IV SA/Wa 1624/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Joanna Borkowska, Sędziowie sędzia WSA Anna Szymańska (spr.), sędzia WSA Agnieszka Wójcik, Protokolant st. sekr. sąd. Paweł Konopelski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 września 2018 r. sprawy ze skargi K. J. na decyzję Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia [...] września 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Ministra Inwestycji i Rozwoju na rzecz skarżącego K. J. kwotę 697 (sześćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. W wyniku skargi kasacyjnej K. J., Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 11 kwietnia 2018 r., sygn. akt I OSK 1290/16, uchylił oddalający skargę wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 12 lutego 2016 r., sygn. akt IV SA/Wa 3514/15, i do ponownego rozpoznania Sądowi I. instancji przekazał sprawę tyczącą decyzji Ministra Infrastruktury i Rozwoju (dalej zwanego Ministrem, Organem II. instancji) z [...] września 2015 r. nr [...], który po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez K. J., od decyzji Wojewody [...] (dalej zwanego Wojewodą, Organem I. instancji) z [...] czerwca 2014 r. nr [...], o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta [...] z [...] listopada 1976 r. nr [...], sprostowanej postanowieniem tegoż Prezydenta z [...] listopada 2013r., zezwalającej Zakładowi Energetycznemu [...] na czasowe zajęcie nieruchomości położonej w [...], oznaczonej jako działka nr [...], w części niezbędnej do przeprowadzenia linii napowietrznej 110 kV do stacji energetycznej 110/20/6 kV "[...]", znajdującej się we władaniu J. S., w części dotyczącej aktualnej działki nr [...] – utrzymał tę decyzję w mocy. Stan niniejszej sprawy przedstawia się następująco. Prezydent Miasta [...] zarządzeniem z dnia [...] lipca 1976 r., wydanym na podstawie art. 21 ustawy z dnia 23 października 1974 r. – Prawo budowlane (Dz.U. nr 38, poz. 229 ze zm.), zatwierdził lokalizację linii napowietrznej 110 kV do stacji energetycznej "[...]" w [...]. Inwestycja miała przebiegać m.in. przez działkę nr [...], będącej wówczas – jak przyjęły organy - w użytkowaniu J. S. Prezydent Miasta [...] decyzją z [...] listopada 1976 r. (sprostowaną postanowieniem z [...] listopada 2013 r. w części dotyczącej nazwiska władającego działką), wydaną na podstawie art. 35 ust. 1 i 2 i art. 36 ustawy z dnia 12 marca 1958 r. o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości (Dz.U. z 1974 r., nr 10, poz. 64 ze zm.) zezwolił Zakładowi Energetycznemu [...] na czasowe zajęcie części opisanej nieruchomości. Decyzja ta została podpisana przez wiceprezydenta Miasta [...] (T. W.). W piśmie z 29 sierpnia 2012 r. K. J. (dalej zwany wnioskodawcą, stroną, skarżącym), reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, złożył do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Prezydenta Miasta [...] z [...] listopada 1976 r. Wnioskodawca podniósł, że decyzja ta została wydana z rażącym naruszeniem zarówno przepisów prawa materialnego, w tym art. 35 ust. 1 ustawy o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości (w brzmieniu ogłoszonym w Dz.U. z 1974 r., nr 10, poz. 64) w zw. z art. 57 ust. 1 pkt 2 ustawy z 25 stycznia 1958 r. o radach narodowych, jak i przepisów k.p.a., w tym art. 101 § 1 oraz art. 102 w związku z art. 11 § 1. W ocenie wnioskodawcy, zaskarżona decyzja została wydana przez podmiot niewymieniony w tych przepisach, a zatem podmiot nieposiadający kompetencji do rozstrzygania sprawy w przedmiocie czasowego zajęcia nieruchomości. Decyzja podpisana została bowiem przez wiceprezydenta Miasta [...], który nie posiadał upoważnienia do przeprowadzenia takiej czynności. Zdaniem wnioskodawcy treść art. 57 ust. 1 pkt 2 ustawy z 25 stycznia 1958 r. o radach narodowych (w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania zaskarżonej decyzji) wyraźnie wskazywała, że co do zasady w I. instancji decyzja o zezwoleniu na czasowe zajęcie nieruchomości winna być wydana wyłącznie przez prezydenta miasta. Podniósł także, że została ona wydana z pogwałceniem zasady dwuinstancyjności postępowania, bowiem nie została doręczona jego stronom, przez co pozbawiono je możliwości zweryfikowania rozstrzygnięcia w trybie odwoławczym. Wnioskodawca wskazał, że brak jest jakichkolwiek dokumentów, które wskazywałyby na fakt doręczenia zaskarżonej decyzji stronom postępowania. W jego ocenie sytuacja ta sprawia, że decyzja Prezydent Miasta [...] z [...] listopada 1976r. nie weszła do obrotu prawnego. Wojewoda [...] jako organ właściwy rzeczowo i miejscowo, decyzją z [...] czerwca 2014 r. odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] listopada 1976 r. