II SA/Po 170/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wiesława Batorowicz (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Elwira Brychcy Asesor WSA Jan Szuma Protokolant st.sekr.sąd. Mariola Kaczmarek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 sierpnia 2018 r. sprawy ze skargi A. M. na decyzję Prokuratora z dnia [...] stycznia 2018 r. Nr [...] w przedmiocie dodatku wyrównawczego; I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prokuratora Rejonowego [...] z dnia [...] grudnia 2017 r. nr [...], II. zasądza od Prokuratora na rzecz skarżącego kwotę [...]zł ([...]) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Decyzją z dnia [...] stycznia 2018 r., [...] Prokurator (zwany dalej "Prokuratorem Okręgowym"), po rozpoznaniu odwołania A. M., utrzymał w mocy decyzję Prokuratora Rejonowego [...] w P. (zwanego dalej "Prokuratorem Rejonowym") z dnia [...] grudnia 2017 r., [...] w sprawie przyznania odwołującemu się dodatku wyrównawczego z tytułu pełnienia zawodowej służby wojskowej na stanowisku prokuratora do spraw wojskowych. Powyższe rozstrzygnięcia wydano w następujących okolicznościach. Decyzją z dnia [...] lipca 2014 r., [...] Minister Obrony N. zwolnił A. M. z dotychczas zajmowanego stanowiska służbowego (Prokuratora Wojskowej Prokuratury Okręgowej – uw. Sądu) i wyznaczył z dniem [...] sierpnia 2014 r. na stanowisko służbowe "Wizytator – Prokurator Wojskowej Prokuratury Okręgowej", Wydział Postępowania Sądowego. Jako podstawę prawną decyzji powołano: - art. 19 ust. 1 pkt 1, art. 23, art. 44 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 45 ust. 2 pkt 1 i ust. 4 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (wówczas tekst jednolity Dz. U. z 2010 r. Nr 90 poz. 593; obecnie Dz. U. z 2018 r., poz. 173 ze zm. – uw. Sądu, dalej "u.s.w.ż.z.") oraz - art. 111 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1985 r. o prokuraturze (wówczas tekst jednolity Dz. U. z 2010 r. Nr 270, poz. 1599, dalej "u.p. z 1985 r."). W motywach rozstrzygnięcia Minister Obrony Narodowej wskazał, że wyznaczenie na stanowisko służbowe A. M. nastąpiło stosownie do potrzeb Sił Zbrojnych, na wniosek Zastępcy Prokuratora Generalnego – Naczelnego Prokuratora Wojskowego, po powołaniu zainteresowanego przez Zastępcę Prokuratora Generalnego – Naczelnego Prokuratora Wojskowego do pełnienia funkcji wizytatora w wojskowej prokuraturze okręgowej. Powyższe wyznaczenie na stanowisko potwierdził rozkaz dzienny Wojskowego Prokuratora z dnia [...] sierpnia 2014 r., [...]. Kolejnym rozkazem dziennym z dnia [...] sierpnia 2014 r., [...] Wojskowy Prokurator przyznał A. M. od [...] sierpnia 2014 r. dodatek funkcyjny w wysokości określonej mnożnikiem 0,4 podstawy wynagrodzenia. Jako podstawę prawną wskazał: - rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 3 lipca 2012 r. w sprawie ustalenia szczegółowego wykazu stanowisk i funkcji prokuratorów i asesorów wojskowych jednostek organizacyjnych prokuratury równorzędnych pod względem wynagrodzenia i uposażenia ze stanowiskami i funkcjami prokuratorów i asesorów powszechnych jednostek organizacyjnych prokuratury (Dz. U. poz. 825, dalej "rozporządzenie w sprawie szczegółowego wykazu stanowisk z 2012 r.") oraz - rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 2 kwietnia 2010 r. w sprawie wynagrodzenia zasadniczego prokuratorów oraz wysokości dodatków funkcyjnych przysługujących prokuratorom (Dz. U. Nr 56, poz. 339, dalej "rozporządzenie w sprawie wynagrodzenia zasadniczego prokuratorów z 2010 r."). Decyzją z dnia [...] grudnia 2015 r., [...] Wojskowy Prokurator przyznał A. M. za okres od dnia [...] stycznia 2016 r. dodatek za długoletnią służbę w wysokości [...] zł oraz dodatek wyrównawczy