II SA/Wa 122/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Radziszewska-Krupa (spr.), Sędzia WSA Andrzej Wieczorek, Sędzia WSA Łukasz Krzycki, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 2 grudnia 2020 r. sprawy ze skargi E. K. na decyzję Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych z dnia [...] lipca 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udostępnienia danych osobowych oddala skargę I. Stan sprawy przedstawia się następująco: 1. Do Biura Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych (zwany dalej "GIODO") wpłynęła skarga E. K. (zwana dalej "Skarżącą") na działania Wspólnoty Mieszkaniowej [...] w [...] (zwana dalej "Wspólnotą") o nakazanie Wspólnocie udostępnienia Skarżącej danych osobowych dłużników Wspólnoty znajdujących się w dokumentacji dotyczącej zarządu nieruchomością wspólną, w tym dotyczących prowadzonej wobec dłużników Wspólnoty windykacji należności i rozliczeń kosztów centralnego ogrzewania, ciepłej i zimnej wody oraz prądu i śmieci. Skarżąca wniosła także o zakazanie Wspólnocie udostępniania jej danych osobowych innym osobom niebędącym członkami Wspólnoty - przez przekazywanie osobom zatrudnionym do utrzymywania czystości na klatce schodowej pism zawierających jej dane osobowe i zażądała od GIODO wydania decyzji zakazującej Wspólnocie wywieszania w miejscach powszechnie dostępnych - na klatkach schodowych - wykazów obejmujących numery lokali oraz kwoty świadczeń pieniężnych, które Skarżąca powinna wpłacić na rzecz Wspólnoty. W uzasadnieniu podała, że nikt jej nie informował i nadal nie informuje, w jaki sposób chronione są jej dane osobowe. Skarżąca stwierdziła, że jej dane osobowe chronione są przed nią, a nie przed dostępem osób trzecich, gdyż Zarząd nie udostępnia właścicielom lokali dokumentów wspólnoty mieszkaniowej. Werbalne i pisemne prośby kierowane do Zarządu o umożliwienie kontroli dokumentów wspólnoty mieszkaniowej (wszelkich rozliczeń właścicieli lokali i dokumentów źródłowych, które posłużyły Zarządowi do tych rozliczeń) spotykają się z odmowami, a ani na ani po zebraniu nie może wykonać ustawowych praw, określonych w art. 29 ustawy z 24 czerwca 1994r. o własności lokali (Dz.U. z 2000r. Nr 80 poz. 903 ze zm., zwana dalej "u.w.l."). Zarząd przekazuje kompletne dane Skarżącej (nazwisko, imię, ilości osób w lokalu, zaległości i nadpłaty-salda) osobie, która zajmuje się utrzymaniem porządku w nieruchomości. Osoba ta dostaje do roznoszenia salda, a Skarżącej zabrania się wglądu do dokumentacji, gdyż zawiera ona dane osobowe właścicieli lokali. Ponadto Zarząd w ubiegłych latach kilkukrotnie wywieszał na dziewięciu klatkach schodowych, na tablicy informacyjnej w budynku informacje o saldach właścicieli lokali. Wykazy zawierały nr lokali mieszkalnych, kwoty świadczeń pieniężnych należnych m.in. z tytułu opłat eksploatacyjnych, funduszu remontowego, mediów. Skarżąca w piśmie z [...] marca 2014r. sprecyzowała, że jej dane osobowe są udostępniane bez jej zgody wielu różnym podmiotom: B. S., Z. D., firmie rozliczającej koszty dotyczące nieruchomości wspólnej [...]. Skarżąca domaga się też od GIODO przeprowadzenia czynności kontrolnych w siedzibie Wspólnoty. 2. GIODO, po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego ustalił, że Skarżąca jest członkiem Wspólnoty, a Wspólnota wyjaśniła, że Skarżąca zwracała się do Wspólnoty z wnioskiem o udostępnienie "globalnego" rozliczenia mediów w budynku i szczegółowych rozliczeń wszystkich 120-tu właścicieli nieruchomości. Zarząd Wspólnoty umożliwił Skarżącej pełny wgląd we wszelkie dokumenty dotyczące rozliczeń mediów dla całego budynku i przekazał szczegółowe rozliczenia mediów dotyczące lokalu Skarżącej, ale odmówił wglądu w indywidualne rozliczenia pozostałych członków Wspólnoty, ze względu na ochronę danych osobowych. Zarząd wyjaśnił, że wszyscy członkowie Wspólnoty otrzymują corocznie indywidualne, szczegółowe rozliczenia wszystkich zużytych przez siebie mediów, co umożliwia każdemu z nich kontrolę ich prawidłowości. Właściciele nie życzą sobie, aby dane z ich rozliczeń były udostępniane osobom trzecim. Wspólnota zaprzeczyła, aby dane osobowe Skarżącej i innych właścicieli nieruchomości były upubliczniane przez wywieszanie ich na klatkach schodowych. W 2009r. w tablicach informacyjnych firma administrująca "[...]" wywiesiła listę numerów lokali, zalegających z płaceniem zaliczek na fundusz eksploatacyjny i remontowy. W kolejnych latach tego typu działania nie miały już miejsca. Wspólnota poinformowała też, że firma administrująca nieruchomością z racji pełnionej funkcji ma oczywisty wgląd w dane osobowe właścicieli i przestrzega wszelkich zasad ich prawnej ochrony. Osoby uczestniczące w roznoszeniu korespondencji, w tym osoba pełniąca funkcję dozorcy budynku, robią to na podstawie udzielonych im przez Zarząd Wspólnoty pełnomocnictw (kopie w aktach sprawy). Osoby te złożyły oświadczenie, że wszelkie dane zawarte w przekazywanych im dokumentach traktować będą jako poufne i nie udostępnią ich osobom trzecim. Każdy właściciel ma oczywiste prawo złożyć oświadczenie, że życzy sobie otrzymywać korespondencję wyłącznie drogą pocztową, ale Skarżąca takiego wniosku nie złożyła. Niezależnie od tego Wspólnota przesłała kopię umowy o zarządzanie (administrowanie) nieruchomością wspólną z [...] października 2012r., którą zawarła z W. D. prowadzącą działalność gospodarczą pod firmą [...] W. D. w [...] przy ul. [...]