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Wojewoda wskazał, że decyzja Prezydenta Miasta [...] nie narusza prawa. Wbrew stanowisku K. J., kwestionowana decyzja została wydana przez właściwy organ (wiceprezydenta działającego w imieniu prezydenta miasta) oraz weszła do obrotu prawnego. Organ wyjaśnił, że zgodnie z § 13 pkt 3 rozporządzenia Rady Ministrów z 30 maja 1975 r. w sprawie zasad organizacji urzędów terenowych organów administracji państwowej (Dz.U. Nr 17, poz. 93), terenowy organ administracji państwowej mógł poza ustalonym statutem organizacyjnym podległego mu urzędu upoważnić innych pracowników wydziałów do załatwienia określonych spraw w jego imieniu, w tym również do wydawania decyzji administracyjnych. W toku postępowania udało się jedynie odnaleźć zarządzenie Prezydenta Miasta [...] z [...] grudnia 1975r. nr [...] w sprawie statutu organizacyjnego Urzędu Miejskiego w [...] (które obowiązywało w dniu wydania decyzji z [...] listopada 1976 r.). Nie udało się jednak odnaleźć załącznika nr 1 do tego zarządzenia ani też pozaustawowych upoważnień dla wiceprezydenta T. W., do wykonywania przez niego niektórych zadań w imieniu prezydenta miasta. Wojewoda, powołując się na orzecznictwo wskazał, że brak poszczególnych dokumentów, spowodowany bądź upływem czasu (od wydania kwestionowanej decyzji upłynęło 39 lat) bądź zaginięciem, nie oznacza, że ich nie było, w szczególności gdy na ich istnienie wskazują inne dokumenty zgromadzone w toku postępowania. Wojewoda zauważył ponadto, że art. 99 § 1 k.p.a. (w brzmieniu wówczas obowiązującym) stanowił, iż decyzja powinna zawierać: oznaczenie organu, administracji państwowej i strony lub stron, powołanie podstawy prawnej, osnowę i datę decyzji, pouczenie czy i w jakim trybie służy od niej odwołanie oraz podpis z podaniem imienia, nazwiska i stanowiska służbowego podpisującego. Przepis ten nie wymieniał wśród elementów decyzji obowiązku wskazania upoważnienia osoby, która tę decyzję podpisała. Wojewoda [...] podał również, że nie posiada zwrotnych potwierdzeń odbioru przez strony postępowania decyzji Prezydenta Miasta [...] z [...] listopada 1976 r., niemniej jednak następca prawny inwestora ([...] S.A. z/s w [...] Oddział w [...]) oświadczył, że jego poprzednik prawny otrzymał tę decyzję i na jej podstawie została wybudowana linia elektroenergetyczna przebiegająca przez działkę stanowiącą obecnie własność K. J. Wskutek odwołania wniesionego przez skarżącego Minister Infrastruktury i Rozwoju decyzją z [...] września 2015 r. utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z [...] czerwca 2014r. W uzasadnieniu Minister podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji co do tego, że nie ma podstaw prawnych do stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta [...] z [...] listopada 1976 r. Minister stwierdził, że jeżeli postępowanie nadzwyczajne prowadzi się po upływie wielu lat od dnia wydania kwestionowanej decyzji, to nie można przyjąć założenia, że dokument, którego nie udało się odnaleźć, nie istniał. Konieczna jest wówczas kompleksowa analiza materiału dowodowego i wnioskowanie pośrednie w oparciu o te dowody w sprawie, które udało się zgromadzić. Minister podkreślił, że podpisanie kwestionowanej decyzji przez wiceprezydenta miasta, a nie przez prezydenta miasta, było dopuszczalne i nie naruszało przepisów o właściwości, ponieważ zgodnie z § 13 rozporządzenia Rady Ministrów z 30 maja 1975 r. w sprawie zasad organizacji urzędów terenowych administracji państwowej, prezydent miasta mógł upoważnić inną osobę do wydania w jego imieniu decyzji administracyjnych. Nieodnalezienie spornego załącznika do zarządzenia z 6 grudnia 1975 r. nie oznacza, że decyzja z [...] listopada 1976 r. została wydana z naruszeniem przepisów o właściwości organów. Odnosząc się do zarzutu dotyczącego niedoręczenia decyzji wszystkim stronom postępowania, Minister podał, że jego rozpatrzenie w niniejszym postępowaniu nie jest dopuszczalne, ponieważ dotyczy on podstawy wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.). Na tę decyzję Ministra Infrastruktury i Rozwoju z [...] września 2015 r. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wywiódł K. J., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, zarzucając, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa, ponieważ odmawiała stwierdzenia nieważności decyzji wydanej z naruszeniem przepisów o właściwości oraz podjętej bez podstawy prawnej. Strona skarżąca wskazała, że decyzja z [...] września 2015 r. narusza: 1) art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. oraz 35 ust. 1 ustawy o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości, poprzez odmowę stwierdzenia nieważności decyzji o zezwoleniu Zakładowi Energetycznemu [...] na czasowe zajęcie nieruchomości skarżącego, w sytuacji, gdy zarówno postępowanie prowadzone w trybie art. 35 ustawy o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości, jak i decyzja wydana w jego wyniku, nie wymieniały aktualnych właścicieli (ani też użytkowników wieczystych) spornej nieruchomości, 2) naruszenie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., poprzez odmowę stwierdzenia nieważności decyzji, która została wydana z rażącym naruszeniem prawa, tj.: a) art. 15 k.p.a., polegające na naruszeniu zasady dwuinstancyjności postępowania wyrażającym się w niedoręczeniu decyzji stronom postępowania, co w konsekwencji uniemożliwiło im złożenie odwołania, a ponadto poprzez uznanie, że do stwierdzenia nieważności decyzji na podstawie tego przepisu niezbędne jest stwierdzenie naruszenia normy prawa materialnego, podczas gdy do rażącego naruszenia prawa może dojść w wyniku naruszenia normy prawa zarówno procesowego, jak i ustrojowego, b) art. 102 k.p.a. w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania decyzji o zezwoleniu na czasowe zajęcie nieruchomości w zw. z art. 101 § 1 k.p.a. i art. 110 § 1 k.p.a. poprzez jego błędną wykładnię i uznanie, że kwestia doręczenia decyzji nie miała wpływu na jej prawidłowość i legalność, podczas gdy ten przepis stanowił, że organ który wydał decyzję był nią związany od chwili jej doręczenia, które winno nastąpić na piśmie, c) art. 35 ust. 1 ustawy o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości, poprzez odmowę stwierdzenia nieważności decyzji, podczas gdy ówcześni właściciele gruntu nie uczestniczyli w postępowaniu o zatwierdzenie planu realizacyjnego i nie był wobec nich spełniony warunek z art. 35 ust. 1 ustawy wywłaszczeniowej, dotyczący zgodności robót z zatwierdzoną lokalizacją szczegółową (planem realizacyjnym), d) art. 16 ust. 1 i 2 pkt 1, 3, 6 ustawy o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości, poprzez odmowę stwierdzenia nieważności decyzji w sytuacji, gdy postępowanie o wywłaszczenie prowadzone było na podstawie wniosku nieodpowiadającego warunkom art. 16 cytowanej ustawy w zakresie oznaczenia nieruchomości, której dotyczy, jej powierzchni oraz właścicieli; 3) naruszenie art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a. w związku z art. 35 ust. 1 ustawy o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości i art. 57 ust. 1 pkt 2 ustawy o radach narodowych poprzez odmowę stwierdzenia nieważności decyzji o zezwoleniu na czasowe zajęcie nieruchomości w sytuacji, gdy wiceprezydent Miasta [...] nie był uprawniony do wydawania decyzji administracyjnych w trybie art. 35 wskazanej ustawy wywłaszczeniowej, 4) naruszenie art. 80 k.p.a., poprzez oparcie zaskarżonej decyzji na okolicznościach nieudowodnionych, a w szczególności uznaniu, że wiceprezydent T. W. był upoważniony do wydawania decyzji administracyjnych w imieniu Prezydenta Miasta [...] pomimo nieuzyskania jakichkolwiek dowodów w tym zakresie, 5) naruszenie art. 75 § 1 k.p.a. oraz 7 k.p.a., poprzez: a) zaniechanie zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, a w szczególności dokumentów załączonych do wniosku o stwierdzenie nieważności w postaci: odpisów ksiąg wieczystych i umów kupna spornych nieruchomości, b) zaniechanie przesłuchania wskazanego przez skarżącego świadka J. S. na okoliczność ustalenia własności spornej nieruchomości w dacie wydania zaskarżonej decyzji oraz braku doręczenia decyzji wiceprezydenta Miasta [...] z [...] listopada 1976 r., pomimo nieuzyskania w trakcie postępowania żadnych dowodów na tezy przeciwne, c) niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do wyjaśnienia, czy decyzja z [...] listopada 1976 r. była skierowana do stron postępowania, 6) naruszenie art. 10 § 1 w zw. z art. 140 k.p.a. poprzez brak zapewnienia stronie możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań przed wydaniem decyzji w niniejszej sprawie. W odpowiedzi na skargę Minister Infrastruktury i Rozwoju, odnosząc