrza budynku z uwagi na obniżoną tam względem tarasu podłogę). Czyli okno oraz pełne szklane drzwi stanowiące wyjście z budynku są o ponad 0,5 metra wyższe od pomieszczenia, z którego stanowią wyjście o deklarowanej wysokości 1,9 m Projekt budowlany zatwierdzony zaskarżoną decyzją zawiera przekrój obrazujący wysokość pomieszczeń technicznych sporządzony w taki sposób, aby nie "pokazać" jaką "średnią wysokość w świetle" mają "pomieszczenia techniczne" w miejscu gdzie znajdują się drzwi wyjściowe na taras. Część opisowa projektu budowlanego nie jest tożsama z częścią rysunkową. Część opisowa charakteryzuje budynek jako jednorodzinny trzykondygnacyjny, tymczasem z przekrojów i rzutów zawartych w projekcie wynika, że budynek posiada parter, dwa piętra mieszkalne, poziom obejmujący "pomieszczenia techniczne" oraz wydzieloną pomiędzy stropem nad pomieszczeniami technicznymi i dachem nienazwaną powierzchnię o wysokości około 2-2,5 metra. Powierzchnia ta posiada dostęp do światła dziennego (zaprojektowane okna) i dostęp z niższego poziomu. Projekt jest niekompletny - brak w nim rzutów wszystkich charakterystycznych poziomów. Organy wadliwie ustaliły, że 4 kondygnacja budynku będzie "poziomą częścią budynku stanowiącą przestrzeń na urządzenia techniczne, mającą średnią wysokość w świetle większą niż 2 m. Na działce zaprojektowano budowlę, nazwaną "pergolą" o powierzchni ponad 110 m2, która posiada 4 pełne murowane ściany, opuszczaną bramę wjazdową, fundamenty, betonową podłogę, ogrzewanie podłogowe i zadaszenie w postaci stalowej kratownicy z kątowników o grubości 18- 25 cm W ocenie skarżących obiekt taki nie stanowi obiektu małej architektury w rozumieniu przepisów ustawy Prawo budowlane, a budowlą zwiększającą zabudowę powierzchni działki. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje. Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r., poz. 2188) sądy administracyjne powołane są do kontroli zgodności z prawem działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania administracyjnego, nie będąc przy tym związanym granicami skargi, stosownie do treści art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz.1302 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.". Rozpoznając sprawę w świetle powołanych kryteriów, Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Na wstępie przypomnieć należy, że postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji stanowi wyjątek od przyjętej przez ustawodawcę w art. 16 § 1 k.p.a. zasady trwałości ostatecznych decyzji administracyjnych. Postępowanie nieważnościowe jest postępowaniem administracyjnym ograniczonym do oceny legalności decyzji w aspekcie stanu prawnego i faktycznego istniejącego w dacie jej wydania. W toku takiego postępowania organ nie orzeka co do istoty sprawy rozstrzygniętej kwestionowaną decyzją, lecz orzeka jako organ kasacyjny. Postępowanie administracyjne w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji ma bowiem na celu wyjaśnienie jej kwalifikowanej niezgodności z prawem, a nie ponowne rozpoznanie zakończonej sprawy. W konsekwencji, zakres prowadzonego w ramach trybu nadzorczego postępowania dowodowego nie odpowiada temu, prowadzonemu w trybie zwykłym. Mając na uwadze zarzuty jakie były podnoszone wobec kwestionowanej decyzji, stwierdzić trzeba, że nie każde naruszenie prawa ma charakter "rażący". Jak podkreśla się w judykaturze o "rażącym naruszeniu prawa" można mówić, gdy zachodzą trzy przesłanki: oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu, który został naruszony oraz racje ekonomiczne lub gospodarcze, czyli skutki wywołane decyzją. Wskazane wyżej przesłanki muszą wystąpić łącznie. Stosownie do art. 35 ust. 1 pkt 1 i 2 Prawa budowlanego, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę organ miał obowiązek sprawdzić zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. Działki nr [...] i [...], na których przewidziano inwestycję, w dniu wydania pozwolenia na budowę objęte były zakresem obowiązywania uchwały Rady Miasta S. z [...] stycznia 2006 r., Nr [...], w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rejonu ulic P., C., S., F. w