II OSK 3857/18

Dnia 17 listopada 2021 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Arkadiusz Despot-Mładanowicz Sędziowie: Sędzia NSA Paweł Miładowski (spr.) Sędzia del. WSA Tomasz Stawecki po rozpoznaniu w dniu 17 listopada 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej J. M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 6 września 2018 r., sygn. akt II SA/Ol 518/18 w sprawie ze skargi J. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] z dnia [...] kwietnia 2018 r., nr [...] w przedmiocie lokalizacji inwestycji celu publicznego oddala skargę kasacyjną. Wyrokiem z dnia 6 września 2018 r., sygn. akt II SA/Ol 518/18, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie oddalił skargę na zaskarżoną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego, zwanego dalej "SKO", [...] w przedmiocie lokalizacji inwestycji celu publicznego. Stan faktyczny i prawny sprawy przedstawia się następująco. Decyzją z dnia [...] listopada 2017 r., nr [...], Burmistrz Z., na podstawie art. 50 ust. 1 i 4, art. 51 ust. 1 pkt 2, art. 52, art. 53 ust. 3 i 4, art. 54 i art. 55 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2017 r. poz. 1073 ze zm.), zwanej dalej "u.p.z.p.", ustalił lokalizację inwestycji celu publicznego dla inwestycji polegającej na budowie linii kablowej nN 0,4 kV i złączy kablowo-pomiarowych na działkach nr [...], obręb K., gmina Z.. W uzasadnieniu wskazał, że wnioskowana inwestycja należy do kategorii inwestycji celu publicznego o znaczeniu gminnym, w rozumieniu art. 2 pkt 5 u.p.z.p. w zw. z art. 6 pkt 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2016 r., poz. 2147 ze zm.), zwanej dalej "u.g.n.", oraz jest lokalizowana na terenach nieposiadąjących miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Inwestycja nie wymaga zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne, w rozumieniu przepisów ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, a jej lokalizacja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Wobec powyższego zastosowanie w sprawie mają przepisy art. 56 u.p.z.p. Odwołanie od ww. decyzji wniosła skarżąca. Zaskarżoną decyzję SKO [...] utrzymało w mocy ww. decyzję organu I instancji. Organ odwoławczy wyjaśnił, z powołaniem się na bogate orzecznictwo sądowoadministracyjne, pojęcie "inwestycji celu publicznego", w skład którego wchodzą dwa elementy: (1) cel publiczny i (2) znaczenie lokalne lub ponadlokalne (art. 6 u.g.n. w zw. z art. 2 pkt 5 u.p.z.p.). Zdaniem SKO, organ I instancji prawidłowo zbadał te kwestie. Kolegium przyznało, że planowana inwestycja realizowana będzie dla właścicieli działek objętych decyzją (5 działek). Przy czym uwzględniło, że z samej swej natury budowa linii elektroenergetycznej kablowej przyczyni się do rozwoju danego obszaru i może mieć pozytywny wpływ dla całej społeczności lokalnej. Zrealizowanie inwestycji liniowej polegającej na budowie sieci energetycznej kablowej poprawi bezpieczeństwo energetyczne, zapewni stały dopływ energii i będzie stanowiło bodziec prorozwojowy dla całego obszaru. Dystrybucja energii elektrycznej zawsze w konsekwencji służy zaspokajaniu potrzeb ludności. Kolegium przyjęło, powołując się na stanowisko judykatury, że inwestycją celu publicznego o znaczeniu lokalnym może być także inwestycja, która swoim zasięgiem bezpośrednio służy węższemu kręgowi mieszkańców gminy, ale pośrednio ma znaczenie dla całej gminy. Powyższą decyzję zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie skarżąca, domagając się uchylenia decyzji organów obu instancji. W skardze sformułowano zarzuty dotyczące naruszenia art. 2 pkt 5 w zw. z art. 50 ust. 1 i 2a u.p.z.p. oraz art. 6 pkt 2 u.g.n.; art. 107 § 3 K.p.a.; art. 138 § 2 w zw. z art. 7 w zw. z art. 77 K.p.a.; art. 8 w zw. z art. 10 § 1 K.p.a.; art. 7 K.p.a. W odpowiedzi na skargę SKO [...] wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Na rozprawie w dniu 28 sierpnia 2018 r. pełnomocnik skarżącej podtrzymał skargę. Przedłożył 4 zdjęcia spornego ternu na okoliczność jego charakteru. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie wyrokiem z dnia 6 września 2018 r., sygn. akt II SA/Ol 518/18, oddalił skargę. Wskazał, że ustalenia przeprowadzonej w oparciu o art. 53 ust. 3 u.p.z.p. analizy są zbieżne z twierdzeniami skarżącej, która akcentowała, że wniosek dotyczy niezabudowanych gruntów rolnych, jak również gruntu rolnego zabudowanego. Na działce nr [...], należącej do skarżącej, posadowiona jest istniejąca i czynna linia niskiego napięcia 0,4 kV. Nieruchomości gruntowe objęte opracowaniem posiadają pośredni dostęp do drogi publicznej powiatowej. Załącznik graficzny do wniosku, jak i załącznik graficzny do decyzji organu I instancji, wskazują wyraźnie, że inwestycja służy uzbrojeniu w sieć elektroenergetyczną dodatkowego terenu, aktualnie rolnego, w celu zapewnienia przesyłania i dystrybucji energii elektrycznej dla pięciu wydzielonych wraz z drogą dojazdową działek, co umożliwi zabudowę tego terenu i zmianę jego kwalifikacji. Oznacza to dla gminy rozwój, gdyż wiąże się ze zwiększeniem liczby mieszkańców, wzrostem dochodu z tytułu podatków, co niesie wymierne skutki dla całej społeczności gminnej. Niewątpliwie zatem przedmiotowa inwestycja ma znaczenie lokalne w rozumieniu art. 2 pkt 5 u.p.z.p. Ponadto zgodnie z art. 50 ust. 2a u.p.z.p. budowę sieci elektroenergetycznych, a więc także ich rozbudowę (stosownie do art. 3 pkt 6 ustawy – Prawo budowlane), kwalifikować należy jako inwestycję celu publicznego. Potwierdza to także treść art. 3 pkt 11, art. 7 ust. 1, 3a, 5 i 81 ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. – Prawo energetyczne (Dz. U. z 2018 r. poz. 755). Ponadto z uwagi na treść art. 6 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. skarżąca nie może sprzeciwiać się rozbudowie terenów sąsiednich. Na terenie działki skarżącej nr 290 znajduje się jedyna istniejąca linia napowietrzna, którą przedsiębiorstwo energetyczne może racjonalnie wykorzystać do przesyłania energii elektrycznej na tereny sąsiednie. W ocenie Sądu, powyższe rozważania przekonują, że zaskarżona decyzja dotyczy inwestycji celu publicznego, a organy orzekające przeprowadziły postępowanie wyjaśniające w niezbędnym zakresie, dlatego nie zasługuje na uwzględnienie zarzut naruszenia art. 2 pkt 5 w zw. z art. 50 ust. 1 i 2a u.p.z.p. oraz art. 6 pkt 2 u.g.n., które definiują inwestycje celu publicznego, jak również art. 7, art. 77, art. 138 § 2 K.p.a., poprzez ich niezastosowanie. Bezzasadny jest także zarzut naruszenia art. 107 § 3 K.p.a., gdyż uzasadnienie organu II instancji ściśle koresponduje ze stanowiskiem skarżącej, choć organ nie wskazał wprost, że sposób użytkowania terenu nie ma znaczenia dla określenia inwestycji celu publicznego. Kolegium w sposób kompleksowy wyjaśniło jakie przesłanki kwalifikują inwestycję celu publicznego i jakie względy przemawiają za przypisaniem tego przymiotu wnioskowanej inwestycji. Uzasadnienie w sposób czytelny obrazuje tok myślowy organu, umożliwiając jego kontrolę. Zamierzonego skutku nie mógł odnieść również zarzut naruszenia art. 8 w zw. z art. 10 § 1 K.p.a., który skarżąca podnosi w związku z brakiem zapoznania jej z całością zgromadzonego w sprawie materiału. Jak sama wyjaśniła w skardze chodzi tu o: wykaz stron postępowania, wypis ze skorowidza działek, analizę warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, stanu faktycznego i prawnego terenu, wyjaśnienie rozbieżności związanych z załącznikiem graficznym oraz załączenie potwierdzenia odbioru projektu decyzji przez RDOŚ, a więc dokumenty, które istniały w dniu wydania decyzji pierwszoinstancyjnej, a które organ I instancji załączył do akt sprawy w wykonaniu wezwania organu II instancji. Skarżąca nie wyjaśniła jaki wpływ dla rozstrzygnięcia miała ta okoliczność. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku opartą na przesłankach z art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", złożyła skarżąca, wnosząc o uchylenie zaskarżonego wyroku i zaskarżonej decyzji; ewentualnie – uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Olsztynie; a także zasądzenie kosztów postępowania, w tym zastępstwa procesowego wg norm przepisanych. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. - art. 141 § 4 p.p.s.a. polegające na jego niezastosowaniu przez Sąd I instancji i w rezultacie: a) lakoniczne i zbyt ogólnikowe stwierdzenie, że "Oznacza to (realizacja planowanej inwestycji – przyp.) dla gminy rozwój, gdyż wiąże się ze zwiększeniem liczby mieszkańców, w zrostem dochodu z tytułu podatków, co niesie wymierne skutki dla całej społeczności", podczas gdy na gruncie rozstrzyganej sprawy skarżąca zwracała uwagę i konsekwentnie podnosiła, że działki objęte wnioskiem (5 działek) należą do osób prywatnych na tzw. kolonii K., są to działki rolne znajdujące się na uboczu poza zwartą zabudową wsi K., więc nie sposób wskazywać w tym zakresie na ważny interes społeczny czy na możliwy pozytywny wpływ inwestycji dla całej społeczności lokalnej, a w konsekwencji stosownym jest przyjęcie, że planowana inwestycja służy jedynie interesowi nabywców poszczególnych kilku (5) działek; b) arbitralne i niepoparte żadną zasługującą na uwzględnienie argumentacją twierdzenie, że skarżąca nie wyjaśniła w skardze jaki wpływ dla rozstrzygnięcia miała okoliczność braku umożliwienia jej zapoznania się z częścią ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego w postaci: wykazu stron postępowania, wypisu ze skorowidza, działek, analizy warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, stanu faktycznego i prawnego terenu, wyjaśnienia rozbieżności związanych z załącznikiem graficznym oraz załączenie potwierdzenia odbioru projektu przez RDOŚ, podczas gdy skarżąca w skardze podnosiła, że powyższe zaniechanie organu II instancji ma istotne znaczenie z punktu widzenia prawidłowości realizowania uprawnień przysługujących jej jako stronie postępowania administracyjnego, gdyż w istocie skarżąca nie miała możliwości zapoznania się ze zgromadzoną dokumentacją, nie miała możliwości jej weryfikacji oraz odniesienia się do niej, co w oczywisty sposób miało wpływ dla rozstrzygnięcia sprawy, gdyż umożliwienie jej zapoznania się z tą dokumentacją mogłoby doprowadzić do powstania dodatkowych bądź odmiennych od dotychczasowych zarzutów czy wniosków skarżącej, czego skarżąca została pozbawiona; - art. 151 p.p.s.a. polegające na jego zastosowaniu w stanie faktycznym i prawnym niniejszej sprawy, a w konsekwencji oddalenie przez Sąd I instancji skargi w całości, podczas gdy wskazane w niniejszej skardze kasacyjnej argumenty w pełni uzasadniają uznanie, że skarga skarżącej na decyzję SKO powinna była zostać uwzględniona; - art. 145 § 1 p.p.s.a. polegające na jego niezastosowaniu w sprawie i w konsekwencji uznanie przez Sąd I instancji, że skarga powinna zostać oddalona, podczas gdy jak wyżej wskazano powinna być uwzględniona, zaś decyzja SKO uchylona. Ponadto zarzucono naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 2 pkt 5 w zw. z art. 50 ust. 1 i 2a u.p.z.p. oraz art. 6 pkt 2 u.g.n. przez błędną wykładnię i w konsekwencji niewłaściwe przyjęcie, że planowana inwestycja jest inwestycją celu publicznego, podczas gdy na gruncie rozstrzyganej sprawy