II OSK 2144/16

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Robert Sawuła (spr.) Sędziowie sędzia NSA Roman Ciąglewicz sędzia del. WSA Katarzyna Matczak Protokolant asystent sędziego Rafał Jankowski po rozpoznaniu w dniu 30 sierpnia 2018 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej J. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 27 kwietnia 2016 r. sygn. akt II SA/Wr 763/15 w sprawie ze skargi J. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we Wrocławiu z dnia [...] sierpnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy oddala skargę kasacyjną. Wyrokiem z dnia 27 kwietnia 2016 r., sygn. akt: II SA/Wr 763/15, Wojewódzki Sąd Administracyjny (powoływany dalej jako: WSA) we Wrocławiu oddalił skargę J.S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego (SKO albo Kolegium) we [...] z dnia [...] sierpnia 2015 r., nr [...], w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji obejmującej zmianę sposobu użytkowania budynku mieszkalnego jednorodzinnego na budynek biurowo-usługowy z funkcją mieszkalną jednorodzinną. Wyrok ten zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy: Jak wynika z ustaleń sądu pierwszej instancji, decyzją z dnia [...] maja 2015 r., Nr [...] ([...]), Prezydent [...] ustalił dla D.L. i K. L. (Inwestorzy) warunki zabudowy dla inwestycji obejmującej zmianę sposobu użytkowania budynku mieszkalnego jednorodzinnego na budynek biurowo-usługowy z funkcją mieszkalną jednorodzinną, z zagospodarowaniem terenu przy ul. [...] we [...] wraz z parkingiem obsługującym tę inwestycję oraz rozbiórkę istniejącego budynku gospodarczego od strony ul. P. W.. W decyzji organu I instancji odstąpiono od wyznaczenia parametrów oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu takich jak linia zabudowy, wskaźnik wielkości powierzchni zabudowy, wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki, wartości kąta nachylenia dachu, cechy dominujące dla geometrii dachu, ponieważ uznano to za zbędne w przypadku zmiany sposobu użytkowania. Objęte inwestycją działki nr [...] i [...] ujęte są w Gminnej Ewidencji Zabytków, stąd dla zamierzenia inwestycyjnego uzyskano uzgodnienie [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków (DWKZ). W decyzji organu gminy zawarto ustalenia dotyczące obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji, w tym odnośnie dostępu do drogi publicznej i miejsc parkingowych – ustalono obsługę komunikacyjną od ul. P. W., wymóg uzyskania zezwolenia zarządcy drogi na lokalizację zjazdu z tej ulicy i wymaganą ilość miejsc parkingowych – 2 miejsca postojowe na każdy wydzielony lokal mieszkalny, dla handlu detalicznego 20-25 miejsc postojowych/1000 m² powierzchni użytkowej, dla gastronomii i rozrywki 10-15 miejsc, dla biur 10-20 miejsc na 1000 m² pow. użytkowej. Ustalono wymóg lokalizacji miejsc parkingowych na terenie, na którym ma być realizowana inwestycja. Jak wskazywał dalej sąd wojewódzki, w decyzji organu I instancji ilość miejsc parkingowych określono na podstawie Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego [...] (Studium), według którego teren inwestycji należy do zespołu urbanistycznego mieszkaniowego jednorodzinnego, dla którego liczbę miejsc postojowych określono w tabeli nr 10.1.3-1. W zakresie ustalenia wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich w decyzji przytoczono szereg przepisów ustanawiających warunki ochrony tych interesów oraz odesłano w zakresie szczegółowo wymienionych przedmiotów ochrony do zawartych umów i ustalonych warunków technicznych, a także ustaw – Prawo wodne i Prawo ochrony środowiska. Określono wymagania wynikające z przepisów szczególnych, wskazano na uzyskane uzgodnienia i opinie. W załączniku nr 1 do decyzji przedstawiono linie rozgraniczające teren inwestycji na kopii mapy zasadniczej w skali 1:500, w załączniku nr 2 przedstawiono wyniki analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu (część tekstowa), a w załączniku nr 3 część graficzną analizy. W uzasadnieniu swej decyzji Prezydent [...] omówił