się do zarzutów skargi, wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swe dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 12 lutego 2012 r., sygn. akt IV SA/Wa 3514/15, oddalił skargę K. J. W uzasadnieniu Sąd I. instancji podkreślił, że skarżący nie wykazał swego tytułu prawnego do przedmiotowej działki. Powołał się bowiem jedynie na akt notarialny – umowę sprzedaży nieruchomości z [...] października 2007r., dotyczącą działki nr [...], która powstała z podziału działki [...] na działki [...] i [...] (wykaz zmian gruntowych dla celów postępowania sądowego według stanu na 1979 r.). W ocenie Sądu I. instancji, skarżący nie miał zatem interesu prawnego w żądaniu stwierdzenia nieważności decyzji z [...] listopada 1976 r. w pełnym zakresie, obejmującym całą działkę [...] sprzed jej podziału. Organ mógłby ewentualnie uwzględnić wniosek o stwierdzenie nieważności jedynie w zakresie działki nr ew. [...]. W odróżnieniu od toku postępowania odwoławczego, stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej może i musi mieć miejsce jedynie w razie ustalenia, że decyzja jest dotknięta konkretnymi wadami kwalifikowanymi, w tym przypadku określonymi w art. 156 § 1 pkt 1, 2 i 4 k.p.a. Sąd I. instancji wskazał, że nie stwierdza się nieważności decyzji z przyczyn wymienionych w § 1 pkt 1, 3, 4, i 7, jeżeli od dnia jej doręczenia lub ogłoszenia upłynęło 10 lat, a także gdy decyzja wywołała nieodwracalne skutki prawne (art. 156 § 2 k.p.a.). W ocenie Sądu I instancji zarzut, że termin przedawnienia nie ma zastosowania do kwestionowanej decyzji, gdyż decyzja ta została skierowana do osoby nie będącej stroną w sprawie, był nieuzasadniony. Fakt niedoręczenia decyzji poprzednikowi prawnemu skarżącego nie został udowodniony. Z akt sprawy wynika, że władającym sporną działką był J. S. Świadczą o tym: wykaz właścicieli użytkowników gruntów sporządzony w dniu [...] marca 1976r. przez Urząd Miejski w [...] oraz wykaz zmian gruntowych dla celów postępowania sądowego sporządzony w dniu [...] października 2011r. przez tenże Urząd, według stanu z 1979 r. W ocenie Sądu I. instancji sprzedający aktem notarialnym z [...] października 2007r. uzyskali sądowe potwierdzenie nabycia tej działki przez zasiedzenie w dniu [...] lutego 2001r. Oznacza to, że przed tą datą nie mogli legitymować się żadnym tytułem do spornej działki, a zatem nie mogli uzyskać statusu stron w postępowaniu, w którym wydano decyzję z [...] listopada 1976r. Nadto na kwestię stron wskazuje przede wszystkim treść decyzji, z której wynika że decyzję otrzymują: J. S. i Zakład Energetyczny [...] (inwestor). Skarżący nie powołał zaś w tym zakresie żadnych wiarygodnych dowodów mogących wskazywać, że tym dwóm stronom nie doręczono decyzji z [...] listopada 1976 r. Zdaniem Sądu I. instancji nie ulega wątpliwości, że decyzję doręczono prawidłowo Zakładowi Energetycznemu w [...], o czym świadczy zrealizowanie przez zakład planowanej inwestycji, a co z kolei oznacza, że decyzja weszła do obrotu prawnego. Sąd I. instancji stwierdził dalej, że skarżący, zarzucając organowi naruszenie art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a. nie wykazał, że decyzję tę podpisał wiceprezydent miasta bez wymaganego upoważnienia prezydenta. Skarżący powołał bowiem zarządzenie Prezydenta Miasta [...] z [...] maja 1974 r., nr [...], które nie obowiązywało w dniu wydania decyzji objętej wnioskiem o stwierdzenie nieważności. W tym czasie obowiązywało inne zarządzenie Prezydenta Miasta [...], z [...] grudnia 1975 r. Nie zachował się jednak statut organizacyjny Urzędu Miejskiego w [...], stanowiący załącznik do tego zarządzenia, z którego mógłby wynikać zakres umocowania wiceprezydenta T. W. do zastępowania prezydenta miasta. Z zarządzenia z [...] grudnia 1975 r. wynika, że prezydent miasta wykonywał swoje zadania przy pomocy urzędu miasta, co oznacza że prezydent miał podstawę do upoważnienia swoich zastępców do działania w jego imieniu. Uprawdopodabnia to wniosek, że takie upoważnienie dla wiceprezydenta T. W. zostało udzielone. Z tych względów Sąd I. instancji stwierdził, że Minister prawidłowo rozstrzygnął, że nie ma podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta [...] z [...] listopada 1976 r., bowiem decyzja ta nie narusza prawa. W wyniku skargi kasacyjnej K. J., Naczelny Sąd Administracyjny (dalej zwany NSA) wyrokiem z 11 kwietnia 2018 r., sygn. akt I OSK 1290/16, uchylił wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 12 lutego 