IV SAB/Gl 125/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Stanisław Nitecki (spr.), Sędzia WSA Marzanna Sałuda, Sędziowie Sędzia WSA Renata Siudyka, , , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 11 września 2018r. sprawy ze skargi A. J. na bezczynność Dyrektora Zespołu Szkół Specjalnych nr [...] w C. w przedmiocie udostepnienia informacji publicznej oddala skargę. A. J. – P. (zwana dalej jako skarżąca) pismem z [...] r. wystąpiła do [...] nr [...] w C. (dalej jako organ) o udostępnienie informacji publicznej w formie projektu arkusza organizacyjnego na rok 2018/2019. Nadto wystąpiła o udostępnienie tej informacji poprzez wywieszenie na tablicy ogłoszeń w pokoju nauczycielskim. Wskazany powyżej organ decyzją nr [...] z [...] r. skierowanej do skarżącej orzekł, że projekt arkusza organizacyjnego zostanie udostępniony w formie wydruku z programu "pabs". Podkreślono, że arkusz ten nie został jeszcze zatwierdzony przez organ nadzoru tym samym mogą być w nim dokonywane zmiany, a to w konsekwencji oznacza, że arkusz ten zostanie skarżącej udostępniony poprzez przesłanie go pocztą na adres domowy, a nie jak wnioskowała to skarżąca na tablicy ogłoszeń. Decyzja ta w tym samym dniu została doręczona skarżącej, co zostało potwierdzone na stosownym dokumencie. Pismem z 30 maja 2018 r. skarżąca wniosła za pośrednictwem organu osobistą skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach na bezczynność organu w zakresie rozpoznania jej wniosku z 25 kwietnia 2018 r. W skardze tej wystąpiła o zobowiązanie organu do wykonania wniosku, o stwierdzenie, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa oraz o zasądzenie na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania. W motywach skargi skarżąca przybliżyła podejmowane przez nią działania, a następnie odwołując się do orzecznictwa sądów administracyjnych i literatury przedmiotu zamieściła argumentację dotyczącą sytuacji prawnej organu zobowiązanego do udostępnienia informacji publicznej i ciążących na nim obowiązków. Skarżąca odwołując się do przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej oraz orzecznictwa sądów administracyjnych wskazywała na prawa przysługujące osobie ubiegającej się o udostępnienie informacji publicznej. Podkreśliła, że informacja publiczna winna być udostępniona zgodnie z wnioskiem, a to oznacza, że w tej sytuacji poprzez wywieszenie na tablicy ogłoszeń w pokoju nauczycielskim, a nie przez przesłanie jej zanonimizowanej jego wersji. Zdaniem skarżącej uchybienia po stronie organu mają charakter rażącego naruszenia prawa, ponieważ organ dopuszcza się przekroczenia terminu udostępnienia informacji publicznej jak również nie realizuje ciążących na nim obowiązków. Następnie skarżąca opisała zdarzenia, które miały miejsce 8 maja 2018 r. oraz 24 maja 2018 r. i jej zdaniem działania podejmowane przez organ wynikały z nieznajomości przepisów oraz zmierzały do przedłużenia prowadzonego postępowania. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i przedstawił przebieg zdarzeń w sprawie i podtrzymał dotychczas prezentowane stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2017 roku, poz. 1369 ze zm.), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1- 4a wyżej wymienionej ustawy, w tym aktów i czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w określonym terminie organ nie podejmuje żadnych czynności w sprawie lub gdy prowadził postępowanie, jednakże mimo istnienia ustawowego obowiązku nie kończy go wydaniem stosownego aktu lub nie podejmuje czynności. Wyjaśnić również należy, że celem skargi na bezczynność organu administracji jest zwalczanie braku działania (zwłoki) w załatwianiu sprawy administracyjnej. Przy badaniu zasadności skargi na bezczynność organu administracji nie ma znaczenia z jakich powodów określony akt czy czynność nie została dokonana przez organ. Przy czym Sąd bierze pod uwagę stan sprawy istniejący w chwili zamknięcia rozprawy. Skarga na bezczynność organu ma bowiem na celu przede wszystkim wymuszenie na organie administracji załatwienie sprawy. W świetle powyższego dla uznania bezczynności organu konieczne jest ustalenie, że organ administracji był zobowiązany, na podstawie obowiązujących przepisów prawa, do wydania decyzji, aktu lub podjęcia określonych czynności i mimo to nie podejmuje działań mających na celu uczynienie zadość temu obowiązkowi. W tym miejscu podkreślenia wymaga, że stanowisko zbieżne z prezentowanym wyraził Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach m.in. w wyroku z dnia 30 marca 2016 roku, sygn. akt