II GSK 55/19

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Dorota Dąbek Sędzia NSA Gabriela Jyż (spr.) Sędzia WSA (del.) Tomasz Smoleń po rozpoznaniu w dniu 9 kwietnia 2019 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej P. O. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w K. z dnia 12 września 2018 r., sygn. akt II SA/Ke 448/18 w sprawie ze skargi P. O. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] kwietnia 2018 r., nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zezwolenia na zajęcie pasa drogowego oddala skargę kasacyjną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w K., wyrokiem z dnia 12 września 2018 r., oddalił skargę P. O. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] kwietnia 2018 r., w przedmiocie odmowy wydania zezwolenia na lokalizację ogrodzenia działki. Sąd I instancji orzekał w następującym stanie sprawy: Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K., objętą skargą decyzją uchyliło w całości decyzję Burmistrza Miasta i Gminy D. z [...] grudnia 2017 r., odmawiającą pozostawienia wybudowanego ogrodzenia działki nr ewid. [...] w S. od strony drogi gminnej Nr [...] przez wieś S. P. i orzekło o odmowie wydania skarżącemu zezwolenia na lokalizację istniejącego ogrodzenia wymienionej działki w pasie drogowym drogi publicznej. W motywach organ wskazał, że w sprawie zaistniała sytuacja gdy obiekt w pasie drogowym został już wybudowany bez uzyskania, wymaganego przepisami prawa, pozwolenia na budowę. Przywołując art. 39 ust. 1 pkt 1 i ust. 3 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 2222, dalej u.d.p.) wskazał, że działka nr [...] znajduje się w bezpośrednim sąsiedztwie drogi, która została zaliczona do kategorii dróg gminnych. Zgodnie zaś z § 4 ust. 2 pkt 4 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (tekst jedn. Dz.U. z 2016 r., poz. 124), droga zaliczona do jednej z kategorii w rozumieniu ustawy o drogach publicznych powinna spełniać wymagania techniczne i użytkowe określone dla następujących klas: gminna - klasy GP, G, Z, L lub D. Z kolei z § 7 ust. 1 tego rozporządzenia wynika, że szerokość w liniach rozgraniczających ulicy o przekroju jednojezdniowym klasy drogi gminnej D (drogi dojazdowej), wynosi 10 m. Organ, mając na uwadze wyniki przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego stwierdził, że ogrodzenie na działce nr [...] zostało zlokalizowane w odległości zaledwie 1,05 m i 1,06 m od krawędzi jezdni, która jest granicą działki drogowej drogi gminnej przez wieś S. P. (działka [...]). Tym samym posadowione w ten sposób ogrodzenie naruszało przepisy rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie. Pozostawienie ogrodzenia w obecnej lokalizacji, nie pozwalało na utrzymanie parametrów technicznych drogi gminnej, a co za tym idzie, nie pozwalało organowi na wydanie zezwolenia na pozostawienie tego ogrodzenia, wybudowanego bez pozwolenia. Organ zauważył również, że w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego S. [...] część 1 na terenie gminy D., w § 38 pkt 9 ustalono, że istniejące drogi gminne klasy dojazdowej o przekroju jednojezdniowym wraz z niezbędnymi urządzeniami technicznymi wynikającymi z przepisów o drogach publicznych, oznaczone na rysunku planu symbolem KD-D2, mają szerokość w liniach rozgraniczających 10 m, szerokość jezdni minimum 5 m, chodniki. Wynika z tego zatem, że istniejące drogi gminne KD-D2 (tj. droga gminna nr [...]), mają określone parametry, a tym samym odległości, jakie powinny być zachowane przy budowie ogrodzeń. Z załączonej do sprawy mapy sporządzonej przez upoważnionego geodetę wynikało natomiast, że ogrodzenie na działce nr [...] znajduje się w liniach rozgraniczających pas drogowy, zgodnie z ustaleniami mpzp S. [...] część 1. Sporne grodzenie zostało usytuowane w sposób niezgodny