VII SA/Wa 630/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grzegorz Rudnicki, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 24 kwietnia 2018 r. sprawy ze sprzeciwu S.A. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2018 r. znak [...] w przedmiocie stwierdzenia wydania decyzji z naruszeniem prawa oddala sprzeciw Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego zaskarżoną do Sądu decyzją z [...] stycznia 2018 r. znak[...], działając na podstawie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2017 r. poz. 1257, dalej: k.p.a.), po rozpatrzeniu odwołania P.W. - uchylił w całości decyzję Wojewody [...] z [...] lipca 2017 r., nr[...], stwierdzającą wydanie z naruszeniem prawa decyzji Starosty [...] z [...] marca 2005 r., nr[...], zmienionej decyzją Starosty [...] z [...] września 2008 r., nr[...], i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. Stan faktyczny sprawy przedstawia się następująco: Wojewoda [...]decyzją z [...] lipca 2017 r., nr [...] - po rozpoznaniu wniosku P.W. - stwierdził wydanie z naruszeniem prawa decyzji Starosty [...] z [...] marca 2005 r., nr[...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej S.A. pozwolenia na rozbudowę istniejącej hali magazynowej wraz z wewnętrzną instalacją elektryczną, budowę hali magazynowej wraz z wewnętrzną instalacją elektryczną, budowę stacji trafo, przebudowę linii średniego napięcia 15 kV z przyłączem do nowej hali magazynowej, na działkach o nr ewid.[...], [...], [...], [...],[...] i[...], obręb [...] w A., zmienionej decyzją Starosty [...] z [...] września 2008 r., nr[...]. Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie organ ten powołując się na przepis art. 158 § 2 k.p.a. wskazał, że kontrolowana decyzja wprawdzie jest obarczona wadą rażącego naruszenia prawa, jednak z powodu upływu 12 lat od jej doręczenia stronom - nie można stwierdzić jej nieważności. Odwołanie od powyższej decyzji złożył P.W. GINB po rozpatrzeniu odwołania, omówił stan faktyczny sprawy i wskazał, że wniosek P.W. z [...] lipca 2013 r. dotyczył stwierdzenia nieważności m. in. decyzji Starosty [...] z [...] marca 2005 r., nr[...], oraz decyzji Starosty [...] z [...] września 2008 r. nr [...] (zmieniającej powyższe pozwolenie na budowę z [...] marca 2005 r.). Jak wynika z akt sprawy, Wojewoda [...]pismem z [...] marca 2015 r., znak:[...], zawiadomił o wszczęciu postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności: 1) decyzji Starosty [...] z [...] marca 2005 r., nr[...], znak:[...]; 2) decyzji Starosty [...] z [...] września 2008 r., nr[...], znak:[...]. Natomiast z sentencji decyzji Wojewody [...] z [...] lipca 2017 r., nr[...], wynika, że organ wojewódzki w postępowaniu nieważnościowym ocenił decyzję Starosty [...] z [...] marca 2005 r. nr[...], w kształcie nadanym jej przez wydaną później decyzję zmieniającą (decyzję Starosty [...] z [...] września 2008 r., nr[...]). Organ wojewódzki wskazał, że "Wydanie decyzji o zmianie pozwolenia na budowę na podstawie art. 36a ust. 1 ustawy Prawo budowlane powoduje, że przestaje obowiązywać (chociaż formalnie nie zostaje uchylona) decyzja o pozwoleniu na budowę (pierwotna), a w jej miejsce wchodzi, zaczyna obowiązywać nowa decyzja (zmieniająca), która w zależności od wnioskowanych przez inwestora zmian, konsumuje (wchłania) postanowienia decyzji pierwotnej, rozszerza je o inne nowe elementy (...)." Organ odwoławczy zwrócił uwagę na specyfikę postępowania nieważnościowego, które jest postępowaniem administracyjnym ograniczonym do oceny legalności decyzji w aspekcie stanu prawnego i faktycznego istniejącego w dacie jej wydania. Innymi słowy, pozwolenie na budowę z [...] marca 2005 r. powinno zostać ocenione według stanu prawnego i faktycznego na dzień [...] marca 2005 r. (ustawa z 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - t.j. Dz.U. z 2003 r., Nr 207, poz. 216 ze zm.), natomiast decyzja zmieniająca z [...] września 2008 r., nr[...], według stanu prawnego i faktycznego na dzień jej wydania (ustawa z 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - t.j. Dz.U. z 2006 r., Nr 156, poz. 1118 ze zm.). Kwestie