I GSK 2771/18

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Cezary Pryca Sędzia NSA Zbigniew Czarnik (spr.) Sędzia del. WSA Barbara Kołodziejczak-Osetek Protokolant Patrycja Kozłowska po rozpoznaniu w dniu 4 września 2018 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Polskiej Agencji Rozwoju Przedsiębiorczości z siedzibą w Warszawie od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 czerwca 2018 r. sygn. akt V SA/Wa 478/18 w sprawie ze skargi D z o.o. S.K.A. w T na rozstrzygnięcie Polskiej Agencji Rozwoju Przedsiębiorczości z siedzibą w Warszawie z dnia [..] lutego 2018 r. nr [..] w przedmiocie oceny wniosku o dofinansowanie realizacji projektu postanawia: 1. uchylić zaskarżony wyrok, 2. odrzucić skargę, 3. zasądzić od D Spółki z o.o. S.K.A. w T na rzecz Polskiej Agencji Rozwoju Przedsiębiorczości z siedzibą w Warszawie kwotę 460 (czterysta sześćdziesiąt) złotych tytułem kosztów postępowania sądowego. Wyrokiem z dnia 13 czerwca 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (dalej: WSA w Warszawie lub Sąd I instancji) uwzględnił skargę D Sp. z o.o. Sp. komandytowo-akcyjna w T (dalej: skarżący, lub spółka) na rozstrzygnięcie Polskiej Agencji Rozwoju Przedsiębiorczości (dalej: Agencja) z dnia [...] lutego 2018 r. w przedmiocie odmowy zawarcia umowy o dofinansowanie projektu. Ze stanu faktycznego sprawy przyjętego przez Sąd I instancji wynika, że pismem z [...] stycznia 2018 r. Agencja odmówiła spółce udzielenia pomocy finansowej na realizację projektu nr [...] pn.: [...]", z uwagi na powzięcie uzasadnionych wątpliwości, co do prawidłowego wykorzystania tej pomocy przez spółkę. Agencja wyjaśniła, że wykonawcą wybranym do realizacji projektu przez skarżącą jest M S.A. Ten sam wykonawca został wybrany przez skarżącą do realizacji innego projektu. Zakres zadań zleconych temu wykonawcy w obu projektach jest podobny. Nadto, główny podwykonawca M S.A., tj. spółka MA S.A., nie wykonała modułów informatycznych rozliczonych w tym projekcie. Działania wykonawcy miały znamiona pozornych, a w konsekwencji faktury wystawione przez MA S.A., jak i M S.A. nie dokumentowały wykonania modułów informatycznych, a skarżąca nie mogła dokonać nabycia tych modułów informatycznych. Instytucja audytowa uznała wydatki w kwocie 14.857 mln zł za niekwalifikowalne. Agencja wyjaśniła, że skarżąca. oraz M S.A. są powiązane w rozumieniu art. 6c ust. 2 pkt 4 ustawy z dnia 9 listopada 2000 r. o Polskiej Agencji Rozwoju Przedsiębiorczości (tekst jednolity: Dz.U.2018.110), dalej: ustawa o PARP. Organ dodał również, że w innym projekcie, co do którego skarżąca zawarła umowę o dofinansowanie z Agencją, poczyniono ustalenia o niekwalifikowalności wydatków w wysokości 48,37 mln zł, z uwagi na brak możliwości potwierdzenia wiarygodności zakupu przedmiotu projektu. Pismem z [...] lutego 2018 r. Agencja poinformowała spółkę, że podtrzymuje swoje oświadczenie o odmowie zawarcia umowy o dofinansowanie projektu nr [...]. Organ zwrócił uwagę na następujące okoliczności: 1) stwierdzenia niekwalifikowalności wydatków o wysokiej wartości (ponad 63 mln zł) w dwóch projektach realizowanych przez skarżącą, tj. w projekcie nr [...]oraz w projekcie nr [..]; 2) udziału w projekcie nr [...] podmiotu M S.A, jako generalnego wykonawcy, którego działania w projekcie nr POIR.02.01.00-00-0102/15 instytucja audytowa oceniła jako noszące znamiona pozornych, a w konsekwencji ustalenia, że wystawione faktury nie dokumentowały wykonania modułów informatycznych. Tym samym skarżąca nie mogła dokonać nabycia tych modułów; 3) podjęcia i prowadzenia śledztwa w sprawie o sygnaturze RP II Ds.1.2017 z zawiadomienia Głównego Inspektora Kontroli Skarbowej przez Prokuraturę Regionalną w Gdańsku w sprawie doprowadzenia, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w