z przepisami oraz mpzp, powodując zmniejszenie szerokości (najmniejszej) wynoszącej 10,00 m pasa drogowego drogi gminnej. Sąd I instancji oddalając skargę na tą decyzję zauważył, że skarżący wzniósł ogrodzenie pomimo zgłoszonego przez Starostę K. decyzją z [...] stycznia 2013 r. sprzeciwu do zgłoszenia dotyczącego budowy tego ogrodzenia. W świetle znajdującej się w aktach dokumentacji fotograficznej, Sąd za prawidłowe uznał ustalenia organów, że ogrodzenie zostało postawione w pasie drogowym, po którym wcześniej odbywał się ruch pojazdów i pieszych. Dlatego też bez znaczenia była okoliczność, że dopiero w 2015 r. został uchwalony miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Natomiast fakt jego uchwalenia był o tyle istotny, że w świetle jego regulacji ogrodzenie znajduje się w liniach rozgraniczających, a więc wewnątrz, pasa drogowego drogi gminnej oznaczonej w tym planie symbolem KD-D2. W tym zakresie, Sąd wskazał, że linia rozgraniczająca została przedstawiona na mapie sporządzonej dla potrzeb sprawy przez geodetę uprawnionego i oznaczona na tej mapie kolorem czerwonym, wobec czego zarzuty naruszenia art. 7 i 77 § 1 k.p.a. związane z kwestią ustaleń dotyczących istnienia drogi, były niezasadne. Odnosząc się do zarzuty naruszenia art. 39 ust. 3 pkt 1 ustawy o drogach publicznych, Sąd wskazał, że przepis ten nie miał zastosowania, gdyż dotyczy on tylko urządzeń i infrastruktury, o których mowa w ust. 1a, a więc infrastruktury telekomunikacyjnej oraz urządzeń służących do doprowadzania lub odprowadzania płynów, pary, gazu, energii elektrycznej, w tym punktów ładowania stanowiących część infrastruktury ładowania drogowego transportu publicznego, oraz urządzeń związanych z ich eksploatacją. Z uwagi na fakt, że ogrodzenie nie może być zaliczone do urządzeń i infrastruktury, w sprawie zezwolenia na jego umieszczenie (pozostawienie) w pasie drogowym, właściwym jest przepis art. 39 ust. 3 i art. 40 ust. 2 pkt 3 u.d.p.. Sąd wskazał, że ustawa o drogach publicznych dopuszcza możliwość umieszczania w pasie drogowym obiektów budowlanych tylko w szczególnie uzasadnionych przypadkach. Skarżący zaś takiego szczególnego przypadku nie wykazał. Sąd I instancji mając na uwadze podnoszone przez organy okoliczności dotyczących tego, że na wysokości posesji skarżącego asfaltowa jezdnia drogi gminnej ma tylko 3 metry szerokości, a więc jest wąska, zaś odległość ogrodzenia od krawędzi tej jezdni wynosi 1,06 m, a ponadto ogrodzenie to przesłania widoczność drogi, z kolei położenie asfaltu spowodowało, że pojazdy poruszają się z większą niż poprzednio prędkością, zgodził się z organami, że istnienie ogrodzenia w tym miejscu negatywnie wpływa na bezpieczeństwo ruchu drogowego. Zdaniem Sądu, organy nie miały w związku z tym obowiązku prowadzenia dodatkowego postępowania dowodowego, w szczególności dowodu z pomiarów ruchu na tej drodze. Zarządca drogi może przyjąć swoiste domniemanie, że takie usytuowanie ogrodzenia zagraża bezpieczeństwu w ruchu drogowym. Ciężar przedstawienia dowodów pozwalających na jego obalenie ciąży na wnioskodawcy, który zainicjował postępowanie w sprawie wyrażenia zgody na lokalizację urządzenia w pasie drogi. Za bez znaczenia dla sprawy Sąd uznał okoliczność, czy przy drodze gminnej S. P. inne ogrodzenia stoją w jej pasie czy też nie, zwłaszcza, że brak było dowodów na to, aby zostały one w tym pasie umieszczone w takich okolicznościach jak ogrodzenie skarżącego i aby zarządca drogi wydał decyzje zezwalające na umieszczenie tych ogrodzeń w pasie drogowym. W podstawie prawnej wyroku Sąd I instancji podał art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302, dalej: p.p.s.a.). P. O., skargą kasacyjną zaskarżył w całości wyrok Sądu I instancji zarzucając mu naruszenie: 1. w granicach wskazanych w art. 174 pkt 1 p.p.s.a. a) art. 40 ust. 1 w zw. z art. 40 ust. 2 pakt 3 w zw. z art. 39 ust. 3 u.d.p. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie w sprawie i w konsekwencji błędną odmowę wydania zezwolenia na lokalizację istniejącego ogrodzenia działki nr [...] w msc. S. w pasie drogowym drogi publicznej – gminnej nr [...] przez wieś S. P., podczas gdy decyzja ta choć ma charakter uznaniowy to nie może być dowolna, zaś wszelkie okoliczności sprawy takie jak brak zagrożenia wybudowanego ogrodzenia dla ruchy drogowego, położenie ogrodzenia działek sąsiednich oraz urządzeń infrastruktury technicznej (stacja trafo) względem drogi w podobnej lokalizacji, fakt, że zarządca nie zamierza w przyszłości poszerzać drogi kosztem w/w działki, rozbiórka ogrodzenia naraża skarżącego na niepowetowaną szkodę – stanowić mogą okoliczność o charakterze szczególnym co zastało zupełnie pominięte przez Sąd oraz uprawnione organy w tym zakresie; b) art. 6 k.p.a. w zw. z art. 7 w zw. z art. 32 ust. 1 Konstytucji RP poprzez naruszenie zasady legalności, praworządności oraz równego traktowania wobec prawa przez władze publiczne, a polegającego na przyjęciu, że choć inne ogrodzenia działek sąsiednich oraz urządzenia infrastruktury technicznej (m.in. stacja trafo) w stosunku do działki skarżącego również w pasie drogowym drogi gminnej nr [...], to jednak nie stanowią zagrożenia dla ruchu drogowego skoro zarządca drogi w stosunku do tych właśnie działek sąsiednich nie podjął jakichkolwiek działań prawnych, jednocześnie arbitralnie uznając, że jedynie działka skarżącego takie niebezpieczeństwo dla ruchu drogowego stwarza; 2. w granicach wskazanych w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. c) art. 145 § 1 pakt 1 lit c) p.p.s.a. w zw. z art. 7 w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. poprzez brak wyczerpującego, rzetelnego i wszechstronnego rozpatrzenia materiału sprawy co doprowadziło do poczynienia w zaskarżonym wyroku do całkowicie dowolnych i nieuprawnionych ustaleń faktycznych, a polegających na uznaniu, że: - przed wybudowaniem ogrodzenia na części działki o nr [...] w msc. S. odbywał się ruch pojazdów i pieszych nie przedstawiając na tę okoliczność jakiegokolwiek dowodu; - ogrodzenie zagraża bezpieczeństwu w ruchy drogowym opierając się w tym zakresie na swoistym domniemaniu, bez przeprowadzenia jakichkolwiek dowodów na tę okoliczność, w szczególności dowodu z opinii biegłego lub chociażby oględzin terenu co dodatkowo stanowi naruszenie art. 84 § 1 k.p.a. oraz art. 85 § 1 k.p.a. Podnosząc te zarzuty skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w K. oraz o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego wraz z kosztami zastępstwa prawnego według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ nie ma usprawiedliwionych podstaw. Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Oznacza to związanie NSA zarzutami i wnioskami skargi kasacyjnej, które mogą dotyczyć wyłącznie ocenianego wyroku Sądu I instancji, a nie postępowania administracyjnego i wydanych w nim rozstrzygnięć. Natomiast stosownie do treści art. 176 p.p.s.a. skarga kasacyjna powinna czynić zadość wymaganiom określonym dla pisma w postępowaniu sądowym oraz zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia ze wskazaniem, czy jest ono zaskarżone w całości czy w części, przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie, wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany. Przepis art. 174 p.p.s.a stanowi z kolei, iż skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: a) naruszenia prawa materialnego poprzez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.) lub b) naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). W świetle cytowanych przepisów do autora skargi kasacyjnej należy wskazanie konkretnych przepisów prawa