II GSK 253/19

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Korycińska (spr.) Sędzia NSA Cezary Pryca Sędzia del. WSA Jacek Czaja po rozpoznaniu w dniu 27 stycznia 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Dyrektora Małopolskiego Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia w Krakowie od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 6 września 2018 r., sygn. akt III SA/Kr 366/18 w sprawie ze skargi A Sp. z o.o. Sp. k. w N. na decyzję Dyrektora Małopolskiego Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia w Krakowie z dnia [...] lutego 2018 r. nr [...] w przedmiocie rozstrzygnięcia konkursu ofert na zawieranie umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie; 2. zasądza od A Sp. z o.o. Sp. k. w N. na rzecz Dyrektora Małopolskiego Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia w Krakowie 340 (trzysta czterdzieści) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego. I Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, wyrokiem objętym skargą kasacyjną, po rozpoznaniu skargi A Sp. z o.o. S.k. w N. na decyzję Dyrektora Małopolskiego Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia w Krakowie z dnia [...] lutego 2018 r. w przedmiocie rozstrzygnięcia konkursu ofert na udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej w punkcie pierwszym uchylił zaskarżoną decyzję oraz decyzję Dyrektora Małopolskiego Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia w Krakowie z dnia [...] grudnia 2017 r., a w punkcie drugim zasądził od organu na rzecz skarżącej zwrot kosztów postępowania. Sąd orzekał w następującym stanie sprawy. W dniu 25 lipca 2017 r. Dyrektor Małopolskiego Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia w Krakowie ogłosił postępowanie konkursowe w sprawie zawarcia umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej w rodzaju: rehabilitacja lecznicza w zakresie: fizjoterapia ambulatoryjna, na okres od dnia 1 października 2017 r. do dnia 30 czerwca 2022 r. W wyniku przeprowadzonego postępowania wybrano oferty: B Sp. z o.o. w N. oraz C Sp. z o.o. w K. Od tego rozstrzygnięcia odwołanie wniosła A Sp. z o.o. Sp.k. w N., podnosząc m.in., że wątpliwości budzi możliwość spełnienia przez oferenta C Sp. z o.o. z siedzibą w K. wielu z ocenianych w postępowaniu konkursowym warunków wskazanych w rozporządzeniu Ministra Zdrowia z dnia 5 sierpnia 2016 r. w sprawie szczegółowych kryteriów wyboru ofert w postępowaniu w sprawie zawierania umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej (Dz. U. z 2016 r. poz. 1372 ze zm.), na dzień 17 lipca 2017 r., kiedy upływał termin składania ofert. Decyzją z dnia [...] grudnia 2017 r., wydaną na podstawie m.in. art. 154 ust. 3 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanej ze środków publicznych (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r. poz. 1793 ze zm.; dalej ustawa o świadczeniach) Dyrektor Małopolskiego Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia oddalił odwołanie Spółki. Uzasadniając swoje stanowisko organ wyjaśnił, że oferta skarżącej uplasowała się w rankingu końcowym na trzeciej pozycji, a do zawarcia umowy wybrano dwóch oferentów posiadających potencjał wykonawczy, który pozwolił na wyczerpanie wartości ogłoszonego postępowania. Po rozpoznaniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zaskarżoną decyzją z dnia [...] lutego 2018 r. Dyrektor Małopolskiego Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia w Krakowie utrzymał w mocy decyzję z dnia [...] grudnia 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie uchylając wydane w sprawie decyzje za zasadne uznał twierdzenie skarżącej, że oferta złożona przez C Sp. z