II SA/Ke 641/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Beata Ziomek, Sędziowie Sędzia WSA Jacek Kuza, Asesor WSA Agnieszka Banach (spr.), Protokolant Starszy sekretarz sądowy Sebastian Styczeń, po rozpoznaniu w dniu 8 listopada 2017r. na rozprawie sprawy ze skargi W. L. na pismo Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Kielcach z dnia [...] r. znak: [...] w przedmiocie nieprzedstawienia propozycji warunków zatrudnienia albo pełnienia służby p o s t a n a w i a odrzucić skargę. W. L. pełniący służbę jako funkcjonariusz Izby Celnej w K., pismem z dnia 22 lutego 2017 roku, znak: [...], został, na podstawie art. 165 ust. 6 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. Przepisy wprowadzające ustawę o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. poz. 1948 ze zm.), dalej jako "p.w.u. KAS", poinformowany przez Zastępcę Dyrektora Izby Celnej w K., że z dniem 1 marca 2017r. będzie pełnił służbę w Izbie Administracji Skarbowej w K., realizując zadania w Urzędzie Celno-Skarbowym w K., w Delegaturze Urzędu Celno-Skarbowego w K. z miejscem wykonywania obowiązków służbowych przy ul. [...]. Pismem z dnia 29 maja 2017 r. W. L. zwrócił się do Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. z wezwaniem do przedstawienia mu propozycji służby w Służbie Celno-Skarbowej, w odpowiedzi na które pismem z dnia 13 czerwca 2017 r. znak: [...] organ, powołując się na art. 165 ust. 7 i art. 170 ust. 1 p.w.u. KAS, wyjaśnił, że z uwagi na nieprzedstawienie mu przez Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. pisemnej propozycji pełnienia służby/pracy do dnia 31 maja 2017 r. jego stosunek służbowy wygasa z dniem 31 sierpnia 2017 r. Z uwagi na powyższe stanowisko organu, pismem z dnia 1 czerwca 2017 r. W. L. za pośrednictwem Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. zwrócił się do Zespołu monitorowania realizacji Porozumienia z dnia 1 marca 2017 r. Regionu Świętokrzyskiego NSZZ Solidarność z wnioskiem o ponowne rozpoznanie propozycji pracy/służby, a następnie pismem z dnia 9 czerwca 2017 r. wezwał Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. do usunięcia naruszenia prawa i przedstawienie mu propozycji służby. W. L. zwrócił się także pismem z dnia 12 czerwca 2017 r. do Szefa Krajowej Administracji Skarbowej o ponowne zweryfikowanie jego osoby w związku z nieprzedstawieniem mu propozycji pełnienia służby. Nadto złożył do Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. wniosek o ponowne rozpoznanie propozycji pracy/służby pismem z dnia 22 czerwca 2017 r. W odpowiedzi na ww. pismo z dnia 9 czerwca 2017 r. organ podniósł w piśmie z dnia 7 lipca 2017 r. znak: [...], że zarówno złożenie pisemnej propozycji określającej nowe warunki zatrudnienia albo pełnienia służby jak i niezłożenie tego rodzaju propozycji odpowiednio pracownikom albo funkcjonariuszom nie ma charakteru aktu administracyjnego. Z kolei w odpowiedzi na wniosek W. L. z dnia 1 czerwca 2017 r., pismem z dnia 11 lipca 2017 r. znak: [...], z powołaniem się na art. 165 ust. 7 i art. 170 ust. 1 p.w.u. KAS, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w K. podtrzymał stanowisko, że stosunek służbowy funkcjonariusza wygasa z dniem 31 sierpnia 2017 r., skoro do dnia 31 maja 2017 r. nie przedstawił mu pisemnej propozycji pełnienia służby/pracy. W związku z powyższym W. L. wywiódł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w K. skargę na akt administracyjny/czynność w zakresie braku propozycji pracy w KAS wyrażone pismami z dnia 13 czerwca 2017 r. znak: [...], z dnia 7 lipca 2017 r. znak: [...] oraz z dnia 11 lipca 2017 r. znak: [...] i wniósł o uznanie, że ww. pisma stanowiące o braku propozycji pracy stanowią inny niż określony w art. 3 § 2 pkt 1-3 akt lub czynność z zakresu administracji publicznej i w związku z tym wniósł o przyjęcie i rozpoznanie oraz uwzględnienie skargi