II FZ 660/18

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sławomir Presnarowicz (spr.), , , po rozpoznaniu w dniu 25 października 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia A. K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 3 września 2018 r. sygn. akt I SA/Ol 361/18 w zakresie przywrócenia terminu w sprawie ze skargi A. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Olsztynie z dnia 18 kwietnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie ulgi inwestycyjnej w podatku rolnym postanawia: oddalić zażalenie. Postanowieniem z dnia 3 września 2018 r., sygn. akt I SA/Ol 361/18, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie (dalej: "WSA") odmówił A. K. (dalej: "Skarżący") przywrócenia terminu do uiszczenia wpisu od skargi. Podstawę prawną powyższego rozstrzygnięcia stanowił art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm., dalej: "p.p.s.a."). Z uzasadnienia postanowienia WSA wynika, że Skarżący wniósł do WSA skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Olsztynie z dnia 18 kwietnia 2018 r., w przedmiocie odmowy przyznania ulgi inwestycyjnej w podatku rolnym. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału WSA z dnia 25 czerwca 2018 r. Skarżący został wezwany, pod rygorem odrzucenia skargi, do uiszczenia wpisu sądowego w wysokości 500,00 zł, w terminie 7 dni od daty doręczenia. Odpis zarządzenia został wysłany na adres Skarżącego i jak wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru, doręczony w dniu 28 czerwca 2018 r. dorosłemu domownikowi. Pismem z dnia 27 lipca 2018 r. (data nadania 30 lipca 2018 r.) Skarżący wniósł o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu od skargi, wskazując, że pismo z sądu otrzymał dopiero 27 lipca 2018 r. Podał, że przesyłkę poleconą z sądu listonosz przekazał osobie nieuprawnionej do odbioru – Ł. K. Podniósł również, że po uzyskaniu telefonicznej informacji z KRUS o doręczeniu innej korespondencji, zwrócił się do listonosza, który poinformował, że obie przesyłki doręczył Ł. K. Dopiero po tej wiadomości Skarżący odebrał korespondencję do Ł. K., który zapomniał oddać listów Skarżącemu. Zaistniała sytuacja, według Skarżącego, nie wynikła z jego winy. Odmawiając przywrócenia terminu do wniesienia skargi WSA stwierdził, że w świetle akt sprawy nie budzi wątpliwości, iż na zwrotnym potwierdzeniu odbioru wezwania do uiszczenia wpisu widnieje podpis Ł. K. wraz z adnotacją o doręczeniu pisma dorosłemu domownikowi, w związku z podjęciem się przez niego oddania przesyłki adresatowi. Wskazanej we wniosku o przywrócenie terminu przyczyny uchybienia terminu Skarżący dostatecznie nie uwiarygodnił, opierając się jedynie na gołosłownych twierdzeniach o nieprzekazaniu przesyłki przez odbiorcę oraz o uzyskaniu informacji w KRUS i od listonosza. Uznając w tych warunkach, że niedochowanie przez Skarżącego terminu nie jest następstwem okoliczności od niego niezależnych, lecz konsekwencją niedostatecznej staranności w prowadzeniu własnych spraw w związku z wniesieniem skargi, WSA nie stwierdził aby zachodziły w powołanych okolicznościach ważne powody do przywrócenia uchybionego terminu. Pismem z dnia 8 września 2018 r. Skarżący wniósł zażalenie na powyższe postanowienie WSA. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zażalenie nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. Stosownie do treści art. 86 § 1 p.p.s.a. jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi o przywróceniu terminu. Intencją ustawodawcy przy tworzeniu przepisów regulujących instytucję przywrócenia terminu było umożliwienie stronie obrony swoich praw czy interesów w sytuacji, gdy upływ terminów procesowych wywołał dla niej negatywne skutki prawne, przy jednoczesnym założeniu, że strona dołożyła wszelkich możliwych starań, aby takich negatywnych konsekwencji uniknąć. Pierwszorzędne znaczenie dla rozpoznania wniosku o przywrócenie terminu do dokonania czynności w postępowaniu sądowym ma zatem ustalenie, że fakt uchybienia przez stronę terminowi nie nastąpił z jej winy. Przy ocenie braku winy w uchybieniu terminu przyjąć należy pewien obiektywny miernik staranności, co oznacza, że tylko stwierdzenie, iż strona (lub jej pełnomocnik) danej przeszkody nie była w stanie przewidzieć, uzasadnia uwzględnienie wniosku. Chodzi więc o okoliczności od strony całkowicie niezależne i nieprzewidywalne. W orzecznictwie zgodnie się przyjmuje, że przywrócenie terminu ma charakter wyjątkowy i może mieć miejsce tylko wtedy, gdy uchybienie terminu nastąpiło wskutek przeszkody, której strona (lub jej pełnomocnik) nie mogła usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. WSA trafnie ocenił, że Skarżący nie uprawdopodobnił braku winy w uchybieniu terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi, gdyż okoliczności podane we wniosku o przywrócenie terminu nie dają podstaw do przyjęcia, że uchybienie było niezawinione. We wniosku o przywrócenie terminu wskazano jedynie, że Ł. K., który odebrał przesyłkę, zapomniał przekazać Skarżącemu listu. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego fakt, że dorosły domownik, który dokonał odbioru korespondencji i nie przekazał jej do rąk adresata we właściwym czasie, nie wyłącza winy Skarżącego. We wniosku o przywrócenie terminu Skarżący nie wykazał aby podejmował działania, które mogłyby stanowić okoliczności wyłączające jego winę w niedochowaniu terminu do uzupełnienia wszystkich braków formalnych wniesionej skargi. W tym stanie rzeczy należy uznać, że w niniejszej sprawie nie zachodzi przesłanka ustanowiona w art. 86 § 1 p.p.s.a., warunkująca przywrócenie uchybionego terminu, a zatem postanowienie WSA odpowiada prawu. Oceny tej nie podważyły okoliczności powołane w zażaleniu. W konsekwencji uznać należy, że zaskarżone postanowienie odpowiada prawu, a wniosek o przywrócenie terminu nie mógł zostać uwzględniony. Wobec powyższego, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.