dla prokuratorów w kwocie [...]zł. Wynagrodzenie ustalono na podstawie rozporządzenia w sprawie szczegółowego wykazu stanowisk uwzględniając stawkę czwartą przysługującą prokuratorowi okręgowemu według rozporządzenia w sprawie wynagrodzenia zasadniczego prokuratorów z 2010 r. (2,36 wielokrotności podstawy wynagrodzenia zasadniczego), dodatek funkcyjny związany ze stanowiskiem (0,4 wielokrotności podstawy wynagrodzenia zasadniczego) oraz dodatek za długoletnią pracę w wysokości 15 % podstawy wynagrodzenia zasadniczego. Decyzją z dnia 4 kwietnia 2016 r., 796 Minister Obrony N., działając na podstawie art. 31 § 1 (w decyzji organ błędnie powołał "art. 30 § 1" – uw. Sądu) i art. 75 ustawy z dnia 28 stycznia 2016 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o prokuraturze (Dz. U. poz. 178, dalej "P.w.P.p.") w zw. z art. 22 ust. 1 pkt 2 i 3 oraz ust. 1a u.s.w.ż.z. zwolnił A. M. z zajmowanego dotychczas stanowiska służbowego w wojskowych jednostkach organizacyjnych prokuratury z mocy prawa i orzekł, że ten pełni zawodową służbę wojskową w instytucjach cywilnych – powszechnych jednostkach organizacyjnych prokuratury. Decyzją z dnia [...] kwietnia 2016 r., [...] Minister Sprawiedliwości, Prokurator Generalny wyznaczył A. M. na stanowisko prokuratora prokuratury rejonowej, Dział do Spraw Wojskowych Prokuratury Rejonowej P. w P.. Następnie kolejnymi decyzjami Prokuratora: - z dnia [...] kwietnia 2016 r. [...], - z dnia [...] września 2016 r., [...], - z dnia [...] grudnia 2016 r., [...], - z dnia [...] stycznia 2017 r., [...], - z dnia [...] marca 2017 r., [...] oraz Prokuratora Rejonowego [...] w P.: - z dnia 11 września 2017 r., [...], - z dnia [...] grudnia 2017 r., [...] przyznawano A. M. dodatek wyrównawczy z tytułu pełnienia służby wojskowej na stanowisku służbowym prokuratora do spraw wojskowych odpowiednio za okresy rozpoczynające według dat wskazanych w tych decyzjach. Wymienione wyżej rozstrzygnięcia były przedmiotem weryfikacji w postępowaniach odwoławczych i sądowych, przy czym podkreślić należy, że obecnie rozpatrywana skarga dotyczy tylko ostatniej z wymienionych decyzji. Wymienioną decyzją z dnia [...] grudnia 2017 r., [...] Prokurator Rejonowy przyznał A. M. od dnia [...] stycznia 2018 r. dodatek wyrównawczy w kwocie [...]zł w związku ze zmianą wysokości kwoty stanowiącej podstawę ustalania wynagrodzenia zasadniczego prokuratora w danym roku. Jako podstawę prawną powołał art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2017 r., poz. 1257, dalej "K.p.a."), art. 80 ust. 2 u.s.w.ż.z. oraz § 2 ust. 4 pkt 4 rozporządzenia Prezydenta [...] z dnia 19 czerwca 2017 r. w sprawie sposobu ustalania wysokości dodatku wyrównawczego dla żołnierzy zawodowych pełniących zawodową służbę wojskową na stanowiskach sędziów sądów wojskowych oraz prokuratorów do spraw wojskowych (Dz. U. poz. 1126; dalej "rozporządzenie w sprawie sposobu ustalania wysokości dodatku wyrównawczego"). W odwołaniu A. M. zarzucił naruszenie art. 41 § 1 P.w.P.p. poprzez jego niezastosowanie i pozbawienie go prawa do wynagrodzenia na zajmowanym przed 4 kwietnia 2016 r. stanowisku "wizytatora-prokuratora Wydziału Postępowania Sądowego Wojskowej Prokuratury w sytuacji, gdy w związku z przeniesieniem go na inne stanowisko służbowe z mocy prawa nabył prawo do wynagrodzenia przysługującego na dotychczas zajmowanym stanowisku, to jest wynagrodzenia określonego w decyzji Wojskowego Prokuratora z dnia [...] grudnia 2015 ., [...]