i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. Czynności organu wyrażonej w powyższych pismach skarżąca zarzuciła nieważność i bezprawność z uwagi na brak podstaw prawnych do niezłożenia jej propozycji służby w świetle przepisów ustawy – Przepisy wprowadzające ustawę o Krajowej Administracji Skarbowej tj. naruszenie art. 165 ust. 3 i 7 oraz art. 170 ust. 1 tej ustawy, poprzez faktyczne zwolnienie go ze służby, pomimo braku zajścia wskazanych tam przesłanek. Strona zarzuciła również niekonstytucyjność zaskarżonego aktu/czynności poprzez niezgodność z art. 2, art. 7 art. 32 ust. 1 i art. 60 Konstytucji RP. Z daleko posuniętej ostrożności autor skargi podniósł, że na wypadek uznania przez Sąd za możliwe nieskładanie funkcjonariuszom propozycji służby, to właściwie zastosowane przesłanki z art. 165 ust. 7 ww. ustawy powinny prowadzić w stosunku do skarżącego do przedłożenia mu propozycji służby. W związku z powyższym strona wniosła o uchylenie zaskarżonego aktu lub czynności. W uzasadnieniu skargi jej autor przedstawił dotychczasowy przebieg korespondencji z organem i zwrócił uwagę na treść art. 169 ust. 4 ustawy – Przepisy wprowadzające ustawę o KAS oraz wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 9 czerwca 1998 r. (K 28/97, OTK ZU nr 4 z 1998 r. poz. 50). Wskazał, że jeżeli propozycja lub brak propozycji służby ma nie być aktem administracyjnym (decyzją), to musi mieć inną prawnie dopuszczalną do zaskarżenia formułę prawną. Ponieważ brak propozycji dotyczył skarżącego jako funkcjonariusza, a zobowiązany do jej złożenia był organ administracji publicznej właściwa musi być droga poddania sprawy kontroli w trybie administracyjnym. Powołując się na poglądy literatury strona wyjaśniła elementy aktu / czynności z art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., wskazując, że jeżeli brak propozycji służby nie jest decyzją administracyjną, to jest to inny akt lub czynność podlegająca zaskarżeniu w trybie art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Nadto autor skargi podniósł, że ustawodawca w ustawie – przepisy wprowadzające ustawę o KAS, ani w ustawie o KAS w istocie nie zapisał w ogóle prawnej możliwości ucywilnienia funkcjonariuszy, a także wyraźnie nakazał organom KAS składanie propozycji służby lub pracy. Strona zwróciła przy tym uwagę na orzecznictwo Trybunału Konstytucyjnego i poglądy doktryny. Następnie odwołując się do brzmienia art. 165 ust. 3, art. 165 ust. 7 i art. 170 ust. 1 ww. ustawy, skarżący wskazał, że organ winien był złożyć wszystkim pracownikom propozycję pracy, a wszystkim funkcjonariuszom propozycję służby. Sytuacja, w której część funkcjonariuszy otrzymałaby tylko propozycję pracy, a część służby, a część w ogóle nie otrzyma propozycji, jest niezgodna z Konstytucją i stanowi nierówne traktowanie, albowiem osoby w takiej samej sytuacji prawnej (wszyscy byli funkcjonariuszami jednolitej i umundurowanej Służby Celnej) nie mogą być odmiennie potraktowane w procesie przekształceń KAS. Strona powołała się na szereg orzeczeń Trybunału Konstytucyjnego dotyczących konstytucyjnej zasady równości i podniosła, że niemożliwe było zarówno na podstawie ustawy – Przepisy wprowadzające ustawę o KAS i w ustawie o KAS prowadzenie procesu ucywilnienia lub nieprzedstawiania propozycji służby. Wobec skarżącego nie zaszły żadne przesłanki zwolnienia ze służby określone w art. 179 i art. 180 ustawy o KAS. Skarżący wskazał na niekonstytucyjność procesu nieprzedstawienia propozycji służby, gdyż ustawodawca zapisał niejasne i nie dające się obiektywnie zweryfikować (kryteria), jakimi organ ma kierować się przy przedkładaniu propozycji służby w art. 165 ust. 7 p.w.u. o KAS, a nadto organy stosujące prawo dodatkowo zastosowały jako podstawę swych działań kryteria pozaustawowe wprowadzone nie na mocy jakiegokolwiek przepisu prawnego o charakterze źródła prawa powszechnego. Nieprzedstawienie propozycji służby jest także, zdaniem strony, w świetle orzeczeń Trybunału Konstytucyjnego niezgodne z art. 60 Konstytucji. W dalszej części skargi jej autor podniósł, że brak przedstawienia mu propozycji służby nie był właściwy z uwagi na fakt, iż właściwe zastosowanie przesłanek z art. 165 ust. 7 p.w.u. o KAS powinno skutkować przedłożeniem mu propozycji służby. Strona przedstawiła przebieg swojej dotychczasowej służby, uzasadniając stanowisko, że organ nie kierował się obiektywnymi kryteriami w tym zakresie. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w K. wniósł o odrzucenie skargi, podnosząc, że w przedmiotowej sprawie brak jest przedmiotu zaskarżenia. Brak propozycji pełnienia służby lub brak propozycji zatrudnienia nie jest aktem administracyjnym, gdyż takiej czynności po prostu nie ma. Zdaniem organu, przedmiot zaskarżenia, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. musi posiadać określone elementy. Akt administracyjny cechuje bowiem władczość działania organu administracyjnego, skierowana na wywołanie konkretnego skutku w stosunku do indywidualnie oznaczonej osoby. Brak złożenia propozycji pełnienia służby nie wypełnia tych cech, a zatem nie może podlegać zaskarżeniu. Organ wyjaśnił także, że z art. 165 ust. 7 p.w.u. o KAS nie wynika obowiązek złożenia pracownikom/funkcjonariuszom propozycji zatrudnienia ani pełnienia służby, a nadto ustawa – Przepisy wprowadzające ustawę o KAS nie wskazuje jakiejkolwiek możliwości weryfikacji w sytuacji braku przedstawienia propozycji warunków zatrudnienia lub pełnienia służby. Wygaśnięcie stosunku służbowego na podstawie art. 170 ust. 1 p.w.u. o KAS nie wymaga złożenia oświadczenia woli przez pracodawcę, a skutek w postaci ustania stosunku służby następuje z mocy prawa. W ocenie organu, stanowisko powyższe znajduje uzasadnienie w orzecznictwie Sądu Najwyższego i Trybunału Konstytucyjnego, powołując się na konkretne orzeczenia. W konkluzji organ podniósł, że przy wygaśnięciu stosunku pracy /służby z mocy prawa nie ma podstawy prawnej, ani możliwości wydania decyzji czy innego aktu jako władczego oświadczenia woli przez pracodawcę, którego wynikiem byłoby ustanie stosunku pracy lub służby, gdyż ten wygasa z mocy prawa. Dlatego też regulacja normatywna art. 5 pkt 2 p.p.s.a. wskazuje, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w K. powinien stwierdzić brak swej kognicji w rozpatrzeniu niniejszej sprawy i odrzucić skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Na rozprawie w dniu 8 listopada 2017 r. pełnomocnik skarżącego sprecyzował wnioski skargi w ten sposób, że w przypadku uznania działań organu za decyzję o nieprzedstawieniu propozycji służby, wnosi o uchylenie decyzji i przekazanie organowi sprawy do ponownego rozpoznania, traktując pismo z dnia 11 lipca 2017 r. jako ewentualną decyzję drugoinstancyjną, natomiast w razie uznania przez Sąd, że pisma te stanowią inny akt lub czynność organu – o uznanie czynności za bezskuteczną i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sprawy temu organowi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Na wstępie podnieść należy, że Sąd zobowiązany jest w pierwszej kolejności do zbadania z urzędu dopuszczalności skargi, ustalając, czy nie zachodzi jedna z przesłanek do jej odrzucenia, wymienionych enumeratywnie w art. 58 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm., zwanej dalej "ustawą p.p.s.a."). Jednym zaś z warunków dopuszczalności skargi jest pozostawanie sprawy, której ona dotyczy w kognicji sądu administracyjnego. Stosownie bowiem do treści art. 58 § 1 pkt 1 ustawy p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Zgodnie z art. 3 § 2 ustawy p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23, 868, 996, 1579 i 2138 oraz z 2017 r. poz. 935), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2017 r. poz. 201, 648, 768 i 935), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. poz. 1947, z późn. zm.), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a; 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Katalog skarg na określone w art. 3 § 2 ustawy p.p.s.a. działania organów administracji publicznej lub ich bezczynność rozszerzają przepisy ustaw szczególnych, które przewidują sądową kontrolę. Ponadto, sądy administracyjne orzekają także w sprawach sprzeciwów od decyzji wydanych na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. (art. 3 § 2a ustawy p.p.s.a.), w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę stosując środki określone w tych przepisach (art. 3 § 3 ustawy p.p.s.a.) oraz rozstrzygają spory o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego i między samorządowymi kolegiami odwoławczymi, o ile odrębna ustawa nie stanowi inaczej, oraz spory kompetencyjne między organami tych jednostek a organami administracji rządowej (art. 4 ustawy p.p.s.a.). W kontekście powołanych przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd uznał, że nie posiada kognicji do rozpoznania i rozstrzygania niniejszej sprawy. W pierwszej kolejności dostrzec trzeba, że tryb wydawania pisemnych propozycji określających nowe warunki zatrudnienia albo pełnienia służby uregulowany został w przepisach ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. Przepisy wprowadzające ustawę o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. z 2016 r., poz. 1948) – zwana dalej: "p.w.u. o KAS". W ustawie tej unormowane zostały w sposób kompletny m.in. kwestie związane z dostosowaniem funkcjonujących dotychczas struktur służby celnej do nowych uregulowań, w tym także dotyczących pracy i służby w Krajowej Administracji Skarbowej. Przepis art. 165 ust. 7 p.w.u. o KAS stanowi, że Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, dyrektor izby administracji skarbowej oraz dyrektor Krajowej Szkoły Skarbowości składają odpowiednio pracownikom oraz funkcjonariuszom, w terminie do dnia 31 maja 2017 r., pisemną propozycję określającą nowe warunki zatrudnienia albo pełnienia służby, która uwzględnia posiadane kwalifikacje i przebieg dotychczasowej pracy lub służby, a także dotychczasowe miejsce zamieszkania. Jak wynika z okoliczności sprawy bezspornie skarżącemu nie została przedstawiona pisemna propozycja określająca nowe warunki zatrudnienia albo pełnienia służby w myśl powołanego art. 165 ust. 7 p.w.u. o KAS. W związku z powyższym W. L. wywiódł do tut. Sądu skargę na akt administracyjny/czynność w zakresie braku propozycji pracy w KAS wyrażone pismami z dnia 13 czerwca 2017 r. znak: [...], z dnia 7 lipca 2017 r. znak: [...] oraz z dnia 11 lipca 2017 r. znak: [...] i wniósł o uznanie, że ww. pisma stanowiące o braku propozycji pracy stanowią inny, niż określony w art. 3 § 2 pkt 1-3 ustawy p.p.s.a., akt lub czynność z zakresu administracji publicznej. Jednakże na rozprawie skarżący sprecyzował, że w przypadku uznania działań organu za decyzję o nieprzedstawieniu propozycji służby, wnosi o uchylenie decyzji i przekazanie organowi sprawy do ponownego rozpoznania, traktując pismo z dnia 11 lipca 2017 r. jako ewentualną decyzję drugoinstancyjną, natomiast w razie uznania przez Sąd, że pisma te stanowią inny akt lub czynność organu – o uznanie czynności za bezskuteczną i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania temu organowi. Mając na uwadze powyższe stanowisko strony, na wstępie wyjaśnić należy zatem, że kwestionowane skargą pismo Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. z dnia 11 lipca 2017 r., zdaniem Sądu, nie stanowi decyzji administracyjnej. Decyzja administracyjna jest bowiem władczym, jednostronnym oświadczeniem woli organu, kształtującym sytuację prawną adresata i rozstrzygającym o jego uprawnieniach lub obowiązkach niezależnie od jego woli. Co istotne, organ administracji publicznej, wydając