ewentualnego wpływu zatwierdzonych zmian projektowych na ocenę uchybień pierwotnego pozwolenia na budowę mogą natomiast zostać uwzględnione w ramach analizy skutków społeczno-gospodarczych tych uchybień. W dalszej kolejności organ wskazał, że podstawą prawną do wydania pierwotnego pozwolenia na budowę jest art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego, natomiast podstawą prawną do wydania decyzji zmieniającej pozwolenie na budowę jest przepis art. 36a ust. 1 Prawa budowlanego. Reasumując, organ odwoławczy wskazał, że organ wojewódzki winien był najpierw poddać kontroli pod kątem przesłanek z art. 156 § 1 pkt 1-7 k.p.a. decyzję Starosty [...] z [...] marca 2005 r., nr[...], i wydać decyzję merytoryczną odnośnie pierwotnego pozwolenia na budowę. W dalszej kolejności organ wojewódzki powinien poddać kontroli pod kątem przesłanek z art. 156 § 1 pkt 1-7 k.p.a. decyzję Starosty [...] z [...] września 2008 r., nr[...], i wydać oddzielną decyzję merytoryczną odnośnie decyzji zmieniającej pozwolenie na budowę. Takie postępowanie akceptuje aktualne orzecznictwo sądowo-administracyjne (por. wyrok NSA z 27 października 2017 r., sygn. akt II OSK 348/16). GINB wskazał również, że Wojewoda[...], nieprawidłowo stwierdził wydanie z naruszeniem prawa decyzji Starosty [...] z [...] marca 2005 r., nr[...], powołując się na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 12 maja 2015 r., sygn. akt P 46/13 (Dz. U. z 2015 r" poz. 702) i upływ 10 lat od dnia wydania pozwolenia na budowę, czym w ocenie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego naruszył przepis art. 156 § 1 pkt 2 w zw. z art. 158 § 2 k.p.a. Wyjaśnił, że na skutek powyższego wyroku zakresowego Trybunału Konstytucyjnego nie została zmieniona treść art. 156 § 2 k.p.a., który nadal nie wymienia przesłanki z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Tym samym w przypadku upływu 10 lat od wydania decyzji nie ma zastosowania przepis art. 158 § 2 k.p.a. Natomiast skutkiem uznania za niekonstytucyjny przepisu art. 156 § 2 k.p.a. w zakresie dopuszczającym stwierdzenie nieważności decyzji, gdy od jej wydania nastąpił "znaczny upływ czasu" jest konieczność brania powyższej okoliczności pod uwagę przy ocenie skutków społeczno-gospodarczych, które wywołuje rozstrzygnięcie (por. wyrok NSA z 25.02.2016r. II OSK 1603/14; z 7.04.2016r. II OSK 1953/14; z 30.03.2016r. II OSK 1871/14; z 10.02.2016r. II OSK 1683/14). Mając na względzie przedstawione powyżej nieprawidłowości organu I instancji, zasadnym było wydanie przez GINB decyzji kasatoryjnej na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. Na koniec GINB wskazał, że rzeczą organu wojewódzkiego przy ponownym rozpatrywaniu sprawy będzie kontrola osobno każdego ze wskazanych we wniosku o stwierdzenie nieważności rozstrzygnięć Starosty [...] (najpierw decyzji pierwotnej, a następnie decyzji zmieniającej pozwolenie na budowę). Natomiast podjęte rozstrzygnięcia organ wojewódzki uzasadni w sposób wyczerpujący i zgodny z wymogami wskazanymi w art. 107 § 1 oraz § 3 k.p.a., wyjaśniając w szczególności zastosowane przepisy prawa oraz wskazując konkretne okoliczności faktyczne stanowiące podstawę dokonanej oceny nie ograniczającej się tylko do kwestii związanych z miejscowym planem zagospodarowania, ale obejmującą także analizę dotyczącą wniosku o wydanie decyzji, oświadczenia o prawie do dysponowania, czy też warunków technicznych zatwierdzonych rozwiązań projektowych. Sprzeciw do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie od decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] stycznia 2018 r. złożył S.A. prowadzący działalność gospodarczą pod firmą "..." wnosząc o: chylenie zaskarżonej decyzji w całości; rozpoznanie sprzeciwu na rozprawie i zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie przepisów prawa procesowego mające istotny wpływ na wynik sprawy w postaci: 1. art. 138 § 2 k.p.a. poprzez uchylenie decyzji Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2017 r. nr[...], i nieuzasadnione uznanie, że decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania oraz, że konieczny do rozpoznania zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie, podczas gdy organ I instancji nie dopuścił się naruszenia przepisów wskazanych w decyzji organu II instancji; 2. art. 138 § 2 k.p.a. w związku z art. 107 k.p.a. poprzez uchylenie decyzji Wojewody[...] z dnia [...] lipca 2017 r. nr[...], i nieuzasadnione uznanie, że decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania oraz, że konieczny do rozpoznania zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie, podczas gdy organ I instancji obszernie i wyczerpująco rozważył wszelkie aspekty faktyczne oraz prawne wydanej decyzji. W odpowiedzi na sprzeciw organ wniósł o jego oddalenie i podtrzymał stanowisko prezentowane w zaskarżonym rozstrzygnięciu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z 64a ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej: "p.p.s.a.") w brzmieniu po nowelizacji dokonanej ustawą z 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2017 r., poz. 935), od decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 k.p.a., skarga nie przysługuje, jednakże strona niezadowolona z treści decyzji może wnieść od niej sprzeciw. Według art. 64e p.p.s.a. sąd, rozpoznając sprzeciw od decyzji, kontroluje jedynie istnienie przesłanek do wydania decyzji kasatoryjnej przez organ odwoławczy. W związku z tym poza oceną Sądu pozostają pozostałe zarzuty zawarte w sprzeciwie. Sprzeciw nie jest środkiem prawnym służącym kontroli materialnoprawnej podstawy decyzji ani prawidłowości zastosowania przez organ drugiej instancji przepisów prawa procesowego, niezwiązanych z podstawami kasatoryjnymi. Sprzeciw jest wyrazem zakwestionowania przez stronę uchylenia decyzji organu I instancji i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania temu organowi, ale jako rozstrzygnięcia właśnie o charakterze kasatoryjnym. Kontrola dokonywana przez sąd administracyjny w ramach tego środka ma więc wyłącznie charakter formalny i polega na kontroli sądowej, czy decyzja kasatoryjna organu drugiej instancji poprawnie została wywiedziona z jednej z podstaw wymienionych w art. 138 § 2 k.p.a. (por. także wyrok WSA w Poznaniu z dnia 8 sierpnia 2017 r., sygn. akt V SA/Po 649/17, CBOSA). Sprzeciw od decyzji nie zasługuje na uwzględnienie. Podstawę prawną kontrolowanego przez Sąd rozstrzygnięcia GINB z [...] stycznia 2018 r. stanowi art. 138 § 2 k.p.a. W tym trybie organ wydaje decyzję procesową, która nie zajmuje stanowiska merytorycznego w stosunku do przedstawionego stanu faktycznego i prawnego, czyli nie rozpoznaje jej co do istoty, a jedynie kasuje nieprawidłową -w ocenie organu odwoławczego- decyzję przekazując tę sprawę organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia, z uwagi na dostrzeżone nieprawidłowości lub uchybienia procesowe. W rozpatrywanej sprawie kluczową kwestią było zatem zbadanie przez Sąd zasadności zastosowania przez organ odwoławczy przepisu art. 138 § 2 k.p.a. Zgodnie z treścią art. 138 § 2 k.p.a. organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Rozstrzygnięcie przewidziane w art. 138 § 2 k.p.a. jest określane jako decyzja kasacyjna, która jest rozstrzygnięciem procesowym. Nie kształtuje ona stosunku materialnoprawnego. W ocenie Sądu decyzja organu odwoławczego jest prawidłowa. W zaskarżonej decyzji GINB, orzekając na podstawie art. 138 § 2 k.p.a., prawidłowo uznał, że nie jest możliwe merytoryczne zakończenie postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji, gdy wniosek o stwierdzenie nieważności dotyczył kilku decyzji, zaś Wojewoda [...] orzekając w I instancji wydał decyzję, w której orzekł co do dwóch decyzji: pierwotnej o pozwoleniu na budowę i zmieniającej ją - traktując obie decyzje jako jedną. Zasadnie bowiem organ odwoławczy wskazał, że wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji dotyczył kilku decyzji, w tym m. in. decyzji Starosty [...] z [...] marca 2005 r., nr [...] o pozwoleniu na budowę, oraz decyzji Starosty [...] z [...] września 2008 r. nr [...] zmieniającej powyższe pozwolenie na budowę z [...] marca 2005 r. Stosownie do treści art. 157 § 2 k.p.a. postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji wszczyna się na żądanie strony lub z urzędu. Należy w pierwszej kolejności wskazać, że zaskarżona do sądu kwestionowana w niniejszej sprawie decyzja została podjęta w postępowaniu nadzwyczajnym, nieważnościowym. Stwierdzenie nieważności decyzji jest nadzwyczajnym środkiem weryfikacji decyzji administracyjnej będącym wyjątkiem od zasady trwałości decyzji. Takie postępowanie, jak już wielokrotnie w orzecznictwie sądowoadministracyjnym wskazywano rządzi się swoimi prawami. Mianowicie kontrola rozstrzygnięcia w tym postępowaniu odbywa się w świetle przepisu art. 156 § 1 k.p.a. Przy czym kontroli decyzji dokonuje się na podstawie stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania kontrolowanej decyzji. Postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji jest samodzielnym postępowaniem administracyjnym, które służy wzruszeniu i wyeliminowaniu z obrotu prawnego aktu dotkniętego wadami prawnymi wymienionymi w art. 156 § 1 k.p.a. A więc istotą tego postępowania nie jest merytoryczne rozpatrzenie sprawy, a jedynie ustalenie, czy kontrolowana w tym postępowaniu decyzja jest dotknięta jedną z wad enumeratywnie wymienionych w art. 156 § 1 pkt 1-7 k.p.a. Organ I instancji winien był zatem przeprowadzić postępowanie nieważnościowe w stosunku do każdej z decyzji wskazanych we wniosku odrębnie. Każda z tych decyzji zbadana pod kątem występowania przesłanek nieważnościowych enumeratywnie wymienionych w art. 156 § 1 pkt 1-7 k.p.a. będzie się następnie poddawać odrębnej kontroli w kolejnych postępowaniach. Tymczasem sposób w jaki Wojewoda [...]rozpoznał wniosek o stwierdzenie nieważności tych decyzji doprowadził do wydania decyzji "hybrydowej", w oparciu o którą nie będzie można poddać kontroli ani decyzji z 2005 roku ani decyzji z 2008 roku rozpoznanych w trybie nieważnościowym. Jak słusznie zauważył organ odwoławczy każda z tych decyzji była wydana w innym stanie prawnym. Już sam ten fakt powoduje, że każdą z tych decyzji należy badać osobno w trybie stwierdzenia nieważności decyzji. Nadto, tylko zbadanie każdej z tych decyzji w odrębnym postępowaniu doprowadzi do wnikliwego zbadania przesłanek nieważnościowych w stosunku do każdej z nich. Nie jest zasadne, ani dopuszczalne rozpoznawanie wniosku w sposób dokonany prze Wojewodę[...], bowiem w trybie stwierdzenia nieważności decyzji rozpoznaje się konkretną, jedną, decyzję. Co prawidłowo dostrzegł organ odwoławczy i z tego powodu decyzję Wojewody [...]uchylił. Wskazać należy organowi I instancji, że z art. 16 k.p.a. wynika zasada trwałości decyzji administracyjnych. W tym wypadku każda z decyzji, której dotyczy wniosek o stwierdzenie nieważności korzysta z tej zasady. Z art. 77 § 1 k.p.a. wynika z kolei obowiązek organu w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Natomiast na podstawie art. 157 § 2 k.p.a. postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji wszczyna się na żądanie strony lub z urzędu. Z wniosku (żądania) P.W. z [...] lipca 2013 r. wynika, że dochodził stwierdzenia nieważności kilku decyzji, w tym dwóch ujętych w sentencji decyzji Wojewody[...]. Z samego wniosku już wynika, że wnioskodawca nie uznał tych decyzji za jedną fragmentarycznie zmienioną przez drugą decyzję, a za dwie odrębne decyzje. Trudno jednak przyjąć, że wnioskodawcy chodziło o ujęcie wszystkich decyzji objętych wnioskiem - w postępowaniu, które zakończy się wydaniem jednej decyzji. Nadto, poza oczywistym faktem, że tak wydana decyzja nie poddaje się kontroli w żadnym postępowaniu administracyjnym, ani sądowym, to jednocześnie przepisy nie przewidują takiego rozwiązania. Z takiego bowiem rozwiązania płynęłyby jedynie negatywne konsekwencje tak prawne, jak i faktyczne. Postępowanie w przedmiocie stwierdzenia nieważności zarówno decyzji pierwotnej z [...] marca 2005 r., jak i z dnia [...] września 2008 r. winny być prowadzone odrębnie. Nie ulega wątpliwości, że obie decyzje są ze sobą ściśle powiązane i wzajemnie zależne od siebie. Nie oznacza to jednak, że niedopuszczalne jest odrębne prowadzenie postępowania nieważnościowego co do każdej ze wskazanych decyzji. Kluczowe znaczenie dla