przedmiotowa inwestycja nie stanowi inwestycji celu publicznego. W piśmie procesowym z dnia 29 stycznia 2019 r. skarżąca poinformowała, że E. S.A. w dniu 10 stycznia 2019 r. przesłał skarżącej nowe warunki przyłącza do sieci elektroenergetycznej. W zaproponowanych warunkach przebieg cieci energetycznej jest częściowo odmienny niż przebieg sieci opisywany w dotychczasowym postępowaniu. W ocenie skarżącej, wydanie nowych warunków przyłącza do sieci elektroenergetycznej powoduje, że stanowisko prezentowane przez organ nie jest aktualne. W piśmie procesowym z dnia 9 sierpnia 2021 r. J. I. przedstawiła swoje stanowisko w sprawie. W piśmie procesowym z dnia 11 sierpnia 2021 r. E. S.A. poinformowała, że będąca przedmiotem odwołania decyzja Burmistrza Z. z [...] listopada 2017 r., nr [...], w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego dla przedsięwzięcia polegającego na budowie linii elektroenergetycznej kablowej nN 0,4kV i złączy kablowo-pomiarowych na części działek o numerach [...] obręb K. nie została "skonsumowana" z uwagi na trwającą procedurę odwoławczą i potrzebę terminowego przyłączenia do sieci podmiotów. Ostatecznie inwestycja została zrealizowana w oparciu o decyzje Burmistrza Z. nr [...] z [...] maja 2019 r. oraz nr [...] z [...] sierpnia 2019 r. W związku z zarządzeniem z dnia 15 września 2021 r. Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r. poz. 1842 ze zm.), poinformował strony postępowania o skierowaniu sprawy ze skargi kasacyjnej na posiedzenie niejawne z uwagi na oświadczenie strony o braku możliwości technicznych uczestniczenia w rozprawie na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku; a także z uwagi na brak stanowiska stron w zakresie możliwości technicznych uczestniczenia w rozprawie na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Ponadto poinformowano strony / pełnomocników stron o możliwości przedstawienia na piśmie stanowiska w sprawie, w terminie 7 dni. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej z urzędu biorąc pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Wobec tego, że w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a., a nadto nie zachodzi również żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku Sądu pierwszej instancji, Naczelny Sąd Administracyjny dokonał takiej kontroli zaskarżonego wyroku jedynie w zakresie wyznaczonym podstawami skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny orzekający w niniejszej sprawie za niezasadne uznał zarzuty skargi kasacyjnej naruszenia prawa procesowego i materialnego. Wbrew zarzutowi skargi kasacyjnej naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. uzasadnienie zaskarżonego wyroku w sposób dostateczny wyjaśnia z jakich względów Sąd I instancji uznał, że organy planistycznie prawidłowo dokonały kwalifikacji planowanego przedsięwzięcia jako "inwestycji celu publicznego", które ma znaczenie lokalne (gminne) w rozumieniu art. 2 pkt 5 u.p.z.p. Przy tej ocenie Sąd I instancji uwzględnił wskazywaną przez skarżącą okoliczność, że planowana inwestycja ma służyć zaopatrzeniu w energię elektryczną pięciu działek. Ponadto oceny w zakresie kwalifikacji planowanej inwestycji Sąd I instancji nie oparł jedynie na lakonicznym i zbyt ogólnikowym stwierdzeniu, na które powołuje się skarżąca, że "Oznacza to (realizacja planowanej inwestycji – przyp.) dla gminy rozwój, gdyż wiąże się ze zwiększeniem liczby mieszkańców, wzrostem dochodu z tytułu podatków, co niesie wymierne skutki dla całej społeczności". Jak bowiem argumentował Sąd, inwestycja służy uzbrojeniu w sieć elektroenergetyczną dodatkowego terenu, aktualnie rolnego, w celu zapewnienia przesyłania i dystrybucji energii elektrycznej dla pięciu wydzielonych wraz z drogą dojazdową