. Skarżący zarzucił nadto naruszenie art. 43 § 2 P.w.P.p. w zw. z art. 41 § 2 P.w.P.p. poprzez jego niezastosowanie i nieuwzględnienie prawa do nabycia przez niego, począwszy od 20 czerwca 2016 r., wynagrodzenia zasadniczego w stawce piątej. Powołując się na powyższe A. M. wniósł o uchylenie zaskarżonej odwołaniem decyzji i orzeczenie co do istoty sprawy poprzez przyznanie mu dodatku wyrównawczego od [...] stycznia 2018 r. w kwocie [...]zł. Decyzją z dnia [...] stycznia 2018 r., [...] Prokurator Okręgowy, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 41 § 1 P.w.P.p. organ wyjaśnił, że ustawa z dnia 28 stycznia 2016 r. Prawo o prokuraturze (Dz. U. z 2017 r., poz. 1767, ze zm., dalej "P.p.") wskazuje na uprawnienie do dodatku funkcyjnego, które wiąże się zawsze z pełnieniem określonej funkcji, a funkcja ta nie jest tożsama z zajmowanym stanowiskiem. Stawki wynagrodzenia zasadniczego na poszczególnych stanowiskach oraz mnożniki służące do ustalenia wynagrodzenia zasadniczego prokuratorów, a także wykaz funkcji pełnionych przez prokuratorów i wysokość dodatków funkcyjnych regulują przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 29 lutego 2016 r. w sprawie wynagrodzenia zasadniczego prokuratorów oraz wysokości dodatków funkcyjnych przysługujących prokuratorom (Dz. U. z 2016 r., poz. 271, dalej "rozporządzenie w sprawie wynagrodzenia zasadniczego prokuratorów z 2016 r."). Prokurator Okręgowy nie zgodził się ze skarżącym, że składnikiem wynagrodzenia nabytego na ostatnio zajmowanym stanowisku jest dodatek funkcyjny z racji pełnionej uprzednio funkcji wizytatora w Wojskowej Prokuraturze Okręgowej, która na mocy art. 31 w zw. z art. 75 pkt 2 P.w.P.p. została zniesiona. W ocenie organu dodatek funkcyjny przysługiwać może tylko w przypadku pełnienia danej funkcji. Odnosząc się do kwestii stawki awansowej Prokurator Okręgowy wyjaśnił z kolei, że zgodnie z art. 124 P.p. wynagrodzenie zasadnicze prokuratora określa się w stawce bezpośrednio wyższej po upływie kolejnych 5 lat pracy na danym stanowisku prokuratora. Na poczet tego okresu zalicza się pracę na poprzednich stanowiskach tylko w przypadkach wskazanych w ustawie (art. 124 § 7 P.p.). Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 43 § 2 P.w.P.p. organ zaznaczył, że przepis ten zawiera regulację specjalną i nie odnosi się do prokuratorów przeniesionych w trybie art. 41 P.w.P.p. W skardze A. M. zarzucił naruszenie: - art. 138 § 1 K.p.a. poprzez wydanie decyzji odwoławczej bez poczynienia ustaleń faktycznych co do zajmowanego przez niego stanowiska służbowego przed dniem 4 kwietnia 2016 r.; - art. 107 § 3 K.p.a. poprzez niedokonanie wykładni prawa materialnego, a w szczególności art. 41 § 1 ustawy P.w.P.p. w aspekcie przepisów rozdziału 5 u.s.z.ż.w. regulujących składniki uposażenia żołnierzy zawodowych - prokuratorów wojskowych jednostek organizacyjnych prokuratury; - art. 41 § 1 P.w.P.p. poprzez jego błędną wykładnię i przyjęcie, że termin "prawo do wynagrodzenia" użyty w przywołanym przepisie nie odnosi się do wszystkich składników wynagrodzenia (uposażenia żołnierza zawodowego - prokuratora wojskowej jednostki organizacyjnej prokuratury), a jedynie do niektórych składników; - art. 43 § 2 P.w.P.p. poprzez jego niezastosowanie i nie zaliczenie skarżącemu do okresu, od którego zależy prawo do nabycia bezpośrednio wyższej stawki wynagrodzenia zasadniczego, okresu kolejnych 5 lat począwszy od dnia 20 czerwca 2011 roku, od kiedy to skarżącemu przyznano prawo do czwartej stawki wynagrodzenia zasadniczego (w związku z wyznaczeniem skarżącego na stanowisko prokuratora wojskowej prokuratury okręgowej Wydziału Śledczego Wojskowej Prokuratury); - art. 41 § 2 P.w.P.p. poprzez błędną wykładnię, prowadzącą do niezastosowania i w konsekwencji ustalenia wysokości dodatku wyrównawczego na podstawie wynagrodzenia zasadniczego według czwartej stawki wynagrodzenia zasadniczego, podczas gdy poprawna wykładnia tego przepisu, skutkować powinna przyznaniem skarżącemu