uwarunkowania prawne rozpatrzenia wniosku inwestorów, ustalono obszar analizowany w minimalnych granicach 108 m w każdą stronę, gdy szerokość frontu działki wynosi 36 m. W analizie skupiono się na sprawdzeniu występowania w tym obszarze usług, dochodząc do wniosku, że planowana zmiana sposobu użytkowania będzie kontynuacją istniejącej po przeciwnej ul. P. W. funkcji usługowo-handlowo-biurowej. Zgłoszone wobec zamiaru inwestora zarzuty właścicieli sąsiednich nieruchomości zostały ocenione jako mogące mieć znaczenie dopiero na etapie wydawania pozwolenia na budowę. Sąd wojewódzki wskazał dalej, że w odwołaniu od powyższej decyzji J.S. zarzucił naruszenie przepisów art. 61 ust. 1 pkt 1 i 5 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2015 r., poz. 199 ze zm., Upzp). Odwołujący się eksponował, że do tej pory wobec inwestora zapadały decyzje odmowne. J.S. twierdził, że decyzja zezwala inwestorowi na urządzenie 20 miejsc parkingowych. Z analizy przestrzennej należało wyłączyć centrum handlowe, gdyż dopuszczalne powinny być inwestycje kontynuujące funkcję mieszkaniową zabudowy. Według ustaleń Studium obszary aktywności gospodarczej powinny być usytuowane po wschodniej części ulicy [...], nie zaś zachodniej, co przewiduje decyzja, celem jest w rzeczywistości urządzenie dodatkowego parkingu dla centrum handlowego, stanowiącego własność inwestora. Nieuzasadnione było odstąpienie od wyznaczenia parametrów i cech zabudowy. Bez tego decyzja jest nieważna. Parking naruszy warunki techniczne i prawo własności sąsiednich nieruchomości. Zmiana sposobu użytkowania narusza prawo budowlane i ochrony środowiska oraz ustawy o drogach i ruchu drogowym, już obecnie natężenie ruchu przy centrum handlowym jest zbyt wysokie. Nastąpi wzrost natężenia hałasu i emisji spalin. Nie wprowadzono wymogu uzyskania decyzji konserwatorskiej. Powołaną na wstępie decyzją, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm., K.p.a.), SKO we [...] utrzymało decyzję organu I instancji w mocy. Zdaniem Kolegium sporządzenie analizy o tyle nie było istotną wadą postępowania organu pierwszej instancji, że pozwoliło na ustalenie funkcji budynków położonych w sąsiedztwie terenu inwestycji. Zasada dobrego sąsiedztwa nie została naruszona. Zamiar inwestora nie godzi w zastany stan rzeczy i daje się pogodzić z dotychczasową funkcją. W ocenie organu II instancji zarzuty odwołania były bezzasadne. Realizacja inwestycji nie będzie wymagała decyzji konserwatorskiej (art. 39 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane, Dz. U. z 2013 r., poz. 1409 ze zm., uPb). Nie istniała potrzeba innych uzgodnień, nie było wymagane zbadanie zgodności zamierzenia z ustaleniami Studium. W skardze do sądu administracyjnego skarżący powtórzył dotychczasowe zarzuty, w szczególności naruszenia art. 61 ust. 1 pkt 1 Upzp, pominięcia przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z 2003 r., Nr 164, poz. 1588, rozp. MI z 2003) i naruszenia art. 6 ust. 2 pkt 1 Upzp, ponadto naruszenia przepisów art. 7, art. 75 § 1, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. związane z uwzględnieniem w analizie przestrzennej działki zabudowanej kompleksem handlowym, brakiem rozważenia interesów stron, błędnym przyjęciem kontynuacji zabudowy, pominięciem usytuowania parkingu od ulicy [...], niepełną analizą oraz niewłaściwą oceną uzyskanych opinii i uzgodnienia DWKZ. W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie w oparciu o dotychczasową argumentację. W uzupełnieniu skargi pełnomocnik skarżącego wniósł o dopuszczenie dowodu z opinii biegłego sądowego na okoliczność dochowania przesłanki z art. 61 ust. 1 pkt 1 Upzp przez planowaną inwestycję. Dołączył negatywną opinię z 2012 r. wobec planowanej przez inwestora rozbudowy centrum handlowego. Twierdził, że dla obsługi planowanej inwestycji nie jest potrzebne urządzenie aż 17 miejsc parkingowych. Swoje wywody wspierał stanowiskiem wybranej judykatywy. Opisanym na wstępie wyrokiem WSA we Wrocławiu oddalił skargę. W motywach tego wyroku stwierdzono, że skarżący nie