działek, co umożliwi zabudowę tego terenu i zmianę jego kwalifikacji. Sąd również ocenił, że zgodnie z art. 50 ust. 2a u.p.z.p. budowę sieci elektroenergetycznych, a więc także ich rozbudowę (stosownie do art. 3 pkt 6 ustawy – Prawo budowlane), kwalifikować należy jako inwestycję celu publicznego, co też potwierdzają wskazane przez Sąd I instancji przepisy Prawa energetycznego. W omawianym zakresie nie można zatem zarzucić Sądowi I instancji, że uzasadnienie zaskarżonego wyroku jest lakoniczne i zbyt ogólnikowe. Argumentacja w tym zakresie skarżącej opiera się na przywołaniu jedynie wybranego "zdania" bez uwzględnienia całości oceny prawnej zawartej w uzasadnieniu Sądu, stanowiącej wyjaśnienie zastosowanej podstawy prawnej. Ponadto wbrew zarzutowi skargi kasacyjnej naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. nie można Sądowi I instancji skutecznie zarzucić, że w uzasadnieniu wyroku Sąd ten de facto bez żadnej argumentacji przyjął jakoby skarżąca nie wyjaśniła w skardze jaki wpływ dla rozstrzygnięcia miała okoliczność braku umożliwienia jej zapoznania się z częścią zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. W tym zakresie bowiem Sąd I instancji podjął próbę wyjaśnienia, że dla uwzględnienia zarzutu naruszenia prawa procesowego (tu: art. 10 § 1 K.p.a.) nie wystarczy li tylko na wskazanie zaistniałego uchybienia, lecz wymagane jest także wykazanie, że zaistniałe uchybienie mogło mieć wpływ na wynik sprawy, co wynika treści art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. Takie zaś stanowisko Sądu posiada usprawiedliwienie w okolicznościach niniejszej sprawy, ponieważ pomimo sformułowanemu zarzutowi skargi "zwykłej" w jej treści nie wyjaśniono skutecznie jaki wpływ miało tego rodzaju uchybienie na etapie postępowania odwoławczego. Dodatkowo bowiem wymagane było wykazanie, że treść uzyskanych dowodów przez organ odwoławczy w postaci wykazu stron postępowania, wypisu ze skorowidza, działek, analizy warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, stanu faktycznego i prawnego terenu, wyjaśnienia rozbieżności związanych z załącznikiem graficznym oraz załączenie potwierdzenia odbioru projektu przez RDOŚ – rzeczywiście pozwalałoby na podjęcie innego rozstrzygnięcia, czego skarżąca ani w skardze "zwykłe", ani w skardze kasacyjnej nie uczyniła. Co więcej, zarzut skargi "zwykłej" i jego argumentacja opierały się na stanowisku skarżącej, że organ odwoławczy nie poinformował skarżącej o treści uzupełnionych dokumentów, jak i dokumenty te nie zostały przekazane skarżącej do zapoznania się, w sytuacji gdy art. 10 § 1 K.p.a. nie nakłada na organ administracyjny tego rodzaju czynności procesowych (jako obowiązku) celem zagwarantowania stronom postępowania czynnego udziału w postępowaniu administracyjnym. Krótko mówiąc, umożliwienie stronom wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań nie jest równoznaczne z koniecznością informowania o treści uzupełnionych dokumentów, jak i ich przekazania stronie postępowania celem zapoznania się. W tym zakresie dla realizacji art. 10 § 1 K.p.a. wystarczy poinformowanie, że organ zebrał materiał dowodowy i strona może się z nim zapoznać. Co więcej, Sąd I instancji wskazał, że przedmiotem uzupełnienia były dokumenty, które istniały w dniu wydania decyzji pierwszoinstancyjnej, a które organ I instancji załączył do akt sprawy w wykonaniu wezwania organu II instancji. A więc nie były to zupełnie nowe dowody w sprawie, które miałyby się pojawić dopiero na etapie postępowania odwoławczego. W tych warunkach Sąd I instancji niewadliwie wypowiedział ocenę, że skarżąca nie wyjaśniła jaki wpływ dla rozstrzygnięcia miała ta okoliczność. W skardze kasacyjnej nie argumentowano natomiast aby to skarżąca w wyniku