dodatku wyrównawczego w wysokości uwzględniającej wynagrodzenie zasadnicze według piątej stawki wynagrodzenia zasadniczego; - art. 41 § 2 P.w.P.p. w zw. z art. 124 § 5 P.p. w zw. z art. 43 § 2 P.w.P.p. poprzez ich błędną wykładnię, prowadzącą do niezastosowania wymienionych przepisów i w konsekwencji ustalenie wysokości dodatku wyrównawczego na podstawie wynagrodzenia zasadniczego według czwartej stawki wynagrodzenia zasadniczego, podczas gdy należało przyznać skarżącemu dodatek wyrównawczy w wysokości uwzględniającej wynagrodzenie zasadnicze według piątej stawki wynagrodzenia zasadniczego. W odpowiedzi na skargę Prokurator wniósł o jej oddalenie, wskazując na bezzasadność zawartych w niej zarzutów. W toku rozprawy pełnomocnik A. M. wniosła jak w skardze, a ponadto zaznaczyła, że koszty zastępstwa procesowego powinny być zasądzone w kwocie według wartości przedmiotu sporu, który określiła na kwotę [...]zł. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Skarga okazała się zasadna w części. W związku z ujawniającymi się w orzecznictwie sądów administracyjnych kontrowersjami dotyczącymi właściwości organów orzekających w sprawach dodatku wyrównawczego z tytułu pełnienia zawodowej służby wojskowej na stanowisku prokuratora do spraw wojskowych (w tym także w sprawach ze skarg A. M.) Sąd w ramach prowadzonej kontroli legalności zweryfikował, czy organy obu instancji administracyjnej orzekały według swojej właściwości. Uznał, że nie doszło do naruszenia prawa w tym zakresie, a decyzje wydano w szczególności w zgodzie z art. 17 i art. 20 K.p.a. oraz art. 6 ust. 2 pkt 3, art. 22 ust. 7a u.s.w.ż.z. oraz art. 24 § 3 i 4 i art. 31 § 1 pkt 7 P.p.; zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 maja 2018 r., I OSK 2165/17, orzeczenia.nsa.gov.pl). Na wstępie wskazać należy, że pomimo stosunkowo rozbudowanej argumentacji zarówno organów jak i skarżącego w niniejszej sprawie wyłaniają się w istocie dwa sprecyzowane problemy prawne, wokół których rozgorzał spór. Pierwszy z nich sprowadza się do pytania: czy prokurator piastujący w niegdysiejszej Wojskowej Prokuraturze Okręgowej stanowisko "wizytatora-prokuratora Wojskowej Prokuratury Okręgowej" nabywa (zachowuje) w trybie art. 41 § 1 P.w.P.p. prawo do pełnego przysługującego mu wynagrodzenia (z tytułu pozostawania prokuratorem na poziomie okręgowym i pełnienia funkcji wizytatora), czy tylko do wynagrodzenia właściwego stanowisku prokuratora na poziomie okręgowym? Drugie zagadnienie sporne dotyczy nabycia przez A. M., jako prokuratora, do którego miał zastosowanie art. 41 § 1 P.w.P.p., wynagrodzenia w wyższej stawce awansowej w oparciu o dotychczasowy staż na poziomie prokuratury okręgowej (to jest uwzględniając staż pracy w Wojskowej Prokuraturze Okręgowej), to jest według art. 43 § 2 P.w.P.p. W odniesieniu do pierwszego z uwypuklonych zagadnień Sąd wyjaśnia, że interpretacja i stosowanie art. 41 § 1 P.w.P.p. budzić może kontrowersje w szerszym kontekście systemowym. Rzutuje to istotnie na stopień skomplikowania niniejszej sprawy, gdyż wokół treści tej regulacji oscyluje większość zarzutów skargi. Zgodnie z powołanym wyżej art. 41 § 1 P.w.P.p. "Prokurator Generalny przenosi prokuratorów wojskowych prokuratur okręgowych, których nie powołał do prokuratur okręgowych, na inne stanowisko służbowe w powszechnych jednostkach organizacyjnych prokuratury z zachowaniem tytułu «prokuratora byłej Wojskowej Prokuratury Okręgowej» oraz prawa do wynagrodzenia nabytego na dotychczas zajmowanym stanowisku, kierując się przy tym ich dotychczasowym miejscem zamieszkania lub miejscem pracy. Przepis art. 36 § 2 stosuje się odpowiednio". Sporny w sprawie jest przede wszystkim fragment tego przepisu, który stanowi, że