postaci dofinansowania w kwocie łącznej 31,32 mln zł, za pomocą wprowadzenia w błąd przedstawicieli Agencji poprzez przedłożenie poświadczających nieprawdę dokumentów dotyczących realizacji przez skarżącą projektu POIG.04.04.00-04-039/13; 4) występowania powiązania pomiędzy skarżącą oraz M S.A., które w ocenie Agencji są powiązane w rozumieniu art. 6c ust. 2 pkt 4 ustawy z 9 listopada 2000 r. o utworzeniu Polskiej Agencji Rozwoju Przedsiębiorczości. WSA uwzględnił skargę spółki. Sąd przypomniał, że uprawniona instytucja ma prawo także na etapie podpisywania umowy weryfikowania tego, czy wszelkie przesłanki przyznania pomocy zostały spełnione, jednakże jeśli tego rodzaju ponowna weryfikacja jest dla wnioskodawcy negatywna i skutkuje odmową dofinansowania – powinna być uznana za "ocenę negatywną", o której mowa w art. 61 ust, 1 ustawy z 11 lipca 2014 r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020 (Dz. U. 2017 poz. 1460), dalej: u.z.r.p. Zatem nie ma znaczenia, na jakim etapie postępowania doszło do wyrażenia negatywnej oceny projektu, czy następuje to w fazie wstępnej, czy też dopiero tuż przed zawarciem umowy. WSA nie zgodził się ze stanowiskiem Agencji, zgodnie z którym skarga spółki powinna zostać odrzucona ze względu na to, że właściwą jest droga postępowania cywilnego przed sądem powszechnym o zobowiązanie do zawarcia umowy. WSA wyjaśnił, że na etapie poprzedzającym zawarcie umowy lub wydanie decyzji, właściwa instytucja musi ponownie sprawdzić spełnianie wszystkich kryteriów (warunków) konkursowych, na podstawie których wydano pozytywną ocenę i dokonano wyboru danego projektu do dofinansowania, notyfikując (wcześniej) fakt jego wyboru. Lista projektów wybranych do dofinansowania nie stanowi wiążącego przyrzeczenia, ani też zobowiązania zawarcia umowy, czy wydania decyzji o dofinansowaniu projektu Oznacza to, że do dnia zawarcie umowy stosunki prawne pomiędzy instytucją organizującą konkurs, a podmiotem starającym się o dofinansowanie nie mają charakteru cywilnoprawnego. Taka sytuacja miała miejsce w rozpoznawanej sprawie, przy czym z art. 6b ust. 4 ustawy o PARP wynika prawo dla instytucji organizującej konkurs do odmowy podpisania umowy w przypadku powzięcia uzasadnionej wątpliwości co do prawidłowego wykorzystania tej pomocy. Przechodząc do kwestii poprawności skierowanego do spółki pisma przez Agencję, Sąd I instancji stwierdził, że zarówno zaskarżone pismo nie spełnia wszystkich wymogów prawa w zakresie prawidłowego uzasadnienia. Wskazuje co prawda konkretne zarzuty, które powodują, że w opinii PARP zachodzi przesłanka określona w art. 6b ust. 4 ustawy o utworzeniu PARP, jednak powołane w nim fakty stwarzają wątpliwość, czy na tym etapie postępowania mogą one stanowić podstawę do zastosowania środka najdalej idącego, tj. odmowy podpisania umowy o dofinansowanie. Zaskarżone pismo powołuje się bardzo ogólnie na wyniki kontroli projektów Nr [...]oraz Nr [...]oraz postępowanie karne wszczęte z zawiadomienia Głównego Inspektora Kontroli Skarbowej przez Prokuraturę Regionalną w Gdańsku Strona skarżąca twierdzi, że nie zna treści tych wyników, nie zostało do chwili obecnej wszczęte postępowanie w przedmiocie zwrotu środków uznanych za niekwalifikowalne. Z treści dokumentów złożonych przez PARP wraz z odpowiedzią na skargę nie wynika, aby dokumenty te były znane stronie skarżącej, w szczególności, by otrzymała dwa podsumowania wyników kontroli. Postępowanie sądowoadministracyjne, co do zasady, nie służy do prowadzenia postępowania dowodowego. Zgodnie z art. 106 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.), dalej: p.p.s.a., sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania. Postępowanie dowodowe przed sądem może mieć wyłącznie charakter akcesoryjny, a nie prowadzący do