mieście S. (Dz. Urz. Woj. [...] z 2006 r. Nr [...], poz. [...] ze zm.). Działka inwestycyjna nr [...] przy ul. P. w S., na której zaprojektowano sporny budynek mieszkalny, oznaczona jest w ww. miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego symbolem 10.M/U - zabudowa mieszkaniowa z dopuszczeniem usług. Zdaniem Sądu słusznie organy stwierdziły, że z projektu budowlanego nie wynika, aby parametry i cechy planowanego przedsięwzięcia rażąco naruszały warunki określone w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, w szczególności co do powierzchni zabudowy (ul. P. od nr [...] do nr [...]) - 25% (projektowana - 25% - Projekt budowlany - Opis do projektu zagospodarowania terenu - str. 7 i 8), powierzchni biologicznie czynnej (ul. P. od nr [...] do nr [...]) - 50% (projektowana - 50% - Projekt budowlany - Opis do projektu zagospodarowania terenu - str. 7 i 8), wysokości zabudowy - do górnej krawędzi elewacji nie mniej niż 7,00 m i nie więcej jak 11,00 m, do kalenicy do 14,00 m, ilości kondygnacji nadziemnych od 2 do 3 (projektowana - wysokość elewacji do okapu dachu - 11,00m, wysokość budynku do najwyższego punktu kalenicy - 14,00 m, budynek trzykondygnacyjny z nieużytkowym poddaszem - Projekt budowlany - Opis do projektu zagospodarowania terenu - str. 7, 8 i 9, Opis techniczny - str. 12 oraz Przekrój A-A, rys. 6 i Przekrój B-B, rys. 7), geometrii dachu - kalenicowy układ połaci dachowych, kąt nachylenia od 10° do 30° (projektowana - dach kalenicowy, kąt nachylenia od 10° do 30° - Projekt budowlany - Rzut dachu, rys. 5), szerokości elewacji frontowej - nie mniej niż 50% szerokości działki (projektowana - ok. 13,5 m przy szerokości działki od ok. 21,5 do ok. 29,00 m - Projekt budowlany - Projekt zagospodarowania terenu, rys. 1) oraz wymagań parkingowych - 1 miejsce postojowe na 1 mieszkanie (projektowana - 2 miejsca postojowe - Projekt budowlany - Projekt zagospodarowania terenu, rys. 1 oraz Projekt zieleni i nasadzeń ziemnych, rys. 1). Przedłożony przez inwestora projekt budowlany składał się z dwóch części: projektu zagospodarowania terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego. Ustawodawca zróżnicował zakres badania przez organ architektoniczno-budowlany każdej z tych części projektu. Pierwsza z nich podlega ocenie zarówno pod kątem zgodności z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a także wymaganiami ochrony środowiska jak też z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. Zakres badania drugiej części projektu budowlanego, tj. projektu architektoniczno-budowlanego został znacznie ograniczony. Organ ocenia go wyłącznie pod kątem zgodności z wymaganiami ochrony środowiska (art. 35 ust. 1 pkt 1) – patrz komentarz do Prawa budowlanego pod redakcją Andrzeja Glinieckiego wyd. I LexisNexis str. 333. W świetle art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego, właściwy organ nie może ingerować w zawartość merytoryczną projektu budowlanego, a jego ocenie pod względem zgodności z przepisami, w tym techniczno - budowlanymi podlega tylko projekt zagospodarowania działki lub terenu. Ograniczenie zakresu oceny projektu architektoniczno-budowlanego nastąpiło m.in. w rezultacie zmiany Prawa budowlanego dokonanego ustawą 27 marca 2003 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz.U. Nr 80, poz. 718 ze zm.). Do prawa budowlanego wprowadzono zasadę, zgodnie z którą odpowiedzialność za merytoryczną zawartość projektu architektoniczno-budowlanego ponosi wyłącznie projektant oraz - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu - sprawdzający projekt, którzy mają obowiązek dołączyć do projektu budowlanego oświadczenie o sporządzeniu projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej (art. 20 ust. 4 Prawa budowlanego). Za naruszenie obowiązujących przepisów oraz zasad wiedzy technicznej lub urbanistycznej projektantowi grozi, w zależności od stopnia naruszenia, odpowiedzialność dyscyplinarna (art. 45 ust. 1 w zw. z art. 41 pkt 1 ustawy z 15 grudnia 2000 r. o samorządach zawodowych architektów, inżynierów budownictwa oraz urbanistów, tekst jedn. Dz.U. z 2001 r. Nr 5, poz. 42 ze