2016 r., sygn. akt IV SA/Wa 3514/15, i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Sądowi I. instancji. W ocenie NSA Sąd I. instancji nie dokonał wyczerpującej oceny zgodności zaskarżonej decyzji z prawem, szczególnie pod kątem ustalenia prawidłowości zasadniczych dla istoty każdego postępowania administracyjnego kwestii, a więc kręgu podmiotów posiadających status strony oraz kluczowego dla bytu decyzji zagadnienia prawidłowości jej doręczenia. NSA podkreślił, że przedmiotem procedury nadzorczej jest decyzja, nie zaś sprawa administracyjna, a organ administracji publicznej orzekający w tym trybie posiada jedynie uprawnienia kasacyjne, tzn. rozstrzyga tylko i wyłącznie w kwestii istnienia przesłanek z art. 156 § 1 k.p.a. W ocenie NSA, zasadniczą rolę sądu administracyjnego rozpoznającego skargę na decyzję w sprawie stwierdzenia nieważności – oprócz oczywistej analizy zastosowanych w sprawie przepisów prawa – stanowi odniesienie się do prawidłowości dokonanej przez organy oceny zebranych w toku postępowania administracyjnego dowodów. Organy rozpoznające sprawę w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji z [...] listopada 1976 r., a następnie Sąd I. instancji, kontrolując zgodność z prawem decyzji rozstrzygającej żądanie stwierdzenia nieważności obowiązani byli zatem przeprowadzić wszechstronną ocenę zgromadzonego w postępowaniu zwykłym materiału dowodowego, który dał podstawę do wydania decyzji o czasowym zajęciu nieruchomości. Dodatkowo Sąd I. instancji powinien ocenić także postępowanie dowodowe przeprowadzone w postępowaniu nadzorczym. Zdaniem NSA, w niniejszej sprawie Sąd I. instancji nie był w stanie w sposób przekonujący wykazać, czy zebrany w sprawie materiał dowodowy dawał rzeczywiście podstawę do utrzymania w mocy decyzji o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji z [...] listopada 1976 r. Ponadto uzasadnienie wyroku nie daje także klarownego wyjaśnienia odnośnie kwestii ustalenia stron postępowania oraz doręczenia, a więc bytu kwestionowanej w trybie nadzorczym decyzji. Niewłaściwe ustalenie stanu faktycznego pozbawiło NSA możliwości dokonania kontroli, czy obowiązujące przepisy prawa uzasadniały wydanie zaskarżonego wyroku i czy rozstrzygnięcie to było adekwatne do stanu faktycznego i prawnego sprawy. W ocenie NSA, skoro wskazano na zasadnicze wątpliwości co do ustaleń faktycznych dotyczących kręgu stron postępowania, jak i dokonywanych w rozpatrywanej sprawie doręczeń, to tym samym nie znajdują uzasadnienia stanowcze stwierdzenia Sądu I. instancji dotyczące przedawnienia. NSA z kolei nie podzielił zarzutu strony, że bezpodstawnie przyjęto, że decyzja z [...] listopada 1976 r. została wydana przez organ uprawniony. NSA przyjął bowiem, że wydanie decyzji przez pracownika organu bez powołania udzielonego mu upoważnienia nie stanowi dostatecznej podstawy do przyjęcia, że decyzja jest dotknięta wadą określoną w art. 156 § 1 k.p.a. W konsekwencji trafnie Sąd I. instancji przyjął, że materiał dowodowy nie daje podstaw do stwierdzenia, że kwestionowana decyzja z [...] listopada 1976 r. została wydana z naruszeniem przepisów o właściwości. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga zasługuje na uwzględnienie. Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej co oznacza, że Sąd w zakresie dokonywanej kontroli bada czy organ administracji orzekając w danej sprawie nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na jej wynik. Należy dodać, że zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z ....................................................................................2017 r., poz. 1369 ze zm.; dalej zwanej p.p.s.a.) Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Na wstępie rozważań należy zaznaczyć, że dla rozpatrzenia niniejszej sprawy istotne znaczenie ma fakt, że była ona już przedmiotem oceny dokonanej przez Naczelny Sąd Administracyjny, który wyrokiem z 11 kwietnia 2018 r., sygn. akt I OSK 1290/16 uchylił wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 12 lutego 2016 r., sygn. akt IV SA/Wa 3516/15, oddalający skargę K. J. na decyzję Ministra Infrastruktury i Rozwoju z [...] września 2015 r. Fakt ten wpływa bezpośrednio na ramy kognicji Sądu obecnie orzekającego w niniejszej sprawie, które rozstrzygnięciem NSA zostały w pewien sposób ograniczone. Wynika to z art. 190 p.p.s.a., który stanowi, że sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Artykuł ten znajduje zastosowanie, gdy doszło do