ustaleń podstawowych, bo takie powinny być przeprowadzone w postępowaniu administracyjnym. WSA wyjaśnił, że nie wystarcza samo odwołanie się przez Agencję do ogólnie określonych wyników kontroli poprzednich projektów, ale dokładne wyjaśnienie dlaczego uzasadniają one obawę, że środki dofinansowania nie zostaną wykorzystane w sposób prawidłowy. Zaskarżone pismo podejmuje próbę dokonania takiego właśnie wyjaśnienia, ale czyni to w sposób niedostatecznie precyzyjny i zbyt skrótowy. Ponadto zaskarżone rozstrzygnięcie nie odnosi się praktycznie wcale do zarzutów zawartych w proteście. Uniemożliwia to Sądowi przeprowadzenie weryfikacji prawidłowości ustalenia zaistnienia sytuacji, o jakiej mowa w art. 6b ust. 4 ustawy o utworzeniu PARP. Agencja zaskarżyła wyrok w całości, domagając się jego uchylenia i odrzucenia skargi, ewentualnie uchylenia wyroku w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Warszawie, bądź uchylenia wyroku i oddalenia skargi, a ponadto dopuszczenia dowodu z dokumentów Instytucji Zarządzającej, tj. pisma z dnia [...] kwietnia 2018 r., znak [...], postanowienia z dnia [...] lipca 2018 r. oraz pisma z dnia [...] lipca 2018 r. - na okoliczności wskazane w treści uzasadnienia. Agencja wniosła również o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego. Zaskarżonemu wyrokowi strona zarzuciła naruszenie: I. Prawa materialnego: 1) art. 53 ust. 2 u.z.r.p. i art. 6b ust. 4 ustawy o utworzeniu Polskiej Agencji Rozwoju Przedsiębiorczości (Dz. U. z 2018 r. poz. 110), dalej: ustawa o PARP, poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na błędnym przyjęciu przez Sąd pierwszej instancji, że odmowa zawarcia umowy o dofinansowanie projektu (udzielenia pomocy finansowej) przez organ z dnia [...] lutego 2018 r. na podstawie art. 6b ust. 4 ustawy o PARP stanowi negatywną ocenę projektu z art. 53 ust. 2 ustawy wdrożeniowej; 2) art. 6b ust. 8 ustawy o PARP poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na niezastosowaniu przez Sąd pierwszej instancji art. 6b ust. 8 ustawy o PARP, zgodnie z którym organ udziela pomocy finansowej w drodze umowy, do której stosuje się przepisy kodeksu cywilnego i tym samym do etapu zawarcia umowy, zgodnie z tym przepisem znajdują zastosowanie przepisy kodeksu cywilnego, a nie ustawy wdrożeniowej; Sąd pierwszej instancji błędnie uznał pismo organu z dnia [...] lutego 2018 r. za akt z zakresu administracji publicznej dotyczący uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, gdyż pismo to stanowiło oświadczenie woli organu, w rozumieniu przepisów kodeksu cywilnego; 3) art. 53 ust. 1 u.z.r.p. w zw. z art. 6b ust. 4 i ust. 8 ustawy o PARP poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na błędnym przyjęciu przez Sąd pierwszej instancji, że skarżącej przysługiwał środek odwoławczy - protest przewidziany ustawą wdrożeniową - od pisma organu z dnia 11 stycznia 2018 r. odmawiającego Skarżącej zawarcia umowy o dofinansowanie projektu (udzielenia pomocy finansowej), co w konsekwencji doprowadziło do błędnego uznania przez Sąd pierwszej instancji, że pismo organu z dnia [...] lutego 2018 r. podtrzymujące odmowę zawarcia umowy o dofinansowanie stanowiło rozstrzygnięcie organu podlegające skardze do sądu administracyjnego zgodne z art. 61 u.z.r.p.; 4) art. 54 ust. 2 pkt 4 w zw. z art. 54 ust. 4 ustawy wdrożeniowej poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na niezastosowaniu przez Sąd pierwszej instancji normy art. 54 ust. 2 pkt 4 w zw. z art. 54 ust. 4 ustawy wdrożeniowej pomimo, że organ w swym piśmie z dnia [...] lutego 2018 r., jak i w odpowiedzi na skargę z dnia 28 maja 2018 r. wskazał, że pismo skarżącej z dnia 29 stycznia 2018 r., uznane przez Sąd pierwszej instancji za protest, jest niezgodne z art. 54 ust. 2 pkt 4 ustawy wdrożeniowej, gdyż