zm.) albo zawodowa (art. 45 ust. 2 powołanej ustawy z 15 grudnia 2000 r. w zw. z art. 95 Prawa budowlanego). Nieprzestrzeganie przez projektanta w sposób rażący przy projektowaniu lub wykonywaniu robót budowlanych art. 5 Prawa budowlanego stanowi ponadto wykroczenie podlegające karze grzywny (art. 93 pkt 1 Prawa budowlanego). Należy przy tym zauważyć, że mimo wyłączenia w art. 35 ust. 1 możliwości badania projektu architektoniczno-budowlanego pod kątem zgodności z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, w art. 81 ust. 1 pkt 1 lit. c, jako jeden z podstawowych obowiązków organu architektoniczno-budowlanego nadal wskazuje się nadzór i kontrolę nad przestrzeganiem przepisów prawa budowlanego, a w szczególności badanie zgodności rozwiązań architektoniczno-budowlanych z przepisami techniczno-budowlanymi oraz zasadami wiedzy technicznej. Podkreślenia nadto wymaga, że zgodnie z art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego, w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz art. 32 ust. 4, organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Odnosząc się do sformułowanych wobec kwestionowanej decyzji zarzutów, w zakresie przekroczenia wskaźnika powierzchni zabudowy i powierzchni biologicznie czynnej, to słusznie Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał, że organy administracji architektoniczno-budowlanej, dokonując badania decyzji o pozwoleniu na budowę w postępowaniu nieważnościowym opierały się na danych wynikających z dokumentacji projektowej. Dlatego za niezasadną należało uznać argumentację skarżących, że zwiększy się powierzchnia zabudowy działki, bo zaplanowano budowę hali garażowej. Z przedłożonej dokumentacji techniczno-budowlanej nie wynikało, by zaplanowano budowę hali garażowej. Projekt budowlany przewidywał budowę elementów małej architektury w postaci murka wydzielającego wewnętrzne podwórko, pergoli nad miejscami postojowymi, tarasów na gruncie oraz ogrodzenia posesji (Opis techniczny - Opis projektowanej inwestycji - 5.1. Zakres inwestycji, str. 12), miejsca postojowe zostały zaprojektowane na zaplanowanym terenie utwardzonym (Projekt zagospodarowania terenu, rys. 1). Niewątpliwie nie można uznać, iż zaprojektowana kratownica stanowi dach hali garażowej. Prawidłowa była ocena zarzutu rażącego naruszenia wymogów mpzp w zakresie liczby kondygnacji. W tym kontekście organ słusznie przywołał definicję kondygnacji - § 3 pkt 16 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r. Nr 75, poz. 690 z późn. zm.) Po przeprowadzeniu analizy projektu budowlanego (Rzut poddasza, rys.4; Przekrój A-A, rys. 6; Przekrój B-B, rys. 7) stwierdził, że wydzielona przestrzeń nad trzecią kondygnacją budynku mieszkalnego nie jest kolejną kondygnacją, ponieważ nie posiada pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi oraz jej wysokość w świetle jest mniejsza niż wskazane w przepisie 2 m (przestrzeń posiada wysokość 1,90 m). Należy podkreślić, że projekt budowlany nie przewiduje w tym miejscu kondygnacji przeznaczonej na pobyt ludzi i tylko taki sposób użytkowania tej części budynku będzie zgodny z udzielonym pozwoleniem budowlanym. Nawet w przypadku ewentualnego uznania, że w istocie zaprojektowano 4 kondygnacje, zasadnie Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, że uchybienie to nie mogłoby być postrzegane w kategoriach rażącego naruszenia prawa. Kryterium zasadniczym w tym zakresie (w trybie nadzwyczajnym) jest bowiem krańcowa wysokość zabudowy, a nie liczba kondygnacji (wyrok NSA z dnia 13 września 2016 r., sygn. akt II OSK 3061/14, wyrok NSA z dnia 24 października 2014 r., sygn. akt 929/13). Zachowanie dopuszczalnej wysokości budynku, zgodność funkcji z przeznaczeniem w planie miejscowym, skutkują tym, że nawet brak zachowania liczby kondygnacji nie prowadzi do wniosku, że decyzja o pozwoleniu na budowę dotknięta jest rażącym naruszeniem prawa. Nie potwierdził się także zarzut rażącego naruszenia art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego w związku z pkt 7.1. lit. c karty terenu nr 10 do ww. miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Zasady kształtowania