. Zgodnie z tą umową, Zarządcę obowiązuje tajemnica zawodowa obejmująca wszelkie informacje związane z zarządzaniem nieruchomością Wspólnoty, które mogłyby w jakikolwiek sposób naruszyć interesy właścicieli nieruchomości. Obowiązek ten spoczywa na zarządcy również po ustaniu wykonywania czynności, chyba że został z niego zwolniony przez sąd lub inny właściwy organ (§ 2 pkt 2). Zarządca obowiązany jest zapewnić właścicielom nieruchomości warunki do swobodnego składania oświadczeń, zachowania tajemnicy, a także bezpieczne przechowywanie całej dokumentacji dotyczącej dokonywanej czynności, gwarantując zachowanie tajemnicy zawodowej, w tym ochronę danych osobowych (§ 2 pkt 3). Obowiązkiem Zarządcy jest dbanie o zachowanie tajemnicy zawodowej przez jego pracowników, na zasadach obowiązujących jego samego (§ 2 pkt 4), natomiast § 3 ww. umowy wymienia czynności, do podjęcia których został zobowiązany zleceniobiorca i jest to m.in. prowadzenie i aktualizowanie wykazu lokali i ich właścicieli oraz przypadających im udziałów w nieruchomości wspólnej; prowadzenie dokumentacji technicznej nieruchomości wspólnej w sposób prawem przewidziany; zawieranie i rozwiązywanie umów w imieniu Zarządu na rzecz Wspólnoty o dostawy, roboty bądź usługi, po uzyskaniu zgody Zarządu oraz kontrola prawidłowości wykonywania tych umów; przechowywanie, zabezpieczanie i archiwizowanie dokumentów i dokumentacji dotyczącej nieruchomości wspólnej. 3. GIODO decyzją z [...] lutego 2015r., działając na podstawie art. 104 § 1 i art. 105 § 1 k.p.a. oraz art. 12 pkt 2, art. 22, art. 23 ust. 1 pkt 2 i pkt 5, art. 26 ust. 1 pkt 3 oraz art. 37 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych (Dz.U. z 2014r., poz. 1182 ze zm., zwana dalej "u.o.d.o."), odmówił uwzględnienia wniosku Skarżącej o nakazanie udostępnienia Jej przez Wspólnotę, danych osobowych dłużników Wspólnoty znajdujących się w dokumentacji dotyczącej zarządu nieruchomością wspólną, w tym dotyczących prowadzonej wobec dłużników Wspólnoty windykacji należności i rozliczeń kosztów centralnego ogrzewania, ciepłej i zimnej wody oraz prądu i śmieci oraz w zakresie zakazania udostępniania przez Wspólnotę danych osobowych skarżącej będącej właścicielem Wspólnoty, innym osobom niebędącym członkami Wspólnoty, przez przekazywanie osobom zatrudnionym do utrzymywania czystości na klatce schodowej pism zawierających jej dane osobowe, zaś w pozostałym zakresie umorzył postępowanie. Decyzja została doręczona Skarżącej. 4. Skarżąca we wniosku z [...] lutego 2015r. o ponowne rozpatrzenie sprawy, zarzuciła organowi przyjęcie wyjaśnień Wspólnoty jako własnych, zinterpretowanie ich opatrznie i bez poddania ich badaniom na prawdziwość oraz podniosła, że uwadze GIODO umknęło, że rozliczeniem ciepła zajmuje się nie administrator, a inna firma i Wspólnota, która w procesie przetwarzania danych osobowych jako administrator danych, naruszyła przepisy u.o.d.o., polegające na niedopracowaniu i niewdrożeniu polityki bezpieczeństwa oraz na niewyznaczeniu administratora bezpieczeństwa informacji. W ocenie Skarżącej udzielenie pełnomocnictw przez Zarząd (bez Wiedzy Wspólnoty) Z. D. i B. S. stanowi naruszenie u.o.d.o. GIODO niezgodne z u.o.d.o. i u.w.l. w uzasadnieniu ww. decyzji stwierdził, że "wspólnota ma prawo nieudostępnienia danych osobowych właścicieli lokali. Skarżąca w związku z tym wniosła o zmianę ww. decyzji GIODO i wydanie decyzji nakazującej udostępnienie przez Wspólnotę danych osobowych: 1) dłużników Wspólnoty znajdujących się w dokumentacji dotyczącej zarządu nieruchomością wspólną, w tym: dotyczącej prowadzonej przez Wspólnotę od 2009r. windykacji należności, 2) właścicieli lokali, którzy zostali rozliczeni począwszy od 2009r. przez Firmę rozliczającą ciepło na podstawie podzielników kosztów, 3) danych osobowych właścicieli lokali, którzy zostali rozliczeni ze zużycia zimnej wody według odczytów liczników dokonanych od 2009r., 4) właścicieli, którzy zostali rozliczeni ze zużycia śmieci według zadeklarowanej ilości osób od 2009r. oraz wydanie decyzji zakazującej Wspólnocie udostępnienia innym osobom, niebędącym członkami Wspólnoty, danych osobowych Skarżącej i wydanie decyzji nakazującej opracowanie przez Wspólnotę polityki bezpieczeństwa z wyznaczeniem administratora bezpieczeństwa informacji i poinformowanie o tym właścicieli lokali. Skarżąca wniosła też o wskazanie, na jakich dowodach oparł się organ ochrony danych osobowych, a także o wskazanie przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. 5. Skarżąca wraz z M. T. i K. L. w postępowaniu odwoławczym przedstawiła dodatkowo przy piśmie z[...] kwietnia 2015r.: Sprawozdanie zarządu nieruchomością wspólną - [...] za okres od [...] stycznia do [...] grudnia 2014r., Rozliczenia centralnego ogrzewania dokonywane przez firmę [...] w [...] przy ul. [...] (wcześniej [...]), Rozliczenia wody dokonywane przez [...] (wcześniej Agencja [...]), Rozliczenie kosztów ogrzewania właściciela lokalu [...] za okres [...] stycznia do [...] grudnia 2014r. (dokonane przez ww. [...] ) i za okres od [...] stycznia do [...] grudnia 2012r. (dokonane przez [...] Sp. z o.o w [...] przy ul. [...]). W ocenie Skarżącej ww. dowody mają znaczenie w sprawie, gdyż dają podstawę do wydania decyzji nakazującej Wspólnocie udostępnienie Skarżącej danych osobowych dłużników Wspólnoty, znajdujących się w dokumentacji dotyczącej zarządu nieruchomością wspólną, w tym windykacji należności, które Wspólnota prowadzi od 2009r., danych osobowych właścicieli lokali, którzy zostali rozliczeni od 2009r. przez firmę rozliczającą ciepło, na podstawie podzielników kosztów, danych osobowych właścicieli lokali, którzy zostali rozliczeni ze zużycia zimnej wody według odczytów liczników dokonanych od 2009r., danych osobowych właścicieli, którzy zostali rozliczeni ze zużycia śmieci według zadeklarowanej ilości osób od 2009r. oraz wskazanie, że dane osobowe Skarżącej są udostępnianie innym podmiotom bez ich zgody. 