nie zawiera wskazania kryteriów wyboru projektów, z których oceną skarżąca się nie zgadzała, a który to brak formalny protestu zgodnie z art. 54 ust. 4 u.z.r.p. jest nieusuwalny; 5) art. 37 ust. 1 u.z.r.p. poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na błędnym przyjęciu przez Sąd I instancji, że treść pisma organu z dnia [...] lutego 2018 r. podtrzymująca odmowę zawarcia umowy o dofinansowanie nie spełnia wszystkich wymogów prawidłowego uzasadnienia. II. Przepisów postępowania: 1) art. 58 § 1 pkt 1 dalej: p.p.s.a., w zw. z art. 61 ust. 1, w zw. z art. 53 ust 2 i w zw. z art. 64 u.z.r.p. oraz w zw. z art. 6b ust. 4 i ust. 8 ustawy o PARP poprzez ich niezastosowanie. Skarżąca wniosła skargę do Sądu pierwszej instancji na odmowę organu zawarcia umowy ze skarżącą z dnia [...] lutego 2018 r., która to odmowa nie była rozstrzygnięciem, o którym mowa w art. 61 ust. 1 ustawy wdrożeniowej, nie stanowiła negatywnej oceny projektu, regulowanej art. 53 ust 2 ustawy wdrożeniowej, gdyż przesłanki odmowy zawarcia umowy z art. 6b ust. 4 ustawy o PARP są odrębne od kryteriów wyboru projektów, o których mowa w art. 53 ust 2 ustawy wdrożeniowej i nie są związane z oceną projektu, a do etapu zawarcia umowy, zgodnie z art. 6b ust 8 ustawy o PARP znajdują zastosowanie przepisy kodeksu cywilnego, a nie ustawy wdrożeniowej i tym samym oświadczenie woli organu odmawiającego zawarcia umowy ze skarżącą z dnia [...] lutego 2018 r. nie jest aktem z zakresu administracji publicznej i nie podlega kognicji sądów administracyjnych, lecz sądów powszechnych; 2) art. 61 ust. 8 pkt 2 u.z.r.p. w zw. z art. 54 ust. 2 pkt 4 i w zw. z art. 54 ust. 4 u.z.r.p. poprzez ich niezastosowanie; pomimo podniesionej przez organ zarówno w treści pisma z dnia [...] lutego 2018 r., podtrzymującego odmowę zawarcia umowy o dofinansowanie, jak i w odpowiedzi na skargę z dnia 28 maja 2018 r. okoliczności, że pismo skarżącej z dnia 29 stycznia 2018 r., błędnie przez Sąd pierwszej instancji uznane za protest, jest niezgodne z art. 54 ust. 2 pkt 4 u.z.r.p., gdyż nie zawiera wskazania kryteriów wyboru projektów, z których oceną skarżąca się nie zgadzała, a który to brak formalny protestu zgodnie z art. 54 ust. 4 u.z.r.p. wdrożeniowej jest nieusuwalny; 3) art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez pominięcie i niewyjaśnienie w uzasadnieniu wyroku Sądu pierwszej instancji: - podniesionej przez organ zarówno w treści pisma z dnia [...] lutego 2018 r. podtrzymującego odmowę zawarcia umowy o dofinansowanie, jak i w odpowiedzi na skargę z dnia 28 maja 2018 r. okoliczności, że pismo skarżącej z dnia 29 stycznia 2018 r., błędnie przez Sąd pierwszej instancji uznane za protest, jest niezgodne z art. 54 ust. 2 pkt 4 u.z.r.p., gdyż nie zawiera wskazania kryteriów wyboru projektów, z których oceną skarżąca się nie zgadzała, a który to brak formalny protestu zgodnie z art. 54 ust. 4 u.z.r.p. jest nieusuwalny, - relacji pomiędzy kryteriami oceny projektu określonymi w regulaminie konkursu zgodnie z art. 41 ust. 2 pkt 7 u.z.r.p., a ustawowymi warunkami odmowy zawarcia umowy o dofinansowanie projektu z art. 6b ust. 4 ustawy o PARP. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny (dalej: NSA lub Sąd II instancji) rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej biorąc z urzędu pod uwagę przyczyny nieważności postępowania sądowoadministracyjnego wskazane w art. 183 § 2 p.p.s.a. W rozpoznawanej sprawie nie wystąpiły okoliczności skutkujące nieważnością postępowania sądowoadministracyjnego, zatem spełnione zostały warunki formalne do rozpoznania skargi kasacyjnej. Zgodnie z treścią art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na naruszeniu prawa materialnego, które może polegać na błędnej wykładni lub niewłaściwym zastosowaniu