zabudowy: geometria dachu: kąt nachylenia - od 10° do 30°; układ połaci dachowych - kalenicowy, kształtu dachu nie ustala się). Z analizy projektu budowlanego wynikało, że przedmiotowy budynek mieszkalny jest kryty dachem czterospadowym o układzie kalenicowym z lukarnami. Na dachu zaplanowano taras o powierzchni 38 m2 z dojściem z klatki schodowej poprzez nieużytkowe poddasze. Taras nie stanowi części dachu, a miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego nie zabrania usytuowania tarasu na dachu budynku. Rozwiązania projektowe nie naruszają rażąco przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r. Nr 75, poz. 690 z późn. zm.). W szczególności § 12 ust. 1 pkt 1 i 2, który stanowi, że jeżeli z przepisów § 13, 60 i 271-273 lub przepisów odrębnych określających dopuszczalne odległości niektórych budowli od budynków nie wynikają inne wymagania, budynek na działce budowlanej należy sytuować w odległości od granicy z sąsiednią działką budowlaną nie mniejszej niż 4 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą z otworami okiennymi lub drzwiowymi w stronę tej granicy i 3 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych w stronę tej granicy. Inwestycja nie narusza rażąco przepisów § 13 (przesłaniane obiektów budowlanych), § 23 (odległość miejsc na pojemniki i kontenery na odpady stałe), § 57 (nasłonecznienie pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi), § 60 ust. 2 (m.in. nasłonecznienie pokoi mieszkalnych). Wprawdzie zaprojektowano miejsce postojowe w odległości ok. 2,50 m od granicy z działką nr ewid. [...], co jest niezgodne z wymaganiami określonymi w § 19 ww. rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r., zgodnie z którym odległość wydzielonych miejsc postojowych nie może być mniejsza niż 3 m od granicy działki budowlanej. Jednak z naruszenia tego nie wynikają niemożliwe do zaakceptowania skutki społeczno- gospodarcze. Decyzja Prezydenta Miasta S. z [...] marca 2015 r., nie narusza w sposób rażący rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. z 2012 r., poz. 462 ze zm., zob. § 8 ust. 3 pkt 2), w szczególności § 12 ust. 1, określającego wymogi co do części rysunkowej projektu. Zatwierdzony projekt budowlany posiada rzuty i przekroje wszystkich charakterystycznych poziomów obiektu budowlanego. Rzut przestrzeni pod dachem nie był wymagany, skoro poziom ten nie jest charakterystyczny, nie znajdują się tam żadne pomieszczenia ani urządzenia. Projekt budowlany został sporządzony przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane, które w czasie wykonania ww. projektu budowlanego były członkami właściwej izby samorządu zawodowego. Projektanci złożyli oświadczenia o zgodności projektu z obowiązującymi normami i przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Projekt budowlany został zaopiniowany bez uwag przez rzeczoznawcę do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych. Kontrolowana decyzja Prezydenta Miasta S. z [...] marca 2015 r., nie jest ona obarczona żadną z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a., tj. decyzja nie została wydana z naruszeniem przepisów o właściwości, bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem przepisów obowiązujących w dniu jej wydania, w tym przepisów ustawy Prawo budowlane oraz aktów wykonawczych. Ponadto decyzja nie dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną; nie została skierowana do osoby nie będącej stroną w sprawie; nie była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność nie miała charakteru trwałego, w razie jej wykonania nie wywołałaby czynu zagrożonego karą oraz nie zawiera wady powodującej jej nieważność z mocy prawa. Zdaniem Sądu organ ocenił sprawę w sposób prawidłowy. Ocenę tę i przedstawioną na jej poparcie argumentację, Sąd podziela. Dokonano jej z zachowaniem reguł procesowych określonych w kodeksie postępowania administracyjnego. Wbrew zarzutom skargi, nie doszło do naruszenia przepisów postępowania ani prawa materialnego, które skutkowałyby koniecznością uchylenia zaskarżonego rozstrzygnięcia. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę jako nieuzasadnioną.