6. GIODO decyzją z [...] lipca 2015r., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 12 pkt 2, art. 22, art. 23 ust. 1 pkt 2 i pkt 5, art. 26 ust. 1 pkt 3 oraz art. 37 u.o.d.o., utrzymał w mocy ww. decyzję własną. GIODO w uzasadnieniu podał, że rozszerzenie zakresu postępowania przedmiotowego i podmiotowego po rozstrzygnięciu sprawy decyzją administracyjną, jest niedopuszczalne. Respektując bowiem zasadę dwuinstancyjności postępowania, na skutek wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, organ zobligowany jest do ponownego rozpatrzenia tej samej - zarówno w aspekcie podmiotowym, jak i przedmiotowym - sprawy, która była przedmiotem jego rozpoznania w ramach postępowania w pierwszej instancji. Nie ma więc możliwości na tym etapie rozdzielenia postępowania i wydania odrębnej decyzji. Rozszerzenie zakresu podmiotowego lub przedmiotowego sprawy na etapie postępowania zainicjowanego wnioskiem o jej ponowne rozpatrzenie oznaczałoby naruszenie zasady dwuinstancyjności rozpoznania i rozstrzygnięcia tożsamej sprawy, co stanowiłoby z kolei istotne naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 § 1 k.p.a. Wniosek Skarżącej o wydanie w drugiej instancji decyzji nakazującej opracowanie przez Wspólnotę polityki bezpieczeństwa z wyznaczeniem administratora bezpieczeństwa informacji i poinformowanie o tym właścicieli lokali nie może więc zostać uwzględniony. GIODO wskazał ponadto, że w myśl art. 23 u.o.d.o., przetwarzanie danych osobowych jest uprawnione, gdy spełniona zostanie jedna z przesłanek wymienionych w tym przepisie. Przesłanki te odnoszą się do wszelkich form przetwarzania danych wymienionych w art. 7 pkt 2 u.o.d.o., w tym w szczególności do ich udostępnienia. Są także względem siebie równoprawne, co oznacza, że dla legalności procesu przetwarzania danych wystarczające jest spełnienie jednej z nich. Zgodnie zaś z art. 23 ust. 1 u.o.d.o., przetwarzanie danych osobowych jest dopuszczalne m.in. wtedy, gdy jest to niezbędne dla zrealizowania uprawnienia lub spełnienia obowiązku wynikającego z przepisu prawa (pkt 2), a także wtedy, gdy przetwarzanie danych jest niezbędne dla wypełnienia prawnie usprawiedliwionych celów realizowanych przez administratorów danych albo odbiorców danych, a przetwarzanie nie narusza praw i wolności osoby, której dane dotyczą (art. 23 ust. 1 pkt 5). GIODO - ustosunkowując się do argumentacji Skarżącej, że każdy członek wspólnoty ma prawo i obowiązek uczestniczenia w zarządzaniu i w związku z tym, Wspólnota ma obowiązek udostępnienia danych osobowych dłużników Wspólnoty oraz danych osobowych poszczególnych właścicieli lokali zawartych w indywidualnej dokumentacji rozliczeniowej mediów i śmieci, a GIODO w decyzji pierwszej instancji bezpodstawnie dał prawo Wspólnocie do nieudostępniania danych osobowych właścicieli lokali innym członkom wspólnoty - wskazał, że Wspólnotę upoważniono do przetwarzania danych osobowych właścicieli lokali mieszkalnych (w tym również Skarżącej), na podstawie przepisów u.w.l., a w zakresie w nich nieuregulowanym na podstawie przepisów ustawy z 23 kwietnia 1964r. Kodeks cywilny (Dz.U. z 2014r., poz. 121, ze zm., zwana dalej "k.c."). Każdy ze współwłaścicieli, zgodnie z art. 200 k.c., jest obowiązany do współdziałania w zarządzie rzeczą wspólną. Art. 29 ust. 3 u.w.l. stanowi, że prawo kontroli działalności zarządu służy każdemu właścicielowi lokalu. Z ww. przepisów wynika zatem, że każdemu współwłaścicielowi przysługuje uprawnienie dostępu do dokumentacji związanej z zarządzaniem nieruchomością wspólną. Jednakże, tak jak wskazano w ww. decyzji z [...] lutego 2015r., zakres danych i informacji udostępnianych współwłaścicielom powinien być adekwatny do ich potrzeb związanych ze zgodnym z prawem celem udostępnienia. Z art. 26 ust. 1 pkt 3 u.o.d.o. wynika, że administrator danych (Wspólnota), powinien dołożyć szczególnej staranności w celu ochrony interesów osób, których dane dotyczą, a w szczególności jest obowiązany zapewnić, aby dane były merytorycznie poprawne i adekwatne w stosunku do celów, w jakich są przetwarzane. Nie jest więc dopuszczalne udostępnienie współwłaścicielom określonej nieruchomości danych, których przetwarzanie nie jest niezbędne do współdziałania w zarządzie nieruchomością wspólną oraz do sprawowania kontroli działalności jej zarządcy. Ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, że Wspólnota umożliwiła Skarżącej pełny wgląd we wszelkie dokumenty rozliczeniowe dotyczące rozliczeń mediów dla całego budynku i przekazała szczegółowe rozliczenia mediów dotyczące własnego lokalu Skarżącej, a tym samym umożliwiła jej realizację praw, jako członkowi Wspólnoty, do zapoznania się z taką dokumentacją. Zarząd Wspólnoty odmówił jednak Skarżącej wglądu w indywidualne rozliczenia pozostałych członków Wspólnoty, ze względu na ochronę danych osobowych. GIODO uznał, że takie zachowanie Zarządu ma uzasadnienie ze względu na tzw. zasadę adekwatności przetwarzania danych osobowych określoną w art. 26 ust. 1 pkt 3 u.o.d.o., bowiem do współdziałania w zarządzie nieruchomością wspólną oraz do sprawowania kontroli działalności jej zarządcy, Skarżącej nie jest konieczne pozyskanie szczegółowych (imiennych) rozliczeń kosztów centralnego ogrzewania, ciepłej i zimnej wody oraz prądu i śmieci dotyczących poszczególnych współwłaścicieli lokali. GIODO za bezzasadny uznał zarzut Skarżącej, że udzielenie pełnomocnictw przez Zarząd (bez wiedzy Wspólnoty) osobom zatrudnionym przez inne firmy: Z. D. i B. S., zatrudnionej przez firmę sprzątającą, również jest naruszeniem u.o.d.o., gdyż tych pełnomocnictw nie udzielił administrator danych osobowych, czyli Wspólnota, a dwie osoby fizyczne. Skoro Wspólnota jest reprezentowana przez Zarząd, to Zarząd - jako organ reprezentujący Wspólnotę - pełni rolę administratora danych osobowych. Dodatkowo ww. osoby złożyły oświadczenie, że wszelkie dane zawarte w przekazywanych dokumentach traktować będą jako poufne i nie udostępnią ich osobom trzecim. Ze względu na to, że osoby trudniące się doręczaniem korespondencji mają dostęp do danych osobowych choćby w zakresie imion i nazwisk, czy adresów osób, którym korespondencję doręczają, to powinny im zostać nadane przez administratora danych upoważnienia do przetwarzania