wyjaśnił sposobu ustalenia przez siebie liczby miejsc parkingowych, które zamierza wybudować inwestor. Nie powinien w tym zakresie kierować się treścią wniosku, lecz decyzji, która liczby i usytuowania miejsc postojowych nie określa, a jedynie zawiera wymagany wskaźnik pozwalający organowi architektoniczno-budowlanemu na ustalenie minimalnej liczby miejsc. Ten organ ustali ostateczną liczbę i usytuowanie miejsc postojowych po rozważeniu interesów stron i w oparciu o przepisy uPb, których nie stosuje się w sprawie ustalenia warunków zabudowy. Sąd pierwszej instancji jako oczywiście bezzasadne ocenił zarzuty skargi związane z oceną dokonanej przez organy analizy urbanistycznej. Zdaniem tegoż sądu w postępowaniu organy w sposób należyty wyważyły interesy stron. Sąd wojewódzki eksponował, że jak wiadomo "decyzja lokalizacyjna" uwzględnia ponadto interes publiczny i jest wydawana z udziałem rzeczoznawcy – urbanisty, stąd dostrzega się w niej elementy uznaniowości i konstytutywne związane z niedookreśleniem pojęć ustawowych. W ocenie tego sądu trafnie wskazał organ, że "decyzja lokalizacyjna" jedynie określa w sposób wiążący dla organu architektoniczno-budowlanego źródła przysługującego tzw. osobom trzecim interesu prawnego i dopiero ten organ dokona szczegółowego rozważenia tych interesów. Skarżący błędnie powołuje się na podstawy prawne, które na etapie postępowania lokalizacyjnego mają takie jedynie znaczenie, jednak obecnie nie podlegają badaniu i stosowaniu jako przesłanki decyzji odmownej (art. 56 Upzp). Treść zamierzenia inwestora została sprecyzowana w decyzji, w tym zakresie podlegała uzgodnieniu i zaopiniowaniu i jedynie w takim zakresie będzie mogła zostać zrealizowana. Zdaniem sądu pierwszej instancji nie ma żadnych podstaw do przewidywania obecnie, że zamiar inwestora jest odmienny i zostanie zrealizowany dla zaspokojenia niewyrażonych obecnie potrzeb. Skargą kasacyjną reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika – J.S., zaskarżył ww. orzeczenie w całości. Zaskarżonemu wyrokowi strona zarzuca: naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a to art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (wówczas: t.j. Dz. U z 2016 r., poz. 718, Ppsa) w zw. z art. 6, art. 7, art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 K.p.a. przez błędne przyjęcie, że organy obu instancji wyjaśniły w toku prowadzonego postępowania wszystkie okoliczności istotne dla rozstrzygnięcia sprawy, a w szczególności że organ odwoławczy dokonał szczegółowej analizy kontynuacji funkcji przy wydawaniu decyzji o warunkach zabudowy, podczas gdy organ ten faktycznie nie dokonał bardzo szczegółowej analizy w zakresie kontynuacji funkcji inwestycji w rozumieniu art. 61 ust. 1 pkt 1 Upzp; naruszenie prawa materialnego, a mianowicie art. 61 ust. 1 pkt 1 Upzp – przez niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, że projektowana inwestycja jest kontynuacją funkcji parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy obiektów już istniejących na działkach sąsiednich, mimo że istnieje w tym zakresie wyraźna sprzeczność. Z uwagi na powyższe skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA we Wrocławiu oraz zasądzenie od SKO we [...] na jego rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, wg norm przepisanych. Zdaniem skarżącego kasacyjnie organy administracyjne wydając zaskarżoną decyzję pominęły całkowicie ten aspekt, że na przedmiotowym terenie znajdują się głównie obiekty mieszkalne jednorodzinne, a planowana inwestycja w żaden sposób nie uzupełnia zastanego ładu przestrzennego, a wręcz go zaburza. Uchybienia proceduralne organów administracji publicznej wymagały uchylenia zaskarżonej decyzji, czego WSA we Wrocławiu nie uczynił. W ocenie J.S. sąd wojewódzki nie dostrzegł, iż organy całkowicie pominąć miały zbadania, czy inwestycja nie będzie stanowić niedogodności utrudniającej realizację funkcji mieszkaniowej z uwagi na możliwe oddziaływanie związane m. in. ze wzmożonym hałasem. Planowana inwestycja nie przejawia cech zabudowy