I SA/Ol 390/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Renata Kantecka (sprawozdawca) Sędziowie sędzia WSA Wojciech Czajkowski asesor WSA Katarzyna Górska po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 29 sierpnia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Spółki A na postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia "[...]", nr "[...]", "[...]", "[...]" w przedmiocie pozostawienia bez rozpatrzenia wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej I. uchyla zaskarżone postanowienie, II. zasądza od Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej na rzecz skarżącej kwotę 357 (trzysta pięćdziesiąt siedem) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Wnioskiem z dnia 28 grudnia 2017r., A. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w M. (zwana dalej: "stroną", "Spółką", "wnioskodawcą"), reprezentowana przez doradcę podatkowego, wystąpiła do Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie możliwości zakwalifikowania do wartości niematerialnej i prawnej oprogramowania komputerowego i zasad zaliczenia w koszty uzyskania przychodu wydatków na jego nabycie wraz z kosztami wdrożenia oraz wydatków na jego konserwację. Z przedstawionego we wniosku stanu faktycznego wynikało, że głównym przedmiotem działalności gospodarczej wnioskodawcy jest produkcja "[...]". B. (spółka z siedzibą we F.) posiada całość udziałów w kapitale zakładowym strony. Wnioskodawca wyjaśnił, że w 2017r. nabył od B. oprogramowanie "[...]" (dalej zwane oprogramowaniem). Oprogramowanie to zostało zakupione przez dostawcę od podmiotu C. z siedzibą we F.. Na podstawie zawartej umowy B. zobowiązała się do odpłatnej dostawy oprogramowania i odpłatnego wdrożenia w terminie do 31 grudnia 2017r. Nadto dostawca zobowiązał się do odpłatnej konserwacji oprogramowania (korygowanie błędów, poprawa wydajności, wprowadzenie wymaganych zmian) w okresach rocznych; pierwszy okres świadczenia usługi będzie trwał od momentu wdrożenia i dostawy do dnia 31 marca 2018r., następny od 1 kwietnia 2018r. do 31 marca 2019r. Spółka oświadczyła, że nie jest w stanie przyporządkować jaka część kosztu poniesienia zakupu tej usługi dotyczy konkretnego roku podatkowego. Opisując stan faktyczny strona wyjaśniła, że nabyła prawo do bezterminowego użytkowania oprogramowania na 24 stanowiskach komputerowych. Zaznaczyła przy tym, że nie nabyła żadnych praw autorskich do oprogramowania, jak i uprawnień do korzystania z autorskich praw majątkowych w rozumieniu art. 74 ust. 4 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych. Spółka może użytkować oprogramowanie tylko do wewnętrznych celów w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą. Koszty nabycia przekroczyły kwotę 3.500 zł, zaś oprogramowanie będzie użytkowane dłużej niż rok. Dodatkowo wskazała, że opłata za użytkowanie miała charakter jednorazowy i wydatek na oprogramowanie został właściwie udokumentowany. Został poniesiony celem poprawy wydajności prowadzonej działalności gospodarczej. Natomiast rok podatkowy wnioskodawcy jest rokiem kalendarzowym. W związku z powyższym opisem zadano następujące pytania: 1. Czy nabycie prawa do użytkowania oprogramowania stanowi podlegającą amortyzacji licencję w rozumieniu art. 16b ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku od osób prawnych (dalej w skrócie: "ustawy o CIT")? 