albo na naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Skarga kasacyjna organu oparta została na obu podstawach kasacyjnych z art. 174 p.p.s.a. W takiej sytuacji Sąd II instancji w pierwszej kolejności odnosi się do podniesionych w tej skardze zarzutów naruszenia prawa procesowego, a dopiero w dalszej do naruszeń prawa materialnego. Przyjęcie takiej kolejności rozpoznania zarzutów kasacyjnych wynika z tego, że ocena stosowania prawa materialnego musi być poprzedzona ustaleniem, że stan faktyczny sprawy jest niesporny albo że nie został skutecznie zakwestionowany w postępowaniu kasacyjnym. Skarga kasacyjna organu ma usprawiedliwione podstawy, dlatego musiała prowadzić do uchylenia zaskarżonego wyroku. W ocenie NSA ocena zarzutów procesowych musi wychodzić od zarzutu najdalej idącego, a tym jest wskazanie naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. W zakresie tego zarzutu organ twierdzi, że uzasadnienie skarżonego wyroku narusza prawo, bo pomija treść wyjaśnień organu i przyjmuje, że pismo spółki z dnia 28 stycznia 2018 r. jest protestem w rozumieniu przepisów ustawy. Zarzut tak postawiony jest nietrafny. Z treści art. 141 § 4 p.p.s.a. wynikają warunki formalne uzasadnienia wyroku. Zatem przepis odnosi się do wskazania części lub elementów z jakich musi składać się poprawne formalnie uzasadnienie. Na podstawie tego przepisu nie można kwestionować twierdzeń i ocen przyjmowanych przez Sąd I instancji. Jeżeli strona wnosząca skargę kasacyjną dopatruje się takiej wady kwestionowanego wyroku, to powinna zwalczać to poprzez stawianie zarzutów naruszenia prawa materialnego lub procesowego w ramach właściwej podstawy kasacyjnej, a nie wykazywać, że Sąd I instancji naruszył art. 141 § 4 p.p.s.a. Z tego powodu ten zarzut kasacyjny nie mógł zostać uwzględniony. W zakresie dwóch pozostałych zarzutów procesowych stwierdzić należy, że są nietrafne i niezasadne. Na taką ocenę wpływa przede wszystkim ich wadliwość formalna. Sąd II instancji zauważa i podkreśla, że skarga kasacyjna jako sformalizowany środek prawny dla swej skuteczności wymaga spełnienia warunków określonych w przepisach prawa. Zgodnie z dyspozycją art. 176 § 1 pkt 2 p.p.s.a. skarga ta ma wskazywać podstawy kasacyjne i zawierać ich uzasadnienie. Brak uzasadnienia podstaw i zarzutów jest przeszkodą do ich rozpoznania, gdyż Sąd II instancji będąc związany zarzutami nie może, co do zasady, ustalać z urzędu kierunków i zakresu weryfikacji wyroku, jeżeli nie wynikają one ze stanowiska strony. W rozpoznawanej sprawie w ramach analizowanych zarzutów organ wskazuje wiele przepisów, co do których można w ogóle mieć wątpliwość, czy wszystkie mają charakter procesowy, a jednocześnie w uzasadnieniu nie przedstawia na czym polega konkretnie naruszenie tych przepisów i jaki jest jego wpływ na rozstrzygnięcie. Sąd II instancji podkreśla, że w przypadku naruszenia przepisów procesowych nie tylko należy wskazać te przepisy i wyjaśnić na czym polega naruszenie i jak powinny być one stosowane w sposób prawidłowy, ale przede wszystkim musi być wykazany wpływ tych naruszeń na rozstrzygnięcie, bo tylko te naruszenia procesowe mogą być podstawą skutecznej skargi kasacyjnej, które mają istotny wpływ na wynik sprawy. Ponieważ w rozpoznawanej sprawie organ nie wskazuje na istotę tych naruszeń ani nie określa ich wpływu na skarżony wyrok, to przyjąć trzeba, że zarzuty są nieskuteczne. Bez wątpienia określonych prawem wymogów nie spełnia uzasadnienie skargi kasacyjnej, które zasadniczo ogólnie odnosi się do postępowania, w którym zapadł skarżony wyrok. W zakresie zarzutów materialnych przyjąć należy, że podobnie jak procesowe są dotknięte wadami formalnymi. Przede wszystkim nie wskazują jakie przepisy naruszył Sąd I instancji, bo przecież nie te, które zostały wskazane