przeniesienie prokuratora wojskowego na inne stanowisko służbowe następuje "z zachowaniem [...] prawa do wynagrodzenia nabytego na dotychczas zajmowanym stanowisku". Sąd już na wstępie zaznacza, że w warstwie logicznej nie można odmówić pewnych racji rozumowaniu A. M., w zakresie w jakim ten podkreśla, że skoro niegdyś bezspornie pełnił służbę na stanowisku "wizytatora-prokuratora Wojskowej Prokuratury Okręgowej", to wprost może się domagać utrzymania wynagrodzenia na takim samym poziomie, jakie otrzymywał. Sąd przyznaje też, że fakt wyznaczenia A. M. na stanowisko "wizytatora-prokuratora Wojskowej Prokuratury Okręgowej" wynika wprost z decyzji Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] lipca 2014 r., nr [...] i nie jest to okoliczność sporna. Wstępna ocena sprawy nie pozwala jednak również odmówić racji organom, które konsekwentnie podkreślają, że A. M. zajmował w istocie stanowisko prokuratora na poziomie okręgowym, natomiast z tytułu funkcji wizytatora otrzymywał jedynie dodatek funkcyjny. Zdaniem Sądu wykładnia i następnie stosowanie w sprawie art. 41 § 1 P.w.P.p. wymaga głębszej refleksji, a takiej refleksji zabrakło w argumentacji tak skarżącego jak i organów prokuratury. Analizę zasygnalizowanego problemu rozpocząć należy od ustalenia, czy prawu powszechnie obowiązującemu znane jest stanowisko "wizytatora-prokuratora", czy, wręcz przeciwnie, używano je w rozstrzygnięciach służbowych dotyczących A. M. tylko ze względu na przyjętą zwyczajowo nomenklaturę służbową. Analiza całego systemu prawnego obowiązującego przed reformą prokuratury dokonaną na mocy P.w.P.p. i P.p. prowadzi do wniosku, że prawodawca nie przewidywał w wojskowej prokuraturze odrębnego stanowiska "wizytatora-prokuratora" jako stanowiska, które podlegałoby – jako takie – ochronie prawnej w aspekcie jego trwałości. Jedynym aktem prawnym, gdzie takie "stanowisko" zostało odnotowane jest rozporządzenie w sprawie szczegółowego wykazu stanowisk z 2012 r. W załączniku do tego aktu prawnego, w punkcie 11 wymienia się stanowisko "wizytator - prokurator wojskowej prokuratury okręgowej", które na potrzeby wynagrodzenia odpowiadało "prokuratorowi prokuratury okręgowej pełniącemu funkcję: [...] - wizytatora w prokuraturze okręgowej". Prima facie może się więc wydawać, że wykreowano samodzielne stanowisko "wizytator - prokurator wojskowej prokuratury okręgowej". Tak jednak nie jest. Po pierwsze już sam tytuł analizowanego rozporządzenia wskazuje, że ustalono w nim "wykaz stanowisk i funkcji prokuratorów i asesorów wojskowych jednostek organizacyjnych prokuratury". Po drugie wreszcie, we wspomnianej wyżej tabeli, w kolumnie dotyczącej prokuratorów wojskowych wymienia się "Stanowisko (funkcja) [...]", co świadczy o tym, że także w przypadku prokuratury wojskowej należy mówić o stanowiskach (prokuratorów różnych szczebli) i związanych z nimi funkcjach (które w tabeli wymieniono). Powyższe prowadzi więc do konkluzji, że choć wedle nomenklatury służbowej w prokuraturze wojskowej używano pojęcia "wizytator – prokurator" na określenie stanowiska w szerszym ujęciu, to jednak nie ulega wątpliwości, że w istocie "stanowisko" to w swej treści kryło desygnat stanowiska "wojskowego prokuratora okręgowego", który pełnił funkcję "wizytatora". Powyższa konkluzja znajduje potwierdzenie w treści innych, niegdyś obowiązujących (przed reformą prokuratury) aktów prawnych. Szczególne znaczenie ma z tej perspektywy zarządzenie Prokuratora Generalnego z dnia 12 marca 2009 r. w sprawie określenia funkcji w wojskowych prokuraturach okręgowych i wojskowych prokuraturach garnizonowych, na które powołuje prokuratorów i odwołuje z pełnienia tych funkcji Naczelny Prokurator Wojskowy (Dz. Urz. MS Nr 4, poz. 