danych osobowych. Zgodnie bowiem z art. 37 u.o.d.o., do przetwarzania danych mogą być dopuszczone wyłącznie osoby posiadające upoważnienie nadane przez administratora danych. Upoważnienie do przetwarzania danych osobowych powinno być upoważnieniem specjalnym, odrębnym, a nie wywodzonym tylko z treści umowy, czy z zakresu obowiązków pracowniczych. Powinno mieć charakter imienny, a także określać dozwolony zakres przetwarzania danych osobowych. Ww. pełnomocnictwom można przypisać walor takich właśnie upoważnień do przetwarzania danych osobowych. GIODO - odnośnie wniosku o wydanie decyzji zakazującej udostępnienia przez Wspólnotę danych osobowych Skarżącej innym osobom, niebędącym członkami wspólnoty - podtrzymał stanowisko wyrażone w decyzji z [...] lutego 2015r., że skoro Skarżąca jest właścicielem mieszkania należącego do Wspólnoty to Jej dane osobowe, jako członka tej Wspólnoty, mają prawo być przetwarzane do celów związanych z zarządem nieruchomością wspólną (w tym dla celów związanych rozliczeniami) na podstawie ww. przepisów prawa. To jednocześnie stanowi przesłankę z art. 23 ust. 1 pkt 2 u.o.d.o. W tej sytuacji zgoda Skarżącej na przetwarzanie jej danych osobowych, zarówno przez Wspólnotę, jak i przez Zarządcę, jest zbędna. Cele związane z zarządem nieruchomością wspólną (cele prawne wynikające z u.w.l. i k.c.) usprawiedliwiają przetwarzanie danych osobowych Skarżącej i nie naruszając w żaden sposób jej praw i wolności, co wypełnia również przesłankę z art. 23 ust. 1 pkt 5 u.o.d.o. GIODO wskazał, że ze zgromadzonego materiału dowodowego w sprawie – wbrew twierdzeniu Skarżącej - wynika, że Jej dane osobowe, jako właściciela mieszkania, są przetwarzane przez Wspólnotę tylko w celach związanych z zarządem nieruchomością wspólną. Za bezzasadne GIODO uznał też zarzuty Skarżącej, że GIODO jako własne przyjął twierdzenia Zarządu, interpretując je opatrznie i bez poddania ich badaniom na prawdziwość oraz zarzuty, kwestionujące prawidłowość postępowania administracyjnego, przez niewskazanie w decyzji faktów i dowodów, na których ją oparto oraz przyczyn, dla których innym dowodom odmówiono wiarygodności i mocy dowodowej. Zdaniem GIODO postępowanie przeprowadzono zgodnie z zasadami określonymi w k.p.a., w tym zgodnie z zasadą z art. 7 k.p.a., w myśl którego w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności i podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes stron. Przedmiot postępowania rzetelnie oceniono przez pryzmat przepisów u.o.d.o., po dokonaniu kompleksowej analizy całości zebranego w postępowaniu materiału dowodowego i z uwzględnieniem zakresu prowadzonego postępowania administracyjnego. Decyzja z [...] lutego 2015r. zawierała obszerne i wyczerpujące uzasadnienie prawne i faktyczne. W sposób rzetelny i wnikliwy prowadzono postępowanie wyjaśniające w sprawie, a GIODO zdeterminowany był obowiązkiem spoczywającym na nim, na mocy art. 77 § 1 k.p.a., wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego. GIODO, odnosząc się do żądania Skarżącej o przeprowadzenie ogólnej kontroli zgodności przetwarzania danych osobowych członków Wspólnoty z przepisami u.o.d.o., wskazał, że uprawnienie organu w tej kwestii jest niezależne od wniosku osoby (osób) zainteresowanej. Podjęcie przez organ działań zmierzających do skorzystania z tego uprawienia stanowi jego suwerenną decyzję. GIODO podtrzymał stanowisko, że w sprawie nie ma podstaw do skorzystania z tego uprawnienia. GIODO zbadał też kwestionowane przez Skarżącą umieszczanie przez Wspólnotę na klatkach schodowych wykazów obejmujących numery lokali i kwoty świadczeń pieniężnych, które Skarżąca powinna wpłacić na rzecz Wspólnoty oraz wyjaśnił, że z materiału dowodowego sprawy wynika, że zdarzenie takie miało faktycznie miejsce, ale w 2009r. Skoro obecnie dane osobowe Skarżącej nie są upubliczniane przez wywieszanie ich na klatkach schodowych i kwestionowany proces przetwarzania danych osobowych Skarżącej nie ma miejsca, to badanie jego legalności, w kontekście ustalenia ewentualnego zaistnienia przesłanek do sformułowania nakazu, o którym mowa w art. 18 ust. 1 u.o.d.o., jest oczywiście bezprzedmiotowe. Z ww. przepisu wynika, że w przypadku naruszenia przepisów u.o.d.o., GIODO z urzędu lub na wniosek osoby zainteresowanej, w drodze decyzji administracyjnej, nakazuje przywrócenie stanu zgodnego z prawem, m.in. przez usunięcie uchybień czy nieudostępnienie danych osobowych. Skoro w ww. kwestii takich uchybień nie ma, postępowanie jest bezprzedmiotowe. 7. Pismem z [...] kwietnia 2016r. Skarżąca, K. L. oraz M. T. złożyły skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję GIODO z [...] lipca 2015r., wnosząc o jej uchylenie, z uwagi na: - jej niezgodność z: art. 18, art. 12 ust. 1 pkt 1 i 2 i art. 34 u.o.d.o., - naruszenie art. 18 u.w.l. - przez błędne przyjęcie, że przetwarzaniem danych osobowych ma prawo zajmować się podmiot, któremu Wspólnota nie powierzyła zarządu, a jedynie zleciła pewne czynności zakresu administrowania oraz - art. 27 i art. 29 ust. 3 tej ustawy, wskutek nieprawidłowej oceny, że nie posiada prawa do kontroli dokumentów zarządu, oraz naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, przez przyjęcie bez przeprowadzenia kontroli, a także wskutek dowolnego przyjęcia, że Skarżącej udostępniono wszystkie dokumenty dotyczące rozliczeń mediów bez okazywania indywidualnych rozliczeń mediów wykonanych dla właścicieli lokali. W obszernym uzasadnieniu skargi wskazano na ww. stan faktyczny i podano m.in., że organ w sposób nieuprawniony, niewynikający z dowodów znajdujących się w aktach sprawy przyjął, że umowa zlecenia wykonywania pewnych czynności administracyjnych jest umową o powierzenie zarządzania, co skutkowało niestwierdzeniem naruszenia prawa przez administratora danych osobowych wskutek dopuszczenia do przetwarzania danych osobowych właścicieli lokali firmy [...] przez zbieranie (aktualizowanie), jak również przekazywanie do firmy [...] , a wcześniej [...] (firmy rozliczającej ciepło) danych osobowych lokali. Z materiału dowodowego wynika, że rozliczenia mediów dostarczane Wspólnocie przez [...] i [...] zawierają dane osobowe właścicieli lokali i organ nie zauważa nieprawidłowości w przetwarzaniu danych osobowych przez Wspólnotę. Gdyby fakt taki miał miejsce, organ zakazałby udostępniania przez wspólnotę danych osobowych identyfikujących właściciela lokalu (imienia i nazwiska) firmom zewnętrznym. A contrario, jeśli nie ma w takim przetwarzaniu danych Skarżących i innych właścicieli lokali nieprawidłowości, co utrzymuje GIODO, to ochrona danych osobowych członków wspólnoty przed innymi członkami wspólnoty nie może mieć w ogóle miejsca, a dostęp do danych osobowych w dokumentach dotyczących rozliczeń poszczególnych właścicieli lokali winien być nieograniczony. Aby dokonać kontroli prawidłowości rozliczenia jednego lokalu należy skontrolować globalne rozliczenie całego budynku. Organ ponadto bezpodstawnie przyjął, że Wspólnota umożliwiła jej pełny wgląd we wszelkie dokumenty rozliczeniowe dotyczące rozliczeń mediów, dotyczące ich własnych lokali, a tym samym umożliwiła jej realizację praw, jako członkowi wspólnoty do zapoznania się z taką dokumentacją. GIODO nie przeprowadził kontroli dokonywania przez administratora danych osobowych przetwarzania danych osobowych Skarżących. Nie jest konieczne pozyskanie imiennych rozliczeń kosztów centralnego ogrzewania, ciepłej i zimnej wody oraz prądu i śmieci dotyczących poszczególnych współwłaścicieli lokali, ale konieczne jest pozyskiwanie szczegółowych rozliczeń dotyczących wszystkich części budynku w tym wszystkich lokali. Skoro GIODO nie zabrania Wspólnocie na przekazywanie imiennych danych właścicieli lokali firmom rozliczającym media (de facto nieupoważnionym do przetwarzania danych właścicieli lokali o ich przechowywania) to musi ona otrzymać te dokumenty, takie jakie są, z danymi osobowymi. 8. GIODO w odpowiedzi na skargę, wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. 9. Skarżąca w piśmie procesowym z [...] lipca 2016r. wniosła o zbadanie zgodności z prawem również wszystkich postanowień wydanych przez GIODO w postępowaniu, w tym postanowienia z [...] maja 2016r. o wyłączeniu z akt postępowania administracyjnego o sygnaturze [...] zakończonego decyzją z [...] lipca 2015r. nr [...]), utrzymującą w mocy decyzję z [...] lutego 2015r. nr [...]), przez sporządzenie ich uwierzytelnionych odpisów do odrębnego postępowania w sprawie pozyskiwania danych osobowych za pomocą monitoringu przez Wspólnotę i prowadzeniu trzech odrębnych postępowań. W sprawie objętej skargą doszło do wydania jednej decyzji, w której połączone zostały trzy odrębne sprawy administracyjne a więc w sytuacji, gdy właściciele lokali są jedynie współuczestnikami formalnymi, a nie materialnymi. GIODO powinien osobno badać wszystkie trzy przypadki naruszenia prawa osobno i wydać trzy decyzje, a nie jedną, co determinuje usunięcie skarżonej decyzji z obrotu prawnego i stawia pytanie co do poprawności ochrony danych osobowych właścicieli lokali w postępowaniu przed GIODO. Ponadto decyzja GIODO jest rażąco sprzeczna z prawem z innych przyczyn - z powodu nieprzeprowadzenia kontroli ochrony danych osobowych we Wspólnocie, przy bezkrytycznym twierdzeniu o okazywaniu dokumentów właścicielom lokali. Takiemu stanowi rzeczy przeczą z postępowań cywilnych, w których Wspólnota nawet przed Sądem powszechnym nie okazuje rozliczeń mediów. Skarżąca dodatkowo stwierdziła, że Wspólnota jako wynajmująca lokale wygospodarowane z części wspólnej nieruchomości (o czym GIODO poinformowano) obowiązana jest do rejestracji w GIODO zbioru danych osobowych najemców, a skoro tego nie uczyniono, trudno twierdzić o poprawności stosowania przez Wspólnotę u.o.d.o. Skarżące zawnioskowały o zastosowanie takich samych kryteriów ochrony praw właścicieli lokali znajdujących się we Wspólnocie, jakie GIODO stosuje w sprawach dotyczących członków spółdzielni mieszkaniowych. Zarówno spółdzielnie mieszkaniowe, jak i wspólnoty mieszkaniowe znajdują się w tym samym sektorze mieszkaniowym, a u.w.l. daje prawo właścicielowi lokalu do kontroli zarządu bez żadnych ograniczeń. Decyzja organu administracji publicznej nie może zmieniać u.o.d.o. Skarżące z uwagi na rażące naruszenie prawa wniosły o usunięcie z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji i nakazanie GIODO przeprowadzenia kontroli ochrony danych osobowych we Wspólnocie. 10. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z 7 września 2016r. sygn. akt II SA/Wa 900/16 odrzucił ww. skargę K. L. i M. T., z uwagi na nieuiszczenie wpisu sądowego, natomiast wyrokiem z 22 marca 2017r. sygn. akt II SA/Wa 900/16 oddalił skargę Skarżącej. 11. Skarżąca od ww. wyroku WSA w Warszawie złożyła skargę kasacyjną. 12. W. T. i L. T. pismem z 3 czerwca 2019r. poinformowali, że są następcami prawnymi zmarłej [...] lipca 2016r. M. T.. Do pisma załączyli akt poświadczenia dziedziczenia z [...] lutego 2017r. Podnieśli, że jako następcy M. T. zostali pozbawieni obrony swych praw, ponieważ nie uczestniczyli w postępowaniu przed Sądem pierwszej instancji. 13. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 15 października 2019r. sygn. akt I OSK 2148/17 uchylił ww. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez Sąd pierwszej instancji, z uwagi na śmierć jednej ze stron postępowania – M. T.. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego w niniejszej sprawie mamy do czynienia z nieważnością postępowania przed Sądem pierwszej instancji z uwagi na zaistnienie przesłanek nieważności postępowania, o których mowa w art. 183 § 2 pkt 2 i 5 P.p.s.a. Nie ulega bowiem wątpliwości, że Sąd pierwszej instancji nie miał wiedzy o śmierci M. T., która po wniesieniu skargi utraciła zdolność sądową, a następnie pominął przy rozpoznawaniu sprawy jej następców prawnych, pozbawiając ich tym samym obrony ich praw. NSA stwierdził, że wystąpienie przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego wyłącza rozpoznanie postawionych w skardze kasacyjnej zarzutów w zakresie naruszenia przepisów postępowania i przepisów prawa materialnego. 