2. Czy wydatki poniesione na zakup prawa do użytkowania oraz wdrożenia oprogramowania stanowią koszty uzyskania przychodów proporcjonalnie do długości okresu, którego dotyczą – w rozumieniu art. 15 ust. 4d ustawy o CIT? 3. Czy wydatki poniesione na konserwację oprogramowania dokonane w okresie od 1 kwietnia 2018r. do 31 marca 2019r. będą stanowić koszty uzyskania przychodów proporcjonalnie do długości okresu, którego dotyczą w rozumieniu art. 15 ust. 4d ustawy o CIT? Wnioskodawca ustosunkowując się do zadanych przez siebie pytań stwierdził, odnośnie pytania 1, iż jego zdaniem, w przedmiotowej spawie doszło do zawarcia umowy o korzystanie z oprogramowania, która to nie przeniosła na Spółkę żadnych autorskich praw majątkowych do programu. Spółka nie nabyła również prawa do użytkowania oprogramowania na polach eksploatacji wymienionych w art. 74 ust. 4 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych. Tym samym, zapłata za uzyskane prawo do użytkowania oprogramowania nie mogła być uznana za cenę nabycia licencji, a tym samym należało przyjąć, że strona nie nabyła licencji w rozumieniu ustawy o CIT, która podlega amortyzacji. Odnosząc się do drugiego z postawionych pytań wnioskodawca stanął na stanowisku, że wydatki na zakup prawa do użytkowania oraz wdrożenia oprogramowania nie stanowią kosztów uzyskania przychodów proporcjonalnie do długości okresu, którego dotyczą, w rozumieniu art. 15 ust. 4d ustawy CIT. W odpowiedzi na ostatnie z postawionych pytań Spółka uznała, że ponieważ koszt nabycia usługi w postaci konserwacji oprogramowania będzie dotyczył okresu przekraczającego rok podatkowy, to wydatek ten będzie stanowił koszt uzyskania przychodu proporcjonalnie do długości okresu, którego dotyczy, w rozumieniu art. 15 ust. 4d ustawy o CIT. Wobec tego, iż - zdaniem organu - złożony wniosek nie spełniał wymogów zawartych w art.14b §3 oraz art.14f §2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2017 r. poz.201 ze zm., dalej jako "O.p."), organ na podstawie art. 169 §1 w zw. z art. 14h tej ustawy wezwał stronę, do uzupełnienia wniosku o wskazanie czy będące przedmiotem zapytania oprogramowanie jest oprogramowaniem dedykowanym, opracowanym na zamówienie wnioskodawczy (pyt. 1) oraz o wyjaśnienie jest to oprogramowanie systemowe czy też oprogramowanie użytkowe (pyt. 2). W wyznaczonym terminie Spółka udzieliła odpowiedzi, w której stwierdziła, że przepisy prawa nie wyróżniają oprogramowania dedykowanego, systemowego oraz użytkowego. W przepisach brak jest legalnych definicji tych pojęć. Spółka wyjaśniła, że na podstawie umowy dostawca zobowiązał się m.in. do dostawy sprecyzowanego rodzaju oprogramowania w związku z wyrażeniem przez A. Sp. z.o.o. woli zakupu tego oprogramowania za cenę ustaloną w umowie. Oprogramowanie zostało zainstalowane na komputerach Spółki, w taki sposób aby można było z niego korzystać i użytkować w ramach prowadzonej działalności gospodarczej. Umowa została zawarta tylko pomiędzy dostawcą i Spółką, a zatem należałoby przyjąć, że program został dostarczony na zamówienie Spółki. Po przeanalizowaniu przez organ ww. wyjaśnień w powiązaniu z wnioskiem, organ uznał, że Spółka nie udzieliła odpowiedzi na pytanie 2 oraz nieprecyzyjnie i lakonicznie odpowiedziała na pytanie 1, co skutkowało tym, że nie można było klarownie określić stanu faktycznego, a tym samym brak było podstaw do stwierdzenia czy program, którego zakupu dokonał wnioskodawca, jest programem systemowym, którego zakup może stanowić wraz ze sprzętem komputerowym, na którym jest on zainstalowany wartość początkową środka trwałego, czy też stanowi oprogramowanie użytkowe, które w przypadku spełnienia warunków ustawowych może stanowić wartość niematerialną i prawną. Organ wyjaśnił, że formułując pytanie 2 dążył do sprecyzowania stanu faktycznego w zakresie praw autorskich czy też uprawnień do korzystania z tych praw. Zakup gotowego oprogramowania użytkowego stanowi bowiem zakup odpowiedniej licencji, a nabycie opracowanego na zamówienie programu komputerowego, czyli spełniającego indywidualne wymogi wnioskodawcy (oprogramowanie dedykowane) skutkuje nabyciem prawa autorskiego, które może stanowić wartość niematerialną i prawną. Brak odpowiedzi na pytanie 2 oraz wymijająca odpowiedź na pytanie 