16). § 1 tego zarządzenia stanowi, że "Naczelny Prokurator Wojskowy powołuje prokuratora wojskowej jednostki organizacyjnej prokuratury do pełnienia funkcji i odwołuje z jej pełnienia: 1) w wojskowej prokuraturze okręgowej: naczelnika wydziału, wizytatora, kierownika szkolenia i rzecznika prasowego [...]". W świetle powyższych przepisów nie ulega wątpliwości, że "wizytator" w prokuraturze wojskowej była to funkcja, podobnie jak inne czasowe funkcje ("naczelnik wydziału", "kierownik szkolenia" czy "rzecznik prasowy"), nie mająca cechy trwałości, na którą prokurator może być powołany jak i odwołany stosownie do zapotrzebowania. Wracając więc do analizy art. 41 § 1 P.w.P.p. i jego zastosowania w okolicznościach niniejszej sprawy stwierdzić należy, że zwrot "z zachowaniem [...] prawa do wynagrodzenia nabytego na dotychczas zajmowanym stanowisku" należy rozumieć jako dotyczący zachowania przez prokuratora prawa do wynagrodzenia na stanowisku rozumianym jako pełnienie służby na określonym szczeblu w wojskowej prokuraturze (w niniejszej sprawie – wojskowej prokuraturze okręgowej). Zdaniem Sądu prezentowana przez A. M. wykładnia art. 41 § 1 P.w.P.p., wedle której przez "wynagrodzenie nabyte na dotychczasowym stanowisku" należy rozumieć wynagrodzenie w części objętej dodatkami funkcyjnymi za pełnione funkcje (wizytatora) jest nie do zaakceptowania także, gdy dokonać analizy omawianej regulacji z perspektywy systemowej. W art. 8 ust. 1 u.p. z 1985 r. jak i w art. 7 § 1 P.p. zawarto zasadę ogólną niezależności prokuratora, z której wywodzi się także gwarancje prawne dla prokuratorów, gdy chodzi o kwestie płac (B. Mik, Nowe gwarancje niezależności prokuratury i prokuratorów – fakt czy iluzja, Prokuratura i Prawo, 2010, nr 5, s. 108). Pamiętać jednak należy, że gwarancje stabilności płac powinny dotyczyć ze swej istoty tylko tej ich części, która wiąże się z pełnieniem gwarantowanych co do trwałości stanowisk. Jak trafnie zwrócił uwagę Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 30 października 2012 r., II PK 70/12 (wydanym w kontekście podobnego treściowo do art. 40 § 1 P.w.P.p. przepisu art. 19 ust. 2 ustawy z dnia 9 października 2009 r. o zmianie ustawy o prokuraturze oraz niektórych innych ustaw, Dz. U. Nr 178m poz. 1375), przez "stanowiska", z którymi wiąże się gwarancja trwałości wynagrodzenia prokuratora, należy rozumieć stanowiska "prokuratorskie" wymienione w art. 6 u.p. z 1985 r. (zob. s. 14 uzasadnienia wyroku, publ.: www.sn.pl) Jeśli chodzi strukturę prokuratury wojskowej, ustawa (przed reformą) stanowiła jednoznacznie, że "Prokuratorami wojskowych jednostek organizacyjnych prokuratury są prokuratorzy Naczelnej Prokuratury Wojskowej, wojskowych prokuratur okręgowych i wojskowych prokuratur garnizonowych" (art. 6 ust. 2 u.p. z 1985 r.). Sąd w niniejszym składzie w pełni podziela powyższy pogląd. Przyjęcie wykładni zwrotu "z zachowaniem [...] prawa do wynagrodzenia nabytego na dotychczas zajmowanym stanowisku" jako gwarancji prawa do wynagrodzenia nabytego na określonym stanowisku prokuratorskim w rozumieniu art. 6 ust. 2 u.p. z 1985 r. jest zasadne, gdyż w ten sposób objęta ochroną zostaje ta część wynagrodzenia prokuratora, która odpowiada służbie na stanowisku objętym cechą trwałości. Przyjmując powyższą perspektywę jawi się jako nie do zaakceptowania argumentacja skarżącego, że wynagrodzeniem "nabytym" w rozumieniu art. 41 § 1 P.w.P.p. jest ta jego część, która odpowiadała ekwiwalentowi za pełnione czasowo funkcje. W ten sposób bowiem prokurator wojskowy poprzez regulację z art. 41 § 1 P.w.P.p. nabywałby trwale prawo do wynagrodzenia, które przysługiwało mu czasowo z tytułu pełnionej funkcji nie objętej gwarancjami trwałości. Nie dość