14. Po doręczeniu następcom prawnym M. T. postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 7 września 2016r. sygn. akt II SA/Wa 900/16 o odrzuceniu skargi, W. T. złożył na to postanowienie zażalenie. W związku z tym WSA w Warszawie 29 stycznia 2020r. uchylił na podstawie art. 165 ustawy z 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019r. poz. 2325, zwana dalej: "P.p.s.a.") postanowienie WSA w Warszawie z 22 grudnia 2016r. o stwierdzeniu z dniem 10 grudnia 2016r. prawomocności postanowienia WSA z 7 września 2016r. 15. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z 22 października 2020r. umorzył postanowienie zażaleniowe i zwrócił W. T. 100 zł uiszczone tytułem wpisu od zażalenia, z uwagi na to że W. T.cofnął 11 lutego 2020r. zażalenie wniesione pismem z 22 października 2019r. na ww. postanowienie WSA w Warszawie z 7 września 2016r. sygn. akt II SA/Wa 900/16 o odrzuceniu skargi. II. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: 1. Skarga nie ma uzasadnionych podstaw. 2. Sąd na wstępie wyjaśnia, że Sąd rozpoznał sprawę na posiedzeniu niejawnym, w oparciu o zarządzenie Przewodniczącego Wydziału II z 30 listopada 2020r. Zgodnie bowiem z art. 15 zzs 4 ust. 3 ustawy z 2 marca 2020r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020r. poz. 374 ze zm.) przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym, bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Sąd w tych sprawach orzeka na posiedzeniu niejawnym, w składzie trzech sędziów. Sąd stwierdza ponadto, że w dniu wydania ww. zarządzenia z [...] listopada 2020r. miasto [...] było objęte obszarem czerwonym, o którym mowa w § 1 rozporządzenia Rady Ministrów z 9 października 2020r. w sprawie ustanowienia określonych ograniczeń, nakazów i zakazów w związku z wystąpieniem stanu epidemii (Dz.U. poz. 1758 ze zm.), zaś Prezes WSA w Warszawie na podstawie zarządzenia z 16 października 2020r. nr 21 w sprawie wdrożenia w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym działań profilaktycznych służących przeciwdziałaniu potencjalnemu zagrożeniu zakażeniem wirusem SARS-CoV-2 podjął stosowne działania. Sąd wskazuje ponadto, że Sądy administracyjne, w świetle art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2019r., poz. 2167) oraz art. 3 § 1 P.p.s.a. sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie kontroluje więc legalność rozstrzygnięcia zapadłego w tym postępowaniu, z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego. 3. Zdaniem Sądu skarga analizowana pod tym kątem podlegała oddaleniu, bowiem zaskarżona decyzja GIODO z [...] lipca 2015r., którą wydano i doręczono Skarżącej (k. 305 akt administracyjnych) nie naruszała obowiązujących przepisów prawa, wskazanych w jej podstawie prawnej. Przed wydaniem zarówno zaskarżonej decyzji, jak i poprzedzającej ją decyzji GIODO z [...] lutego 2015r., doszło do prawidłowego ustalenia stanu faktycznego sprawy oraz wzięto pod rozwagę wszystkie okoliczności faktyczne, mające znaczenie w sprawie, czemu dano wyraz w uzasadnieniu ww. decyzji. Prawidłowe było ponadto uznanie przez GIODO w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że rozszerzenie w postępowaniu odwoławczym przedmiotowego i podmiotowego zakresu sprawy przez Skarżącą m.in. w piśmie z 10 kwietnia 2015r., które obok Skarżącej podpisały również inne osoby (M. T. i K. L.) było niedopuszczalne i sprzeczne z jedną z elementarnych zasad postępowania administracyjnego – przewidzianą w art. 15 k.p.a. – zasadą dwuinstancyjności. Pismo to było nowym żądaniem - o wydanie w drugiej instancji decyzji nakazującej opracowanie przez Wspólnotę polityki bezpieczeństwa z wyznaczeniem administratora bezpieczeństwa informacji i poinformowanie o tym właścicieli lokali. Żądanie to nie było znane organowi, który rozpatrywał sprawę w pierwszej instancji i nie mogło więc zostać uwzględnionego w toku rozpoznawania niniejszej sprawy. W sytuacji, gdyby organ nie wyłączył ww. wniosków Skarżącej do odrębnego rozpoznania, Skarżącej przysługiwałaby skarga na bezczynność organu w tym zakresie, która jednak nie może być badania w niniejszym postępowaniu przez Sąd, gdyż nie pozwala na to art. 135 P.p.s.a. Z przepisu tego wynika bowiem, że Sąd może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa, ale wyłącznie do aktów lub czynności wydanych lub podjętych w postępowaniach podjętych w granicach sprawy, której dotyczy skarga i to tylko wówczas, gdy jest to niezbędne do końcowego załatwienia sprawy. Bezczynność organu badana jest w oddzielnym trybie. Sąd stwierdza ponadto, że kognicji Sądu w rozpoznawanej sprawie, także z uwagi na treść ww. przepisu - art. 135 P.p.s.a. - nie mogły podlegać również inne postanowienia wydane przez GIODO już po tym, jak wydano zaskarżoną decyzję GIODO z [...] lipca 2015r., w tym przede wszystkim wskazywane przez Skarżącą postanowienie GIODO z [...] maja 2016r. nr [...]