jednorodzinnej, ma charakter przedsięwzięcia komercyjnego i stanowić ma dodatkowy parking dla klientów istniejącego centrum handlowo-usługowego inwestorów. Punktem odniesienia nie może być istniejące centrum handlowe, bowiem zaburzy to istniejący ład przestrzenny. Pełnomocnik skarżącego kasacyjnie podczas rozprawy podtrzymał wnioski i zarzuty skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (aktualny tekst jednolity Dz. U. z 2018 r., poz. 1302,) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W myśl art. 174 Ppsa, skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2) naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Nie dopatrzywszy się w niniejszej sprawie żadnej z wyliczonych w art. 183 § 2 Ppsa przesłanek nieważności postępowania sądowoadministracyjnego, będąc związany granicami skargi kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny przeszedł do rozpatrzenia jej zarzutów. Przytoczenie podstaw kasacyjnych, rozumiane jako wskazanie przepisów, które – zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną – zostały naruszone przez wojewódzki sąd administracyjny, nakłada na Naczelny Sąd Administracyjny, stosownie do art. 174 pkt 1 i 2 oraz art. 183 § 1 Ppsa, obowiązek odniesienia się do wszystkich zarzutów przytoczonych w podstawach kasacyjnych (por. uchwała NSA z dnia 26 października 2009 r., I OPS 10/09, opubl. ONSAiwsa z 2010 r., nr 1, poz. 1). Skarga kasacyjna nie jest oparta na usprawiedliwionych podstawach. A. Wprawdzie w skardze kasacyjnej powołano obie podstawy kasacyjne z art. 174 Ppsa, niemniej jednak ich uzasadnienie dowodzi, że zasadnicze znaczenie mają zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego, a istota rozpoznawanej sprawy sprowadzała się do rozważenia, czy zachodziło tzw. dobre sąsiedztwo w rozumieniu art. 61 ust. 1 pkt 1 Upzp w zakresie kontynuacji funkcji zabudowy oraz zagospodarowania terenu. Wedle cyt. przepisu jednym z wymogów wydania decyzji o warunkach zabudowy jest to, aby co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, była zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu. Zasada dobrego sąsiedztwa oznacza konieczność dostosowania nowej zabudowy do wyznaczonych przez zastany w danym miejscu stan dotychczasowej zabudowy cech i parametrów o charakterze urbanistycznym (zagospodarowanie terenu) i architektonicznym (ukształtowanie wzniesionych obiektów). Skarżący kasacyjnie podnosi niewłaściwe zastosowanie art. 61 ust. 1 pkt 1 Upzp polegające na przyjęciu, że planowana inwestycja jest kontynuacją funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy obiektów już istniejących na działkach sąsiednich, mimo że istnieć ma w tym zakresie sprzeczność. Zarzut ten nie jest – w realiach kontrolowanej sprawy – uzasadniony. B. Ustalenie w aspekcie kontynuacji funkcji zabudowy oraz zagospodarowania terenu następuje po uprzednim przeprowadzeniu analizy oznaczonego terenu wokół działki budowlanej. O zaistnieniu zatem powyższego warunku przesądzają ustalenia poczynione w efekcie analizy, które sąd wojewódzki uznał za niewadliwe, a Naczelny Sąd Administracyjny uznaje je za prawidłowe. Sąd pierwszej instancji uznał za prawidłowe wyniki analizy urbanistycznej przeprowadzonej przez organ I instancji w tzw. obszarze analizowanym. Wyznaczenie tego obszaru służyć ma dokonaniu prawidłowej analizy funkcji i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1-5 Upzp. Zgodnie zaś z przepisem art. 61 ust. 1 tej ustawy wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków: 1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; 2) teren ma dostęp do drogi publicznej; 3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; 4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1; 5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. W judykaturze zasadnie wskazuje się, że "wszystkie działki wchodzące w skład obszaru analizowanego stanowią (...) punkt odniesienia dla ustalenia "wymagań dotyczących nowej zabudowy", o których mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy" (tak Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 