o.o. z siedzibą w K. nie spełnia wymogu przewidzianego w załączniku nr 1 do rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 6 listopada 2013 r. w sprawie świadczeń gwarantowanych z zakresu rehabilitacji leczniczej (Dz. U. z 2013 r. poz. 1522 ze zm.). Zgodnie z Lp. 1 tego załącznika przy wejściu do obiektu powinny znajdować się dojazdy oraz dojścia dla świadczeniobiorców z niepełnosprawnością ruchową. Tymczasem jak wynika z formularza weryfikacji oferenta komisja konkursowa dokonując w dniu 4 sierpnia 2017 r. weryfikacji stwierdziła, że "Zakład fizjoterapii zlokalizowany jest na parterze z tymczasowym dostępem dla osób z niepełnosprawnością ruchową (ruchoma płyta drewniana - różnice poziomów około 10 cm). Oferent zobowiązał się do uzupełnienia braku w ciągu 2 dni roboczych i dostawy dokumentacji fotograficznej". Treść cytowanego protokołu potwierdza zatem, że w momencie składnia oferty Spółka C nie spełniała wszystkich wymogów jakie musi spełniać podmiot biorący udział w konkursie ofert. "Ruchomej płyty drewnianej" nie można bowiem, zdaniem Sądu uznać za dojazd oraz dojście dla świadczeniobiorców z niepełnosprawnością ruchową. Sąd stwierdził, że ruchoma drewniana płyta, która ma służyć za podjazd dla osób niepełnosprawnych w budynku użyteczności publicznej w sposób oczywisty narusza także znajdujący w takim przypadku zastosowanie § 16 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (tekst jedn. Dz. U. z 2015 r., poz. 1422 , rozporządzenie w sprawie warunków technicznych). Zgodnie z treścią wskazanego przepisu do wejść do budynku mieszkalnego wielorodzinnego, zamieszkania zbiorowego i użyteczności publicznej powinny być doprowadzone od dojść i dojazdów, o których mowa w § 14 ust. 1 i 3, utwardzone dojścia o szerokości minimalnej 1,5 m, przy czym co najmniej jedno dojście powinno zapewniać osobom niepełnosprawnym dostęp do całego budynku lub tych jego części, z których osoby te mogą korzystać. Sąd wskazał, że zgodnie z treścią treści § 5 ust. 1 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 5 sierpnia 2016 r. w sprawie szczegółowych kryteriów wyboru ofert w postępowaniu w sprawie zawarcia umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej oferent, który deklaruje spełnianie warunku podlegającego ocenie, jest obowiązany go spełniać w okresie związania ofertą oraz przez cały okres realizacji umowy, chyba że przepisy rozporządzenia stanowią inaczej. Związanie ofertą następuje w dniu jej złożenia, a nie wyboru. Nie jest zatem możliwe późniejsze uzupełnienie jej braków. W zaskarżonej decyzji organ wskazał, że spółka C złożyła wyjaśnienia w trybie § 17 pkt 1 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 22 grudnia 2014 r. w sprawie sposobu ogłaszania o postępowaniu w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej, składania ofert, powoływania i odwoływania komisji konkursowej, jej zadań oraz trybu pracy (Dz. U z 2014 r., poz. 1980 ze zm.), a komisja konkursowa przyjęła wyjaśnienia, w których spółka C zawiadomiła NFZ o zainstalowaniu nowego podjazdu. Zdaniem Sądu, złożenie wyjaśnień w ww. trybie ma na celu odniesienie się przez oferenta do wątpliwości organu odnośnie istniejącego (zastanego) stanu faktycznego i nie może powodować jego zmiany. W realizowanym przypadku nie wyjaśniono zastanego w trakcie kontroli stanu faktycznego sprawy, lecz dokonano jego nowej kreacji poprzez wykonanie metalowego podjazdu nieistniejącego w dniu przeprowadzania weryfikacji. Z tych przyczyn Sąd I instancji za uzasadniony uznał zarzut naruszenia art. 149 ust. 1 pkt 7 w zw. z art. 146 ust. 1 pkt 2 ustawy o świadczeniach w zw. z załącznikiem nr 1 do rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 