więc, że otrzymywałby zapłatę odpowiadającą funkcjom, których nie pełni, ale nadto znalazłby się w lepszej sytuacji nawet, aniżeli prokuratorzy wojskowych prokuratur okręgowych powołani na stanowiska w prokuraturach okręgowych, w wydziałach do spraw wojskowych (por. art. 40 § 1 P.w.P.p.), do których art. 41 § 1 P.w.P.p. nie ma zastosowania. Odnosząc się do drugiego ze wskazanych na wstępie zagadnień, a więc – czy A. M., jako prokurator, do którego miał zastosowanie art. 41 § 1 P.w.P.p., powinien nabyć wynagrodzenie w wyższej stawce awansowej w oparciu o dotychczasowy staż na poziomie prokuratury okręgowej, to jest według art. 43 § 2 P.w.P.p. – Sąd stwierdza, że argumentacja skarżącego jest trafna. Sąd podziela stanowisko skarżącego w zakresie zarzutu dotyczącego naruszenia art. 43 § 2 P.w.P.p. w związku z art. 124 § 5 P.p. Zarzut ten sprowadza się do przyjęcia, że organ błędnie ustalił wysokość dodatku wyrównawczego na podstawie wynagrodzenia zasadniczego według czwartej stawki wynagrodzenia zasadniczego, podczas gdy skarżący powinien był otrzymać wspomniany dodatek obliczony według piątej stawki wynagrodzenia zasadniczego. Stanowisko to jest o tyle uzasadnione, że z art. 43 § 2 P.w.P.p. wynika expressis verbis, iż okres pracy lub służby na stanowisku prokuratora wojskowej jednostki organizacyjnej prokuratury zalicza się do okresu wymaganego do uzyskania wynagrodzenia zasadniczego w stawce wyższej na stanowisku prokuratora powszechnej jednostki organizacyjnej prokuratury lub odpowiednio do kształtowania składników uposażenia. Treść tego przepisu nie pozostawia wątpliwości, iż znajduje on zastosowanie, jeśli zachodzą ku temu właściwe podstawy faktyczne. Nie sposób przy tym zgodzić się z poglądem organu odwoławczego, by art. 43 § 2 P.w.P.p. odnosił się wyłącznie do prokuratorów wojskowej jednostki organizacyjnej prokuratury, którzy skorzystaliby z prawa sprzeciwu od powołania, o którym mowa w § 1 tego przepisu. Pogląd ten pozbawiony jest racjonalnych podstaw. Z art. 43 § 1 P.w.P.p. wynika bowiem, że złożenie sprzeciwu od powołania na stanowisko służbowe w powszechnej jednostce organizacyjnej prokuratury oznacza rezygnację z pełnienia dalszej służby w powszechnych jednostkach organizacyjnych prokuratury i pozostawanie do dyspozycji Ministra Obrony Narodowej. Natomiast art. 43 § 2 P.w.P.p. dotyczy sytuacji odwrotnej – w której dotychczasowy prokurator wojskowej jednostki organizacyjnej prokuratury przyjął stanowisko prokuratora powszechnej jednostki organizacyjnej prokuratury. Wówczas – jak wspomniano – okres pracy lub służby na stanowisku prokuratora wojskowej jednostki organizacyjnej prokuratury zalicza się do okresu wymaganego do uzyskania wynagrodzenia zasadniczego w stawce wyższej na stanowisku prokuratora powszechnej jednostki organizacyjnej prokuratury lub odpowiednio do kształtowania składników uposażenia. Zakres zastosowania art. 43 § 2 P.w.P.p. dotyczy wszelkich sytuacji w nim wskazanych, nieuregulowanych w sposób szczególny (jak choćby w art. 38 § 2 czy art. 40 § 2 P.w.P.p.). Ubocznie Sąd nadmienia, że można mieć tylko pewne zastrzeżenia co do ulokowania w ustawie art. 43 § 2 P.w.P.p., gdyż ten umiejscowiony jest w taki sposób, który sugeruje, iż odnosi się tylko do podmiotów będących w sytuacji opisanej w art. 43 § 1 P.w.P.p. Z przyczyn opisanych w poprzednim akapicie nie sposób jednak przyjąć, że nie dotyczy on osób, do których ma zastosowanie art. 41 § 1 P.w.P.p. W ocenie Sądu obie jednostki redakcyjne art. 43 P.w.P.p. (§ 1 i 2) pozostają w relacji treściowej nie względem siebie, ale w relacji do art. 41 § 1 P.w.P.p. Wobec powyższego organ powinien zastosować w badanej sprawie art. 124 § 5 P.p., który stanowi, że wynagrodzenie zasadnicze