wydania orzeczenia, o którym mowa w art. 185 § 1 p.p.s.a., a mianowicie, gdy zaszła konieczność ponownego rozpoznania sprawy przez wojewódzki sąd administracyjny. Jak wskazuje się w orzecznictwie, Sąd I. instancji rozpoznający sprawę ponownie nie może dokonać interpretacji przepisów w sposób odmienny niż wynikałoby to z wyroku kasacyjnego. Nie może również – co oczywiste - poddawać ocenie prawidłowości rozstrzygnięcia sądu II. instancji (por. wyrok NSA z 12 października 2010r., sygn. akt II GSK 808/09). Trzeba też zaznaczyć, że związanie wykładnią prawa wiąże zarówno sąd rozpoznający sprawę ponownie, jak również organ administracji publicznej, do czasu wydania ostatecznego rozstrzygnięcia, chyba że nastąpi zmiana stanu prawnego powodująca, że pogląd prawny NSA staje się nieaktualny. Oznacza to, że orzeczenie sądu kasacyjnego wywiera skutki wykraczające poza zakres postępowania sądowoadministracyjnego, a jego oddziaływaniem objęte jest także przyszłe postępowanie administracyjne w danej sprawie. W tym stanie rzeczy wojewódzki sąd administracyjny nie może rozpoznawać sprawy z pominięciem oceny prawnej wyrażonej w orzeczeniu NSA. Przez ocenę prawną, o której mowa w przytoczonym art. 190 p.p.s.a., należy natomiast rozumieć osąd o prawnej wartości sprawy, zaś ocena prawna o charakterze wiążącym może dotyczyć stanu faktycznego, wykładni przepisów prawa tak materialnego, jak i procesowego, prawidłowości uznania administracyjnego, jak też kwestii właściwego zastosowania konkretnego przepisu w odniesieniu do przyjętego za podstawę orzekania stanu faktycznego, podjętego w konkretnej sprawie (por. wyrok NSA z 20 grudnia 2017 r., sygn. akt II GSK 1306/16). Z kolei wskazania co do dalszego postępowania stanowią z reguły konsekwencje oceny prawnej. Dotyczą one sposobu działania w toku ponownego rozpoznania sprawy i mają na celu uniknięcie błędów już popełnionych oraz wskazanie kierunku, w którym powinno zmierzać przyszłe postępowanie dla uniknięcia wadliwości w postaci np. braków w materiale dowodowym lub innych uchybień procesowych. Działanie przepisu art. 190 p.p.s.a. wyraża się także w tym, że przy ponownym rozpoznaniu sprawy przez Sąd I. instancji "granice sprawy" ulegają zawężeniu do granic, w jakich NSA rozpoznał skargę kasacyjną i wydał orzeczenie na podstawie art. 185 p.p.s.a. Wyjaśnić również należy, że obowiązek podporządkowania się ocenie prawnej wyrażonej w wyroku Sądu II. instancji, ciążący na sądzie ponownie rozpoznającym sprawę, może być wyłączony tylko w wypadku istotnej zmiany stanu prawnego lub faktycznego - co na gruncie rozpatrywanej sprawy nie ma miejsca. Z tych też względów Sąd ponownie rozpoznając niniejszą sprawę nie może dokonywać nowych, własnych ocen prawnych dotyczących kwestii będących już uprzednio przedmiotem oceny NSA, w wydanym w tej sprawie wyroku kasacyjnym. Wyrażone zaś w nim poglądy prawne muszą zostać w pełni zaakceptowane. W tym stanie rzeczy Sąd w składzie obecnie orzekającym, nie znajdując podstaw do zastosowania odstępstw od konieczności podzielenia poglądu prawnego wyrażonego w wyroku z 11 kwietnia 2018 r., sygn. akt I OSK 1290/16 - zobowiązany był przyjąć tę ocenę prawną. Przenosząc przytoczone rozważania na grunt niniejszej sprawy, należy wskazać na przyczyny uwzględnienia przez NSA skargi kasacyjnej skarżącego, wniesionej od wyroku WSA z 12 lutego 2016 r., sygn. akt IV SA/Wa 3514/15. W ocenie NSA, Sąd I. instancji nie dokonał wyczerpującej oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji Ministra z 25 września 2015 r. pod kątem ustalenia prawidłowości zasadniczych dla istoty każdego postępowania administracyjnego kwestii, a więc kręgu podmiotów posiadających status strony postępowania oraz kluczowego dla bytu decyzji Prezydenta Miasta [...] z [...] listopada 1976 r. - zagadnienia prawidłowości jej doręczenia. Sąd w składzie obecnie orzekającym, kierując się oceną prawną przedstawioną przez NSA, stwierdził, że w tej sprawie nie został w sposób wystarczający ustalony stan faktyczny, dający podstawy do uznania, że istnieją okoliczności uzasadniające odmowę stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta [...] z [...] listopada 1976 r. o zezwoleniu Zakładowi Energetycznemu [...] na czasowe zajęcie części nieruchomości położonej w [...], oznaczonej jako działka nr [...], w części niezbędnej do przeprowadzenia linii napowietrznej. Przedmiotem kwestionowanej przez Skarżącego decyzji Prezydenta Miasta [...] z [...] listopada 1976 r. stało się zezwolenie na czasowe zajęcie nieruchomości – działki nr [...] w [...]