IV SAB/GI 9/16, czy w wyroku z dnia 26 kwietnia 2016 r. sygn. akt IV SAB/GL 45/16 wyrażoną w nim argumentację Sąd w przedmiotowej sprawie w pełni akceptuje i podziela. Sąd wskazuje zarazem, że zgodnie z utrwalonym i jednolitym poglądem orzecznictwa i doktryny dla dopuszczalności wniesienia skargi na bezczynność organu w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej nie jest wymagane poprzedzenie jej jakimkolwiek środkiem zaskarżenia na drodze administracyjnej, ani wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa, o jakim mowa w art. 52 § 3 wyżej wymienionej ustawy. Podmiot, do którego złożono wniosek, jeśli wniosek ten dotyczy informacji publicznej, powinien albo udostępnić tę informację w formie czynności materialno-technicznej (art. 10 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji), albo w drodze decyzji odmówić jej udostępnienia na podstawie art. 16 ust. 1 powyższej ustawy. Możliwe jest także umorzenie postępowania w drodze decyzji w trybie art. 16 ust. 1 w związku z art. 14 ust. 2 przywoływanej ustawy. W przypadku ubiegania się o udostępnienie informacji publicznej, która takiego statusu nie posiada organ administracji obowiązany jest do pisemnego poinformowania wnioskodawcy o tym, stosownie do postanowień art. 13 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Po przedstawieniu stanu normatywnego w zakresie udostępnienia informacji publicznej oraz bezczynności podmiotu zobowiązanego do jej udostępnienia, przyjdzie przejść do rozważań mając w polu widzenia przedmiotową sprawę. Na wstępie przyjdzie stwierdzić, że nie budzi żadnej wątpliwości to, że wniosek skarżącej z 25 kwietnia 2018 r. skierowany został do podmiotu zobowiązanego do udostępnienia informacji publicznej, a przedmiot tego wniosku odnosi się do dokumentu wytworzonego przez ten organ, a tym samym udostępnianego w drodze dostępu do informacji publicznej. Powyższe okoliczności nie niwelują treści art. 1 ust. 2 przedmiotowej ustawy, zgodnie z którym "przepisy ustawy nie naruszają przepisów innych ustaw określających odmienne zasady i tryb dostępu do informacji będących informacjami publicznymi". Przywołanie powyższej regulacji jest istotne z tego powodu, skarżąca jest nauczycielem pracującym w placówce prowadzonej przez organ niniejszego postępowania, a tym samym jest również członkiem Rady Pedagogicznej, a zatem organu funkcjonującego w ramach podmiotu kierowanego przez organ. Okoliczność ta skutkuje tym, że jako członek tego organu dysponuje prawem i obowiązkiem zapoznania się z dokumentem, którego udostępnienia domaga się w drodze dostępu do informacji publicznej. Oznacza to, że w stosunku do skarżącej ubiegającej się o udostępnienie przedmiotowego dokumentu zastosowanie mają inne przepisy, a nie regulacje dotyczące dostępu do informacji publicznej. W konsekwencji uznać należy, że skarżąca domaga się udostępnienia dokumentu udostępnianego w ramach dostępu do informacji publicznej, który w jej przypadku dostępny jest jej w odrębnej procedurze, a zatem w niniejszej sprawie nie mają zastosowania przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej. Przedstawionej tu oceny nie zmienia fakt, iż w dniu w którym odbywała się Rada Pedagogiczna skarżąca przebywała jeszcze na urlopie uzupełniającym. W świetle powyższego skarga na bezczynność organu nie jest zasadna. Na marginesie przyjdzie podkreślić, że w rozpoznawanej sprawie organ w terminie przewidzianym do udostępnienia informacji publicznej wypowiedział się, poprzez wydanie decyzji, jak również doręczył skarżącej zanonimizowaną wersję projektu arkusza organizacyjnego placówki. W świetle powyższego także trudno mówić o tym, aby organ ten był bezczynny, skoro w przewidzianym terminie podjął działania związane z udostępnieniem informacji publicznej. W tym miejscu przyjdzie zauważyć, że kontroli sądu administracyjnego wymykają się te kwestie podnoszone przez skarżącą, które związane są z funkcjonowaniem poszczególnych organów w [...] nr [...] w C. . We wskazanym zakresie skarżąca może korzystać z innych przysługujących jej instrumentów prawnych według własnego wyboru, natomiast działania te nie stanowią przedmiotu kontroli ze strony Sądu w sprawach dotyczących dostępu do informacji publicznej. Skoro żądana informacja publiczna udostępniana jest skarżącej w innym trybie niż dostęp do informacji publicznej oraz udostępnienie tej informacji skarżącej przed terminem wniesienia skargi do tutejszego Sądu skutkuje tym, że skarga jest bezzasadna i jako taka winna zostać oddalona. Wobec powyższego należało orzec jak w sentencji.