1 nie pozwoliły na jednoznaczne określenie stanu faktycznego, co determinuje ocenę stanowiska wnioskodawcy zaprezentowanego we wniosku o wydanie interpretacji i uniemożliwia udzielenia odpowiedzi na pytania w nim sformułowane. Jednocześnie organ podkreślił, w kontekście udzielonej przez wnioskodawcę odpowiedzi, że wzywał stronę do uzupełnienia stanu faktycznego, a nie stanowiska wnioskodawcy. Z uwagi na powyższe, postanowieniem z dnia "[...]" organ pozostawił wniosek bez rozpatrzenia. Nie zgadzając się z powyższym, Spółka złożyła zażalenie, w którym zarzuciła rażące naruszenie art.14g §1 w zw. z art. 14b §3 O.p., poprzez brak podstaw do przyjęcia, że wniosek nie spełniał warunków formalnych, w świetle precyzyjnie przedstawionego stanu faktycznego i wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia. W uzasadnieniu stwierdziła, że przedstawiony we wniosku stan faktyczny nie powinien budzić żadnych wątpliwości, co do szczegółowości przedstawionych w nim elementów. Uznała, że pytania zawarte w skierowanym do niej wezwaniu o doprecyzowanie przedstawionego we wniosku stanu faktycznego świadczą o całkowitej nieznajomości przepisów prawa autorskiego. Zarzuciła organowi, że używane zwroty typu "oprogramowanie użytkowe", "oprogramowanie dedykowane", "oprogramowanie systemowe" nie znajdują odzwierciedlenia w obowiązujących przepisach prawa, orzecznictwie ani w poglądach doktryny. W skierowanym do Spółki wezwaniu organ także nie wyjaśnił co należy rozumieć pod tymi pojęciami. Wskazała, że we wniosku precyzyjnie wyjaśniła jakie przepisy prawa autorskiego traktują o oprogramowaniu i stanowią, kiedy dochodzi do udzielenia licencji lub przeniesienia całości praw do utworu. Tym samym, w ocenie strony, organ całkowicie zlekceważył wyrażone przez nią stanowisko. Zaskarżonym postanowieniem z dnia "[...]" Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej utrzymał w mocy opisane postanowienie wskazując, że rolą organu interpretującego w postępowaniu o wydanie indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego nie jest przeprowadzenie postępowania zmierzającego do ustalenia faktycznego charakteru opisanych czynności. Stwierdził, że normatywny przedmiot interpretacji indywidulanej stanowią przepisy prawa podatkowego i wskazał co należy rozumieć przez przepisy prawa podatkowego. Podniósł, że przedmiotem wniosku o wydanie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego może być ocena prawna danego stanu faktycznego bądź zdarzenia przyszłego, dotyczącego wnioskodawcy, na gruncie przepisów prawa podatkowego. Aby organ mógł dokonać oceny stanowiska wnioskodawcy w kontekście zadanych pytań, strona musi wyczerpująco opisać zaistniały stan faktyczny. W ocenie organu, wnioskodawca na pytanie 2 nie udzielił odpowiedzi, zaś na pytanie nr 1 udzielił odpowiedzi lakonicznej i nieprecyzyjnej. Odnosząc się do zarzutów strony wyjaśnił, że zadając pytanie nr 1, w którym użył kwestionowanych przez stronę zwrotów dążył jedynie do ustalenia stanu faktycznego w sposób pozwalający na prawidłową ocenę opisanego stanu faktycznego na potrzeby interpretacji przepisów, o analizę których Spółka wystąpiła. Podkreślił, że wyjaśnił stronie w wezwaniu, że oprogramowaniem dedykowanym, jest program opracowany na zamówienie wnioskodawcy. Taki program uwzględnia profil firmy, bowiem w sytuacji gdy to ona zleca stworzenie takiej aplikacji przekazuje producentowi programu listę wymaganych przez siebie funkcjonalności. Innym przypadkiem jest nabycie gotowego oprogramowania, czyli istniejącego już programu, który nie został sporządzony na zamówienie wnioskodawcy, który spełnia wymagania wnioskodawcy. Stwierdził, że wnioskodawca nie sprecyzował czy będący przedmiotem zapytania program był opracowany na jego zamówienie, natomiast w stanie faktycznym wniosku stwierdził