takiej oceny ma zakres zmian, które były przedmiotem decyzji z dnia [...] września 2008 r. oraz odrębne stany prawne, w których zapadły obie decyzje. Najistotniejszą ze zmian i jednocześnie będącą przedmiotem zastrzeżeń P.W. jest istnienie w dacie wydania decyzji zmieniającej decyzję o pozwoleniu na budowę obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego z 2004 r., który wyklucza lokalizację takich obiektów (dziewiarni). W tej sytuacji organ administracji uprawniony był (a wręcz zobowiązany) do przeprowadzenia odrębnych postępowań, których przedmiotem byłaby ocena każdej z tych decyzji z punktu widzenia przesłanek wskazanych w art. 156 § 1 pkt 1-7 k.p.a. Ewentualne stwierdzenie nieważności decyzji z dnia [...] marca 2005 r. będzie miało bowiem kluczowe znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia [...] września 2008 r. (wyrok NSA z 27.10.2017 r., II OSK 348/16). Rozpoznając zatem ponownie sprawę Wojewoda [...] przeprowadzi odrębnie postępowanie nieważnościowe co do obu ww. decyzji: z 2005 r. i z 2008 r. Ww. dostrzeżone przez organ odwoławczy uchybienie organu pierwszej instancji stanowi kwalifikowaną wadę postępowania administracyjnego, niemożliwą do usunięcia w trybie odwoławczym z uwagi na dwuinstancyjność postępowania. Z kolei, zgodnie z art. 138 § 2 k.p.a., organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Sąd podziela stanowisko organu odwoławczego, że postępowanie nieważnośiowe należy przeprowadzić odrębnie w stosunku do każdej z decyzji. Wojewoda [...] nieprawidłowo rozpatrzył wniosek o stwierdzenie nieważności, dopuszczając się naruszenia art. 16 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 156 § 1 k.p.a. w związku z art. 157 § 2 k.p.a. Z tego powodu Sąd uznał, iż organ odwoławczy prawidłowo i poprawnie wyjaśnił dlaczego uznał, że decyzję organu I instancji należało uchylić, a sprawę przekazać temu organowi do ponownego rozpatrzenia w trybie art. 138 § 2 k.p.a. Nadmienić należy, że skoro Wojewoda [...] wadliwie przeprowadził postępowanie nieważnościowe, a GINB to dostrzegł, to obowiązkiem organu odwoławczego było zastosowanie art. 138 § 2 k.p.a., jednakże obowiązkiem tego organu było jednocześnie wskazanie jakie przepisy prawa uległy naruszeniu, o czym GINB zapomniał. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po analizie akt sprawy stwierdza ponadto, że w sprawie nie było podstaw do zastosowania przez organ odwoławczy art. 136 k.p.a.; organ II instancji prawidłowo przepisu tego nie zastosował. Zgodnie z art. 136 § 1 organ II instancji może prowadzić postępowanie dodatkowe w celu uzupełnienia dowodów (albo w tym zakresie zlecić postępowanie organowi I instancji). Skoro zaś nie ma czego uzupełniać – art. 136 § 1 k.p.a. zastosowania nie ma. Podkreślić należy, że kontrola dokonywana przez sąd administracyjny w ramach rozpoznania sprzeciwu od decyzji wydanej na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. polega wyłącznie na kontroli tego, czy decyzja taka poprawnie została wywiedziona z jednej z podstaw wymienionych w ww. art. 138 § 2 k.p.a. Faktem jest, że GINB wiele miejsca w uzasadnieniu decyzji poświęcił nieprawidłowemu rozpoznaniu wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji, co zapewne spowodowało brak uzasadnienia w zakresie przesłanek do zastosowania art. 138 § 2 k.p.a. Konkludując, Sąd stwierdził, iż zaskarżona decyzja jest prawidłowa, a organ odwoławczy zasadnie uchylił decyzję Wojewody[...]. Wprawdzie do pełnej prawidłowości wydanej decyzji organu odwoławczego zabrakło rzetelniejszego wskazania organowi I instancji naruszonych przepisów postępowania, tym nie mniej jednak zaskarżona sprzeciwem decyzja kasatoryjna znajduje uzasadnienie i może odnieść zamierzony skutek w obliczu analizy akt i konieczności prawidłowego rozpatrzenia wniosku o stwierdzenie nieważności. Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że zaskarżona decyzja jest prawidłowa, dlatego działając na podstawie art. 151a § 2, w zw. z art. 3 § 2a i art. 16 § 2 w zw. z art. 64d § 1, mając na uwadze treść art. 64e ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), sprzeciw oddalił.