decyzję - w myśl art. 104 Kodeksu postępowania administracyjnego (dalej jako "k.p.a.") - załatwia sprawę. Decyzja stanowi zatem przejaw przysługującego organowi, na mocy przepisów prawa, władztwa administracyjnego. Istotnym elementem jest to, że decyzja jest aktem konkretyzującym w sposób autorytatywny stosunek administracyjnoprawny materialny. Pismo z dnia 11 lipca 2017 r. kwestionowane przez skarżącego (podobnie jak pozostałe pisma wskazane w skardze tj. z dnia 13 czerwca 2017 r. i z dnia 7 lipca 2017 r.) nie załatwia sprawy, nie rozstrzyga o jego prawach i obowiązkach w sposób władczy, konkretyzując ten obowiązek lub uprawnienie, lecz jest jedynie odpowiedzią (informacją) udzieloną stronie przez Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K.. Kwestionowane pismo (pisma) nie zawierają zatem podstawowego elementu kwalifikującego akt jako decyzję administracyjną tj. rozstrzygnięcia o istocie sprawy. Zatem formy decyzji dla zajętego w sprawie stanowiska organu (wyrażonego w kwestionowanych pismach) nie przewidują przepisy prawa, ale jak wynika z powyższego, nie można go także uznać za decyzję administracyjną w świetle regulacji art. 104 i n. k.p.a. Zaskarżone pismo z dnia 11 lipca 2017 r. (podobnie jak dwa pozostałe pisma) nie stanowi także aktu administracyjnego w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 ustawy p.p.s.a. O ile przedmiotowe pismo (pisma) zostało skierowane do indywidualnego podmiotu (W. L.) i pochodzi od organu administracji publicznej (Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K.), to jednak nie ma charakteru władczego, bowiem bezpośrednio nie kształtuje w sposób jednostronny uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Nie można zatem uznać kwestionowanego pisma za akt o charakterze zewnętrznym, obejmującym władcze działanie organu z zakresu administracji publicznej. Wskazać bowiem trzeba, że aktem lub czynnością, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 ustawy p.p.s.a., jest indywidualny akt lub czynność o charakterze władczym, rozstrzygający o tym, czy konkretnemu podmiotowi przysługuje określone uprawnienie wynikające z przepisu prawa albo czy ciążą na nim z mocy prawa określone obowiązki (por. postanowienie NSA z dnia 24 marca 1998 r. w sprawie sygn. II SA 1155/97 – publ. ONSA nr 2 z 1999 r., poz.51). Akt lub czynność musi zatem ustalać, stwierdzać bądź potwierdzać uprawnienia lub obowiązki określone przepisami prawa. Musi istnieć ścisły związek między ustaleniem, stwierdzeniem lub potwierdzeniem (bądź ich odmową), a możliwością realizacji uprawnienia lub obowiązku wynikającego z przepisu prawa. Bez wątpienia zaskarżone pismo z dnia 11 lipca 2017r. (jak również dwa pozostałe pisma) nie jest również żadnym z postanowień wydawanych w postępowaniu administracyjnym, bądź egzekucyjnym i zabezpieczającym, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 2 i pkt 3 ustawy p.p.s.a. Przedmiotowe pismo (pisma) ma, jak wspomniano, jedynie charakter informacyjny, jeśli chodzi o podstawę prawną braku przedstawienia propozycji określającej warunki zatrudnienia albo pełnienia służby i skutki tegoż nieprzedstawienia. W istocie skarżący kwestionuje bezczynność organu w złożeniu mu propozycji określającej nowe warunki pełnienia służby, która – o czym Sądowi wiadomo z urzędu – jest przedmiotem rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w K. w sprawie sygn. akt II SAB/Ke 71/17. W niniejszym przypadku zaś skarżący objął skargą wspomniane pismo (pisma) zawierające udzielenie mu odpowiedzi w zakresie braku złożenia propozycji. W tym stanie sprawy, skoro kwestionowane pismo (pisma) nie stanowią żadnego z aktów lub czynności wymienionych w art. 3 § 2 ustawy p.p.s.a. objętych kognicją sądu administracyjnego, Sąd, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 ustawy p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.