materialnego lub przepisów procesowych, które w jego ocenie naruszył Sąd I instancji i precyzyjne wyjaśnienie na czym polegało ich niewłaściwe zastosowanie lub błędna interpretacja - w stosunku do prawa materialnego, bądź wykazanie istotnego wpływu naruszenia prawa procesowego na rozstrzygnięcie sprawy przez Sąd I instancji – w odniesieniu do przepisów postępowania. A zatem Naczelny Sąd Administracyjny, z uwagi na ograniczenia wynikające ze wskazanych regulacji prawnych, nie może we własnym zakresie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej, ani uściślać bądź w inny sposób ich korygować. W niniejszej sprawie strona wnosząca skargę kasacyjną wskazała w poszczególnych punktach petitum skargi kasacyjnej (przytoczonych wyżej) zarówno zarzuty naruszenia przez Sąd I instancji prawa procesowego, co w jej ocenie miało istotny wpływ na wynik sprawy, jak i prawa materialnego poprzez jego niewłaściwe zastosowanie. Naczelny Sąd Administracyjny po ich przeanalizowaniu zarzutów tych nie podzielił. Sposób sformułowania i uzasadnienia tych zarzutów w niniejszej sprawie powoduje konieczność ich łącznego rozpoznania Odnosząc się do zarzutów naruszenia prawa procesowego pomieszczonych w skardze kasacyjnej w punkcie 2 jej petitum, w ramach których autor skargi kasacyjnej zarzuca naruszenie przez Sąd I instancji art. 145 § 1 pkt 1 lit c) p.p.s.a. w zw. z art. 7 w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. "poprzez brak wyczerpującego, rzetelnego i wszechstronnego rozpatrzenia materiału sprawy co doprowadziło do poczynienia w zaskarżonym wyroku do całkowicie dowolnych i nieuprawnionych ustaleń faktycznych, a polegających na uznaniu, że: - przed wybudowaniem ogrodzenia na części działki o nr [...] w msc. S. odbywał się ruch pojazdów i pieszych nie przedstawiając na tę okoliczność jakiegokolwiek dowodu; - ogrodzenie zagraża bezpieczeństwu w ruchy drogowym opierając się w tym zakresie na swoistym domniemaniu, bez przeprowadzenia jakichkolwiek dowodów na tę okoliczność, w szczególności dowodu z opinii biegłego lub chociażby oględzin terenu co dodatkowo stanowi naruszenie art. 84 § 1 k.p.a. oraz art. 85 § 1 k.p.a.", Naczelny Sąd Administracyjny tych zarzutów nie podzielił. Po pierwsze wskazać należy, iż sąd administracyjny nie prowadzi postępowania dowodowego w sprawie w celu ustalenia stanu faktycznego sprawy. Rolą sądu administracyjnego jest ocena zgodności z prawem (legalności) działań organów administracji publicznej zarówno w zakresie ustalenia stanu faktycznego sprawy, jak i rozstrzygnięcia indywidualnej sprawy administracyjnej w oparciu o obowiązujące przepisy prawa. Wbrew twierdzeniom autora skargi kasacyjnej organy administracji, co zasadnie stwierdził Sąd I instancji, prawidłowo ustaliły stan faktyczny sprawy. Organy te ustaliły, że droga przez S. P. istnieje jako droga gminna od 2002 r. (uchwała Nr XXXIII/40/2002 z dnia 25 września 2002 r. w sprawie zaliczenia dróg do kategorii dróg gminnych położonych na terenie Gminy D., w której to uchwale, w § 1 pkt 5 została wymieniona - Dz. Urz. Woj. Świętokrzyskiego z 2002 r. Nr 183 poz. 2322). Sąd I instancji podkreślił, iż: "Zauważyć należy, że skarżący wzniósł ogrodzenie pomimo zgłoszonego przez Starostę K. decyzją z [...] stycznia 2013 r. sprzeciwu do zgłoszenia dotyczącego budowy tego ogrodzenia, co wynika ze znajdującej się w aktach decyzji ŚWINB z [...] lipca 2015 r. Również w świetle znajdującej się w aktach dokumentacji fotograficznej za prawidłowe uznać należy ustalenia organów, że ogrodzenie zostało postawione w pasie drogowym, po którym wcześniej odbywał się ruch pojazdów i pieszych. Dlatego też bez znaczenia jest okoliczność, iż dopiero w 2015 r. został uchwalony miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Natomiast fakt jego uchwalenia jest o tyle istotny, że