3 września 2014 r., II OSK 513/13, por. też wyroki tego Sądu z dnia 18 listopada 2010 r., II OSK 1720/09 oraz z dnia 14 listopada 2012 r., II OSK 1252/11 - orzeczenia dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych - CBOSA, www.nsa.gov.pl). Zgodnie z § 3 ust. 1 rozp. MI z 2003 w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu właściwy organ wyznacza wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszar analizowany i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 ustawy. Granice obszaru analizowanego wyznacza się na kopii mapy, o której mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy, w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniejszej jednak niż 50 metrów (§ 3 ust. 2 cyt. rozporządzenia). Trafne jest przyjęcie przez sąd wojewódzki, że naprzeciwko terenu inwestycyjnego znajduje się budynek handlowo-biurowo-usługowy z parkingiem, to zaś było wystarczające do przyjęcia, że spełniony został wymóg z art. 61 ust. 1 pkt 1 Upzp odnośnie kontynuacji funkcji zabudowy. Z cyt. przepisu wynika bowiem, że do stwierdzenia kontynuacji funkcji zabudowy oraz zagospodarowania terenu (a w przedmiotowej sprawie administracyjnej chodziło o częściową zmianę sposobu zagospodarowania już istniejącego budynku) wystarczy istnienie co najmniej jednej działki sąsiedniej. Taka jedna działka sąsiednia istnieje, przy tym warto zauważyć, iż warunek sąsiedztwa należy utożsamiać z tzw. sąsiedztwem urbanistycznym, nie mającym wiele wspólnego ze wspólną granicą (zob. E. Skorczyńska, Lokalizacja inwestycji celu publicznego i ustalenie warunków zabudowy dla innych inwestycji, "Samorząd Terytorialny" 2004, nr 7-8, s. 94). Okoliczność podniesiona w skardze kasacyjnej, że projektowane przedsięwzięcie nie przejawia cech architektonicznych i urbanistycznych istniejącej obok działki inwestycyjnej zabudowy jednorodzinnej, nie mogło stanowić argumentu podważającego ziszczenie się jednego z warunków wydania pozytywnej decyzji dla inwestora, określonego w przepisie art. 61 ust. 1 pkt 1 Upzp. Stosowanie trybu przewidującego wydanie decyzji o warunkach zabudowy było konsekwencją braku dla tego terenu ustaleń planistycznych w postaci miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, ta okoliczność nie jest kwestionowana przez skarżącego kasacyjnie. C. W konsekwencji poprzednich wywodów za nietrafne przyjdzie uznać zarzuty naruszenia przepisów art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c Ppsa w zw. z art. 6, 7, 75 § 1, 77 § 1, 80 i art. 107 § 3 K.p.a. poprzez błędne przyjęcie, że organy obu instancji wyjaśniły w toku prowadzonego postępowania wszystkie okoliczności istotne dla rozstrzygnięcia sprawy, a w szczególności że organ odwoławczy dokonał szczegółowej analizy kontynuacji funkcji przy wydawaniu decyzji o warunkach zabudowy. Zarzut naruszenia tych przepisów skarżący kasacyjnie – co wynika z uzasadnienia tej podstawy kasacyjnej – wyprowadza z braku dokonania zbadania przez organy "czy planowana inwestycja stanowić będzie niedogodności utrudniającej realizację funkcji mieszkaniowej z uwagi na możliwe oddziaływanie związane m. in. z wzmożonym hałasem". J.S. wywodzi o braku przeprowadzenia analizy urbanistycznej, jednak zarzut ten jest oczywiście chybiony, w sprawie taka analiza została przeprowadzona. To, że na obszarze analizowanym znajdują się głównie budynki mieszkalne jednorodzinne, nie podważa spełnienia warunku z art. 61 ust. 1 pkt 1 Upzp, co zostało uprzednio stwierdzone. Z tych względów także druga z podstaw kasacyjnych nie jest usprawiedliwiona. Dodatkowo umyka uwadze strony skarżącej kasacyjnie, że planowane przedsięwzięcie zakłada pozostawienie w już istniejącym budynku części mieszkalnej, a w decyzji organu I instancji zawarto – wśród wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich – nakaz zachowania dopuszczalnego poziomu hałasu, jak dla terenów przeznaczonych pod zabudowę mieszkaniową. D. Z powyższych względów i działając na podstawie art. 184 Ppsa oddalono skargę kasacyjną.