6 listopada 2013 r. w sprawie świadczeń gwarantowanych z zakresu rehabilitacji leczniczej. Naruszenie to w ocenie Sądu miało istotny wpływ na wynik postępowania, bo skoro oferta spółki C nie spełniała na dzień jej złożenia wymogu posiadania dojazdu oraz dojścia dla świadczeniobiorców z niepełnosprawnością ruchową to powinna zostać odrzucona. Mając na uwadze powyższe naruszenie, jednocześnie uznając pozostałe zarzuty za niezasadne, Sąd uchylił wydane w sprawie decyzje na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (obecnie tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325, ze zm.; dalej: ppsa) w zw. z art.135 ppsa. II Skargę kasacyjną wniósł Dyrektor Małopolskiego Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia w Krakowie zaskarżając wyrok w całości i zarzucając mu na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 ppsa naruszenie: I. naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez jego niewłaściwe zastosowanie lub/i niewłaściwą wykładnię, tj. 1. art. 149 ust. 1 pkt 7 w zw. z art. 146 ust. 1 pkt 2 ustawy o świadczeniach w zw. z załącznikiem nr 1 do rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 6 listopada 2013 r. w sprawie świadczeń gwarantowanych z zakresu rehabilitacji leczniczej w zw. z § 16 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2012 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie poprzez uznanie, że oferta C sp. z o.o. powinna podlegać odrzuceniu z uwagi na brak wymaganego dojścia i dostępu do wejścia do budynku dla osób z niepełnosprawnością ruchową, podczas gdy z dokumentów zalegających w aktach sprawy wynika, że w chwili weryfikacji istniał podest drewniany (płyta drewniana) niwelujący różnicę poziomów ok. 10cm, pomiędzy utwardzonym chodnikiem stanowiącym wejście do budynku, a utwardzonym parkingiem, przy chodniku, zapewniający dostęp dojazdu i dojścia do budynku dla osób niepełnosprawnych, zastępowanie zaś jednego rodzaju podestu drugim rodzajem (podesty mogą być drewniane, stalowe, czy betonowe) nie świadczy o kwalifikowanym braku skutkującym odrzuceniem oferty; 2. § 17 pkt 1 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 22 grudnia 2014 r. w sprawie sposobu ogłaszania o postępowaniu w sprawie zawarcia umowy o udzielenie świadczeń opieki zdrowotnej, składania ofert, powoływania i odwoływania komisji konkursowej, jej zadań oraz trybu pracy poprzez uznanie, że niedopuszczalne było przyjęcie przez komisję konkursową wyjaśnień oferenta dotyczących dokonanej zamiany podestu drewnianego na podest stalowy, gdyż doprowadziło to do usunięcia braku oferty, podczas gdy z dokumentów zalegających w aktach sprawy nie można wysnuć wniosku, że oferta była obciążona kwalifikowanym brakiem skutkującym odrzuceniem oferty, a co za tym idzie wyjaśnienia oferenta w tym przedmiocie nie mogą zostać poczytane za niedopuszczalne uzupełnienie oferty. II. na podstawie art. 174 pkt 2 ppsa naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit a) ppsa w zw. z art. 133 § 1 ppsa w zw. z 141 § 4 ppsa w zw. z art. 7 i art. 77 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez błędną ocenę przez Sąd I instancji materiału dowodowego, w sposób nieznajdujący odzwierciedlenia w aktach administracyjnych rozpoznawanej sprawy, a tym samym wykraczająca poza te akta (brak jednoznacznych podstaw do dokonania wykładni zapisu protokołu dokonanej przez Sąd I instancji) oraz niewzięcie pod uwagę całokształtu materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy w celu sprawdzenia, czy rzeczywiście doszło do naruszenia art. 149 ust. 1 pkt 7 w zw. z art. 146 ust. 1 pkt 2 i czy miało to wpływ na wynik sprawy, a także poprzez brak