. Podkreślić należy, że skarżący w rozpatrywanej sprawie nie wykazał jednak, aby posiadał tytuł prawny do tej działki. W toku postępowania powołał się bowiem jedynie na akt notarialny – umowę sprzedaży nieruchomości z [...] października 2007r., dotyczącą działki nr [...], która powstała z podziału działki [...] na działki [...] i [...] (wykaz zmian gruntowych dla celów postępowania sądowego według stanu na 1979 r.). Wobec tego organ ponownie rozpoznający tę sprawę powinien zbadać interes prawny skarżącego w żądaniu stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta [...] z [...] listopada 1976 r. w pełnym zakresie, obejmującym całą działkę [...] sprzed jej podziału na dwie części. Ustalenie stanu prawnego działki nr [...] na dzień wydania decyzji Prezydenta Miasta [...] z [...] listopada 1976 r. powinno stanowić punkt wyjścia dla ponownego rozpoznania sprawy przez Ministra. Wskazać bowiem należy, że tylko w przypadku właściwego ustalenia osób władających przedmiotową nieruchomością możliwe będzie ustalenie prawidłowego kręgu stron postępowania o zezwolenie na czasowej zajęcie działki nr [...] oraz wyjaśnienie skutecznego doręczenia decyzji Prezydenta Miasta [...] z [...] listopada 1976 r. Znaczny upływ czasu od dnia wydania spornej decyzji administracyjnej z pewnością utrudnia przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego w niniejszej sprawie, jednakże nie zwalnia to organu od obowiązku wszechstronnego i wyczerpującego zbadania istotnych w sprawie okoliczności faktycznych. Postępowanie wyjaśniające prowadzone przez organy administracji publicznej, w tym również w jednym z trybów nadzwyczajnych, powinno być bowiem kontynuowane aż do momentu wyczerpującego zbadania wszystkich okoliczności związanych z daną sprawą, celem uzyskania podstawy do jej właściwego rozstrzygnięcia Zaniechanie przez organ podjęcia wszystkich dopuszczalnych z prawnego punktu widzenia czynności, zmierzających do zebrania pełnego materiału dowodowego jest naruszeniem przepisów postępowania administracyjnego, powodującym wadliwość wydanej decyzji. W konsekwencji organ obowiązany do wyczerpującego ustalenia stanu faktycznego rozstrzyganej sprawy, nie może dowolnie wybierać dowodów, które stanowią podstawę ustaleń faktycznych, poprzez dyskredytowanie inicjatywy dowodowej strony. W przeciwnym razie oznaczałoby to, że prowadzi postępowanie pod z góry założoną tezę, co zaprzeczałoby wszelkim zasadom rzetelnego postępowania administracyjnego, określonym w k.p.a. Niedopuszczenie dowodu wnioskowanego przez stronę powinno mieć miejsce tylko wtedy gdy jest oczywiste, że okoliczność, która ma być w ten sposób udowodniona, nie ma i nie może mieć żadnego znaczenia dla sprawy (treści rozstrzygnięcia), co obejmuje również przypadki, gdy dowód jest nieprzydatny do stwierdzenia danej okoliczności, jak również gdy z przyczyn obiektywnych dowodu nie da się przeprowadzić (np. nieprzesłuchanie świadka, który zmarł albo którego miejsca pobytu nie można ustalić, albo zaszła niemożność przesłuchania danej osoby ze względu na stan zdrowia). W rozpatrywanej sprawie nie budzi wątpliwości, że zawnioskowany przez skarżącego w charakterze świadka J. S. mógł zostać przesłuchany w toku postępowania wyjaśniającego na okoliczność ustalenia własności spornej nieruchomości w dacie wydania zaskarżonej decyzji oraz faktu doręczenia decyzji z [...] listopada 1976 r. Tym bardziej, że – wobec twierdzeń skarżącego – J. S. był jedną z osób władających działką nr [...] w czasie wydania decyzji o zezwoleniu na zajęcie tej nieruchomości. Zgodnie bowiem z art. 75 § 1 k.p.a. jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. W szczególności dowodem mogą być dokumenty, zeznania świadków, opinie biegłych oraz oględziny. Ponadto, w myśl art. 78 § 1 k.p.a., żądanie strony dotyczące przeprowadzenia dowodu należy uwzględnić, jeżeli przedmiotem dowodu jest okoliczność mająca dla niej znaczenie. Na gruncie rozpatrywanej sprawy, przez cały okres toczącego się postępowania, skarżący wnioskował o przeprowadzenie dowodu z przesłuchania J. S., jak również na tym tle sformułował zarzuty skargi oraz skargi kasacyjnej, co do niekompletności materiału dowodowego sprawy, wykazując, że ten środek dowodowy, który nie został przeprowadzony w sprawie, mógł mieć istotny wpływ na wynik postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta [...] z [...] listopada 1976 r. W orzecznictwie