własnych działań zmierzających do zapoznania się z aktami sprawy, została w "jakiś" sposób pozbawiona przez organ możliwości zapoznania się z dowodami, jak i możliwości wyrażenia stanowiska co do ich treści, bądź aby w ogóle nie miała wiedzy o możliwości zapoznania się z aktami sprawy. Także w skardze kasacyjnej nie wykazano, że ewentualne naruszenie art. 10 § 1 K.p.a. miało wpływu na wynik sprawy. Dlatego w omawianym powyżej zakresie zarzut skargi kasacyjnej naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. (w odniesieniu do dwóch ww. zagadnień) nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera bowiem wszystkie wymagane tym przepisem elementy konstrukcyjne, tj. zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Nie zawiera także usprawiedliwionych podstaw zarzut skargi kasacyjnej naruszenia art. 2 pkt 5 w zw. z art. 50 ust. 1 i 2a u.p.z.p. oraz art. 6 pkt 2 u.g.n., tj. błędnej wykładni i w konsekwencji niewłaściwego przyjęcia, że planowana inwestycja jest inwestycją celu publicznego, podczas gdy (w ocenie skarżącej) na gruncie rozstrzyganej sprawy przedmiotowa inwestycja nie stanowi inwestycji celu publicznego. Po pierwsze, brak jest podstaw do przyjęcia, że Sąd I instancji dokonał błędnej wykładni ww. przepisów. Z oceny Sądu I instancji nie wynika aby w inny sposób niż skarżąca, czy też wynikający z ww. przepisów, Skład Orzekający odczytywał co należy rozumieć przez pojęcie "inwestycji celu publicznego". W tym bowiem zakresie Sąd nie kwestionował stanowiska zawartego w zaskarżonej decyzji aby dla uznania czy mamy do czynienia z inwestycją celu publicznego musiały być łącznie spełnione dwie przesłanki: (1) przedmiot inwestycji (cel) musi być zgodny z wymienionymi w art. 6 u.g.n. oraz (2) podjęte działania powinny mieć co najmniej znaczenie lokalne (gminne) lub ponadlokalne lub krajowe. Co do wykładni pojęcia "inwestycji celu publicznego" nie było więc sporu. Po drugie, Sąd I instancji niewadliwie ocenił, że organy planistyczne obu instancji trafnie dokonały w oparciu o art. 2 pkt 5 u.p.z.p. w zw. z art. 6 pkt 2 u.g.n. kwalifikacji planowanej inwestycji jako "inwestycji celu publicznego". Sąd wskazał z jakich względów ta inwestycja ma znaczenie lokalne (art. 2 pkt 5 u.p.z.p.), jak i dlaczego można mówić o celu publicznym tego zamierzenia (art. 50 ust. 2a u.p.z.p. oraz art. 3 pkt 11, art. 7 ust. 1, 3a, 5, 81 Prawa energetycznego), co stanowi o niewadliwym zastosowaniu w sprawie art. 6 pkt 2 u.g.n. W skardze kasacyjnej tej oceny nie podważono skutecznie, skupiając się na wskazaniu, że, zdaniem skarżącej, inwestycja służąca pięciu działkom nie może być kwalifikowana jako inwestycja celu publicznego. Wbrew jednak tym twierdzeniom okoliczność zapewnienia energii elektrycznej tylko (a nawet) pięciu działkom nie niweczy uznania takiej inwestycji jako mającej znaczenie lokalne, jak i realizującej cel publiczny. Należy bowiem podzielić ocenę Sądu I instancji, który wskazał, że planowaną inwestycję należy oceniać z punktu widzenia interesów lokalnej społeczności, tj. zaspokojenia potrzeb i interesów społeczności lokalnej tworzącej gminną wspólnotę samorządową (art. 7 ust. 1 pkt 3 ustawy o samorządzie gminnym – Dz. U. z 2017 r. poz. 1875 ze zm.). Na akceptację zasługuje pogląd, zgodnie z którym jeżeli inwestycja ma na celu dostarczenie odbiorcom na terytorium gminy energii elektrycznej, to mieści się w zadaniach własnych gminy. Skarżąca nie wykazała zaś aby w tej sprawie było inaczej, tj. aby za pomocą przedmiotowej inwestycji nie były realizowane tego rodzaju cele w rozumieniu art. 2 pkt 5 u.p.z.p. Wręcz odwrotnie, skarżąca argumentowała, że planowana inwestycja służy właśnie interesom nabywców poszczególnych kilku (5) działek, a więc prowadzi do zaspokojenia