jednoznacznego wskazania, jaki dowód w aktach sprawy wskazuje na niespełnianie konkretnych norm technicznych przez podjazd drewniany skutkujących przyjęciem, że w chwili weryfikacji w miejscu udzielania świadczeń nie było wymaganego dojścia i dostępu do wejścia do budynku dla osób niepełnosprawnych, podczas gdy w aktach sprawy brak jest dowodu, na podstawie którego można by stanowczo stwierdzić to, że oferta podmiotu C Sp. z o.o. podlegała odrzuceniu. Podnosząc te zarzuty skarżący organ wniósł o uwzględnienie skargi kasacyjnej i uchylenie zaskarżonego wyroku w całości oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie, a w razie nie uwzględnienia ww. wniosku (art. 176 § 1 pkt 3 ppsa w zw. z art. 185 § 1 ppsa), a z ostrożności procesowej o uwzględnienie skargi kasacyjnej i uchylenie wyroku w całości oraz rozpoznanie skargi i oddalenie skargi w całości (art. 176 § 1 pkt 3 ppsa w zw. z art. 188 ppsa); rozpoznanie sprawy na rozprawie oraz o zwrot kosztów postępowania kasacyjnego. III W odpowiedzi na skargę kasacyjną A Sp. z o.o. Sp. k. w N. wniosła o oddalenie skargi kasacyjnej oraz zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego wg norm przepisanych. IV Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna została oparta na usprawiedliwionej podstawie naruszenia art. 141 § 4 ppsa. Przepis ten określa niezbędne elementy uzasadnienia, do których należy m.in. wskazanie podstawy prawnej rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Podstawa prawna rozstrzygnięcia obejmuje wskazanie zastosowanych przepisów oraz wyjaśnienie przyjętego przez sąd sposobu ich wykładni i zastosowania. W orzecznictwie wskazuje się, że wskazanie pełnej podstawy prawnej rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie pozwala na skontrolowanie przez strony postępowania i Naczelny Sąd Administracyjny, jakimi przesłankami kierował się sąd I instancji przy wydawaniu rozstrzygnięcia i czy nie popełnił błędów w swoim rozumowaniu. Oczywiście sporządzenie uzasadnienia jest czynnością następczą w stosunku do podjętego rozstrzygnięcia, stąd też tylko w niektórych sytuacjach naruszenie normy prawnej z art. 141 § 4 ppsa może stanowić skuteczną podstawę skargi kasacyjnej. Pamiętać bowiem należy, że zarzut naruszenia art. 141 § 4 ppsa będzie usprawiedliwiony wówczas, gdy pomiędzy tym uchybieniem, a wynikiem postępowania sądowoadministracyjnego będzie istniał potencjalny związek przyczynowy. Do sytuacji, w której wadliwość uzasadnienia wyroku może stanowić usprawiedliwioną podstawę skargi kasacyjnej należy zaliczyć tę, gdy to uzasadnienie nie pozwala na kontrolę kasacyjną orzeczenia Sądu I instancji, ze względu na brak możliwości jednoznacznej rekonstrukcji podstawy prawnej rozstrzygnięcia, a taka sytuacja zachodzi w rozpoznawanej sprawie. Sąd I instancji uznał, że zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja naruszają prawo materialne w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż przy prawidłowym zastosowaniu norm prawnych oferta uczestnika postępowania (którego oferta została wybrana) powinna być odrzucona w oparciu o art. 149 ust. 1 pkt 7 ustawy o świadczeniach. Zgodnie z tym przepisem odrzuca się ofertę jeżeli oferent lub oferta nie spełniają wymaganych warunków określonych w przepisach prawa oraz szczegółowych warunków umów o udzielenie świadczeń opieki zdrowotnej, o których mowa w art. 146 ust. 1 pkt 2. Z kolei art. 146 ust. 1 pkt 2 stanowi, że Prezes Funduszu określa szczegółowe warunki umów o udzielenie świadczeń opieki zdrowotnej, obejmujące w szczególności obszar terytorialny, dla którego jest przeprowadzone postępowanie w sprawie zawarcia umów ze świadczeniodawcami, z uwzględnieniem