jedynie, że nabył go od podmiotu, który posiada całość udziałów w kapitale zakładowym wnioskodawcy oraz, że "Oprogramowanie to zostało zakupione przez B. od podmiotu C. z siedzibą we F.." Dlatego też uzasadnienie zamieszczone w zaskarżonym postanowieniu obrazowało możliwe do wystąpienia stany faktyczne i nie stanowiło interpretacji przepisów podatkowych w określonym stanie faktycznym. Nadto zauważył, że użyta przez organ klasyfikacja oprogramowania komputerowego z uwagi na pełnione funkcje na oprogramowanie systemowe i oprogramowanie użytkowe - jest powszechnie używana przez firmy oferujące sprzedaż programów komputerowych. Wskazał przy tym, że takie grupowanie znajduje też odzwierciedlenie w podręcznikach do informatyki. W tych warunkach organ zaakcentował, że podany we wniosku stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe stanowi jedyną podstawę faktyczną wydanej interpretacji i tym samym wyznacza granice, w jakich interpretacja będzie mogła wywołać określone w ustawie skutki prawne. Stwierdził, że mimo wskazania wielości możliwych do wystąpienia' prawnopodatkowych interpretacji niesprecyzowanego, jego zdaniem, stanu faktycznego, Spółka w złożonym zażaleniu również nie sprecyzowała stanu faktycznego. Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej podając alternatywne przykłady możliwych rezultatów analizy nieuzupełnionego przez wnioskodawcę stanu faktycznego, podkreślił celowość pytań sformułowanych w wezwaniu, uznając że odpowiedź na nie była niezbędna dla jednoznacznego określenia stanu faktycznego. Dodał, że wydana w sytuacji niewyjaśnionego stanu faktycznego interpretacja nie pełniłaby funkcji ochronnej, do której została powołana. Organ kierując do wnioskodawcy wezwanie oraz wydając zaskarżone rozstrzygnięcie dążył do wyjaśnienia zaistniałego stanu faktycznego, aby realizować za pomocą instytucji interpretacji indywidualnej funkcję pewności prawa. Zaznaczył, że sposób sformułowania wniosku ma podstawowe znaczenie dla oceny możliwości wszczęcia na jego podstawie postępowania w sprawie wydania interpretacji indywidualnej oraz wydania rozstrzygnięcia o oczekiwanym przez wnioskodawcę zakresie, zawierającego odpowiednio skonstruowane uzasadnienie stanowiska organu. W skardze, Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia i zasądzenie kosztów postępowania sądowego. W obszernym uzasadnieniu skargi przedstawiła swoje stanowisko, wskazała zarówno przepisy prawa jak i przytoczyła fragmenty uzasadnień wyroków sądów administracyjnych dotyczących określenia "wyczerpującego" stanu faktycznego i obowiązku organu wydającego interpretację podatkową. Reasumując swoje rozważania Spółka stwierdziła, że we wniosku o wydanie interpretacji w sposób pełny i prawidłowy przedstawiła stan faktyczny sprawy, który dodatkowo uzupełniła na wezwanie organu. Nadto stwierdziła, że na podstawie przedstawionego stanu faktycznego możliwe było wydanie merytorycznego, jednoznacznego rozstrzygnięcia. Weryfikacja okoliczności faktycznych w świetle ich wyczerpującego przedstawienia wymagała jedynie sięgnięcia do przepisów prawa autorskiego, czego organ nie zrobił. Nadto stwierdziła, że uzasadnienie organu mające przemawiać za utrzymaniem w mocy zaskarżonego postanowienia nie zostało oparte o przepisy prawa. W związku z powyższym zarzucił organowi naruszenie art. 14g §1 Op. Nadto, w ocenie skarżącej, doszło do naruszenia art. 120 Op i art. 121 §1 Op. Strona podniosła, że organ nie ma prawa uzasadniając swoje stanowisko posługiwać się zwrotami, którym nie nadano żadnego znaczenia prawnego. Nie może również stosować zwrotów, których znaczenia nie wyjaśnił. Stwierdziła, że weryfikacja stanu faktycznego przedstawionego we wniosku, powinna być oparta o przepisy prawa, w tym przypadku o ustawę Prawo autorskie i prawa pokrewne. Nadto podniosła, że organ nie odniósł się do zarzutów przedstawionych w zażaleniu, nie zastosował się do przepisów powszechnie obowiązujących, a nade wszystko zastosował pojęcia, których znaczenia nie wyjaśnił. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 119 pkt 3 w zw. z art. 120 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302, dalej jako "p.p.s.a") sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. W niniejszej sprawie zaistniały przesłanki do rozpoznania sprawy w trybie uproszczonym, ponieważ zakwestionowane zostało postanowienie o pozostawieniu bez rozpoznania wniosku o udzielenie pisemnej interpretacji. Zasadniczym przedmiotem sporu w rozpoznawanej sprawie pozostaje okoliczność, czy zgodne z prawem było pozostawienie wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej bez rozpatrzenia z tego powodu, że strona nie odpowiedziała w sposób wyczerpujący, w opinii organu, na wszystkie pytania skierowane do niej w wezwaniu i tym samym stan faktyczny, którego dotyczyć miała interpretacja indywidualna nie był jednoznaczny i wyczerpujący. Zgodnie z art. 14b §3 O.p., składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia. Użyte w art. 14b § 3 O.p. ustawowe sformułowanie "wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego" należy rozumieć jako przedstawienie danego zagadnienia na tyle wszechstronnie, dogłębnie, szczegółowo, gruntownie i dokładnie, aby wnioskodawca mógł zająć stanowisko w stosunku do prezentowanego stanu rzeczy, zaś organ podatkowy na tej podstawie udzielić jednoznacznej odpowiedzi co do konkretnego zdarzenia przyszłego lub obecnego. Opis ten powinien zawierać wszystkie istotne elementy stanu faktycznego, niezbędne z punktu widzenia możliwości dokonania w sposób jednoznaczny jego prawnopodatkowej kwalifikacji (por. wyrok NSA z 19 kwietnia 2016r., sygn. akt II FSK 536/14, publ. www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Dla oceny zakresu informacji, które są niezbędne dla udzielenia interpretacji istotne są przepisy prawa materialnego, które mają mieć w sprawie zastosowanie. Wnioskodawca we wniosku o udzielenie interpretacji wniósł o wyjaśnienia, czy w przedstawionym stanie faktycznym będą miały zastosowanie: art. 16b ust. 1 pkt 5 czy też art. 15 ust. 4d ustawy o CIT. Interpretacja w przedmiotowej sprawie miała więc dotyczyć konkretnych przepisów prawa podatkowego, jakkolwiek dla jej wydania posiłkowo należało odnieść się do przepisów ustawy – Prawo autorskie i prawa pokrewne. Mając na uwadze powyższe Sąd uznał, że wnioskodawca we wniosku o wydanie interpretacji wywiązał się z obowiązku wyczerpującego przedstawienia stanu faktycznego. Wskazał, że zawarł umowę, na podstawie której nabył prawo do użytkowania oprogramowania. Charakteryzując opisaną umowę szczegółowo wskazał, jakie uprawnia i obowiązki z niej wynikają. Jednoznacznie stwierdził, że : "Wnioskodawca nie nabył żadnych praw autorskich do Oprogramowania, jak również uprawnień do korzystania z autorskich praw majątkowych do Oprogramowania w rozumieniu art.74 ust.4 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych (...)". Ponadto wyczerpująco przedstawił własne stanowisko w tej sprawie, ze wskazaniem konkretnych uregulowań prawnych z zakresu prawa podatkowego, jak i ustawy Prawo autorskie i prawa pokrewne. Stan faktyczny przedawniony we wniosku, w ocenie Sądu nie wymagał dodatkowego uzupełnienia, zaś z odpowiedzi udzielonej przez skarżącą, wynikało, że "dostawca zobowiązał się m.in. do dostawy sprecyzowanego rodzaju oprogramowania (...) należy przyjąć, że program został dostarczony na zamówienie Spółki ". Organ otrzymał wobec powyższego odpowiedź na zadane pytania. W tej sytuacji zarzuty organu, że wnioskodawca nie określił jaki charakter ma nabyte oprogramowanie nie znajduje potwierdzenia w zgromadzonym materiale