w poszczególnych zarzutach. Te przepisy stosował organ, więc on mógł je naruszyć, natomiast Sąd I instancji mógł naruszyć przepisy, które wyznaczają zakres kontroli jaką ma sprawować, jednak tych przepisów skarga kasacyjna nie wskazuje i już to jest jej wadą. Poza tym podobnie jak przy przepisach procesowych ich uzasadnienie jest ogólne, tym samym nie daje podstaw do kontroli wyroku z punktu widzenia poszczególnych naruszeń. Zresztą Sąd II instancji nie bardzo rozumie na czym polegać ma "niewłaściwe stosowanie polegające na niezastosowaniu". Jeśli Sąd I instancji nie stosował przepisu, to trudno zakładać, że stosował ów przepis niewłaściwie. Jednak pomimo tych wad Sąd II instancji ma podstawy do rozpoznania skargi, ale tylko w zakresie jaki daje się ustalić na podstawie treści uzasadnienia. Nakaz taki jest konsekwencją uchwały NSA z dnia 26 października 2009 r., I OPS 10/2009, ONSAiWSA nr 1/2010, poz. 1. Zatem wychodząc z takich przesłanek stwierdzić należy, że organ stawia Sądowi I instancji zarzut wadliwej oceny działań podjętych przez organ w stosunku do spółki, które polegały na uznaniu, że do odmowy zawarcia umowy o dofinansowanie nie ma zastosowania art. 6b ust. 4 ustawy o PARP, ale przepisy ustawy wdrożeniowej, czego konsekwencją było naruszenie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a., bo skarga spółki zamiast być odrzucona została rozpoznana merytorycznie i uwzględniona. Zarzut tak postawiony jest zarzutem trafnym. Bez wątpienia rację ma Sąd I instancji, gdy twierdzi, że art. 6b ust. 4 ustawy o PARP przyznaje Agencji dodatkowe uprawnienie w stosunku do ustawy wdrożeniowej polegające na odmowie podpisania umowy dofinansowującej projekt, jeżeli Agencja poweźmie uzasadnioną wątpliwość co do wykorzystania tej pomocy. Jednak Sąd I instancji nie ma racji, gdy twierdzi, że w rozpoznawanej sprawie doszło nie do odmowy zawarcia umowy na podstawie art. 6b ust. 4 ustawy o PARP, ale negatywnej oceny projektu na podstawie ustawy wdrożeniowej. Analiza akt sprawy i treści pism Agencji prowadzi do jednoznacznego wniosku, że odmowa zawarcia umowy podyktowana była powzięciem wątpliwości co do wykorzystania przyznanej pomocy. Skoro tak, to działanie Agencji należało oceniać na podstawie przepisu 6b ust. 4 ustawy o PARP, a nie przepisów ustawy wdrożeniowej. Wprost to wynika ze stanowiska Agencji, która twierdzi, że to odmowa ma miejsce pomimo pozytywnej oceny projektu spółki. Tak jednoznaczne stanowisko nie daje podstaw do twierdzenia, że Sąd I instancji rozpoznał protest wniesiony w trybie określonym w ustawie wdrożeniowej. Z treści art. 53 ust. 2 tej ustawy wprost wynika, że negatywną oceną projektu jest ocena w zakresie kryteriów wyboru projektów, w ramach której: 1) projekt nie uzyskał wymaganej liczby punktów lub nie spełnił kryteriów wyboru projektów, na skutek czego nie może być wybrany do dofinansowania albo skierowany do kolejnego etapu oceny lub 2) projekt uzyskał wymaganą liczbę punktów lub spełnił kryteria wyboru projektu, jednak kwota przeznaczona na dofinansowanie projektów w konkursie nie wystarcza na wybranie projektu do dofinansowania. W rozpoznawanej sprawie żadna z tych okoliczności nie występuje, zatem trudno przyjąć, że pozytywna ocena projektu spółki jest oceną negatywną i z tego powodu spółce przysługiwał protest i dopuszczalna była procedura odwoławcza z ustawy wdrożeniowej. Konsekwencją tego musi być przyjęcie stanowiska, że skarga spółki nie mogła być merytorycznie rozpoznania, gdyż dotyczyła sprawy, która na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Z tego też powodu Sąd II instancji uchylił zaskarżony wyrok i skargę odrzucił, mając na uwadze treść art. 189 p.p.s.a. w związku z art. 58 § 1 p.p.s.a. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 203 pkt 2 p.p.s.a.