taryfy świadczeń w przypadku jej ustalenia w danym zakresie. Istotnym dla dalszych rozważań jest także art. 146 ust. 2 ustawy o świadczeniach, stanowiący, że szczegółowe warunki umów, o których mowa w ust. 1 pkt 2 nie mogą dotyczyć warunków realizacji danego świadczenia gwarantowanego, określonych w rozporządzeniach wydanych na podstawie art. 31d. Na podstawie delegacji ustawowej zawartej w art. 31d ustawy o świadczeniach wydane zostało rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 6 listopada 2013 r. w sprawie świadczeń gwarantowanych z zakresu rehabilitacji leczniczej. Załącznik nr 1 do tego rozporządzenia zawiera wykaz oraz warunki realizacji świadczeń gwarantowanych z zakresu rehabilitacji leczniczej, przy czym warunki dotyczące świadczeń realizowanych w warunkach ambulatoryjnych określone zostały w Lp.1, w tym warunki lokalowe. Zgodnie z Lp.1 pkt 1 przy wejściu do obiektu znajdują się dojazdy oraz dojścia dla świadczeniobiorców z niepełnosprawności ruchową. W przepisach tego rozporządzenia, ani też w żadnym innym akcie prawnym wskazanym w ogłoszeniu o konkursie, zawierającym wymagania w odniesieniu do oferentów przystępujących do postępowania, a tym samym stanowiących formalną i merytoryczną podstawę do wyboru oferty i rozstrzygnięcia konkursowego, nie ma żadnych norm techniczno – budowlanych, czy też innych wymagań dotyczących dojazdów i dojść dla świadczeniobiorców z niepełnosprawnością ruchową. Przepisy wskazane w ogłoszeniu o konkursie nie zawierają również żadnego odesłania w zakresie standardów i wymagań odnoszących się do konstrukcji, materiału czy też technologii wykonania dojść i dojazdów dla osób z niepełnosprawnością ruchomą. Niemniej jednak nie powinno budzić wątpliwości, że chodzi o takie rozwiązanie, które usuwa barierę dostępności do lokalu dla osób z niepełnosprawnością ruchową. W rozpoznawanej sprawie, co wynika z akt postępowania, pomiędzy parkingiem a chodnikiem była pochylnia drewniana niwelująca 10 centymetrową różnicę poziomów, określona w formularzu z weryfikacji jako "ruchoma płyta drewniana". Wyrażając pogląd, że "ruchomej płyty drewnianej" nie można uznać za dojazd oraz dojście dla świadczeniobiorców z niepełnosprawnością ruchomą, gdyż powinny być one "stabilne oraz umożliwiające wygodne a przede wszystkim bezpieczne wejście do budynku" Sąd I instancji nie uzasadnił powodów, dla których przyjął, że pochylnia jest niestabilna, nie zapewnia bezpieczeństwa, także nie wskazał przyczyn przyjęcia, że miała ona charakter "prowizoryczny". Ta wadliwość uzasadnienia wyroku uniemożliwia Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu dokonanie kontroli instancyjnej orzeczenia w zakresie przyjęcia, że doszło do naruszenia przepisu Lp.1 pkt 1 załącznika nr 1 do rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 6 listopada 2013 r. w sprawie świadczeń gwarantowanych z zakresu rehabilitacji leczniczej, a tym samym, że istniały przesłanki do odrzucenia oferty z powodu niespełnienia wymaganych warunków określonych w przepisach prawa. Naczelny Sąd Administracyjny oczywiście dostrzega to, że wymiana pochylni (płyty) z drewnianej na metalową stanowiła reakcję oferenta na sugestie komisji weryfikującej ofertę w planowanym miejscu świadczenia opieki zdrowotnej. Niemniej jednak ocena komisji, że pochylnia metalowa będzie bardziej stabilna, a drewniana to rozwiązanie tymczasowe, nie przesądzała o niespełnieniu przesłanki określonej w załączniku nr 1 powołanego wyżej rozporządzenia w dacie składania oferty. Przedmiotem postępowania w sprawie zawierania umów o udzielenie świadczeń opieki zdrowotnej w tej sprawie było świadczenie gwarantowane (rehabilitacja lecznicza). Zgodnie