. Postanowienie to pozostaje bowiem poza zakresem rozpoznawanej sprawy, gdyż wydano je około roku po wydaniu zaskarżonej decyzji, a ponadto w jego treści zawarto wyraźnie pouczenie o możliwości zaskarżenia tego postanowienia tylko w odwołaniu od decyzji, stosownie do art. 142 k.p.a. Z akt administracyjnych sprawy wynikało ponadto, że Skarżąca pismem z 18 kwietnia 2016r. (data wpływu do organu) wniosła o przeprowadzenie nowych postępowań administracyjnych w przedmiocie zbadania legalności pozyskiwania Jej danych osobowych w ramach zainstalowanego monitoringu, co uzasadnia prowadzenie odrębnych postępowań. Sąd stwierdza ponadto, że GIODO prawidłowo wskazał w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że stosownie do treści art. 23 ustawy z 29 sierpnia 1997r. o ochronie danych osobowych (Dz. U. z 2014r., poz. 1182 ze zm., zwana dalej: "u.o.d.o."), która obowiązywała w chwili wydania zaskarżonej decyzji przez GIODO, przetwarzanie danych osobowych jest dopuszczalne tylko wtedy, zostanie spełniona jedna z przesłanek zawartych w tym przepisie. Zgodnie natomiast z treścią art. 7 pkt 2 u.o.d.o., przez przetwarzaniu danych rozumie się jakiekolwiek operacje wykonywane na danych osobowych, takie jak zbieranie, utrwalanie, przechowywanie, opracowywanie, zmienianie, udostępnianie i usuwanie, a zwłaszcza te, które wykonuje się w systemach informatycznych. Stwierdzić ponadto należy, że operacje wykonywane na danych osobowych są wobec siebie równorzędne, a zatem dla wystąpienia prawidłowości bądź nieprawidłowości przetwarzania danych osobowych wystarczające jest wystąpienie chociażby jednej z ww. operacji. Z kolei w myśl art. 23 ust. 1 pkt 2 u.o.d.o., przetwarzanie danych osobowych jest dopuszczalne m.in. wtedy, gdy jest to niezbędne dla zrealizowania uprawnienia lub spełnienia obowiązku wynikającego z przepisu prawa, a zgodnie z brzmieniem art. 23 ust. 1 pkt 5 u.o.d.o. również wówczas, kiedy przetwarzanie danych jest niezbędne dla wypełnienia prawnie usprawiedliwionych celów realizowanych przez administratorów danych albo odbiorców danych, a przetwarzanie nie narusza praw i wolności osoby, której dane dotyczą. Sąd, mając powyższe przepisy na względzie, jak również biorąc pod uwagę ustalenia GIODO zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i mające potwierdzenie w aktach administracyjnych sprawy, że Wspólnota została upoważniona do przetwarzania danych osobowych Skarżącej, na mocy powołanych przez GIODO przepisów ww. u.w.l., a w zakresie w nich nieuregulowanym, na podstawie przepisów Kodeksu cywilnego. W myśl bowiem art. 200 u.w.l., każdy ze współwłaścicieli jest obowiązany do współdziałania w zarządzie rzeczą wspólną, zaś w myśl art. 29 ust. 3 u.w.l., prawo kontroli działalności zarządu służy każdemu właścicielowi lokalu. Tym samym każdemu ze współwłaścicielowi przysługiwało prawo dostępu do dokumentacji związanej z zarządzaniem nieruchomością wspólną. Jednakże - tak jak prawidłowo zostało wskazane w zaskarżonej decyzji GIODO - zakres danych i informacji udostępnianych współwłaścicielom powinien być adekwatny do ich potrzeb związanych ze zgodnym z prawem celem udostępnienia. W myśl natomiast art. 26 ust. 1 pkt 3 u.o.d.o., administrator danych przetwarzający dane powinien dołożyć szczególnej staranności w celu ochrony interesów osób, których dane dotyczą, a w szczególności jest obowiązany zapewnić, aby dane te były merytorycznie poprawne i adekwatne w stosunku do celów, w jakich są przetwarzane. Powyższe wskazuje, że nie jest dopuszczalne udostępnienie współwłaścicielom określonej nieruchomości, w tym Skarżącej, danych, których przetwarzanie nie jest niezbędne do współdziałania w zarządzie nieruchomością wspólną oraz do sprawowania kontroli działalności jej zarządcy. Z akt rozpoznawanej sprawy wynika, na co prawidłowo zwrócił uwagę GIODO w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że Wspólnota umożliwiła Skarżącej pełen wgląd we wszelkie dokumenty rozliczeniowe dotyczące rozliczeń mediów dla całego budynku oraz przekazała szczegółowe rozliczenia mediów dotyczące własnego lokalu Skarżącej, a tym samym umożliwiła Skarżącej realizację Jej praw, jako członka Wspólnoty, do zapoznania się z taką dokumentacją. Zasadnie jednak uniemożliwiono Skarżącej wgląd w indywidualne rozliczenia pozostałych członków Wspólnoty, a to ze względu na ochronę danych osobowych. Takie działanie Wspólnoty, na co prawidłowo zwrócił uwagę GIODO w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, było zgodne z powołaną wyżej zasadą adekwatności, o której mowa w art. 26 ust. 1 pkt 3 u.o.d.o. Do współdziałania w zarządzie nieruchomością wspólną oraz do sprawowania kontroli nad działalnością zarządcy nieruchomości, Skarżącej nie jest konieczne pozyskanie szczegółowych, czyli imiennych rozliczeń kosztów centralnego ogrzewania, ciepłej i zimnej wody oraz prądu i śmieci dotyczących poszczególnych współwłaścicieli lokali. Sąd nie znalazł też podstaw do uwzględnienia pozostałych zarzutów skargi. Po pierwsze dlatego, że Wspólnota jest reprezentowana przez Zarząd i to Zarząd pełni rolę administratora danych osobowych. Zgodnie zaś z treścią art. 37 u.o.d.o., do przetwarzania danych osobowych mogą być dopuszczone wyłącznie osoby posiadające upoważnienie nadane przez administratora danych. Upoważnienie do przetwarzania danych osobowych powinno być upoważnieniem specjalnym, odrębnym, a nie wywodzonym tylko z treści umowy czy z zakresu obowiązków pracowniczych. Powinno mieć ono charakter imienny, a także określać dozwolony zakres przetwarzania danych osobowych. Z akt administracyjnych sprawy wynika, że Zarząd w rozpoznawanej sprawie udzielił takich właśnie pełnomocnictw Z. D. i B. S. - osobom zatrudnionym przez firmę sprzątającą. Osoby te złożyły ponadto oświadczenie, że wszelkie zawarte w przekazywanych dokumentach dane traktować będą jako poufne i nie udostępnią ich osobom trzecim. Po drugie zauważyć należy, że skoro Skarżąca jest właścicielem mieszkania należącego do Wspólnoty, to jej dane osobowe, jako członka tejże Wspólnoty, mogą być przetwarzane przez Wspólnotę dla celów związanych z zarządem nieruchomością wspólną, w tym również w celach związanych z rozliczeniami na podstawie przepisów prawa powołanych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Po trzecie zauważyć również należy, że przetwarzanie danych osobowych jest dopuszczalne, w myśl art. 23 ust. 1 pkt 2 u.o.d.o., jeśli jest to niezbędne dla zrealizowania uprawnienia lub spełnienia obowiązku wynikającego z przepisu prawa. Tym samym prawidłowe