w świetle jego regulacji ogrodzenie znajduje się w liniach rozgraniczających (a więc wewnątrz) pasa drogowego drogi gminnej oznaczonej w tym planie symbolem KD-D2. Linia rozgraniczająca została przedstawiona na mapie sporządzonej dla potrzeb niniejszej sprawy przez geodetę uprawnionego i oznaczona na tej mapie kolorem czerwonym (k. 141 akt adm.). Tak więc zarzuty skargi naruszenia art. 7 i 77 § 1 kpa związane z kwestią ustaleń dotyczących istnienia drogi, w ocenie Sądu są niezasadne." (s. 7 uzasadnienia zaskarżonego wyroku WSA). Naczelny Sąd Administracyjny nie podzielił także zarzutów naruszenia przez Sąd I instancji art. 7, 77 § 1 oraz 84 § 1 i 85 § 1 k.p.a. poprzez niepowołanie dowodów z opinii biegłego lub oględzin w celu udowodnienia, iż ogrodzenie zagraża bezpieczeństwu w ruchu drogowym. Wbrew przekonaniu skarżącego kasacyjnie Sąd I instancji prawidłowo uznał, iż organy w niniejszej sprawie nie naruszyły tych przepisów k.p.a. Zasadą wynikającą z art. 39 ust. 1 u.d.p. jest zakaz dokonywania w pasie drogowym jakichkolwiek czynności niesłużących drodze i urządzeniom z nią związanym, a mogących powodować ich zniszczenie czy zmniejszenie trwałości lub mogących zagrozić bezpieczeństwu ruchu drogowego. "Natomiast w przepisie art. 39 ust. 3 u.d.p., zezwalającym na zajęcie pasa drogowego z uwagi na "szczególnie uzasadniony przypadek", użyto pojęcia niedookreślonego. Unormowania przewidziane w art. 39 ust. 1 u.d.p. pozwalają przyjąć, że wydanie decyzji, o której mowa w art. 39 ust. 3 u.d.p., oparte jest na przekonaniu zarządcy drogi, że zajęcie pasa drogowego na omawiane cele nie zagrozi stanowi technicznemu drogi i bezpieczeństwu ruchu drogowego (por. wyrok NSA z 14 października 2008 r., sygn. akt II GSK 345/08). Dlatego też należy przyjąć, że w sprawie dotyczącej zezwolenia na umieszczenia w pasie drogowym ogrodzenia zawsze jest konieczne dokonywanie ustaleń, przy uwzględnieniu uwarunkowań, czy odstępstwo od zasady przewidzianej przez ustawodawcę, co do sposobu wykorzystywania pasa drogowego jest nadal uzasadnione. Chodzi tu przede wszystkim o ocenę istnienia zagrożeń uznanych przez ustawodawcę za istotne, związanych zwłaszcza z kwestią zachowania bezpieczeństwa ruchu drogowego. Także z treści art. 43 ust. 2 u.d.p. wynika, że umieszczanie w pasie drogowych urządzeń i dokonywanie czynności niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami ma charakter wyjątkowy. Przepis ten stanowi, że w szczególnie uzasadnionych przypadkach usytuowanie obiektu budowlanego przy drodze, o której mowa w ust. 1 lp.3 (a więc również gminnej), w odległości mniejszej niż określona w ust. 1 (dla drogi gminnej jest to 6 metrów od zewnętrznej krawędzi jezdni) może nastąpić wyłącznie za zgodą zarządcy drogi, wydaną przed uzyskaniem przez inwestora obiektu pozwolenia na budowę lub zgłoszenia budowy albo wykonywania robót budowlanych. Stąd generalny zakaz podejmowania takich działań, jeżeli tylko mogłyby m. in. zagrażać bezpieczeństwu ruchu drogowego (por. także wyrok NSA z dnia 6 października 2015 r., sygn. akt II GSK 2045/14 dostępny w bazie jak wyżej). Z tego też względu ustawa dopuszcza możliwość umieszczania w pasie drogowym obiektów budowlanych tylko w szczególnie uzasadnionych przypadkach. Skarżący istnienia takiego szczególnego przypadku nie wykazał. W świetle zaś podnoszonych przez organy okoliczności dotyczących tego, że na wysokości jego posesji asfaltowa jezdnia drogi gminnej ma tylko 3 metry szerokości, a więc jest wąska, zaś odległość ogrodzenia od krawędzi tej jezdni wynosi 1,06 m, a ponadto ogrodzenie to przesłania widoczność drogi, z kolei położenie asfaltu spowodowało, że pojazdy poruszają się z większą niż poprzednio prędkością, zgodzić się należy z organami, że istnienie ogrodzenia w tym miejscu negatywnie wpływa na bezpieczeństwo ruchu drogowego." (s. 10-11 uzasadnienia zaskarżonego wyroku WSA). Naczelny Sąd Administracyjny podziela zdanie Sądu I instancji, że w niniejszej sprawie organy nie miały w związku z tym obowiązku prowadzenia dodatkowego postępowania dowodowego, w szczególności dowodu z pomiarów ruchu na tej drodze, opinii biegłego. Zarządca drogi może przyjąć swoiste domniemanie, że takie usytuowanie ogrodzenia zagraża bezpieczeństwu w ruchu drogowym. Ciężar przedstawienia dowodów pozwalających na jego obalenie ciąży na wnioskodawcy, który zainicjował postępowanie w sprawie wyrażenia zgody na lokalizację urządzenia w pasie drogi. Ponadto skarżący powinien wykazać, że zachodzi "szczególnie uzasadniony przypadek" uzasadniający wyjątek od generalnej zasady zakazu lokalizacji w pasie drogowym obiektów budowlanych lub innych urządzeń niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego, czego składający wniosek w niniejszej sprawie nie wykazał. Jak zasadnie podniósł organ (SKO w decyzji z dnia [...].04.2018 r., [...]), co słusznie zaakceptował Sąd I instancji, zarządca drogi jest wyspecjalizowanym organem odpowiedzialnym za bezpieczeństwo dróg publicznych, a zatem posiada z urzędu informacje pozwalające na podejmowanie decyzji związanych z bezpieczeństwem na drogach. "Organ wskazał, że wykonanie nawierzchni asfaltowej przedmiotowej drogi gminnej spowodowało zwiększenie ruchu pojazdów oraz ich prędkości, co przy wąskiej jezdni i ograniczonej widoczności powoduje, że wybudowane ogrodzenie stanowi zagrożenie dla bezpieczeństwa ruchu drogowego." Z dokumentacji zdjęciowej dołączonej do pisma z dnia 28.07.2014 r. wynika, że przedmiotowe ogrodzenie zostało wybudowane już po wyasfaltowaniu drogi gminnej (s. 6 decyzji SKO). Nie jest także zasadny zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 6 k.p.a. w zw. z art. 7 w zw. z art. 32 ust. 1 Konstytucji RP: "poprzez naruszenie zasady legalności, praworządności oraz równego traktowania wobec prawa przez władze publiczne, a polegającego na przyjęciu, że choć inne ogrodzenia działek sąsiednich oraz urządzenia infrastruktury technicznej (m.in. stacja trafo) w stosunku do działki skarżącego również w pasie drogowym drogi gminnej nr [...], to jednak nie stanowią zagrożenia dla ruchu drogowego skoro zarządca drogi w stosunku do tych właśnie działek sąsiednich nie podjął jakichkolwiek działań prawnych, jednocześnie arbitralnie uznając, że jedynie działka skarżącego takie niebezpieczeństwo dla ruchu drogowego stwarza." Zasadnie Sąd I instancji uznał, iż przedmiotem skargi w niniejszej indywidualnej sprawie administracyjnej jest konkretny wniosek złożony przez skarżącego o zezwolenie na pozostawienie w pasie drogowym konkretnego ogrodzenia, nie zaś stacji trafo, do której ma zastosowanie art. 39 ust. 3 pkt 1 u.d.p., który to przepis, nie miał zastosowania w analizowanej sprawie. Ponadto jak słusznie zaakcentował WSA analizowana sprawa nie dotyczy ani nakazu rozbiórki, ani nałożenia kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego, ale wniosku skarżącego o wydanie zezwolenia. Dlatego też bez znaczenia dla tej sprawy jest, czy przy drodze gminnej S. P. inne ogrodzenia stoją w jej pasie czy też nie, zwłaszcza, że brak jest dowodów na to, aby zostały one w tym pasie umieszczone w takich okolicznościach jak ogrodzenie skarżącego i aby zarządca drogi wydał decyzje zezwalające na umieszczenie tych ogrodzeń w pasie drogowym. W świetle przedstawionych wyżej rozważań i ich argumentacji Naczelny Sąd Administracyjny nie podzielił zatem zarzutu naruszenia przez Sąd I instancji art. 40 ust. 1 w zw. z art. 40 ust. 2 pkt 3 w zw. z art. 39 ust. 3 u.d.p. "poprzez ich niewłaściwe zastosowanie w sprawie." Mając powyższe na względzie Naczelny Sąd Administracyjny w oparciu o art. 184 p.p.s.a. skargę kasacyjną oddalił.