NSA ugruntowany jest pogląd, według którego "cechą właściwą decyzji administracyjnej, będącej kwalifikowanym aktem administracyjnym, jest uzewnętrznienie oświadczenia woli kompetentnego organu administracji publicznej. (...) Z rozwiązań przyjętych w Kodeksie postępowania administracyjnego wynika, że wyłączną formą zakomunikowania jednostce oświadczenia woli jest doręczenie lub ogłoszenie decyzji (por. uchwała NSA z 15 października 2008 r., sygn. akt II GPS 4/08)". Dlatego też Minister ponownie rozpoznając niniejszą sprawę powinien ustalić prawidłowość ustalenia kręgu podmiotów posiadających status strony postępowania o zezwolenie Zakładowi Energetycznemu [...] na czasowe zajęcie nieruchomości położonej w [...], oznaczonej jako działka nr [...], w części niezbędnej do przeprowadzenia linii napowietrznej oraz dla kluczowego dla bytu tej decyzji w obrocie prawnym skutecznego jej doręczenia stronom tego postępowania. W ślad za NSA powtórzyć również należy, że skoro w niniejszej sprawie pojawiły się zasadnicze wątpliwości co do ustaleń faktycznych dotyczących kręgu stron postępowania, jak i dokonywanych w rozpatrywanej sprawie doręczeń, to tym samym nie sposób przeprowadzać wiążących ustaleń co do przedawnienia stwierdzenia nieważności. Zgodnie z art. 156 § 2 k.p.a. nie stwierdza się nieważności decyzji z przyczyn wymienionych w § 1 pkt 1, 3, 4 i 7, jeżeli od dnia jej doręczenia lub ogłoszenia upłynęło dziesięć lat, a także gdy decyzja wywołała nieodwracalne skutki prawne. Przy czym, co podkreślono w wyroku NSA z 10 lipca 2001 r., sygn. akt I SA 343/00,: "z art. 156 § 2 k.p.a. (...) wynika jednoznaczny wniosek, że dziesięcioletni okres przedawnienia liczy się od daty doręczenia lub ogłoszenia decyzji do daty wydania decyzji w sprawie jej nieważności, a nie do daty złożenia wniosku o stwierdzenie nieważności tej decyzji". Wobec braku klarownego wyjaśnienia przez organy kwestii właściwego ustalenia stron postępowania o czasowe zajęcie tej nieruchomości, jak również prawidłowego doręczenia decyzji Prezydenta Miasta [...] z [...] listopada 1976 r., Sąd obecnie rozpoznający tę sprawę nie jest w stanie kategorycznie przesądzić daty rozpoczęcia biegu terminu przedawnienia, a tym samym ocenić faktu spełnienia przesłanki z art. 156 § 2 k.p.a. Wskazać należy, że jeżeli w powtórnym postępowaniu administracyjnym ulegnie potwierdzeniu, że decyzja Prezydenta Miasta [...] z [...] listopada 1976 r. nie została skierowana do właściwie ustalonych stron postępowania, wówczas nie będzie można mówić o prawidłowości jej doręczenia. Spełnienie zaś przesłanki z art. 156 § 2 k.p.a. może być przedmiotem oceny dopiero wówczas, gdy organ potwierdzi, że krąg stron postępowania o czasowe zajęcie działki nr [...] został ustalony prawidłowo oraz że decyzja Prezydenta Miasta [...] z [...] listopada 1976 r. została skutecznie doręczona chociaż jednej z tych stron. Przesłanka "doręczenia decyzji", warunkująca rozpoczęcie biegu terminu, o którym mowa w art. 156 § 2 k.p.a. nie oznacza bowiem doręczenia decyzji wszystkim stronom postępowania. Dlatego też do czasu zbadania prawidłowości ustalenia kręgu stron postępowania i doręczenia im decyzji Prezydenta Miasta [...] z [...] listopada 1976 r., organ nie może podnosić okoliczności skutecznego doręczenia tej decyzji Zakładowi Energetycznemu w [...], która to wg NSA również nie została dowiedziona. Wobec stwierdzenia uchybień procesowych w rozpatrywanej sprawie, mających wpływ na jej wynik, Sąd w składzie orzekającym odstąpił do oceny zarzutów naruszenia prawa materialnego, gdyż trafność zastosowania tych przepisów może być przedmiotem oceny jedynie na tle prawidłowo ustalonego w sprawie stanu faktycznego. Ponownie rozpoznając sprawę, Minister Infrastruktury i Rozwoju przeprowadzi postępowanie wyjaśniające, uwzględniając ocenę prawną wyrażoną w niniejszym wyroku, jak przede wszystkim wyroku NSA z 11 kwietnia 2018 r., sygn. akt I OSK 1290/16. W szczególności przeprowadzi postępowanie dowodowe w celu oceny prawidłowości ustalenia stron postępowania zakończonego wydaniem decyzji Prezydenta Miasta [...] z [...] listopada 1976 r. oraz zbadania prawidłowości jej doręczenia, z poszanowaniem regulacji Kpa zgodnie z brzmieniem obowiązującym w chwili wydawania spornej decyzji zezwalającej na czasowe zajęcie. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję. Rozstrzygnięcie w sprawie kosztów postępowania podjęte zostało na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a.