było przyjęcie przez GIODO w zaskarżonej decyzji, że zgoda Skarżącej na przetwarzanie jej danych osobowych, zarówno przez Wspólnotę, jak i przez Zarządcę nieruchomości wspólnej, była zbędna. W tym kontekście nie sposób zakwestionować stanowiska GIODO wyrażonego w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że przetwarzanie danych osobowych Skarżącej przez Wspólnotę i działający w jej imieniu Zarząd, było usprawiedliwione, z uwagi na cele związane z zarządem nieruchomością wspólną wynikające z u.w.l. oraz k.c. Prawidłowo zatem przyjęto w postępowaniu przed GIODO, że nie naruszało to praw i wolności Skarżącej. Zgodnie bowiem z art. 18 ust. 1 u.w.l., właściciele lokali mogą w umowie o ustanowieniu odrębnej własności lokali, albo w umowie zawartej później w formie aktu notarialnego określić sposób zarządu nieruchomością wspólną, a w szczególności mogą powierzyć zarząd osobie fizycznej albo prawnej. W sprawie rozpoznawanej zarządcą powołanym przez Wspólnotę, na podstawie powyższych przepisów u.w.l. była W. D., prowadzącą działalność gospodarczą pod firmą [...] W. D., z siedzibą w [...] przy ul. [...]. Zarządca miał w związku z tym, wynikający z art. 29 u.w.l., obowiązek prowadzenia dla każdej nieruchomości wspólnej, określonej przez wspólnotę mieszkaniową, ewidencji pozaksięgowej kosztów zarządu nieruchomością wspólną oraz zaliczek uiszczanych na pokrycie tych kosztów, a także rozliczeń z innych tytułów na rzecz nieruchomości wspólnej. Zarządca miał również obowiązek sporządzenia protokołu przejęcia nieruchomości i jej dokumentacji technicznej (budowlanej, powykonawczej i książki obiektu budowlanego) w imieniu wspólnoty mieszkaniowej, przechowywania dokumentacji technicznej budynku oraz prowadzenia i aktualizowania spisu właścicieli lokali i przypadających im udziałów w nieruchomości wspólnej, co wynika z art. 29 ust. 1b u.w.l. Szczegółowe obowiązki zleceniodawcy i zleceniobiorcy określała ponadto umowa o zarządzanie nieruchomością, która znajduje się w aktach administracyjnych sprawy i która była brana pod rozwagę w sprawie przez GIODO. W świetle ww. przepisów bezspornym jest prawidłowość stanowiska GIODO wyrażonego w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Skoro bowiem Skarżąca była właścicielem mieszkania, należącego do Wspólnoty, to jej dane osobowe, jako członka tej Wspólnoty, mogły być przetwarzane do celów związanych z zarządem nieruchomością wspólną (w tym dla celów związanych rozliczeniami) na podstawie ww. przepisów prawa. Sąd wskazuje ponadto, że nie znalazł podstaw do zakwestionowania stanowiska GIODO w przedmiocie częściowego umorzenia postępowania, na mocy art. 105 § 1 k.p.a. Zgodnie z tym przepisem, gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe, organ administracji wydaje decyzję o umorzeniu postępowania. W sprawie GIODO ustalił, że Wspólnota rzeczywiście umieściła na klatkach schodowych wykazy obejmujące numery lokali oraz kwoty świadczeń pieniężnych, z których wynikało, że płatności na rzecz Wspólnoty powinna dokonać m.in. Skarżąca. Warto podkreślić, że z ustaleń GIODO wynikało, że zarówno Skarżąca, jak i Wspólnota wskazywały, że zdarzenie to miało miejsce w 2009r., zaś aktualnie dane osobowe Skarżącej nie są upubliczniane we wskazany wyżej sposób. Tym samym, skoro w chwili rozpatrywania skargi przez GIODO powyższy sposób przetwarzania danych osobowych Skarżącej nie miał już miejsca, należało podzielić stanowisko GIODO wyrażone w zaskarżonej decyzji, że bezprzedmiotowe jest badanie legalności tego sposobu przetwarzania danych osobowych, w kontekście ustalenia ewentualnego zaistnienia przesłanek do sformułowania nakazu, o którym mowa w art. 18 ust. 1 u.o.d.o. W myśl bowiem ww. przepisu - art. 18 ust. 1 u.o.d.o., w przypadku naruszenia przepisów u.o.d.o., z urzędu lub na wniosek osoby zainteresowanej, w drodze decyzji administracyjnej, nakazuje przywrócenie stanu zgodnego z prawem, m.in. poprzez usunięcie uchybień czy nieudostępnienie danych osobowych. Sąd w związku z tym stwierdza, że analizując zarówno treść art. 18 ust. 1 u.o.d.o., jak i treść art. 105 k.p.a., należało uznać, że postępowanie administracyjne nie może toczyć się w sytuacji, gdy w jego toku przestał istnieć jego przedmiot, bądź też przedmiot ten nie istniał już przed wszczęciem postępowania, a przedmiot postępowania wiąże się ze stosowaniem przez organ publiczny przepisów materialnego prawa administracyjnego. Wówczas przyjmuje się, że zachodzi bezprzedmiotowość postępowania administracyjnego, o której stanowi art. 105 § 1 k.p.a. Brak bowiem któregoś elementów materialnego stosunku prawnego powoduje bezprzedmiotowość postępowania. Sąd, mając powyższe na względzie uznał, że zaskarżona decyzja w całości odpowiada prawu, a GIODO wziął pod uwagę obowiązujące przepisy prawa i zastosował je do stanu faktycznego sprawy ustalonego z uwzględnieniem zasady prawdy obiektywnej, o której mowa w art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. Zdaniem Sądu prawidłowo utrzymano w zaskarżonej decyzji w mocy ww. decyzję GIOD z [...] lutego 2015r., w której prawidłowo odmówiono uwzględnienia wniosku Skarżącej o nakazanie udostępnienia przez Wspólnotę, danych osobowych dłużników Wspólnoty znajdujących się w dokumentacji dotyczącej zarządu nieruchomością wspólną, w tym dotyczących prowadzonej wobec dłużników Wspólnoty windykacji należności i rozliczeń kosztów centralnego ogrzewania, ciepłej i zimnej wody oraz prądu i śmieci oraz w zakresie zakazania udostępniania przez Wspólnotę danych osobowych Skarżącej, będącej właścicielem Wspólnoty, innym osobom niebędącym członkami Wspólnoty, przez przekazywanie osobom zatrudnionym do utrzymywania czystości na klatce schodowej pism zawierających jej dane osobowe, zaś w pozostałym zakresie umorzono postępowanie. 4. Sąd, w tym stanie rzeczy, na podstawie art. 151 i art. 132 P.p.s.a., orzekł, jak w sentencji wyroku.