II SA/Po 369/18

Sygn. [...] II SA/Po 369/18 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 12 września 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wiesława Batorowicz (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Tomasz Świstak Asesor WSA Jan Szuma Protokolant st.sekr.sąd. Mariola Kaczmarek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 września 2018 r. sprawy ze skargi B. G. i M. G. na decyzję Wojewody z dnia 2 lutego 2018 r. Nr [...] w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z części nieruchomości; I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. zasądza od Wojewody na rzecz skarżących kwotę [...]- ([...] siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Decyzją z dnia 2 lutego 2018 r., [...] Wojewoda (zwany dalej "Wojewodą"), po rozpatrzeniu odwołania B. G. i M. G., utrzymał w mocy decyzję Starosty [...] (zwanego dalej "Starostą") z dnia 13 października 2017 r., [...] w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z części nieruchomości stanowiącej działkę [...], obręb 25 P., ark. 4 o powierzchni 0.0118 ha. Powyższe rozstrzygnięcia zapadły w następujących okolicznościach. Wnioskiem z dnia 10 stycznia 2017 r. E. P. wystąpiła w trybie art. 124 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (na datę wniosku tekst jednolity Dz. U. z 2016 r. poz. 2147, obecnie Dz. U. z 2018 r., poz. 121 – uw. Sądu, dalej "u.g.n.") do Starosty o wydanie decyzji w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z części działki [...] (opisanej wyżej), której właścicielami są skarżący, poprzez udzielenie zezwolenia na założenie i przeprowadzenie na nieruchomości napowietrznej linii elektroenergetycznej 110 kV relacji P. Krzewina - W., polegające na podwieszeniu napowietrznych przewodów linii, a także jej funkcjonowanie po wybudowaniu na części nieruchomości o powierzchni ok. 40 m2. [...] sp. z o.o. wskazała, że mając na uwadze zobowiązania ustawowe, jako operatora systemu dystrybucyjnego realizuje przedsięwzięcie polegające na przebudowie napowietrznej linii elektroenergetycznej wysokiego napięcia 110 kV relacji P. [...] - W.. Obecnie, z uwagi na wieloletnie użytkowanie, linia wymaga bowiem w dużej mierze przebudowy, która umożliwi jej dalsze prawidłowe funkcjonowanie. Realizacja inwestycji pozwoli zapewnić regularne dostawy energii elektrycznej odbiorcom w rejonie oraz przyczyni się do poprawy bezpieczeństwa energetycznego. Spółka wskazała, że nieruchomość skarżących została objęta ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta P. na obszarze osiedla S. 3 zatwierdzonego uchwałą nr [...] Rady Miasta P. z dnia 30 sierpnia 2005 r. (Dz. Urz. Woj. Wlkp. Nr [...] poz. 4098). Na podstawie § 12 ust. 1 pkt 6 planu działka [...], w miejscu lokalizacji projektowanych przewodów i urządzeń, znajduje się na terenie oznaczonym na rysunku planu jako [...] (istniejąca zabudowa mieszkaniowa wraz z wyznaczoną strefą ograniczonego użytkowania, wyłączoną z zabudowy, wzdłuż linii elektroenergetycznej wysokiego napięcia). Zgodnie z § 26 ust. 2 pkt 1 planu, na obszarze obejmującym nieruchomość funkcjonuje ponadlokalny system przesyłowy elektroenergetycznej linii wysokiego napięcia 110 kV do GPZ W. (czyli wskazanej we wniosku linii wysokiego napięcia 110 kV relacji P. [...]). Dodatkowo, w myśl § 25 ust. 1 pkt 2 planu, dla obszaru nim objętego, zasilanie w energię elektryczną ma odbywać się z istniejącego systemu elektroenergetycznego. To wszystko przemawia za zasadnością realizacji planowanej inwestycji. We wniosku inwestor opisał również przebieg rokowań, których celem było pozyskanie trwałego tytułu prawnego do nieruchomości w formie ograniczonego prawa rzeczowego – odpłatnej służebności przesyłu. Rokowania nie doprowadziły do zawarcia porozumienia z właścicielami nieruchomości, co powodowało konieczność wystąpienia z wnioskiem w trybie art. 124 ust. 1 u.g.n. Decyzją z dnia 13 października 2017 r., [...] Starosta orzekł o ograniczeniu sposobu korzystania z części nieruchomości stanowiącej działkę [...], znajdującą się we współwłasności majątkowej małżeńskiej skarżących, poprzez udzielenie E. O. sp. z o.o. zezwolenia na założenie i przeprowadzenie na tej nieruchomości napowietrznej linii elektroenergetycznej 110 kV relacji P. [...], w tym na podwieszenie napowietrznych przewodów linii w pasie technologicznym o szerokości 14 m (2 x 7 m od osi linii) oraz powierzchni 40 m2 zgodnie z załącznikiem graficznym stanowiącym integralną część decyzji. W uzasadnieniu organ wskazał, że ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości zostało przez ustawodawcę uzależnione od łącznego spełnienia dwóch przesłanek. Po pierwsze, może ono nastąpić wyłącznie w przypadku stwierdzenia zgodności planowanego przedsięwzięcia z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego lub decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Wymóg ten odnosi się przede wszystkim do obszaru nieruchomości, który objęty został przeznaczeniem pod budowę publicznych urządzeń infrastruktury technicznej lub na którym ustalona została lokalizacja tego typu inwestycji. Tylko bowiem wobec takiej części obszaru nieruchomości może być wydana decyzja o jego zajęciu, który to obszar jest niezbędny dla posadowienia na nim tych urządzeń oraz wykonania związanych z tym posadowieniem robót budowlanych. Cel publiczny został z kolei określony w art. 6 u.g.n. Jest nim między innymi budowa i utrzymanie przewodów i urządzeń służących do dystrybucji energii elektrycznej. W ocenie Starosty nie budzi wątpliwości, że inwestycja jest celem publicznym, bowiem dotyczy przebudowy napowietrznej linii elektroenergetycznej 110 kV relacji P. K.-W.. Zgodnie z planem miejscowym osiedla S. III część nieruchomości skarżących znajduje się na terenie oznaczonym na rysunku planu, jako [...] – istniejąca zabudowa w budynkach bliźniaczych wraz z wyznaczoną strefą ograniczonego użytkowania, wyłączoną z zabudowy, wzdłuż linii wysokiego napięcia. Wskazany przez wnioskodawcę pas technologiczny zawiera się w powyższym terenie. Starosta dodał, że zgodność przebiegu linii wraz z obszarem nieruchomości niezbędnym dla jej przebudowy z przepisami planu została ustalona na podstawie skonfrontowania wyrysu z dokumentu planistycznego ze sporządzonym w skali 1:1000 wyrysem z mapy do celów projektowych opatrzonym podpisem uprawnionego geodety. W ocenie Starosty została spełniona także druga przesłanka wynikająca z art. 124 ust. 1 u.g.n. Wystąpienie z wnioskiem o wydanie decyzji w trybie art. 124 ust. 1 zostało poprzedzone rokowaniami z właścicielkami nieruchomości, które nie przyniosły zamierzonego rezultatu. W terminie prawem przewidzianym odwołanie od powyższej decyzji złożyli małżonkowie B. i M. G.. W odwołaniu wnieśli o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. Zarzucili naruszenie art. 124 ust. 1 i 2 u.g.n. oraz art. 7, 7b, 77 § 1, 80, 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2017 r., poz. 1257 ze zm., dalej "K.p.a.") Opisaną we wstępie decyzją z dnia 2 lutego 2018 r. Wojewoda utrzymał zaskarżone rozstrzygnięcie w mocy. Wskazał, że podstawowym warunkiem wydania decyzji z art. 124 ust. 1 u.g.n. jest realizacja przez uprawniony podmiot celu publicznego. Nadto, aby możliwe było wydanie takiej decyzji, niezbędna jest zgodność projektowanej inwestycji bądź planem miejscowym, bądź w przypadku jego braku, decyzją ustalającą lokalizację inwestycji celu publicznego. Wynika to także z tego, że zgodnie z art. 112 ust. 1 u.g.n. m.in. instytucję ograniczenia sposobu korzystania przewidzianą przez art. 124 ust. 1 u.g.n. stosuje się jedynie na obszarach przeznaczonych w planach miejscowych na cele publiczne. Dalej Wojewoda wskazał, że inwestycja jest zgodna z treścią art. 124 ust. 1 u.g.n., bowiem polega na założeniu i przeprowadzeniu urządzeń i przewodów linii 110 kV. Istota przedsięwzięcia polega na budowie nowych urządzeń przesyłowych w miejscu dotychczas istniejących. Inwestor przeprowadził też rokowania z właścicielami nieruchomości, co wypełnia drugą z przesłanek określonych w art. 124 ust. 1 u.g.n. W ocenie Wojewody decyzja Starosty nie uchybiała także istniejącemu obowiązkowi przeprowadzenia w uzasadnieniu orzeczenia analizy jak najmniejszej uciążliwości, ponieważ analizy tej w sprawie nie dało się przeprowadzić. Zdaniem organu odwoławczego rzeczywiście jest tak, iż w toku postępowania o ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości organy zobowiązane są do dokonania jak najmniejszej uciążliwości właściciela przed wydaniem decyzji administracyjnej. Analiza ta powinna polegać przede wszystkim na – co do zasady – ustaleniu czy nie jest możliwy inny, mniej dokuczliwy przebieg inwestycji. Organ odwoławczy wskazał, iż w rzeczywistości możliwość taka wchodzi jedynie w grę, gdy ograniczenie sposobu korzystania polega na zlokalizowaniu obiektu liniowego w innym miejscu niż do tej pory. W sytuacji natomiast, w której linia ma zostać usytuowana w miejscu dotychczasowym, nie ma takiej potrzeby. W ocenie organu, wbrew twierdzeniom skarżących, Starosta nie miał obowiązku rozważać innego przebiegu linii elektroenergetycznej, zwłaszcza w sytuacji, w której wnioskodawca od początku wskazywał, iż nowa linia zostanie usytuowana w miejscu starej. Skargę na powyższą decyzję w terminie prawem przewidzianym wywiedli reprezentowani przez profesjonalnego małżonkowie B. i M. G.. W skardze wniesiono o stwierdzenie nieważności decyzji Wojewody w oparciu o art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. ze względu na wydanie przez organu obu instancji decyzji wykraczającej ponad żądanie strony, co oznacza działanie organu bez podstawy prawnej oraz wydanie decyzji drugoinstancyjnej z rażącym naruszeniem prawa polegającym na braku przeprowadzenia postępowania odwoławczego. Alternatywnie autor skargi wniósł - przypadku uznania przez Sąd, że brak jest podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji - o uchylenie decyzji obu instancji. Ponadto w skardze podniesiono zarzuty naruszenia art. 7, 8, 11, 15, 77 § 1, 107 § 3 K.p.a. poprzez nie odniesienie się przez organ odwoławczy do zarzutów zawartych w odwołaniu oraz naruszenia art. 7 K.p.a. w zw. z art. 77 § 1 K.p.a. w zw. z art. 124 ust. 3 u.g.n. poprzez przyjęcie przez organy, iż rokowania przeprowadzone były w sposób prawidłowy i zostały zakończone. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, nie zgadzając się z zarzutami skargi. Obecny na rozprawie przed Sądem w dniu 12 września 2018 r. profesjonalny pełnomocnik skarżących wskazał, że dopuszczane przez inwestora w toku negocjacji przesunięcie słupa nr [...] o około 2,3 m i zastosowanie układu przewodów jedynie z jednej strony słupa wyłączałoby konie4czność ograniczenia własności skarżących. Pełnomocnik na rozprawie przedłożył kopie notatek z przedstawicielami inwestora, z których wynika, że dopuszczał on przesunięcie słupa i zastosowanie takiego układu przewodów oraz wyjaśnił, że mapki stanowiące załączniki do tych notatek a opracowane przez inwestora zostały już dołączone do odwołania. Nadto przedłożył przygotowane osobiście przez skarżącego wydruki i kopie mapek z sugerowanym przebiegiem linii i zdjęcie słupa o jednostronnym układzie przewodów. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje. Skarga zasługuje na uwzględnienie z uwagi na konieczność uzupełnienia przez Wojewodę postępowania wyjaśniającego. Materialnoprawną podstawą wydanych w sprawie decyzji był art. 124 ust. 1 u.g.n., zgodnie z którym starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, może ograniczyć, w drodze decyzji, sposób korzystania z nieruchomości przez udzielenie zezwolenia na zakładanie i przeprowadzenie na nieruchomości ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej oraz urządzeń łączności publicznej i sygnalizacji, a także innych podziemnych, naziemnych lub nadziemnych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń, jeżeli właściciel lub użytkownik wieczysty nieruchomości nie wyraża na to zgody. Ograniczenie to następuje zgodnie z planem miejscowym, a w przypadku braku planu, zgodnie z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, przy czym udzielenie zezwolenia, powinno być poprzedzone rokowaniami z właścicielem lub użytkownikiem wieczystym nieruchomości o uzyskanie zgody na wykonanie prac. Przenosząc powyższe na realia sprawy zauważyć należy, że planowana inwestycja stanowi inwestycję celu publicznego, co powoduje, że jej realizacja może być poprzedzona wydaniem decyzji, o jakiej mowa w art. 124 u.g.n. Fakt ten nie tylko nie budzi wątpliwości, ale również nie wymaga żadnych wiadomości specjalnych. W doktrynie i orzecznictwie zgodnie wskazuje się, że przebudowa napowietrznej linii elektroenergetycznej jest inwestycją celu publicznego w rozumieniu art. 6 pkt 2 u.g.n. Okolicznością bezsporną pozostaje, iż działka [...] objęta jest miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, przyjętym uchwałą Rady Miasta P. na obszarze osiedla S. III z dnia 30 sierpnia 2005 r., [...] Wyrys planu jednoznacznie wskazuje, że działka skarżących w części znajduje się w strefie ograniczonego użytkowania wyłączonej z zabudowy wzdłuż linii wysokiego napięcia. Zgodnie z § 26 ust. 2 pkt 1 planu na obszarze nim objętym funkcjonują ponadto elementy ponadlokalnych systemów infrastruktury technicznej: ponadlokalny system przesyłowy elektroenergetycznej linii wysokiego napięcia WN 110 kV do GPZ W.. Tym samym spełnione zostały warunki zgodności inwestycji z planem miejscowym, co umożliwia wszczęcie procedury, o jakiej mowa w art. 124 u.g.n. W rozpoznawanej sprawie skutecznie przeprowadzono także rokowania przed wydaniem decyzji. Znajdująca się w aktach sprawy korespondencja wskazuje, że inwestor wystąpił do skarżących w dniu 15 września 2016 r. z zaproszeniem do rokowań i propozycją ustanowienia służebności przesyłu za wynagrodzeniem (k. 10-12 akt). Analiza pozostałej korespondencji wymienianej między stronami prowadzi do wniosku, że rokowania nie zakończyły się uzyskaniem zgody skarżących. Co jednak istotne, już w piśmie z dnia 30 września 2016 r. (odpowiedź na zaproszenie do rokowań) skarżący przedstawili propozycję "przesunięcia" linii energetycznej i przeprowadzenie jej wzdłuż ulicy [...], [...], na słupach z pionowym zawieszeniem linii tak aby nie oddziaływała na działki znajdujące się w jej bezpośrednim zasięgu. Stanowisko to było konsekwentnie prezentowane już na etapie postępowania administracyjnego. W szczególności do pisma z dnia 7 grudnia 2017 r. uzupełniającego odwołanie dołączono dwie mapy pochodzące od wykonawcy inwestora E. N. S.A. obrazujące dwa warianty możliwego przebiegu linii energetycznej zgodne z propozycją skarżących, to jest nieco oddalonej od granicy działki skarżących. Mapy te zostały zaprojektowane i opracowane przez przedstawiciela E. N. S.A. mgr inż. P. [...]. Zawierają one czytelną legendę, oznaczenie skali oraz działek znajdujących się w obszarze oddziaływania linii energetycznej. Nadto na rozprawie pełnomocnik skarżących dołączył do akt potwierdzone za zgodność z oryginałem kopie notatek sporządzonych przez skarżących i przedstawiciela inwestora w toku negocjacji, w których przedstawiciel inwestora potwierdzał możliwość przesunięcia lokalizacji stanowiska o 2,3 m w kierunku ulicy [...], względem lokalizacji istniejącej przed przebudową linii oraz możliwość zastosowania pionowego układu zawieszenia przewodów po jednej stronie słupa. Analiza tych dokumentów – ocenionych przez Sąd jako wiarygodne – prowadzi do wniosku, że istnieje duże prawdopodobieństwo (wymaga to oczywiście weryfikacji), iż technicznie możliwe jest usytuowanie linii napowietrznej, względnie takie zaprojektowanie jej parametrów (zastosowanie innej technologii słupów), że zmieni się nieznacznie przebieg pasa skutkiem czego uciążliwości dla działki nr [...] zupełnie znikną (w przypadku połączenia przesunięcia słupa z ze zmianą systemu zawieszenia przewodów na jednostronny) względnie zmniejszą się istotnie (w przypadku jedynie zmiany systemu zawieszenia przewodów). Takie przesunięcie nie będzie kolidować z postanowieniami obowiązującego planu miejscowego, bowiem przedstawione warianty projektu zakładają, że ewentualne przesunięcie linii mieścić się będzie w pasie oddziaływania linii ujętym w planie. W ocenie Sądu strona skarżąca uprawdopodobniła więc, że może ewentualnie istnieć możliwość nieznacznego przesunięcia przebiegu linii energetycznej (zmiany lokalizacji słupa, względnie zastosowania innej technologii podwieszenia przewodów), które zarazem nie będzie prowadzić do niezgodności z art. 124 ust. 1 u.g.n. Powyższe jest w ocenie Sądu istotne dla sprawy. Zauważyć bowiem trzeba, że zgodnie z art. 124 ust. 1 u.g.n. starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, może ograniczyć, w drodze decyzji, sposób korzystania z nieruchomości w przypadku zaistnienia okoliczności w przepisie tym wskazanych. Użycie sformułowania może ograniczyć (a nie sformułowania "starosta ogranicza") wskazuje wyraźnie, iż rozstrzygnięcie tego rodzaju objęte jest tak zwanym uznaniem administracyjnym. Działanie organu w ramach uznania administracyjnego oznacza, jak wynika z art. 7 ustawy z dnia 14 czerwca 21960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 23 ze zm., dalej: K.p.a.), załatwienie sprawy zgodnie ze słusznym interesem stron, o ile nie stoi temu na przeszkodzie interes społeczny i możliwości organu w zakresie posiadanych uprawnień i środków. Uznanie administracyjne nie pozwala zatem organowi na dowolność w załatwieniu sprawy, ale też nie nakazuje mu spełnienia każdego żądania wnioskodawcy, względnie innych uczestników postępowania. W sprawach tego rodzaju uznanie administracyjne obejmuje również prawo organu do oceny hierarchii zgłaszanych podlegających ochronie i naruszanych przez ograniczenie prawa własności wartości. Z takiego sposobu sformułowania przepisu art. 124 ust. 1 u.g.n., jak i materii, której on dotyczy, a więc ograniczania prawa własności nieruchomości funkcjonalnie tożsamego z ustanowieniem służebności na nieruchomości jednoznacznie wynika, że w toku postępowania organy winny wyważyć sporne interesy stron i wyjaśnić dlaczego podjęły rozstrzygnięcie o określonej treści, w tym w szczególności dlaczego uznały za uzasadnione ograniczenie własności nieruchomości w określonym wymiarze. Skoro bowiem organ może ograniczyć prawa właściciela w korzystaniu nieruchomości, to a contrario może również odmówić inwestorowi ustanowienia takiego ograniczenia, w sytuacji gdy ograniczenie takowe nie jest niezbędne dla osiągnięcia celów jakim służyć ma przeprowadzenie na nieruchomości przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji energii elektrycznej. Wymogom tym orzekające w sprawie organy, a w szczególności organ II instancji, nie sprostały. Wojewoda odpierając zarzuty odwołania wskazał jedynie, że: – "w rzeczywistości możliwość taka [rozważenie mniej dokuczliwego przebiegu linii – uwaga Sądu] wchodzi jedynie w grę, gdy ograniczenie sposobu korzystania polega na zlokalizowaniu obiektu liniowego w innym miejscu niż do tej pory"; – "organ orzekający w sprawie dotyczącej ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości, wbrew twierdzeniom odwołujących się, nie miał obowiązku rozważać innego przebiegu linii elektroenergetycznej, zwłaszcza w sytuacji, w której wnioskodawca od początku wskazywał, iż nowa linia zostanie usytuowana w miejscu starej linii". Wojewoda powołał się także na fakt, że inwestor związany jest decyzjami, które zostały wydane w autonomicznych postępowaniach w toku procesu inwestycyjnego. Przedstawione wyżej twierdzenia Wojewody znane są orzecznictwu sądów administracyjnych, a Sąd w obecnym składzie ich nie kwestionuje co do zasady. Zgodzić się należy, że tryb z art. 124 ust. 1 u.g.n. nie daje podstaw do narzucenia inwestorowi wyboru alternatywnych [całkowicie innych niż proponowane] wariantów przedsięwzięcia. Tego rodzaju kwestie są domeną takich procedur, jak postępowanie w sprawie środowiskowych uwarunkowań, lokalizacji celu publicznego, bądź procedury planistycznej. Sąd jednak zwraca uwagę, że stanowisko Wojewody jawi się jako schematyczna polemika odpierająca najczęściej pojawiający się w sprawach z art. 124 u.g.n. zarzut właścicieli obciążanych nieruchomości, że linia elektroenergetyczna powinna być przeprowadzona w zupełnie innym miejscu. Tymczasem zaistniały w niniejszej sprawie spór dotyczący uciążliwości linii elektroenergetycznej względem działki [...] nie wpisuje się w utarty schemat. Propozycje skarżących mają inny charakter, bowiem sprowadzają się do prośby o rozważenie nieznacznego przesunięcia jednego ze słupów o 2,3 m oraz zastosowania innej jego technologii. Co przy tym najistotniejsze, skarżący (za pośrednictwem swojego pełnomocnika) szeroko argumentują, że ich propozycje nie doprowadzą do naruszenia przebiegu linii według planu miejscowego, a co więcej, zdają się sugerować, że nie doszłoby nawet do niezgodności z wydaną wcześniej decyzją środowiskową (decyzją z dnia 20 grudnia 2013 r., [...]). Skarżący nie proponują więc, aby organ wymógł na inwestorze realizację zupełnie innego, alternatywnego wariantu przedsięwzięcia (czego faktycznie nie można narzucać inwestorowi w trybie art. 124 u.g.n.), ale w istocie wnioskują o rozważenie, czy w ramach określonych planem i decyzją środowiskową istnieje możliwość nieznacznej korekty przebiegu bądź parametrów technicznych linii, tak aby mający powstać pas technologiczny nie rodził żadnych, względnie mniejsze uciążliwości dla ich nieruchomości. Pamiętać przy tym należy, że działka nr [...] położona jest pod ostrym kątem w stosunku do linii, stąd nawet niewielkie zmiany osi przebiegu tej linii ograniczające się do zastosowania słupów o jednostronnym zawieszeniu kabli przesyłowych mogą spowodować istotne zmniejszenie części nieruchomości położonej w granicach pasa technologicznego, a w połączeniu z niewielkim przesunięciem słupa nr [...] w ogóle wyłączyć konieczność ograniczania wykonywania przez skarżących prawa własności tej nieruchomości. W ocenie Sądu powyższe zagadnienia powinny być przez Wojewodę wyjaśnione. Jest to niezbędne nie tylko ze względu nakaz wszechstronnego wyjaśnienia okoliczności sprawy wynikający z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a., ale także ze względu na zasadę przekonywania wyrażoną w art. 11 K.p.a. i skonkretyzowaną między innymi w art. 107 § 3 K.p.a. Ubocznie Sąd zaznacza, że Wojewoda w motywach swego rozstrzygnięcia powołuje się na ustalenia wynikające z decyzji składających się na proces inwestycyjny i sugeruje, że z uwagi na związanie nimi inwestora, ten ostatni także nie może zaproponować żadnych modyfikacji przedsięwzięcia. Twierdzenie to nie jest przekonujące. Zauważyć bowiem należy, że w okolicznościach sprawy jedyną znaną, wcześniejszą decyzją inwestycyjną była decyzja Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w P. z dnia 20 grudnia 2013 r., [...] o środowiskowych uwarunkowaniach. Tej jednak nie włączono nawet do akt administracyjnych. To powoduje, że uchyla się spod kontroli argument Wojewody, iż przedsięwzięcie jest zdeterminowane rozstrzygnięciami zapadłymi w procesie inwestycyjnym. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ weźmie pod uwagę przedstawione przez stronę skarżącą dokumenty i zweryfikuje, czy istnieje możliwość nieznacznego przesunięcia przebiegu pasa technologicznego (w kontekście propozycji skarżących), względnie zastosowania proponowanej przez skarżących technologii podwieszania kabli po jednej stronie słupów energetycznych, przy zachowaniu zgodności przedsięwzięcia z planem miejscowym oraz przy uwzględnieniu wiążących inwestora warunków, jakie wynikają z decyzji środowiskowej. W ocenie Sądu pozostałe zarzuty skargi nie zasługiwały na uwzględnienie. Z całą pewnością nie można twierdzić, że doszło w sprawie do wydania decyzji z rażącym naruszeniem prawa. Sąd dostrzega, iż pomiędzy treścią wniosku (k. [...] akt administracyjnych organu pierwszej instancji), a sentencją decyzji Starosty z dnia 13 października 2017 r., [...] istnieją pewne różnice w konstrukcji językowej zdań opisujących sposób ograniczenia korzystania z nieruchomości małżonków G.. Wbrew wywodom skargi nie można się jednak dopatrzeć w tym zakresie różnić treściowych, które uzasadniałyby zarzut działania organu ponad żądanie wniosku. Mając to na uwadze Sąd na podstawie art. 145 § 1 lit. c w zw. z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., dalej "P.p.s.a.") orzekł jak w pkt I wyroku. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 P.p.s.a w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. 2015 poz. 507 ze zm.).