prokuratora określa się w stawce bezpośrednio wyższej po upływie kolejnych 5 lat pracy na danym stanowisku prokuratora – uwzględniając okres służby skarżącego na stanowisku prokuratora wojskowej jednostki organizacyjnej prokuratury. Do tak określonej stawki wynagrodzenia zasadniczego organ stosuje odpowiedni mnożnik, stosownie do przepisów rozporządzenia wydanego na podstawie art. 124 § 12 P.p. Sąd w tym miejscu uzupełniająco dodaje, że – inaczej jak w przypadku wynagrodzenia wywodzonego z funkcji wizytatora (o czym wyżej) – reguły wzrostu wynagrodzenia prokuratora według kolejnych stawek awansowych są elementem immanentnie związanym z wynagradzaniem, a szerzej ujmując, z zasadami wynagradzania prokuratorów na objętych cechą trwałości stanowiskach prokuratorskich (u.p. z 1985 r.). Zdaniem Sądu istotą przepisów przejściowych P.w.P.p. było zagwarantowanie stanu, w którym żaden wojskowy prokurator, który zdecyduje się pełnić służbę w powszechnych jednostkach organizacyjnych prokuratury, w zakresie wynagradzania odpowiadającemu stanowisku prokuratorskiemu określonego szczebla, nie znajdzie się w gorszej sytuacji, aniżeli był dotychczas, chociażby nawet został przeniesiony na niższe stanowisko prokuratorskie (art. 41 § 1 P.w.P.p.). Z kolei na zasady wynagradzania składa się nie tylko prawo do wynagrodzenia odpowiadającego danemu stanowisku prokuratorskiemu, ale także nabyte na skutek upływu czasu prawo do jego wzrostu według kolejnych stawek awansowych. Dlatego art. 43 § 2 P.w.P.p. powinien mieć zastosowanie do osób wymienionych w art. 41 § 1 P.w.P.p., podobnie jak art. 40 § 2 P.w.P.p. ma zastosowanie do art. 40 § 1 P.w.P.p. W toku ponownego rozpoznania sprawy organ odwoławczy uwzględni ocenę prawną dokonaną przez Sąd w niniejszym wyroku, w tym w odniesieniu do konieczności zastosowania art. 43 § 2 P.w.P.p. w związku z art. 124 § 5 P.p. w zakresie zaliczenia okresu pracy lub służby na stanowisku prokuratora wojskowej jednostki organizacyjnej prokuratury do okresu wymaganego do uzyskania wynagrodzenia zasadniczego w stawce wyższej na stanowisku prokuratora powszechnej jednostki organizacyjnej prokuratury lub odpowiednio do kształtowania składników uposażenia. Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności, wobec stwierdzenia naruszenia przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, Sąd orzekł w punkcie I sentencji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a. o uchyleniu zaskarżonej decyzji organu odwoławczego. Ze względu na prawidłowość ustaleń faktycznych przez organy obu instancji Sąd nie znalazł podstaw do uchylenia decyzji organu pierwszej instancji. Sąd nie uznał za niezbędne zobowiązywać organu do wydania decyzji określonej treści (konkretnej wysokości wynagrodzenia wraz z dodatkiem wyrównawczym) (art. 145a § 1 P.p.s.a.), uznając, że w zupełności wystarczające jest wskazania sposobu załatwienia sprawy w uzasadnieniu w oparciu o art. 141 § 4 in fine P.p.s.a. O kosztach postępowania orzeczono w punkcie II sentencji wyroku na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 P.p.s.a., uwzględniając koszty zastępstwa procesowego (480 zł), ustalone według stawki opłat określonej w § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 265 ze zm.). Sąd nie uwzględnił wniosku o zasądzenie kosztów postępowania według stawek przysługującym radcom prawnych liczonych od wartości przedmiotu zaskarżenia, o co wnioskowała pełnomocnik skarżącego w trakcie rozprawy. O ile można się zgodzić, że rzeczywiście zaskarżona decyzja dotyczy sumy pieniężnej, to jednak należy pamiętać, że w istocie zawiera ona rozstrzygnięcie w sprawie treści stosunku służbowego i nie dotyczy kwoty jednostkowej, ale uposażenia w nieokreślonym okresie czasu.