potrzeb i interesów części społeczności lokalnej. Ponadto mając na względzie zasady proporcjonalności (art. 31 ust. 3 Konstytucji RP) i zrównoważonego rozwoju (art. 1 u.p.z.p. w zw. z art. 2 pkt 2 u.p.z.p. i w zw. z art. 3 pkt 50 ustawy – Prawo ochrony środowiska), kwestia braku dostępu do energii elektrycznej może być rozpatrywana z perspektywy konstytucyjnej zasady równości (art. 32 ust. 1 i 2 Konstytucji RP), ponieważ aktualnie jej pozbawienie (brak dostępu) może mieć charakter "wykluczający" w ramach normalnego funkcjonowania stosunków społeczno-gospodarczych także na szczeblu lokalnej wspólnoty samorządowej. Poza tym art. 6 pkt 2 u.g.n. nie uzależnia istnienia celu publicznego od ilości odbiorców energii elektrycznej. Mowa w nim jest o budowie przewodów i urządzeń służących do przesyłania energii elektrycznej, a także innych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń. Podobnie takich ilościowych ograniczeń nie zawiera art. 2 pkt 5 u.p.z.p., którego treść pozwala na przyjęcie, że możliwość zapewnienia pięciu działkom energii elektrycznej ma znaczenie lokalne bo ma wpływ na określony rozwój gminy na określonym jej terenie. Nie można bowiem co do zasady wykluczyć, że realizowanie przesyłowej linii elektroenergetycznej tylko dla konkretnego terenu stanowi realizację inwestycji celu publicznego, i że bez znaczenia dla takiej kwalifikacji musi pozostawać kwestia ilości działek, które mają być przez taką linię obsługiwane. Sieć elektroenergetyczna jest systemem instalacji połączonych ze sobą, służącą przecież do przesyłania energii. Ponadto w tej sprawie skarżąca nie wykazała aby wnioskowana inwestycja mogła być rozpatrywana tylko z perspektywy partykularnych interesów właścicieli działek bez elementu "znaczenia lokalnego". Taką też ocenę w okolicznościach niniejszej sprawy potwierdza fakt, że planowana inwestycja (w zakresie zapewnienia ww. 5 działkom energii elektrycznej) została już zrealizowana, ale w oparciu o inne decyzje o lokalizacji inwestycji celu publicznego. Skoro zatem skarżąca nie podważyła skutecznie, że przedmiotem postępowania jest inwestycja celu publicznego nie mogło też dojść do naruszenia art. 50 ust. 1 i 2a u.p.z.p. Przedmiotowa inwestycja dotyczyła bowiem terenu nieobjętego planem miejscowym (co spełnia wymóg wynikający z art. 50 ust. 1 u.p.z.p., zgodnie z którym inwestycja celu publicznego jest lokalizowana w drodze decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego w przypadku braku planu miejscowego); zaś jako dotycząca budowy sieć elektroenergetycznych obejmujących napięcie znamionowe nie wyższe niż 1 kV (w tej sprawie 0,4 kV) wręcz wymagała uzyskania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, co wprost wynika z art. 50 ust. 2a u.p.z.p. W konsekwencji powyższego brak jest podstaw do stwierdzenia wskazywanego w skardze kasacyjnej naruszenia art. 151 p.p.s.a. oraz art. 145 § 1 p.p.s.a. Wbrew twierdzeniom zawartym w skardze kasacyjnej jej argumentacja nie świadczy o tym aby skarga "zwykła" powinna była zostać uwzględniona przez Sąd I instancji. Dlatego zarzuty skargi kasacyjnej naruszenia art. 151 p.p.s.a. oraz art. 145 § 1 p.p.s.a. nie zawierają usprawiedliwionych podstaw. Natomiast w odniesieniu do pism procesowych skarżącej z dnia 29 stycznia 2019 r. oraz E. S.A. z dnia 11 sierpnia 2021 r. należy dodatkowo wskazać, że wynikająca z nich okoliczność zrealizowania przedmiotowej inwestycji w oparciu o inne decyzje lokalizacyjne nie wykluczało poddania instancyjnej kontroli przez Naczelny Sąd Administracyjny zaskarżonego wyroku Sądu I instancji, który dotyczył oceny legalności zaskarżonej decyzji na datę jej wydania. Z tych względów, na podstawie art. 184 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku.