I SA/Gl 751/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Tyszkiewicz-Ziętek, po rozpoznaniu w dniu 5 września 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A Sp. z o.o. w S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości na 2014 r. p o s t a n a w i a skargę odrzucić WSA/post.1 - sentencja postanowienia A Sp. z o.o. w S. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach, oznaczoną w sentencji postanowienia, w przedmiocie podatku od nieruchomości na 2014 r. Na podstawie zarządzenia Z-cy Przewodniczącego Wydziału I z dnia 11 lipca 2018 r. Sąd wezwał skarżącą do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez jej podpisanie (własnoręczne podpisanie skargi znajdującej się w aktach sprawy przez podmioty do tego uprawnione albo złożenie lub nadesłanie dodatkowego egzemplarza skargi własnoręcznie podpisanego przez takie osoby), określenie naruszenia prawa lub interesu prawnego (uzasadnienie dlaczego skarżąca nie zgadza się z zaskarżoną decyzją, wskazanie jakie podnosi zarzuty względem wydającego ją organu i w związku z tym jakie formułuje wnioski), podanie wartości przedmiotu zaskarżenia oraz złożenie dokumentu lub jego uwierzytelnionego odpisu wykazującego umocowanie do wniesienia skargi i określającego sposób reprezentacji skarżącej (KRS) zgodnie z art. 29 p.p.s.a., w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi. Przesyłka zawierająca powyższe zarządzenie została zwrócona w dniu 2 sierpnia 2018 r. jako niepodjęta w terminie, po dwukrotnym jej awizowaniu, tj. w dniu 17 lipca 2018 r. oraz 25 lipca 2018 r. Braki formalne skargi nie zostały uzupełnione. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Zgodnie z art. 57 § 1 ustawy z dnia 30 czerwca 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie p.p.s.a., skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym, a stosownie do art. 46 § 1 pkt 4 przywołanej ustawy każde pismo powinno zawierać podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika. Skarga, która nie zawiera podpisu skarżącego, dotknięta jest brakiem formalnym, który podlega usunięciu w trybie art. 49 § 1 p.p.s.a. Ponadto, w myśl art. 29 p.p.s.a., przedstawiciel ustawowy lub organ albo osoby, o których mowa w art. 28, mają obowiązek wykazać swoje umocowanie dokumentem przy pierwszej czynności w postępowaniu. Dokumentem stwierdzającym umocowanie do reprezentacji strony w odniesieniu do spółek kapitałowych jest aktualny odpis z rejestru przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 października 2007 r., sygn. akt I FSK 927/07, publ. LEX nr 516658). Brak zaś dokumentu stwierdzającego umocowanie do reprezentacji strony stanowi brak formalny, który podlega usunięciu w trybie art. 49 § 1 p.p.s.a. (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 lutego 2005 r., sygn. akt GSK 1337/04, ONSAiWSA 2005/5/91). Zgodnie natomiast z art. 215 § 1 p.p.s.a. w każdym piśmie wszczynającym postępowanie sądowe w danej instancji należy podać wartość przedmiotu zaskarżenia, jeżeli od tej wartości zależy wysokość opłaty. Przepis ten nakłada zatem na stronę wszczynającą postępowanie w danej instancji w drodze skargi, skargi kasacyjnej lub skargi o wznowienie postępowania obowiązek podania wartości przedmiotu zaskarżenia w sprawach, w których przedmiotem zaskarżenia są należności pieniężne. Niedochowanie zaś tego wymogu stanowi brak formalny pisma, który podlega usunięciu w trybie art. 49 p.p.s.a. (zob. M. Niezgódka – Medek [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka – Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze 2005, s. 535). Jak wynika natomiast z art. 49 § 1 p.p.s.a., jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. W przypadku więc, gdy pismem tym jest skarga, niewykonanie w terminie wezwania obliguje sąd, zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., do jej odrzucenia. W rozpatrywanej sprawie złożona skarga nie odpowiadała wymogom z art. 57 § 1 P.p.s.a., albowiem nie została podpisana, nie wskazano w niej wartości przedmiotu zaskarżenia zgodnie z art. 215 § 1 p.p.s.a., od której to wartości zależny jest wpis od skargi stosownie do 230 § 1 i 2 p.p.s.a., jak również brak było dokumentu wskazującego na osoby uprawnione do reprezentacji strony skarżącej. Zarządzenie Zastępcy Przewodniczącego Wydziału z dnia 11 lipca 2018 r. w przedmiocie wezwania do uzupełnienia ww. braków formalnych skargi zostało uznane za skutecznie doręczone skarżącej z upływem 31 lipca 2018 r. Zwrócić w tym miejscu należy uwagę, że stosownie do art. 73 p.p.s.a., w razie niemożności doręczenia pisma w sposób przewidziany w art. 65–72 cytowanej ustawy, pismo składa się na okres czternastu dni w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy, dokonując jednocześnie zawiadomienia o złożeniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy w terminie siedmiu dni od dnia pozostawienia zawiadomienia, które umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej, a gdy to nie jest możliwe, na drzwiach mieszkania adresata lub w miejscu wskazanym jako adres do doręczeń, na drzwiach biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe. W przypadku niepodjęcia pisma w powyższym terminie, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru pisma w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy. Doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia czternastodniowego okresu, liczonego od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej bądź w urzędzie gminy. W rozpatrywanej sprawie ze zwrotnego potwierdzenia odbioru przesyłki zawierającej wezwanie do uzupełnienia braków formalnych skargi wynika, że przesyłka ta została awizowana po raz pierwszy w dniu 17 lipca 2018 r., po raz drugi w dniu 25 lipca 2018 r., a następnie zwrócona w dniu 2 sierpnia 2018 r. jako niepodjęta w terminie. Doręczenie zatem, zgodnie z przytoczoną regułą zawartą w art. 73 p.p.s.a. nastąpiło z dniem 31 lipca 2018 r., a co za tym idzie siedmiodniowy termin na wykonanie tego wezwania upłynął z dniem 7 sierpnia 2018 r. Z uwagi na nieuzupełnienie braków formalnych, należało odrzucić skargę zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a., o czym orzeczono w sentencji postanowienia.