dowodowym. Strona wywiązała się z wyczerpującego przedstawienia stanu faktycznego, opisując szczegółowo warunki zawartej umowy na dostawę oprogramowania, zaś ewentualna kwalifikacja czy na mocy zawartej umowy doszło do przeniesienia prawa do oprogramowania i ewentualnie jakich praw należy już do sfery oceny prawnej. Bez względu na powyższe stwierdzenie w niniejszej sprawie, Sąd nie podziela stanowiska organu, że dla udzielenia merytorycznej odpowiedzi przez organ konieczne było wskazanie przez stronę jakiego rodzaju oprogramowanie (dedykowane, systemowy, użytkowe) nabyła. Tak jak podnosi skarżąca, pojęcia, którymi operuje organ nie zostały wyszczególnione w obowiązujących przepisach prawa i to zarówno ustawy o CIT, które to miały zastosowanie w przedmiotowej sprawie, jak i w innych przepisach podatkowych. Ewentualne zróżnicowanie rodzajów oprogramowania wynikające z przytoczonych podręczników do informatyki, czy też stron internetowych firm oferujących sprzedaż oprogramowania komputerowego nie znajduje odzwierciedlenia w obowiązujących przepisach prawa podatkowego. Wskazać przy tym należy, że w postępowaniu interpretacyjnym zastosowanie znajduje art. 169 §1 Op., czyli zasada legalizmu organu. Oznacza to, że organ interpretacyjny uprawniony jest jedynie do żądania uzupełnienia opisu przedstawionego stanu faktycznego o okoliczności istotne z punktu widzenia wchodzących potencjalnie w rachubę norm materialnego prawa podatkowego. Niemniej jednak prawdą jest, że interpretacja podatkowa nie stanowi swoistej porady prawnej, w której organ dokonuje samodzielnej kwalifikacji prawnej zaprezentowanego stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego lecz dokonuje oceny zaprezentowanego przez wnioskodawcę stanowiska prawnego. Stąd też zasadnym jest pozostawienie wniosku bez rozpoznania w sytuacji, gdy wnioskodawca oczekuje dokonania przez organ kwalifikacji prawnej nie prezentując w ogóle swojego stanowiska w tej sprawie. W przedmiotowym wniosku zaprezentowano jednak jasne stanowisko, z którego wynika, że zdaniem wnioskodawcy: - nie nabył on licencji w rozumieniu ustawy CIT, która podlega amortyzacji, - wydatki na zakup prawa do użytkowania oraz wdrożenia oprogramowania nie stanowią kosztów uzyskania przychodów proporcjonalnie do długości okresu, którego dotyczą w rozumieniu art. 15 ust. 4d ustawy CIT, - wydatki na koszty konserwacji oprogramowania będą stanowiły koszty uzyskania przychodów proporcjonalnie do długości okresu, którego dotyczą w rozumieniu art. 15 ust. 4d ustawy CIT. Stanowisko to, w świetle przedstawionego stanu faktycznego, nadaje się do oceny przez organ interpretacyjny. Tym samym, pozostawiając wniosek Spółki bez rozpatrzenia, a następnie utrzymując zaskarżone postanowienie w mocy, organ dopuścił się obrazy art. 14g § 1 w związku z art. 14b § 3 O.p., a naruszenie to miało wpływ na wynik sprawy. Zważywszy na powyższe, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. uchylił zaskarżone postanowienie. Ponownie rozpatrując sprawę organ interpretacyjny będzie zobowiązany do merytorycznego rozpatrzenia wniosku skarżącej o udzielenie indywidualnej interpretacji podatkowej. Kierując się natomiast dyspozycją art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. oraz § 3 ust. 1 pkt 2 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 31 stycznia 2011 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz szczegółowych zasad ponoszenia kosztów pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego z urzędu (Dz.U. z 2011 r. Nr 31, poz. 153) w punkcie 2 sentencji zasądzono na rzecz strony skarżącej tytułem zwrotu kosztów postępowania kwotę 357 zł, tj. kwotę odpowiadającą wysokości uiszczonego wpisu sądowego od skargi (100 zł), kosztów zastępstwa procesowego (240 zł) oraz uiszczonej opłaty od pełnomocnictwa (17 zł).