zatem z powołanym już art. 146 ust. 2 ustawy o świadczeniach szczegółowe warunki umów nie mogły dotyczyć warunków realizacji określonych w rozporządzeniach wydanych na podstawie art. 31d (w tym wypadku określonych w rozporządzeniu Ministra Zdrowia z dnia 6 listopada 2013 r. w sprawie świadczeń gwarantowanych z zakresu rehabilitacji leczniczej). Oznacza to, że podstawę odrzucenia oferty z powodu naruszenia warunków określonych w przepisach rozporządzenia w sprawie świadczeń gwarantowanych z zakresu rehabilitacji stanowiła przesłanka niespełnienia wymaganych warunków określonych w przepisach prawa, o której mowa w art. 149 ust. 1 pkt 7 ustawy o świadczeniach. Przesłanka ta obejmuje, co należy wyraźnie podkreślić niespełnienie warunków wymaganych w przepisach obowiązujących oferentów w danym konkursie, wskazanych w ogłoszeniu konkursowym. Tymczasem w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Sąd I instancji stwierdził, że "ruchoma płyta drewniana" w sposób oczywisty narusza znajdujący w takim przypadku zastosowanie § 16 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie". W uzasadnieniu wyroku nie wskazano, ani przyczyn, dla których Sąd przyjął, że powołany przepis ma w tym przypadku zastosowanie, ani też czy to "oczywiste" jego naruszenie stanowiło przesłankę do odrzucenia oferty, z powodu naruszenia warunków określonych w § 16 ust.1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Nie sposób zatem jednoznacznie ustalić czy Sąd I instancji zastosował przepis rozporządzenia wydanego w oparciu o ustawę z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz.U z 2020 r. poz. 1333) jako wzorzec kontroli legalności decyzji i przesłankę do przyjęcia, że jego naruszenie powinno skutkować odrzuceniem oferty, czy jedynie jako argument dla wykazania, że nie spełnione zostały warunki lokalowe w zakresie dojść i dojazdów dla osób z niepełnosprawnością ruchomą, o których mowa w przepisie Lp.1 pkt 1 załącznika nr 1 do rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 6 listopada 2013 r. w sprawie świadczeń gwarantowanych z zakresu rehabilitacji leczniczej. Nawet przy założeniu, że odniesienie się do normy techniczno-budowlanej stanowiło jedynie wskazówkę interpretacyjną dla zastosowania przepisu Lp1 pkt 1 załącznika nr 1 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 6 listopada 2013 r. w sprawie świadczeń gwarantowanych z zakresu rehabilitacji leczniczej, nie jest jasne, dlaczego Sąd I instancji uznał, że "ruchoma drewniana płyta" w sposób oczywisty" narusza § 16 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Przepis ten określa minimalną szerokość dojścia, oraz to, że dojście ma być utwardzone, przy czym przepisy nie określają w jaki sposób ma być utwardzone dojście. Nie wskazują także rozwiązania jakie należy przyjąć, w sytuacji, w której pomiędzy, tak jak w tej sprawie, dojazdem (parking) a dojściem (chodnik) istnieje różnica poziomów. Swoboda inwestorska w tym zakresie obwarowana jest jedynie warunkiem, aby jedno z dojść do obiektu zapewniało osobom niepełnosprawnym dostęp do całego budynku lub tych jego części, z których osoby te mogą korzystać. Z przedstawionych powodów za usprawiedliwiony Naczelny Sąd Administracyjny uznał zarzut naruszenia art. 141 § 4 ppsa. Odniesienie się do pozostałych zarzutów skargi kasacyjnej w takiej sytuacji byłoby przedwczesne i niedopuszczalne. Uznając, że skarga kasacyjna została oparta na usprawiedliwionej podstawie, o której mowa w art. 174 pkt 2 ppsa Naczelny Sąd Administracyjny w oparciu o art. 185 § 1 ppsa uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 203 pkt 2 w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 265 ze zm.).